| dbpprop:abstract
|
- Arrigo Boito (24 February 1842 – 10 June 1918), aka Enrico Giuseppe Giovanni Boito, pseudonym Tobia Gorrio, was an Italian poet, journalist, novelist and composer, best known today for his opera libretti and his own opera, Mefistofele.
- Arrigo Boito war ein italienischer Schriftsteller und Komponist.
- Arrigo Boito fou un escriptor, poeta, crític i compositor italià, conegut principalment pels seus llibrets d'òpera, considerats entre les màximes obres mestres del gènere. També conegut per la seua òpera Mefistofele. Després de finalitzats els estudis elementals a Venècia, el 1853 comença al Conservatori de Milà els estudis de violí, piano i composició, essent alumne d'Alberto Mazzucato. Ben aviat va donar prova d'un esperit crític amb les convencions musicals i d'obertura vers les innovacions culturals del centre d'Europa amb la cantata Il quattro giugno i amb el misteri Le sorelle d'Italia, dels quals va escriure en primer lloc el text poètic. El 1861, en acabar d'aconseguir el diploma, obté una beca i, amb el seu condeixeble i amic fratern Franco Faccio, s'estableix a París. A la capital francesa coneix, entre d'altres, Rossini, Berlioz i Verdi. Per a aquest darrer va escriure els versos de l'Himne de les Nacions, encàrrec de l'Exposició Universal de Londres. El 1862, va deixar París i viatjà a Polònia, pàtria de sa mare (una comtessa, morta el 1859). A Polònia va escriure el seu primer llibret, Amleto, versió del Hamlet de Shakespeare, per al compositor Faccio. Tornat a Milà, començà una relació d'amistat amb Emilio Praga i es va adherir a la Scapigliatura, de la qual és considerat únanimement un dels principals exponents. El moviment literari i artístic Scapigliatura es va desenvolupar després de la proclamació del Regne d'Itàlia (1861) sobre tot en el nord, i en particular a Milà, capital del món editorial i del periodisme. Els scapigliati van adoptar posicions bastant crítiques front a la literatura i la cultura italianes del seu temps, admirant sobretot a autors estrangers com Baudelaire, Gautier, Heine, Hoffmann, Jean Paul i Poe: una predilecció que va determinar un positiu efecte d'obertura i reviscolament de la cultura literària italiana. En aquest període va compondre diverses poesies, després recollides en bona part al Libro dei versi (Llibre de versos) (1877), i va publicar la que és considerada la seua obra més original, el poema Re Orso (Rei Ós) (1864), una faula inquietant i tenebrosa. Per altra banda va ser especialment actiu, col·laborant amb diverses publicacions milaneses, com a crític i recensor d'espectacles teatrals i musicals. En alguns articles, particularment en els publicats al Fígaro (revista fundada per ell mateix el 1864 i posteriorment dirigida) expressa els propis principis de reforma de l'òpera italiana, només aparentment semblants als de Wagner. Després d'alguns anys de treball intens (interromputs només el 1866, quan amb Faccio es va unir al cos de voluntaris de Garibaldi amb ocasió de la Tercera Guerra d'Independència) el 1868 estrena al Teatre alla Scala l'òpera Mefistofele, que condensava l'argument complet del Faust de Goethe. L'estrena de Mefistofele, acusada de wagnerisme, va ser un clamorós fracàs; després de només dues representacions, i a causa dels desordres públics repetidament ocorreguts al teatre, hom va decicir interrompre les execucions. Boito successivament revisa i redueix dràsticament la partitura (entre d'altres canvis, la part de Faust, originàriament per baríton, va ser reescrita per tenor). La nova versió, representada el 1875 al Teatro Comunale de Bolonya, va obtenir un gran èxit, tant a Itàlia com a la resta d'Europa. Mefistofele s'ha consolidat al repertori operístic i avui es representa sovint. Desil·lusionat pel fracàs del primer Mefistofele, Boito es va dedicar principalment a la creació de llibrets, quasi sempre signats amb el pseudònim anagramàtic Tobia Gorrio. És especialment recordada La Gioconda per a Amilcare Ponchielli, Ero e Leandro