The Artuqid dynasty was an Oghuz Turkish dynasty that ruled in Eastern Anatolia, Northern Syria and Northern Iraq in the eleventh and twelfth centuries. Two main branches of the dynasty ruled from Hasankeyf (Hısn-ı Keyf, Hısnkeyfa) between 1102–1231 and Mardin between 1106–1186 (and until 1409 as vassals). There was also a third branch that acquired Harput in 1112 and was independent between 1185–1233.

PropertyValue
dbpprop:abstract
  • The Artuqid dynasty was an Oghuz Turkish dynasty that ruled in Eastern Anatolia, Northern Syria and Northern Iraq in the eleventh and twelfth centuries. Two main branches of the dynasty ruled from Hasankeyf (Hısn-ı Keyf, Hısnkeyfa) between 1102–1231 and Mardin between 1106–1186 (and until 1409 as vassals). There was also a third branch that acquired Harput in 1112 and was independent between 1185–1233.
  • Die Dynastie der Ortoqiden oder Artuqiden war ein turkmenisches Herrscherhaus, das das Beylik in Al Dschasira im 11. und 12. Jahrhundert regierte. Die Dynastie wurde von Ortoq gegründet, einem General, der ursprünglich Malik Schah I. und später dem seldschukischen Emir von Damaskus, Tutusch I. , unterstand, der ihn 1086 zum Statthalter in Jerusalem machte. Ortoq starb 1091, seine Söhne Soqman und Ilghazi wurden vom Fatimiden-Wesir al-Afdal Schahanschah 1098 vertrieben, der wiederum die Stadt 1099 an die Kreuzritter verlor. Soqman und Ilghazi richteten ihre Herrschaft in Diyarbakir, Mardin und Hasankeyf in der Gesireh auf, wo sie in Konflikt mit den Seldschuken kamen. Soqman, Herr von Mardin, schlug die Kreuzritter 1104 in der Schlacht von Harran. Ilghazi folgte Soqman in Mardin und dehnte seine Herrschaft 1118 auf Aufforderung des qadi Ibn al-Khashshab auf Aleppo aus. 1119 schlug er die Kreuzfahrer in der Schlacht von Ager Sanguinis. Ilghazi starb 1122. Sein Nachfolger in Aleppo wurde nominell sein Neffe Balak, tatsächlich aber wurde die Stadt von Ibn al-Khaschschab regiert. Al-Kaschschab wurde 1125 ermordet, woraufhin Aleppo unter die Kontrolle der Zengiden von Mosul geriet. Nach dem Tod Balaks teilten sich die Ortoqiden auf Hasankeyf und Mardin auf. Soqmans Sohn Daudud, Herrn von Hasankeyf, starb 1144, ihm folgte sein Sohn Kara Aslan, der sich mit Joscelin von Edessa gegen die Zengiden verbündete. Zengi eroberte während Joscelins Abwesenheit Edessa, Hasankeyf brachte er danach unter seine Oberherrschaft. Kara Aslans Sohn Nur ad-Din Mohammed verbündete sich mit dem Ayyubiden Saladin gegen das Sultanat Rum und dessen Herrscher Kilij Arslan II. , dessen Tochter mit Nur ad-Din Mohammed verheiratet war. Durch den Friedensvertrag mit Kilij Arslan erlangte Saladin die Kontrolle über das ortoqidische Gebiet, obwohl die Ortoqiden weiterhin Vasallen Mosuls waren, das Saladin noch nicht beherrschte – mit deren Hilfe er es dann aber in seine Hand brachte. Die Dynastie bestand in Mardin von 1106 bis 1409 und in Hasankeyf von 1102 bis 1281. Eine andere Seitenlinie herrschte in Harput von 1185 bis 1233. Nominell beherrschten die Ortoqiden weiterhin die Gesireh, ihre Macht schwand allerdings unter der ayyubidischen Herrschaft zusehends.
  • Els Ortúkides o dinastia Ortúkida (Artúkides, Urtúkides, Ortòkides, Artúquides, Urtúquides i Ortòquides -amb el seu singular- son altres variants de la transcripció del nom, la primera de les quals és la que segueix estrictament la transcripció de l'àrab) fou una dinastia turca que va governar al Diyar Bakr del final del segle XI al començament del segle XV.
