| dbpprop:abstract
|
- Arianism is the theological teaching of Arius, a Christian priest, who was first ruled a heretic at the First Council of Nicea of 325, later exonerated in 335 at the First Synod of Tyre, and then pronounced a heretic again after his death at the First Council of Constantinople of 381 . The Roman Emperors Constantius II (337-361) and Valens (364-378) were Arians or Semi-Arians. Arius lived and taught in Alexandria, Egypt. The most controversial of his teachings dealt with the relationship between God the Father and the person of Jesus, saying that Jesus was not of one substance with the Father and that there had been a time before Jesus existed. This teaching of Arius conflicts with other christological positions held by Church theologians (and subsequently maintained by the Roman Catholic Church, the Eastern Orthodox Churches and most Protestant Churches). The term "Arianism" is also used to refer to other nontrinitarian theological systems of the 4th century, which regarded the Son of God, the Logos, as a created being (as in Arianism proper and Anomoeanism) or as neither uncreated nor created in the sense other beings are created (as in "Semi-Arianism").
- Der Arianismus ist eine theologische Lehre, die nach einem ihrer frühen Vertreter, Arius, benannt ist. Im Bereich der Christologie steht sie im Gegensatz zur Trinitätslehre und wird von den christlichen Kirchen und Glaubensgemeinschaften, die die ersten beiden ökumenischen Konzilien anerkennen, als Häresie angesehen. In der Spätantike wurde die Bezeichnung „Arianer“ zugleich oft als Kampfbegriff der Anhänger des Konzils von Nicäa gebraucht, ohne dass die so bezeichneten Personen notwendigerweise die Lehre des Arius vertreten hätten. Viele Althistoriker beschränken daher heute den Ausdruck „Arianer“ auf die unmittelbaren Anhänger des Arius und gebrauchen ansonsten den neutraleren Ausdruck Homöer.
- L'arrianisme és un corrent religiós cristià del segle IV considerat heretgia pel catolicisme. Es basa en negar la divinitat de Jesús com a fill de Déu, doctrina condemnada al Concili de Nicea (entre d'altres), després del qual perdé seguiment a orient, si bé continuà gaudint de popularitat entre els pobles germànics fins al segle VII. El seu iniciador, Arri, era un capellà d'Alexandria. Un famós seguidor modern de les idees de Arri fou Isaac Newton que negava la Trinitat.
- Ariánství či arianismus je christologická hereze, odchylné učení, jež popíralo božství Ježíše Krista. Název pochází ze jména alexandrijského kněze Areia. Učení, že Ježíš Kristus je stvořená bytost, spolu s Duchem svatým podřízená Bohu Otci, dostalo v raném středověku politický význam: jako je Kristus (církve) a Duch svatý (vzdělanost) podřízen Otci, je také církev plně podřízena panovníkovi jakožto otci. V této podobě ariánství převládalo u germánských kmenů až do 7. století a jeho politická stránka znovu oživla v boji o investituru ve vrcholném středověku.
- El arrianismo es el conjunto de doctrinas cristianas desarrolladas por Arrio, sacerdote de Alejandría, probablemente de origen libio, así como por algunos de sus discípulos y simpatizantes. Según la teología arriana, Cristo era la primera criatura creada por Dios, pero no era Dios en sí mismo. Una vez que la Iglesia definió el dogma de la divinidad del Hijo y, posteriormente, de la Trinidad, el arrianismo fue condenado como una herejía. Este término también se utiliza en ocasiones de forma inexacta para aludir a aquellas doctrinas que expresen negación de la naturaleza divina de Jesús.