escrit per posar-lo en música ell mateix el 1871, però després cedit a Giovanni Bottesini, Pier Luigi Farnese per a Costantino Palumbo, La falce per A Alfredo Catalani i Un tramonto per a Gaetano Coronaro. Per a Giuseppe Verdi, amb el qual per altra banda havien sorgit greus divergències el 1863 a causa d'un pamflet ofensiu (Alla salute dell'Arte Italiana), va escriure Otello (1883) i Falstaff (1893), ambdós de Shakespeare, i va modificar substancialment Simon Boccanegra (1881). En el curs d'una duradora col·laboració, i malgrat les diferències, va nàixer entre els dos, a més d'una estima recíproca, una pregona i sincera amistat. Del 1887 al 1898 Boito va tenir una intensa relació amb l'actriu Eleonora Duse, i per a ella va traduir els drames shakespearians Antoni i Cleopatra, Romeu i Julieta, i Macbeth. Del 1890 al 1891 va ser director honorari del Conservatori de Parma. El 1893 se li va concedir el doctorat honoris causa a Cambridge, e el 1912 va ser nomenat senador. Des de la joventut i durant tota la seua vida va treballar a la composició de l'òpera il Nerone, gran fresc històric en cinc actes amb un caràcter marcadament decadent; el 1901, publicà el text (que va ser un vertader èxit editorial), però - vençut pels dubtes i per l'autocrítica - no reeixí a completar-ne la partitura, malgrat la supressió del cinquè acte complet. Morí el 1918, per angina de pit, i va ser soterrat al Cementeri monumental de Milà. Il Nerone, completament musicat però no pas sencerament instrumentat, va ser de seguida completat en l'orquestració per Arturo Toscanini, Antonio Smareglia i Vincenzo Tommasini, els quals van intentar respectar les indicacions i anotacions que Boito havia deixat. Entre una espectativa sense parangó (el públic esperava l'òpera des de feia decennis), la tragèdia fou estrenada a l'Scala l'1 de maig de 1924 amb gran èxit. No obstant l'èxit inicial, la segona òpera de Boito no s'ha mantingut al repertori.
- Arrigo Boito byl italský spisovatel, básník, novinář a hudební skladatel.
- Arrigo Boito, poeta, narrador y refinado compositor italiano, conocido sobre todo por sus libretos y su ópera Mefistofele. Estudia violín, piano y composición en el Conservatorio de Milán, desde 1854. Terminados sus estudios, parte con Franco Faccio a París donde entra en contacto con Gioacchino Rossini. Visita después Polonia, Alemania, Bélgica e Inglaterra. De regreso a Milán, después de un período en el que trabaja en varios oficios, en 1862 escribe la letra del Himno de la Nación, que es luego musicalizado por Giuseppe Verdi para la Exposición Universal de Londres. Trabaja varios años en una ópera acerca del mito de Fausto, Mefistofele (basada en el Faust de Göthe) –tema que también fue musicado en obras de Louis Spohr (una ópera compuesta en 1816), Richard Wagner (su Obertura de Fausto en re menor, de 1844), Hector Berlioz (La Damnation de Faust, obra dramática no teatral, de 1846), Charles Gounod (una ópera, de 1859) y, posteriormente, en el siglo XX, Ferruccio Busoni (su ópera Doktor Faust, de 1916)–. Durante dos meses de 1866, junto a sus amigos Franco Faccio y Emilio Praga, sigue a Giuseppe Garibaldi en las acciones del Trentino. En 1868 presenta en La Scala de Milán su ópera Mefistofele. El estreno no es bien recibido y provoca desórdenes y peleas por su supuesto "wagnerismo"; después de dos representaciones la policía interrumpe las funciones. Boito hace varias revisiones de la ópera y realiza cortes (la parte de Fausto, escrita para un barítono, es reescrita para tenor). La nueva versión, presentada en 1876 en el Teatro Comunal de Bolonia, es un gran éxito y a partir de entonces forma parte del repertorio más conocido de óperas y es presentado con frecuencia. El papel más famoso del tenor Beniamino Gigli (1890-1957) fue justamente el de Fausto de esta Mefistofele. En los siguientes años se dedica principalmente a la poesía y la escritura de libretos para otros compositores. Los resultados más notables de este período son La Gioconda para