  • Les Artukides, Artuqides, Ortokides ou Ortocides, c'est -à-dire fils d'Artuq (Ortok), dynastie turcomane, qui en 1082 s'établit en Syrie et en Arménie. Les Artukides se reconnaissaient comme vassaux de Duqaq roi de Damas fils de Tutuş.
  • Gli Artuqidi (meno corretti Ortòchidi, Ortùchidi, Ortùqidi o Ortòqidi; turco Artuklu, pl. Artukoğulları) furono una dinastia di turchi Oghuz che dominò l'Anatolia orientale (Diyār Bakr) ed il nord della Siria e dell'Iraq nell'XI e XII secolo. I due principali rami della dinastia governarono da Hasankeyf (Ḥiṣn Kayfā, Hısnkeyfa) tra il 1102 ed il 1231 e da Mardin tra il 1106 ed il 1186, poi fino al 1409 come vassalli. Ci fu anche un terzo ramo che acquisì Harput nel 1112 e fu indipendente tra il 1185 ed il 1234.
  • アルトゥク朝（ Artuqid Dynasty）はディヤール・バクルを11世紀から15世紀にかけて支配した王朝。
  • De Artuqiden (ook Artukiden, Ortoqiden, Artuklu, ... ) waren een Oghuz-Turkse dynastie die in de 11de en 12de eeuw delen van Oost-Anatolië en Noord-Irak beheerste. De twee belangrijkste takken regeerden vanuit Hasankeyf en Mardin. Een derde tak kwam in het bezit van Harput in 1112 en was van 1185 tot 1233 onafhankelijk. De dynastie werd gesticht door Artuq, die als generaal eerst onder Malik Sjah en daarna onder de Seltsjoekse emir van Damascus Tutush diende. Tutush benoemde Artuq in 1086 tot gouverneur van Jeruzalem. Artuq overleed in 1091; zijn zonen Sokman en Ilghazi werden in 1098 uit Jeruzalem verdreven door al-Afdal Shahanshah, vizier van de Fatimiden. Al-Afdal werd het daaropvolgende jaar op zijn beurt door de Kruisvaarders verdreven. Sokman en Ilghazi installeerden zich in de steden Diyarbakır, Mardin en Hasankeyf, waar ze in conflict kwamen met de Groot-Seltsjoekse sultan. Sokman, bey van Mardin, versloeg de Kruisvaarders in 1104 in de slag van Harran. Ilghazi volgde Sokman op en verwierf in 1118 de controle over Aleppo. In 1119 versloeg hij de kruisvaardersstaat Antiochië in de slag van Ager Sanguinis. In 1121 werd een Seltsjoeks-Artuqidische alliantie onder leiding van de Seltsjoekse sultan Mahmud II verslagen door de Georgiërs in de slag van Didgori. Na het overlijden van Ilghazi in 1122 kwam Aleppo toe aan zijn neef Balak, die in 1125 moest wijken voor Zengi van Mosoel. Na Balaks dood splitsten de Artuqiden zich over Diyarbakır, Hasankeyf en Mardin. Sokmans zoon Davud, bey van Hasankeyf, overleed in 1144 en werd opgevolgd door zijn zoon Kara Arslan. Deze verbond zich met Jocelin II van Edessa tegen Zengi. In afwezigheid van Jocelin slaagde deze er in 1144 in Edessa te veroveren, meteen de eerste kruisvaardersstaat die viel. De Artuqiden van Hasankeyf werden vazallen van Zengi en zijn opvolgers. De zoon van Kara Arslan, Nur ad-Din Muhammad, verbond zich met de Ajjoebidische sultan Saladin tegen Kilcarslan II, sultan van de Roem-Seltsjoeken, wiens dochter met Nur ad-Din Muhammad getrouwd was. In een vredesverdrag won Saladin de controle over de Artuqidische gebieden, hoewel zij in naam vazallen bleven van de Zengiden van Mosoel. Met Artuqidische steun slaagde Saladin erin ook Mosoel in handen te krijgen. De Artuqiden beheersten in theorie nog steeds Boven-Mesopotamië, maar hun macht nam onder de Ajjoebiden gestaag af.