- Areiolaisuus oli kristinuskon oppisuuntaus antiikin aikana. Areiolaiset eivät uskoneet Jumalan kolminaisuuteen siten kuin katolinen kirkko. Areiolaisten mukaan Kristus on Jumalan ensimmäinen luomus, eikä "Isästä iankaikkisuudessa syntynyt". Areiolaisen suuntauksen perustajana voidaan pitää Aleksandrialaista presbyteeriä Areios 300-luvulla jaa. Nikean ensimmäisessä kirkolliskokouksessa vuonna 325 Areioksen oppi hylättiin ja selitettiin Kristuksen olevan syntyneen, ei luodun, ja Isän kanssa samaa olemusta. Päätös, jonka tarmokkain puolustaja oli Athanasios, vahvistettiin lopullisesti Konstantinopolin ensimmäisessä kirkolliskokouksessa vuonna 381. Monet germaaniheimot kääntyivät ensin areiolaiseen kristinuskoon ja vasta myöhemmin katoliseen kristinuskoon. Syynä tähän oli se, että areiolaiset karkotettiin 300- ja 400-luvuilla Rooman valtakunnasta harhaoppisina, kun Rooman keisarit alkoivat suosia kristinuskoa. He pakenivat mm. germaanien alueille ja tekivät siellä lähetystyötä. Athanasioksen uskontunnustus on tehty areiolaisia vastaan.
- L’arianisme est un courant de pensée des débuts du christianisme, dû au théologien libyen peut-être d'origine berbère Arius dont le point central est la nature de la trinité chrétienne et des positions respectives des concepts de « Dieu le père et de son fils Jésus ». L'arianisme défend la position que la divinité du Très-Haut est supérieure à celle de son fils fait homme.
- Az arianizmus Arius és követőinek (az ariánusoknak) eretnekmozgalma volt a 4. században. A lengyel testvérek nevű kora újkori vallási szektát szintén szokás (lengyel) ariánusoknak nevezni, jóllehet az ókori arianizmussal közvetlen kapcsolatban nem álltak.
- L'arianesimo è il nome con cui è conosciuta una dottrina cristologica elaborata dal monaco e teologo cristiano Ario, condannata al primo concilio di Nicea. Sosteneva che la natura divina del Logos fosse sostanzialmente inferiore a quella di Dio e che, pertanto, vi fu un tempo in cui il Verbo di Dio non esisteva e dunque che fosse stato creato in seguito. In tal senso contraddiceva l'idea della Trinità maturata attorno agli scritti di Tertulliano. Ario non negava la Trinità ma subordinava il Figlio al Padre, negandone la consustanzialità che sarà poi formulata nel concilio di Nicea nel famoso credo niceno-costantinopolitano. Per Ario, quindi, Gesù era una sorta di semidio, non identificabile con Dio stesso. Sebbene Ario fosse stato scomunicato per eresia (Liber Pontificalis - XXXIIII. Silvester - par. 4) e la sua dottrina condannata, questa corrente religiosa resistette a lungo tanto da diventare religione ufficiale dell'impero romano sotto Costanzo II. I germani cristianizzati furono inoltre i maggiori seguaci dell'arianesimo, fino al VII secolo. Alcune popolazioni in seguito stanziatesi in Italia, come i Visigoti, Ostrogoti e Longobardi, aderirono diffusamente all'arianesimo.
- アリウス派（ありうすは、羅: Arianismus、英: Arianism）は、アレキサンドリアの司祭、アレイオス（アリウス 、250年頃 - 336年頃）の教説を信奉する古代キリスト教の一派である。父と子は異質であると唯一神教を主張したが、同質とする三位一体論（アタナシウス派）に敗北し異端とされた。
- Het arianisme is een stroming binnen het christendom, ontstaan in het begin van de 4e eeuw, die werd genoemd naar haar stichter Arius (256-336), presbyter van Alexandrië.