Amilcare Ponchielli (para la cual utiliza el seudónimo de "Tobia Gorri", anagrama de su nombre), Otello (1883) y Falstaff (1893, considerada una de las mejores comedias del mundo) para Giuseppe Verdi. Otros libretos incluyen Amleto para Faccio, La Falce para Alfredo Catalani y la revisión del texto de Simón Boccanegra (1881) para Verdi. Fue considerado un escritor scapigliati. El movimiento literario y artístico Scapigliatura se desarrolló tras la proclamación del reino de Italia (1861) sobre todo en el norte, y en particular en Milán, capital del mundo editorial y del periodismo. Los scapigliati adoptaron posiciones bastante críticas frente a la literatura y la cultura italianas de su tiempo, admirando sobre todo a autores extranjeros como Baudelaire, Gautier, Heine, Hoffmann, Jean Paul y Poe: una predilección que determinó un positivo efecto de apertura y rejuvenecimiento de la cultura literaria italiana. Como poeta compuso Rey Oso (1865) y El libro de los versos (1870), aunque escribió también cuatro novelas, entre las cuales destaca El alfil negro (1867), historia de una partida de ajedrez a muerte entre un negro, Tom, y un blanco, Giorgio Anderssen, en la que cada uno lleva su correspondiente color. Escribe poemas, novelas y ensayos para la Gaceta Musical. Compone una segunda ópera llamada Eros y Leandro acerca del amor homosexual, pero al quedar descontento con el resultado la destruye. Posteriormente inicia la composición del libreto y la música de otra ópera, Nerone; en 1901 publica el libreto, pero no llega a completarla. De esto se encargan posteriormente los compositores Arturo Toscanini y Vincenzo Tommasini y es estrenada en el Teatro La Scala de Milán el 1 de mayo de 1924. Entre 1889 y 1897 fue director del Conservatorio de Parma. La famosa soprano italiana Renata Tebaldi (1922-), dice haber estudiado con Arrigo Boito en Parma entre 1940 y 1944 (durante la Segunda Guerra Mundial), y que a continuación debutó con la ópera Mefistófeles de este autor. Pero Boito había fallecido (a los 74 años) al final de la Primera Guerra Mundial, en 1918. Se encuentra sepultado en el Cementerio Monumental de Milán.
- Arrigo Boito oli 1800-luvun jälkipuoliskolla merkittävä kulttuurivaikuttaja Italiassa. Hän oli kirjailija, runoilija, kapellimestari ja säveltäjä. Nykypäivänä hänen tunnetuimmiksi saavutuksikseen luetaan oopperansa Mefistofele sekä hänen Giuseppe Verdille kirjoittamaansa kaksi librettoa.
- Arrigo (ou Enrico) Boito, né le 24 février 1842 à Padoue et mort le 10 juin 1918 à Milan, est un compositeur, romancier et poète italien, connu surtout pour ses livrets d'opéra et pour son drame lyrique, Mefistofele (it).
- Arrigo Boito (1842. február 24. , Padova – 1918. június 10. , Milánó) olasz librettista, zeneszerző, író és költő. Legismertebb műve a Mefistofele című opera. A milánói konzervatóriumban tanult hegedűt, zongorát és zeneszerzést. 1868-ban mutatták be egyetlen befejezett operáját, a Mefistofelét. Az opera megbukott, állítólagos wagnerizmusa miatt összetűzések és párbajok alakultak ki, és a rendőrség két előadás után betiltotta előadását. A javított és húzott változat azonban nagy sikert aratott, ma is gyakran játsszák és rögzítik lemezre. Ezen felül Boito nem sok zenét szerzett. Írt ugyan egy másik operát is, Ero e Leandro címmel, ezt azonban később megsemmisítette, a Nerone című dalművet pedig befejezetlenül hagyta. Eltekintve az utolsó felvonástól, amelyekből Boito csak néhány vázlatot készített, a Neronét Arturo Toscanini és Vincenzo Tommasini fejezte be, és 1924-ben mutatták be a Scalában. Nemcsak saját, hanem más zeneszerzők operáihoz is írt szövegkönyvet. Ezek közül a leghíresebbek Giuseppe Verdi Falstaffja és Otellója, továbbá Amilcare Ponchielli La Giocondája (ez utóbbit Tobia Gorrio álnéven írta). Fordított is operaszövegkönyveket, például Weber Bűvös vadászának, valamint Wagner Rienzijének librettóját. Boito 1889-től 1897-ig volt a parmai konzervatórium igazgatója. A Cimitero Monumentalében van eltemetve.