  • Artukidene var et oghuz-tyrkisk dynasti som hersket i det østlige Anatolia og nordlige Irak i de 11. og 12. århundrene. To hovedgrener av dynastiet hersket fra Hasankeyf (Hısn-ı Keyf, Hısnkeyfa) mellom 1102 og 1231 og Mardin mellom 1106 og 1186. Der var også en tredje gren som skaffet seg Harput i 1112 og var uavhengig mellom 1185 og 1233. Dynastiet ble grunnlagt av Artuq, sønn av Eksük, en general opprinnelig under Malik Shah I og senere under seldsjukkenes emir i Damaskus, Tutush I. Tutush utnevnte Artuq som guvernør i Jerusalem i 1086. Artuq døde i 1091 og hans sønner, Sokman og Ilghazi, ble forvist fra Jerusalem av fatimidenes visir, al-Afdal Shahanshah, i 1098. Fatimidene mistet byen til korsfarerne året etter. Sokman og Ilghazi etablerte seg i Diyarbakir, Mardin og Hasankeyf i al-Jazira hvor de kom i konflikt med sultanatet til seldsjukkene. Sokman, bey av Mardin, beseiret korsfarerne i slaget ved Harran i 1104. Ilghazi etterfulgte Sokman i Mardin og skaffet seg kontroll over Aleppo etter ønske fra qadi Ibn al-Khashshab i 1118. Ilghazi beseiret i 1119 korsfarerstaten fyrstedømmet Antiokia i slaget ved Ager Sanguinis. En seldsjukkisk-artukidisk allianse i 1121, ledet av Mehmed I av seldsjukkene og Ilghazi, ble beseiret av Georgia i slaget ved Didgori. Ilghazi døde i 1122, og selv om hans nevø Balak kontrollerte nominelt Aleppo, ble byen i realiteten kontrollert av Ibn al-Kashshab. Al-Kashshab ble myrdet i 1125, og Aleppo falt til Zengi av Mosul. Etter at Balak døde ble artukidene splittet mellom Diyarbakir, Hasankeyf og Mardin. Sokmans sønn Davud, bey av Hasankeyf, døde i 1144 og ble etterfulgt av sin sønn Kara Aslan. Kara Aslan allierte seg med Joscelin II av Edessa mot zengidene. Mens Joscelin var borte i 1144, gjenerobret Zengi Edessa, den første av korsfarerstatene som falt, i beleiringen av Edessa. Hasankeyf ble vasall av Zengi. Kara Aslans sønn, Nur ad-Din Muhammed, allierte seg med ayyubidsultanen Saladin mot sultanen av Rum, Kilij Arslan II, viss datter hadde giftet seg med Nur ad-Din. I en fredsavtale med Kilij Arslan, fikk Saladin kontroll over artukidenes territorium, selv om artukidene teknisk sett fremdeles var vasaller av Mosul som Saladin ennå ikke kontrollerte. Med artukidisk støtte tok Saladin til slutt også kontroll over Mosul. Artukidene kontrollerte fremdeles nominelt det øvre Mesopotamia, men deres makt avtok under ayyubidenes styre.