- Arianismen er en teologisk lære som har som bakgrunn fra den aleksandrinske presten Arius' lære. Arius levde cirka 260-336. Ifølge arianismen er Sønnen et skapt vesen, den første og høyeste av alle skapte vesener, men han er ikke guddommelig. Det har vært en tid da Guds Sønn ennå ikke var, er en kort slagordsform av arianismens kjernepunkt på kristologiens område. Faderen (Gud) har skapt Sønnen av intet, og senere enn ved tidenes morgen. Selv om Sønnen er Faderens mest fullkomne verk er de vesensforskjellige, og Guds Sønn kalles Sønn kun i samme forstand som menneskene kalles Guds folk. På samme vis er Den Hellige Ånd Faderens nest mest fullkomne skaperverk. Faderen er altså alene størst, og Treenighetsbegrepet kan ikke appliseres om Gud. Arianismen hadde tidvis stor utbredelse, men ble fordømt av biskop Alexander av Alexandria i år 319 og deretter ved konsilet i Nikea i 325. I Nikea ble det fastslått at Guds sønn har samme guddom som Faderen. Arianerne ble avvist og ekskludert. Keiser Konstantin den store opphevet fordømmelsen allerede i 327. Keiser Konstantius II gjorde arianismens kristologi til et dogme i Romerrikets statsreligion. Men biskop Alexander og hans etterfølger Athanasius nektet å gjenoppta Arius i Kirken. Etter mange årtiers forbitrede stridigheter mellom Arius' og Athanasius' tilhengere («Den arianske strid»), ble arianismen fordømt på nytt under det første konsil i Konstantinopel i 381. Det økumeniske konsil i Nikea la grunnen for den såkalte nikenske trosbekjennelse, som for de fleste kristne trossamfunn enn i dag er det fremste av de oldkirkelige symboler, dvs. felles dogmatiske definisjon av kristen tro. Den form av bekjennelsen som benyttes i vår tid, er den justerte versjon som ble til ved konsilet i Konstantinopel; den nikensk-konstantinopelitanske trosbekjennelse. Ettersom Wulfila, goternes første biskop, forstod seg som tilhenger av arianismen, fikk arianismen stor spredning blant de germanske folk, og de holdt lenge fast på denne lære. Ved synoden i Toledo 589 bekjente de germanske visigoterfolket seg til den katolske lære, men blant langobarderne levde arianismen videre til inn på 700-tallet.
- Nazwy arianie i arianizm pochodzą od Ariusza, duchownego Kościoła w Aleksandrii w Egipcie. W 321 r. został on ekskomunikowany przez synod w Aleksandrii. Ariusz twierdził, że Jezus Chrystus jako syn Boży jest poddany Bogu, że został stworzony przez Ojca, co oznaczało, że "był czas, kiedy nie było Jezusa Chrystusa" i zanim został stworzony, nie istniał. Tym samym Ariusz kwestionował boską naturę Jezusa Chrystusa. Było to sprzeczne z kształtującą się wtedy doktryną o równości Boga Ojca i Syna, która następnie rozwinęła naukę o Świętej Trójcy. Arianie odrzucali doktrynę o Trójcy jako niebiblijną. Nauka Ariusza została potępiona na Soborze Nicejskim w 325 r. , ale poparcie ze strony biskupa Euzebiusza z Nikomedii doprowadziło do kilkukrotnego wygnania Atanazego, głównego rzecznika soboru i przeciwnika arian. Szczytowy okres wpływów arianizmu w Cesarstwie Rzymskim przypadł na panowanie ariańskiego cesarza Konstancjusza II w latach 350-361. W roku 381 cesarz Teodozjusz I uznał arianizm za herezję, co zapoczątkowało prześladowania jego zwolenników. Zagadnienia przywołane przez arianizm rozstrzygnął na niekorzyść arian Sobór Konstantynopolitański I w 381 r. Arianizm stał się także wyznaniem germańskich ludów, które zalały Cesarstwo Zachodnie w V wieku Szczególnie surową formę arianizmu przyjęli Wandalowie. Jedynie Frankowie przyjęli chrzest w obrządku rzymskim. Z czasem ludy germańskie zamieszkujące dawne imperium zaczęły odchodzić od nauk Ariusza. W okresie reformacji nawiązano do idei arianizmu. Mianem arian w Rzeczypospolitej Obojga Narodów błędnie określano członków kościoła braci polskich. Główne ośrodki arian w ówczesnej Rzeczypospolitej stanowiły Lewartów, Pińczów, Raków, Lusławice.