- Nel 1861, appena conseguito il diploma, ottenne una borsa di studio e, col condiscepolo e amico fraterno Franco Faccio, si recò a Parigi. Nella capitale francese conobbe, tra gli altri, Rossini, Berlioz e Verdi. Per quest'ultimo scrisse il testo poetico dell'Inno delle Nazioni, eseguito all'Esposizione Universale di Londra. Nel 1862, lasciata Parigi per la Polonia, patria di sua madre (la contessa Józefa Radolinska, morta nel 1859), vi scrisse il suo primo libretto, l'Amleto, dall'omonima tragedia di Shakespeare, per la musica di Faccio. Tornato a Milano, strinse amicizia con Emilio Praga e aderì al movimento letterario della Scapigliatura, di cui è unanimemente considerato uno dei principali esponenti. In questo periodo compose diverse poesie, poi in parte raccolte nel Libro dei versi, e pubblicò quello che è generalmente considerato il suo lavoro più originale, il poemetto Re Orso, una fiaba inquietante e orrida in forma di spericolato polimetro (componimento con versi di varia misura). Fu inoltre molto attivo, collaborando con diverse testate milanesi, come critico e recensore di spettacoli teatrali e musicali. In alcuni articoli, in particolar modo in quelli pubblicati sul Figaro (rivista da lui stesso fondata e diretta nel 1864), espresse i propri principi di riforma del melodramma italiano, solo apparentemente simili a quelli di Wagner (compositore con cui Boito, peraltro, ebbe un rapporto quanto mai problematico, altalenante tra entusiastica ammirazione e rigetto veemente). Nel 1864, assieme a Tito Ricordi I, fonda la Società del Quartetto di Milano. Di notevole pregio sono anche le sue raffinate novelle (L'Alfier nero, Iberia, La musica in piazza, Il pugno chiuso e Il trapezio), pubblicate su varie riviste dal 1867 al 1874.
- アッリーゴ・ボーイト(Arrigo Boito, 1842年2月24日 - 1918年6月10日)は、イタリアの詩人、小説家、台本作家、音楽評論家そしてオペラの作曲家である。今日ではヴェルディなどのオペラ台本作家として、また自身のオペラ「メフィストフェーレ」によって知られている。 当時まだオーストリア帝国領だったパドヴァにて、イタリア人画家シルヴェストロ・ボーイトとポーランド人貴族の未亡人ユーゼファ・ラドリンスカ(イタリア名ジュゼッピーナ)との間に生まれる。早くから文学と音楽に興味を示し、ミラノ音楽院に入学したボーイトはすぐに頭角を現し、これも後に有名なオペラ作曲家・指揮者となるフランコ・ファッチオとともに1861年、給費留学生としてパリに赴く。当地でヴィクトル・ユーゴー、ベルリオーズ、ロッシーニそしてヴェルディの知遇を得たという。まだ20歳にしてボーイトは、ヴェルディ「諸国民の讃歌」の作詞を行うほどの俊英だった。 しかし、大作曲家ヴェルディと若きボーイトとの関係はその後、敵対的といっていいほどまでに冷却化する。ヴェルディは明らかにボーイトをライヴァル視し始めたし、ボーイトやファッチオはヴェルディその他のイタリア人作曲家を、因習に囚われた無知な者たち、と公然と批判、リヒャルト・ワーグナーの音楽を賞揚したのである。この頃のボーイトらがミラノを中心にして行った音楽・文芸・絵画・彫刻など総合的な芸術運動は「スカピリアトゥーラ」(Scapigliatura=蓬髪主義)として知られている。1860年代のボーイトは先鋭的な若手詩人・評論家、ワーグナーのオペラのイタリアにおける翻訳・紹介者として有名だった。 一方でボーイトのオペラ創作意欲は止みがたく、1868年にその最初のオペラ「メフィストフェーレ」を完成する。ゲーテの有名な小説「ファウスト」を原作に、自ら台本も書いたこのオペラの初演は、イタリア・オペラの総本山ミラノ・スカラ座で56回にも及ぶリハーサルの末行われた。しかしそれは、観客の口笛と怒号、劇場内外での騒擾の渦巻く惨憺たる大失敗であった。