  • Artukidzi, tur. Artuklu - dynastia pochodzenia turkmeńskiego panująca w Diyarbakirze od początku XII wieku do roku 1409. Założycielem dynastii był Artuk Ibn Ekseb (zm. 1091), wódz w służbie Seldżukidów wywodzący się z należącego do Oguzów plemienia Döger. Od roku 1086 był on namiestnikiem Palestyny z ramienia Tutusza (1079 - 1095). Namiestnictwo przejęli po nim jego synowie, Sukman (zm. 1105) i Ilghazi (zm. 1122), jednak w roku 1098 Palestynę zajęli Fatymidzi, a następnie Krzyżowcy, i Artukidzi musieli szukać szczęścia gdzie indziej. W roku 1097 bratanek Sukmana, Jakuti Ibn Alpjaruk, zajął Mardin. W roku 1102 Sukman zajął Hisn Kajfę, a dwa lata później odziedziczył Mardin. Był to początek państwa Artukidów w Diyarbakirze, umocnionego zwycięstwem Sukmana nad krzyżowcami w bitwie pod Harranem. Wkrótce po tej bitwie Sukman zmarł, i inicjatywę przejął jego brat Ilghazi, który w roku 1108 zajął miejsce jednego z synów Sukmana w Mardinie. Niemniej inny jego syn, Daud (1109 - 1144) nadal rządził w Hisn Kajfie, gdzie linia założona przez Sukmana utrzymała się aż do roku 1232. W roku 1118 Ilghazi zajął Majjafarikin i Aleppo, zaś w roku następnym pokonał Rogera z Salerno w bitwie na Krwawym Polu, co odbiło się głośnym echem na całym Bliskim Wschodzie. Po tym zwycięstwie w roku 1121 sułtan seldżucki Mahmud (1118 - 1131) postawił Ilghaziego na czele wyprawy przeciwko Gruzji, ale Dawid IV Budowniczy (1089 - 1125) zadał mu druzgocącą klęskę pod Didgori. Po śmierci Ilghaziego w roku 1122 jego władający Charputem bratanek Balak (1115 - 1124) pokonał i pojmał Hrabiego Edessy Joscelina z Courtenay (1118 - 1131). W roku następnym odbił on Aleppo z rąk syna Ilghaziego, Sulajmana (1122 - 1124), i wziął do niewoli śpieszącego na ratunek Joscelinowi króla Jerozolimy Baldwina II (1118 - 1131). Balak zginął jednak od przypadkowej strzały podczas oblężenia Manbidżu w roku 1124. Po jego śmierci Artukidzi utracili Aleppo, zaś syn Ilghaziego Timurtasz (1122 - 1153) skoncentrował się na umacnianiu swojej władzy w Mardinie i Majjafarakinie. Od tej pory Artukidzi dzielili się na dwie linie wywodzące się od Sukmana i Ilghaziego, rządzące odpowiednio w Hisn Kajfie i Amidzie, oraz Mardinie i Majjafarikinie. Jedynie w latach 1185 - 1234 wyodrębnił się trzeci ośrodek ich władzy w Charpucie. Wszelkie możliwości ekspansji Artukidów przestały istnieć kiedy w roku 1128 Aleppo zajął Zanki (1127 - 1146), który sprowadził Timurtasza do roli swojego wasala. Następnie Artukidzi byli wasalami Nur ad-Dina (1146 - 1174) i Saladyna (1171 - 1193), który w roku 1185 zajął Majjafarikin. Wypierani stopniowo ze swoich posiadłości przez Ajjubidów dla celów wojny z sułtanem Al-Kamilem (1218 - 1238) uznali się za wasali Sułtanatu Rum, co nie zapobiegło upadkowi ich rządów w Hisn Kajfie i Amidzie w roku 1232 i w Charpucie w roku 1234. Od roku 1260 jedyni pozostali Artukidzi z Mardinu byli wasalami Ilchanidów. Po ich upadku w roku 1335 odzyskali niezawisłość i ze zmiennym szczęściem brali udział w walkach jakie toczyły się w regionie pomiędzy innymi uniezależnionymi lokalnym siłami, takimi jak Ajjubidzi z Hisn Kajfy oraz turkmeńskie konfederacje Kara Kojunlu i Ak Kojunlu. Posiadłości Artukidów zostały spustoszone przez Timura (1370 - 1405), po jego śmierci zaś zostały one wystawione na rosnącą presję jego niedawnych sojuszników, Ak Kojunlu. Po tym jak w roku 1407 w bezskutecznej obronie Amidy zginął Isa (1376 - 1407) w roku 1409 jego następca Ahmad (1407 - 1409) zdecydował się przekazać Mardin w ręce wodza Kara Kojunlu Kara Jusufa (1389 - 1420), kończąc tym samym rządy dynastii Artukidów.