- O arianismo foi uma visão Cristológica sustentada pelos seguidores de Arius nos primeiros tempos da Igreja primitiva, que negava a existência da consubstancialidade entre Jesus e Deus, que os igualasse, fazendo do Cristo pré-existente uma criatura, embora a primeira e mais excelsa de todas, que encarnara em Jesus de Nazaré. Jesus então, seria subordinado a Deus, e não o próprio Deus. Segundo Ário só existe um Deus e Jesus é seu filho e não o próprio. Ao mesmo tempo afirmava que Deus seria um grande eterno mistério, oculto em si mesmo, e que nenhuma criatura conseguiria revelá-lo, visto que Ele não pode revelar a si mesmo. Com esta linha de pensamento, o historiador H. M. Gwatkin afirmou em seu livro The Arian Controversy (A Disputa Ariana): "O Deus de Ário é um Deus desconhecido, cujo ser se acha oculto em eterno mistério O Concílio de Niceia condenou esta doutrina após uma grande controvérsia e declarou-a herética. No entanto, visões semelhantes e em alguns casos revivificação do nome, ocorreram desde então. Para um estudo amplo e aprofundado relativo à essa grande controvérsia entre cristãos e arianistas Spinelli diz "O envolvimento de Eunomos com a teoria aristotélica da substância ou dos universais"; e "O contraposto de Basílio a Eunomos e a tematização do nominalismo"
- Arianismul este o erezie creştinǎ din sec. IV formulatǎ de Arius, prezbiter în Alexandria, care susţine cǎ Isus Cristos nu are niciun caracter divin, fiind o fiinţǎ creatǎ. Afirmând aceasta, Arius se bazeazǎ pe unicitatea lui Dumnezeu, singurul care existǎ în sine. Fiul, care nu existǎ în sine, nu poate fi Dumnezeu. Pentru cǎ Dumnezeu e unul, Fiul nu poate fi Dumnezeu. Pentru cǎ Dumnezeu este neschimbǎtor, Fiul, care devenind om a devenit şi schimbǎtor, nu poate fi Dumnezeu. Fiul trebuie respectat ca fiind o fiinţǎ creatǎ, care deşi a venit pe pǎmânt prin Duhul Sfânt, a avut totuşi un început. Fiul nu poate avea o cunoştinţǎ directǎ depre Tatǎl, pentru cǎ Fiul e într-o altǎ existenţǎ. Arianismul a fost condamnat la Conciliul de la Niceea(325), unde a fost formulat şi un Crez, ca apǎrare împotriva ereziei ariene. Acest Crez statueazǎ cǎ Fiul este "homoousion to patri" (de o fiinţǎ cu Tatǎl, din aceeaşi substanţǎ cu el), deci Fiul este în întregime divin. Între anii 337-350, Constans a fost împǎrat în Vest, el fiind un adept al creştinismuui ortodox, iar Constantius II a fost împǎrat în Est, el fiind adept al arianismului. La Conciliul de la Antiohia(341) s-a scos din Crez formularea "de aceeaşi fiinţǎ cu Tatǎl". În anul 350 Constantius II rǎmâne singurul împǎrat al Imperiului Roman, iar adepţii Crezului de la Niceea au fost persecutaţi. S-a ajuns sǎ se declare, atunci, cǎ Fiul era total diferit de Tatǎl. La Conciliul de la Constantinopol(360) termenul "de aceeaşi fiinţǎ" este înlocuit cu "asemǎnǎtor". Dupǎ moartea lui Constantius II, creştinii ortodocşi, majoritari în Vest, şi-au consolidat poziţia. În Est au avut loc persecuţii împotriva creştinilor ortodocşi, sub împǎratul arian Valens(364-378), dar învǎţǎturile lui Vasile cel Mare,Grigore de Nyssa şi Grigore de Nazians au revalidat Crezul de la Niceea. Arianismul a fost învins în anul 381, când al doilea Conciliu de la Constantinopol îl interzice. Totuşi arianismul a continuat sǎ existe la unele populaţii germanice pânǎ spre sfârşitul sec V. Astǎzi unii îi considerǎ pe Unitarieni ca fiind arieni, pentru cǎ ei îl considerǎ pe Cristos ca fiind o simplǎ fiinţǎ umanǎ. Cristologia Martorilor lui Iehova e asemǎnǎtoare arianismului, Martorii îl privesc pe Arius ca fiind un predecesor al lui Taze Russell.