2夜目にして、警察は混乱防止の名目で上演禁止命令を出すに至る。長大な演奏時間、ボーイト自身による指揮の稚拙さ、曲そのものもワーグナーの稚拙な模倣と考えられたこと、などが原因と考えられている。このオペラは1876年と1881年の大改訂によって、今日ではしばしば公演され、また録音もされるオペラになっている。 この大失敗以降のボーイトは、楽譜出版業者ジューリオ・リコルディの勧めもあり、他のオペラ作曲家のための台本執筆を行うようになる。カタラーニの"La Falce"、ポンキエッリの「ラ・ジョコンダ」"La Gioconda"(後者はTobia Gorrioなる筆名でなされた)などを経て、1881年からは、かつての芸術上の確執を乗り越え、ヴェルディとの一連の共同作業に入ることになる。 はじめに二人が着手したのはヴェルディ中期の代表作「シモン・ボッカネグラ」の改訂であった。1857年初演のこの作品にヴェルディ自身は深い思い入れをもっていたが、台本の複雑さなどから上演が稀な作品となってしまっていた。ボーイトはその卓越した文学上の才能により、より見通しのよい改訂版(1881年改訂初演)の台本を完成させ、ヴェルディの全面的な信頼を勝ち得る。続いて、シェイクスピアの原作を基盤にした「オテロ」(1887年)および「ファルスタッフ」(1893年)では、ヴェルディの老熟した作曲技法とボーイトの鋭い文学的感性が見事に一体化した。なお、この時代のヴェルディとボーイトの共同作業の様子は、公刊された往復書簡集にて垣間見ることができる。 ヴェルディはボーイトに対して、オペラ作曲活動を再開するようにとの励ましを与えていた。その言葉もあって、ボーイトは自身2番目のオペラ「ネローネ」(=暴君ネロ)の作曲を始める。しかし完全主義者で遅筆のボーイトは遂にこれを完成させることができず、1915年までに部分的に完成していた第1幕から第4幕に、アントニオ・スマレーリアとヴィンチェンツォ・トマッシーニが補作を加えたものがボーイトの死後、1924年になって、トスカニーニの指揮によりスカラ座でようやく初演を見たのだった。
- Arrigo Boito was een Italiaans componist en librettist.
- Arrigo Boito var en italiensk komponist og forfatter. Som operakomponist forente han impulser fra Wagner med italiensk tradisjon. Han ble kjent for sin opera Mefistofele. Han har bl. a skrevet libretto til Verdis operaer Otello og Falstaff.
- Arrigo Boito (Enrico Giuseppe Giovanni Boito), 1842 - 1918 - kompozytor i librecista, syn włoskiego malarza miniaturzysty i polskiej hrabiny Józefiny Radolińskiej. Największym jego dziełem była opera Mefistofeles, oparta na Fauscie Goethego, napisał też operę Neron, jednak do historii przeszedł głównie jako autor libretta do Otella i Falstaffa Giuseppe Verdiego i, choć w nieco mniejszym stopniu, Giocondy Amilcare Ponchiellego i innych. Studia, w zakresie teorii muzyki, gry na skrzypcach i fortepianie odbył w mediolańskim konserwatorium, z tego okresu pochodzą kompozycje, jakie Boito pisał wspólnie z F. Facciem. Po studiach nawiązał kontakt z takimi twórcami, jak Victor Hugo, Hector Berlioz, Gioacchino Rossini, a przede wszystkim Giuseppe Verdi. Mając polskie korzenie artysta odwiedzał kilkakrotnie ojczyznę swojej matki. W roku 1862 przebywał w Wielkopolsce, w majątku swojej przyrodniej siostry - Tekli Kraśnickiej. Podróże te zaowocowały polskimi motywami w kompozycjach Boito. Arrigo Boito to także uczestnik walk, po stronie Garibaldiego, krytyk muzyczny (m. in. Gazzetta musicale di Milano czy Perseveranza), doktor honoris causa uniwersytetu w Cambridge, senator Królestwa Włoch, dyrektor konserwatorium muzycznego w Parmie oraz poeta, pisarz i tłumacz, a także miłośnik dzieł Ryszarda Wagnera. Krytyką włoskiego stylu operowego naraził się środowisku z Verdim na czele. Do ich pojednania doszło w roku 1873. Arrigo Boito zmarł w Mediolanie w roku 1918.