  • Династия Артукидов была тюркской династией в Восточной Анатолии, Северной Сирии и Северном Ираке в XII—XV вв. Две главных ветви династии управляли из Хасанкейфа (англ. Hasankeyf) между 1098—1232 и из Мардина (англ. Mardin) между 1107—1186 (и до 1409 как вассалы). Была также третья ветвь, которая обосновалась в Харпуте (англ. Harput) и была независима между 1185—1234. Династия была основана Артуком ибн Зксебом предводителем огузского племени догер, военачальника при сельджукском султане Малик-шахе I. В 1086 году дамасский эмир Тутуш назначил Артука наместником Иерусалима. Артук умер в 1091, и его сыновья Сокмен и Иль-Гази наследовали отцу. Но в 1098 году Иерусалим был захвачен египетскими Фатимидами. Сокмен и Иль-Гази бежали на север Ирака и переселились в Диярбакыр (англ. Diyarbakır). В этом-же году Сокмен захватил Мардин (англ. Mardin), в 1102 — Хасанкейф, а в 1112 и Харпут, в то-же время Иль-Гази поступил на службу к сельджукскому султану Мухаммаду I. В 1104 году Сокмен разбил крестоносцев в битве при Харране (англ. Harran). В 1117 году жители Халеба призвали Иль-Гази стать их эмиром. В 1119 Иль-Гази разгромил антиохского князя Рожера в сражении при Атарибе, но был сам разбит иерусалимским королём Болдуином II при Даните. В 1121 Иль-Гази совместно с эмиром Хиллы совершил поход на Грузию, но был разбит грузинами в сражении под Дидгори (англ. Didgori). Иль-Гази умер в 1122, его сын Темюр-Таш потерял в 1124 году Халеб, который перешёл к Зангидам. С этого времени начинается политический упадок династии. Внук Сокмена Кара-Арслан, бей Хасанкейфа, пошёл даже на союз с крестоносцами против Зангидов Мухаммад сын Кары-Аслана пошёл на союз с египетским султаном Салах ад-Дином против румского султана Кылыч-Арслана II, несмотря на то, что был женат на его дочери. В 1232 году египетские Айюбиды захватили Хасанкейф. В 1234 году к Румскому султанату был присоединён Харпут. Ветвь в Мардине долгое время была вассалом сначала египетских Aйюбидв, затем Румского султаната, монгольских Хулагуидов, и наконец Тимуридов. Наконец, туркмены Кара-Коюнлу захватили Мардин, что привело к концу династии Артукидов в 1409. Список правителей в Хасанкейфе: Сокмен I Муин ад-дин (1098—1105) Дауд Руки ад-даула (1105—1107) сын С. I Ибрахим (1107—1109) сын С. I Дауд Руки ад-даула (1109—1144) сын С. I Кара-Арслан Фахр ад-дин (1144—1167) сын Д. Мухаммад (1167—1185) сын К. -А. Сокмен II (1185—1201) cын Мх. Махмуд Насир ад-дин (1201—1222) cын Мх. Маудуд Рукн ад-дин (1222—1232) сын Мд. Масуд (1232) предположительно сын Мд. Список правителей в Мардине: Ибрахим (1105—1107) сын С. I Иль-Гази I Наджин ад-дин (1107—1122) брат С. I Темюр-таш Хусам ад-дин (1122—1152) сын И. -Г. I Сулайман Шамс ад-даула сын И. -Г. I Алпы Наджм ад-дин (1152—1176) сын Т. -т. Иль-Гази II Кутб ад-дин (1176—1184) сын А. Юлюк-Арслан Хусам ад-дин (1184—1201) сын И. -Г. II Атрук-Арслан Насир ад-дин (1201—1239) cын И. -Г. II Гази I Наджм ад-дин (1239—1260) cын А. -А. Кара-Арслан ал-Музаффар (1260—1292) сын Г. I Дауд Шамс ад-дин (1292—1294) сын К. -А. Гази II Наджм ад-дин (1294—1312) сын К. -А. Али Алпы Имад ад-дин (1312) сын Г. II Салих Шамс ад-дин (1312—1364) сын Г. II Ахмад ал-Мансур (1364—1368) сын С. Махмуд ас-Салих (1368) сын А. Дауд ал-Музаффар (1368—1376) cын С. Иса аз-Захир Надж ад-дин (1376—1406) cын Д. ас-Салих (1406—1408) сын Д. (ещё до 1411 правил в Мосуле) Список правителей в Харпуте: Абу-Бакр (с 1185) Источники: К. Рыжов «Все монархи мира — Мусульманский восток VII—XV вв. »