- Ариа́нство — теологическое учение в христианстве в IV—VI веках. Возникло в Поздней Римской империи, получило название по имени его зачинателя — александрийского священника Ария. Ариане не принимали основной догмат официальной христианской церкви, согласно которому Бог Сын предвечен как и Бог Отец (ярыми защитниками этого догмата выступали архиепископ александрийский Александр и его преемник Афанасий). По учению Ария, Сын Божий — творение Бога, следовательно, не предвечен, то есть находится в подчинении Богу Отцу. Согласно Арию, Сын — первое творение Отца, посредник между Богом и тварью. В 320 году Арий был осуждён Александрийским собором, но приобрёл последователей. В 325 году в Никее был собран Первый Вселенский собор. Учение ариан, провозглашавшее земную — а не божественную — природу Иисуса Христа, было осуждено, а сам Арий изгнан. При этом — вопреки протестам ряда присутствующих — Собор включил в т. н. Никейский символ веры отсутствовавшую в Священном Писании формулу о «единосущности» (абсолютной тождественности) Бога Отца и Бога Сына.
- Arianism är en kristen teologisk lära, som härrör från presbytern Arius från Alexandria (cirka 260-336). Enligt arianismen är Sonen ett skapat väsen, den första och högsta av alla skapade varelser, men inte Gud. Det har funnits en tid när Guds Son ännu inte skapats. Fadern (Gud) har skapat Sonen ur intet, senare än vid tidens början. Även om Sonen är Faderns fullkomligaste verk är de väsensskilda och Guds Son kallas Son endast i samma mening som människorna kallas Guds folk. På samma sätt är Den Helige Ande Faderns näst fullkomligaste verk. Fadern är alltså ensam störst, vilket Jesus tydligt vittnade om i evangelierna. Treenighetsbegreppet är således, inom arianismen, ett falskt och hädiskt sätt att beskriva Gud. Bibelverser såsom Joh. 14:28 och Joh. 17:20-26, där Jesus ber "Jag ber att de alla skall vara ett, och att såsom du, Fader, är i mig och jag i dig, också de skall vara i oss," menade Arius demonstrerar att enheten hänvisar till tanke och vilja, och inte en fysisk treenighet. Arianismen hade tidvis stora framgångar men fördömdes av biskop Alexander av Alexandria år 319 och därefter vid kyrkomötet i Nicaea år 325, där man fastslog att Guds son har samma gudomlighet som Fadern. Arianerna förvisades och uteslöts. Kejsar Konstantin upphävde fördömandet redan 327. Kejsar Konstantius II gjorde på 340-talet arianismen till en dogm i imperiets statsreligion. Men biskop Alexander och hans efterträdare Athanasius vägrade att återuppta Arius i kyrkan. Efter årtionden av förbittrade uppgörelser mellan Arius' och Athanasius' anhängare, "den arianska striden", fördömdes arianismen vid Första konciliet i Konstantinopel 381. Eftersom Wulfila, goternas förste biskop, var arian fick arianismen stor spridning bland germanfolken, som länge höll fast vid läran. Vid synoden i Toledo 589 bekände sig visigoterna till den romersk-katolska läran, men bland langobarderna kvarlevde arianismen in på 700-talet. Nuförtiden betraktas arianismen av de dominerande kyrkorna som kätteri. Att så skulle bli fallet var dock inte givet på den tid då dessa lärostrider rasade intensivt. Ortodoxa kyrkor håller fast vid den Nicaenska trosbekännelsen från Konstantinopel. I romersk-katolska kyrkan och andra västliga kyrkor har det emellertid skett ett par tillägg, av vilka det ena har relevans för uppfattningen av Treenigheten som någonting helt annorlunda än det som Arius tänkte sig. I Toledo 589 fastslogs nämligen att Den Helige Ande utgår inte bara från Fadern utan från både Fadern "och Sonen". Senast i början av 1000-talet blev denna dogm uttryckligen lagd till trosbekännelsen med formuleringen "filioque" ("och Sonen"). Tillägget har spelat en viktig roll i schismen mellan den västliga och den östliga grenen av den katolska kyrkan. Fastän både västliga katoliker och östliga ortodoxa tar avstånd från arianismen genom den Nicaenska trosbekännelsen, gör de det således på lite olika sätt. Den unitariska rörelsen står för en liberal lära med rötter i en anti-nicaensk teologi. Fysikern Isaac Newton (som bland annat utvecklade teori och matematik för gravitationen) var ursprungligen anglikan, men förkastade senare treenighetsläran och såg Jesus och Den Helige ande som skapelser av en överlägsen Gud. Formellt fastnade han för den arianism som existerade som en gren i kristendomens tidigaste historia.