- Arrigo Boito, foi um poeta, escritor, libretista e refinado compositor italiano. Filho de Camillo Boito, um arquiteto, crítico de arte e escritor, com a condessa Józefa Radolinska, Boito realizou seus estudos fundamentais em Veneza e, posteriormente, estudou violino, piano e composição no Conservatório de Milão, a partir de 1854. Já nesta época demonstrava grande aptidão musical bem como poética, realizando suas primeiras composições, tais como a cantata Il quattro giugno e Le sorelle d'Italia, elaborando tanto a parte lírica quanto a melódica. Ao término de seus estudos no mesmo ano de 1861, obtem uma bolsa e parte com seu colega de conservatório Franco Faccio para Paris, onde entra em contato com os compositores Gioacchino Rossini, Hector Berlioz e Giuseppe Verdi. De volta a Milão, depois de um período em que viveu trabalhando em diferentes ofícios, escreveu em 1862 a letra do "Hino da Nação", posteriormente musicada por Verdi. No mesmo ano, parte em viagem para a Polônia, terra natal de sua mãe, onde escreve seu primeiro libreto, Amleto, baseado em "Hamlet", de William Shakespeare, posteriormente musicado por Faccio. De volta à Itália, trava amizade com Emilio Praga e adere à Scapigliatura, do qual se tornaria um de seus maiores expoentes. Sob influência do movimento cultural, elabora diversas poesias, reunidas sob uma coletânea intitulada Libro dei versi. Em 1864, funda ao lado de Tito Ricordi a Società del Quartetto di Milano. O período seria de intensa atividade para Boito, salvo o intervalo no ano de 1866, quando seus amigos Franco Faccio e Emilio Praga, juntam-se a Giuseppe Garibaldi nas lutas pela unificação da Península Itálica. Mas em 1868, estreia no Teatro Alla Scalla de Milão sua ópera, Mefistofele. A obra suscitou violentas reações no exigente público milanês, que julgou a ópera como “wagneriana”. Com isso, irromperam distúrbios nacionalistas nas ruas e a policia decidiu interromper as apresentações. Após estes incidentes, Boito realiza inúmeros cortes e revisões. A nova versão foi apresentada no Teatro Comunal de Bolonha, em 1876, alcançando finalmente grande êxito, passando a integrar o reportório de óperas clássicas. Foi no papel de Fausto que o famoso tenor italiano Beniamino Gigli se celebrizou. Após o fiasco inicial de Mefistófele, Boito dedicou-se à elaboração de libretos para outros compositores, quase sempre sob o pseudônimo de Tobia Gorri, um anagrama de seu nome. São desta época os libretos de La Gioconda, de Amilcare Ponchielli, Otello e Falstaff para Giuseppe Verdi, Ero e Leandro, para Giovanni Bottesini, La falce, para Alfredo Catalani e Maria Tudor, para Carlos Gomes. Com Verdi, de quem Boito foi o maior colaborador, a relação foi conflituosa. Em 1863, após lançar uma ode sátira ao compositor ("Alla salute dell'Arte Italiana"), romperam relações, que só seriam retomadas anos mais tarde. Isso não impedir que Boito se consagrasse como o melhor libretista de Verdi. Entre os anos de 1887 e 1898, Boito travou profunda amizade com a atriz Eleonora Duse, para quem traduziu para o italiano os dramas shakespeareanos Antônio e Cleopatra, Romeu e Julieta e Macbeth. Foi o mesmo período em que Boito se tornou diretor do Conservatório de Parma (que hoje leva seu nome). Em 1893 lhe foi concedida a láurea em música honoris causa na Universidade de Cambridge, e em 1912 foi nomeado senador do reino da Itália. Arrigo Boito faleceu aos 74 anos de idade, e foi sepultado no Cemitério Monumental de Milão.
- Arrigo Boito a fost un compozitor şi scriitor italian, cunoscut mai ales ca libretist şi compozitor al operei Mefistofele. Enrico Boito a contribuit la refacerea sau scrierea unor librete de Giuseppe Verdi. Înflăcărat de ideile şi muzica lui Richard Wagner, Boito traduce în italiană operele acestuia: „Rienzi” şi „Tristan şi Isolda”. Totodata, scrie şi opere proprii, dar dintre acestea nu a rămas în repertoriul actual decât Mefistofele.