  • Artuklu Beyliği Mardin, Hasankeyf ve Harput bölgelerinde 1102-1409 yılları arasında hüküm sürmüş bir Oğuz Türkmen Beyliğidir. Artuklular, 1102 yılında, Güney ve Doğu Anadolu'da kurulmuş bir beyliktir. İsmini Türkmen beyi olan 'seyyid' Artuk Bey 'den almıştır. 1091 yılında Kudüs'ü alan Artuk Bey aynı yıl burada öldü. Daha sonrasında Artuklular Hısnıkeyfa, Mardin ve Harput olmak üzere üç ana koldan idare edildiler. Hısnıkeyfa kolu, Artuk Bey'in oğlu Sökmen Bey tarafından kurulmuştur. Başkenti Hısnıkeyfa, daha sonra da Diyarbakır olarak belirlenmiştir. 1231 yılında Eyyubiler tarafından yıkılmışlardır. Mardin kolunun kurucusu İlgazi Bey'dir. Sırasıyla Anadolu Selçuklu, Eyyubi ve Moğol hakimiyetine girmişler, 1409 yılında Karakoyunlular tarafından yıkılmışlardır. Harput kolunun kurucusu Mardin Artuklularından Melik İmameddin Ebubekr'dir. 1224 yılında I. Alaeddin Keykubat, Harput'u alarak bu kola son vermiştir. Artuklulardan günümüze kadar gelen tarihi eser, halen ayakta durmakta olan Malabadi köprüsüdür. Malabadi köprüsü 1147 yılında yapılmıştır. Malabadi köprüsü dünyanın en büyük taş kemerli köprüsüdür. Malabadi, Ayasofya'nın kubbesini içine rahatlıkla alabilecek kadar büyüktür.
  • 阿爾圖格王朝為亞洲土庫曼人於11世紀－12世紀建立的君主王朝。創立於1098年的該王朝主要為兩分支，建立地點約於今伊拉克北部一帶的阿米德與馬爾丁兩大地區。該王朝最強盛時，領土甚至擴張至巴勒斯坦，不過隨即呈現半獨立狀態，1232年則遭塞爾柱人所滅。
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:reference
rdf:type
rdfs:comment
  • The Artuqid dynasty was an Oghuz Turkish dynasty that ruled in Eastern Anatolia, Northern Syria and Northern Iraq in the eleventh and twelfth centuries. Two main branches of the dynasty ruled from Hasankeyf (Hısn-ı Keyf, Hısnkeyfa) between 1102–1231 and Mardin between 1106–1186 (and until 1409 as vassals). There was also a third branch that acquired Harput in 1112 and was independent between 1185–1233.
  • Die Dynastie der Ortoqiden oder Artuqiden war ein turkmenisches Herrscherhaus, das das Beylik in Al Dschasira im 11. und 12. Jahrhundert regierte. Die Dynastie wurde von Ortoq gegründet, einem General, der ursprünglich Malik Schah I. und später dem seldschukischen Emir von Damaskus, Tutusch I. , unterstand, der ihn 1086 zum Statthalter in Jerusalem machte.
  • Els Ortúkides o dinastia Ortúkida (Artúkides, Urtúkides, Ortòkides, Artúquides, Urtúquides i Ortòquides -amb el seu singular- son altres variants de la transcripció del nom, la primera de les quals és la que segueix estrictament la transcripció de l'àrab) fou una dinastia turca que va governar al Diyar Bakr del final del segle XI al començament del segle XV.
  • Les Artukides, Artuqides, Ortokides ou Ortocides, c'est -à-dire fils d'Artuq (Ortok), dynastie turcomane, qui en 1082 s'établit en Syrie et en Arménie. Les Artukides se reconnaissaient comme vassaux de Duqaq roi de Damas fils de Tutuş.