- Aryanizm 4. yüzyılda İskenderiye'de yaşamış olan Arius'un geliştirdiği teolojik doktrindir. Aryanizmin en tartışmalı tarafı Hıristiyanlık'taki baba-oğul ilişkisiyle ilgiliydi. Kısaca İsa'nın tanrısallığının inkârıdır. Katoliklere göre İsa, Tanrı Baba'nın oğlu ve Tanrı Baba gibi gerçek tanrıdır. Oysa, Arius ve taraftarlarıne göre İsa ancak ikinci derecede ve bağımlılığı olan bir tanrılığı haizdir. Başka bir deyişle, İsa başlangıcı olmayan, sonsuz ve her şeye gücü yeten gerçek tanrı değildir. Bu doktrin, Hıristiyanlığın ilk yüzyıllarında yazılmış bazı metinlerde birkaç dayanak noktası bulabiliyordu. 3. yüzyılda Origenes, oğulun babanın buyruğu altında olduğu fikrini uyandırabilecek bazı deyimler kullanmıştı. Arius bu formülleri genişletti ve bundan kapsamlı bir teori çıkardı. Aryanizm, Pavlik Hıristiyanlık ile bir süre mücadele ettiyse de, Roma İmparatorluğu'nun Pavlik Hıristiyanlığı resmî Hıristiyanlık olarak kabul etmesinden sonra, Aryanlar ikinci planda kaldı ve Kitab-ı Mukaddes'in Aryan versiyonları yasaklandı.
- Аріанство — одна з ранніх течій християнства. Назва — від імені священика з м. Александрії — Арія. Заперечуючи церковне вчення про єдину суть Трійці, аріанці твердили, що Христос — Син Божий — нижчий за Бога-Отця. На Нікейському соборі 325 аріанство було визнане за єресь і остаточно засуджене християнською церквою 381. Найбільше поширилось аріанство в 4 ст. на Півдні Римської імперії, а також серед германських племен. Вважається, що поглядам аріанства на Трійцю симпатизував Ньютон.
- 阿里烏教派（Arianism，或稱亞流主義學派、阿里烏主義、亞流主義、亞流派），是由曾任亞歷山大主教的阿利烏（或譯亞流）所領導的基督教派別，根據《聖經》所載主張耶穌次於天父和反對教會佔有大量財富。在不同的大公會議中都斥之為異端。
|
| rdfs:comment
|
- Arianism is the theological teaching of Arius, a Christian priest, who was first ruled a heretic at the First Council of Nicea of 325, later exonerated in 335 at the First Synod of Tyre, and then pronounced a heretic again after his death at the First Council of Constantinople of 381 . The Roman Emperors Constantius II (337-361) and Valens (364-378) were Arians or Semi-Arians. Arius lived and taught in Alexandria, Egypt.
- Der Arianismus ist eine theologische Lehre, die nach einem ihrer frühen Vertreter, Arius, benannt ist. Im Bereich der Christologie steht sie im Gegensatz zur Trinitätslehre und wird von den christlichen Kirchen und Glaubensgemeinschaften, die die ersten beiden ökumenischen Konzilien anerkennen, als Häresie angesehen.