- Арри́го Бо́йто — итальянский композитор и поэт, прославившийся как автор либретто к некоторым операм Джузеппе Верди. Музыкальное образование Бойто получил в Миланской консерватории, по окончании которой отправился путешествовать. Композитор побывал в Париже, посетил Польшу и Германию, где познакомился с музыкой Рихарда Вагнера, оказавшей на него огромное впечатление. Первыми крупными сочинениями Бойто были кантаты «Il quattro giugno» и «Le sorelle d’Italia». В 1868 году композитор пишет самое известное своё сочинение — оперу «Мефистофель» на собственное либретто, написанное на сюжет «Фауста» Гёте. На премьере опера потерпела фиаско, однако впоследствии стала понемногу завоёвывать симпатии публики, неоднократно была поставлена в Москве и Санкт-Петербурге, роль Мефистофеля исполнял Фёдор Шаляпин. Среди других опер Бойто — «Геро и Леандр», «Нерон», «Орестеада». Бойто также известен как поэт (публиковал свои произведения под псевдонимом Tobia Gorrio), его стихотворения пользуются большой популярностью в Италии. Бойто — автор либретто собственных опер и кантат, а также опер «Симон Бокканегра», «Отелло», «Фальстаф» Джузеппе Верди, «Джоконда» Амилькаре Понкьелли, «Серп» Альфредо Каталани и ряда других. Также известен как представитель движения Скапильятура.
- Arrigo Boito, född 24 februari 1842 i Padua, död 10 juni 1918 i Milano, italiensk librettist och tonsättare. Son till den polska grevinnan Giusseppina/Josefina Radolinska och den italienske miniatyrmålaren Silvestro Boito. Boito är mest känd för sina libretti till Verdis Falstaff och Othello, samt till Ponchiellis La Gioconda. Hans viktigaste operaverk som tonsättare är Mefistofele (musik och libretto), som bygger på Goethes Faust och använder sig av Wagnerinspirerat tonspråk. Mefistofele, som uruppfördes 1868, spelas ibland och finns tillgängligt på CD och DVD. Operan Nerone har uppförts av Toscanini på La Scala 1924, medan Oda all'arte har aldrig spelats. Boito skrev också lyrik, publicerad i samlingarna Libro dei versi och Re Orso.
- 阿里格·博伊托(義大利語:Arrigo Boito,1842年2月24日-1918年6月10日),意大利文学家,作曲家。1856年入米兰音乐学院学习,1868年写出成名作歌剧《梅菲斯特费勒斯》,另一部歌剧《尼禄》则一直未能完成。博伊托主要以歌剧脚本作家闻名,他是威尔第的《奥塞罗》《法尔斯塔夫》等歌剧的脚本作者。
|
| rdfs:comment
|
- Arrigo Boito (24 February 1842 – 10 June 1918), aka Enrico Giuseppe Giovanni Boito, pseudonym Tobia Gorrio, was an Italian poet, journalist, novelist and composer, best known today for his opera libretti and his own opera, Mefistofele.
- Arrigo Boito war ein italienischer Schriftsteller und Komponist.
- Arrigo Boito fou un escriptor, poeta, crític i compositor italià, conegut principalment pels seus llibrets d'òpera, considerats entre les màximes obres mestres del gènere. També conegut per la seua òpera Mefistofele. Després de finalitzats els estudis elementals a Venècia, el 1853 comença al Conservatori de Milà els estudis de violí, piano i composició, essent alumne d'Alberto Mazzucato.
- Arrigo Boito byl italský spisovatel, básník, novinář a hudební skladatel.
- Arrigo Boito, poeta, narrador y refinado compositor italiano, conocido sobre todo por sus libretos y su ópera Mefistofele. Estudia violín, piano y composición en el Conservatorio de Milán, desde 1854. Terminados sus estudios, parte con Franco Faccio a París donde entra en contacto con Gioacchino Rossini. Visita después Polonia, Alemania, Bélgica e Inglaterra.
- Arrigo Boito oli 1800-luvun jälkipuoliskolla merkittävä kulttuurivaikuttaja Italiassa. Hän oli kirjailija, runoilija, kapellimestari ja säveltäjä. Nykypäivänä hänen tunnetuimmiksi saavutuksikseen luetaan oopperansa Mefistofele sekä hänen Giuseppe Verdille kirjoittamaansa kaksi librettoa.