  • Gli Artuqidi (meno corretti Ortòchidi, Ortùchidi, Ortùqidi o Ortòqidi; turco Artuklu, pl. Artukoğulları) furono una dinastia di turchi Oghuz che dominò l'Anatolia orientale (Diyār Bakr) ed il nord della Siria e dell'Iraq nell'XI e XII secolo. I due principali rami della dinastia governarono da Hasankeyf (Ḥiṣn Kayfā, Hısnkeyfa) tra il 1102 ed il 1231 e da Mardin tra il 1106 ed il 1186, poi fino al 1409 come vassalli.
  • アルトゥク朝（ Artuqid Dynasty）はディヤール・バクルを11世紀から15世紀にかけて支配した王朝。
  • De Artuqiden (ook Artukiden, Ortoqiden, Artuklu, ... ) waren een Oghuz-Turkse dynastie die in de 11de en 12de eeuw delen van Oost-Anatolië en Noord-Irak beheerste. De twee belangrijkste takken regeerden vanuit Hasankeyf en Mardin. Een derde tak kwam in het bezit van Harput in 1112 en was van 1185 tot 1233 onafhankelijk. De dynastie werd gesticht door Artuq, die als generaal eerst onder Malik Sjah en daarna onder de Seltsjoekse emir van Damascus Tutush diende.
  • Artukidene var et oghuz-tyrkisk dynasti som hersket i det østlige Anatolia og nordlige Irak i de 11. og 12. århundrene. To hovedgrener av dynastiet hersket fra Hasankeyf (Hısn-ı Keyf, Hısnkeyfa) mellom 1102 og 1231 og Mardin mellom 1106 og 1186. Der var også en tredje gren som skaffet seg Harput i 1112 og var uavhengig mellom 1185 og 1233. Dynastiet ble grunnlagt av Artuq, sønn av Eksük, en general opprinnelig under Malik Shah I og senere under seldsjukkenes emir i Damaskus, Tutush I.
  • Artukidzi, tur. Artuklu - dynastia pochodzenia turkmeńskiego panująca w Diyarbakirze od początku XII wieku do roku 1409. Założycielem dynastii był Artuk Ibn Ekseb (zm. 1091), wódz w służbie Seldżukidów wywodzący się z należącego do Oguzów plemienia Döger. Od roku 1086 był on namiestnikiem Palestyny z ramienia Tutusza (1079 - 1095). Namiestnictwo przejęli po nim jego synowie, Sukman (zm. 1105) i Ilghazi (zm.
  • Династия Артукидов была тюркской династией в Восточной Анатолии, Северной Сирии и Северном Ираке в XII—XV вв. Две главных ветви династии управляли из Хасанкейфа (англ. Hasankeyf) между 1098—1232 и из Мардина (англ. Mardin) между 1107—1186 (и до 1409 как вассалы).
  • Artuklu Beyliği Mardin, Hasankeyf ve Harput bölgelerinde 1102-1409 yılları arasında hüküm sürmüş bir Oğuz Türkmen Beyliğidir. Artuklular, 1102 yılında, Güney ve Doğu Anadolu'da kurulmuş bir beyliktir. İsmini Türkmen beyi olan 'seyyid' Artuk Bey 'den almıştır. 1091 yılında Kudüs'ü alan Artuk Bey aynı yıl burada öldü. Daha sonrasında Artuklular Hısnıkeyfa, Mardin ve Harput olmak üzere üç ana koldan idare edildiler.
  • 阿爾圖格王朝為亞洲土庫曼人於11世紀－12世紀建立的君主王朝。創立於1098年的該王朝主要為兩分支，建立地點約於今伊拉克北部一帶的阿米德與馬爾丁兩大地區。該王朝最強盛時，領土甚至擴張至巴勒斯坦，不過隨即呈現半獨立狀態，1232年則遭塞爾柱人所滅。
rdfs:label
  • Artuqid dynasty
  • Ortoqiden
  • Ortúkides
  • Artukides
  • Artuqidi
  • アルトゥク朝
  • Artuqiden
  • Artukidene
  • Artukidzi
  • Артукиды
  • Artuklu Beyliği
  • 阿爾圖格王朝
owl:sameAs
skos:subject
foaf:page
is dbpprop:redirect of
is dbpprop:title of
is owl:sameAs of