- Arrigo (ou Enrico) Boito, né le 24 février 1842 à Padoue et mort le 10 juin 1918 à Milan, est un compositeur, romancier et poète italien, connu surtout pour ses livrets d'opéra et pour son drame lyrique, Mefistofele (it).
- Arrigo Boito (1842. február 24. , Padova – 1918. június 10. , Milánó) olasz librettista, zeneszerző, író és költő. Legismertebb műve a Mefistofele című opera. A milánói konzervatóriumban tanult hegedűt, zongorát és zeneszerzést. 1868-ban mutatták be egyetlen befejezett operáját, a Mefistofelét. Az opera megbukott, állítólagos wagnerizmusa miatt összetűzések és párbajok alakultak ki, és a rendőrség két előadás után betiltotta előadását.
- Nel 1861, appena conseguito il diploma, ottenne una borsa di studio e, col condiscepolo e amico fraterno Franco Faccio, si recò a Parigi. Nella capitale francese conobbe, tra gli altri, Rossini, Berlioz e Verdi. Per quest'ultimo scrisse il testo poetico dell'Inno delle Nazioni, eseguito all'Esposizione Universale di Londra.
- Arrigo Boito was een Italiaans componist en librettist.
- Arrigo Boito var en italiensk komponist og forfatter. Som operakomponist forente han impulser fra Wagner med italiensk tradisjon. Han ble kjent for sin opera Mefistofele. Han har bl. a skrevet libretto til Verdis operaer Otello og Falstaff.
- Arrigo Boito (Enrico Giuseppe Giovanni Boito), 1842 - 1918 - kompozytor i librecista, syn włoskiego malarza miniaturzysty i polskiej hrabiny Józefiny Radolińskiej. Największym jego dziełem była opera Mefistofeles, oparta na Fauscie Goethego, napisał też operę Neron, jednak do historii przeszedł głównie jako autor libretta do Otella i Falstaffa Giuseppe Verdiego i, choć w nieco mniejszym stopniu, Giocondy Amilcare Ponchiellego i innych.
- Arrigo Boito, foi um poeta, escritor, libretista e refinado compositor italiano. Filho de Camillo Boito, um arquiteto, crítico de arte e escritor, com a condessa Józefa Radolinska, Boito realizou seus estudos fundamentais em Veneza e, posteriormente, estudou violino, piano e composição no Conservatório de Milão, a partir de 1854.
- Arrigo Boito a fost un compozitor şi scriitor italian, cunoscut mai ales ca libretist şi compozitor al operei Mefistofele. Enrico Boito a contribuit la refacerea sau scrierea unor librete de Giuseppe Verdi. Înflăcărat de ideile şi muzica lui Richard Wagner, Boito traduce în italiană operele acestuia: „Rienzi” şi „Tristan şi Isolda”. Totodata, scrie şi opere proprii, dar dintre acestea nu a rămas în repertoriul actual decât Mefistofele.
- Арри́го Бо́йто — итальянский композитор и поэт, прославившийся как автор либретто к некоторым операм Джузеппе Верди. Музыкальное образование Бойто получил в Миланской консерватории, по окончании которой отправился путешествовать.
- Arrigo Boito, född 24 februari 1842 i Padua, död 10 juni 1918 i Milano, italiensk librettist och tonsättare. Son till den polska grevinnan Giusseppina/Josefina Radolinska och den italienske miniatyrmålaren Silvestro Boito. Boito är mest känd för sina libretti till Verdis Falstaff och Othello, samt till Ponchiellis La Gioconda. Hans viktigaste operaverk som tonsättare är Mefistofele (musik och libretto), som bygger på Goethes Faust och använder sig av Wagnerinspirerat tonspråk.
- 阿里格·博伊托(義大利語:Arrigo Boito,1842年2月24日-1918年6月10日),意大利文学家,作曲家。1856年入米兰音乐学院学习,1868年写出成名作歌剧《梅菲斯特费勒斯》,另一部歌剧《尼禄》则一直未能完成。博伊托主要以歌剧脚本作家闻名,他是威尔第的《奥塞罗》《法尔斯塔夫》等歌剧的脚本作者。
|