- L'arrianisme és un corrent religiós cristià del segle IV considerat heretgia pel catolicisme. Es basa en negar la divinitat de Jesús com a fill de Déu, doctrina condemnada al Concili de Nicea (entre d'altres), després del qual perdé seguiment a orient, si bé continuà gaudint de popularitat entre els pobles germànics fins al segle VII. El seu iniciador, Arri, era un capellà d'Alexandria. Un famós seguidor modern de les idees de Arri fou Isaac Newton que negava la Trinitat.
- Ariánství či arianismus je christologická hereze, odchylné učení, jež popíralo božství Ježíše Krista. Název pochází ze jména alexandrijského kněze Areia. Učení, že Ježíš Kristus je stvořená bytost, spolu s Duchem svatým podřízená Bohu Otci, dostalo v raném středověku politický význam: jako je Kristus (církve) a Duch svatý (vzdělanost) podřízen Otci, je také církev plně podřízena panovníkovi jakožto otci.
- El arrianismo es el conjunto de doctrinas cristianas desarrolladas por Arrio, sacerdote de Alejandría, probablemente de origen libio, así como por algunos de sus discípulos y simpatizantes. Según la teología arriana, Cristo era la primera criatura creada por Dios, pero no era Dios en sí mismo. Una vez que la Iglesia definió el dogma de la divinidad del Hijo y, posteriormente, de la Trinidad, el arrianismo fue condenado como una herejía.
- Areiolaisuus oli kristinuskon oppisuuntaus antiikin aikana. Areiolaiset eivät uskoneet Jumalan kolminaisuuteen siten kuin katolinen kirkko. Areiolaisten mukaan Kristus on Jumalan ensimmäinen luomus, eikä "Isästä iankaikkisuudessa syntynyt". Areiolaisen suuntauksen perustajana voidaan pitää Aleksandrialaista presbyteeriä Areios 300-luvulla jaa.
- L’arianisme est un courant de pensée des débuts du christianisme, dû au théologien libyen peut-être d'origine berbère Arius dont le point central est la nature de la trinité chrétienne et des positions respectives des concepts de « Dieu le père et de son fils Jésus ». L'arianisme défend la position que la divinité du Très-Haut est supérieure à celle de son fils fait homme.
- Az arianizmus Arius és követőinek (az ariánusoknak) eretnekmozgalma volt a 4. században. A lengyel testvérek nevű kora újkori vallási szektát szintén szokás (lengyel) ariánusoknak nevezni, jóllehet az ókori arianizmussal közvetlen kapcsolatban nem álltak.
- L'arianesimo è il nome con cui è conosciuta una dottrina cristologica elaborata dal monaco e teologo cristiano Ario, condannata al primo concilio di Nicea. Sosteneva che la natura divina del Logos fosse sostanzialmente inferiore a quella di Dio e che, pertanto, vi fu un tempo in cui il Verbo di Dio non esisteva e dunque che fosse stato creato in seguito. In tal senso contraddiceva l'idea della Trinità maturata attorno agli scritti di Tertulliano.
- アリウス派（ありうすは、羅: Arianismus、英: Arianism）は、アレキサンドリアの司祭、アレイオス（アリウス 、250年頃 - 336年頃）の教説を信奉する古代キリスト教の一派である。父と子は異質であると唯一神教を主張したが、同質とする三位一体論（アタナシウス派）に敗北し異端とされた。
- Het arianisme is een stroming binnen het christendom, ontstaan in het begin van de 4e eeuw, die werd genoemd naar haar stichter Arius (256-336), presbyter van Alexandrië.
- Arianismen er en teologisk lære som har som bakgrunn fra den aleksandrinske presten Arius' lære. Arius levde cirka 260-336. Ifølge arianismen er Sønnen et skapt vesen, den første og høyeste av alle skapte vesener, men han er ikke guddommelig. Det har vært en tid da Guds Sønn ennå ikke var, er en kort slagordsform av arianismens kjernepunkt på kristologiens område. Faderen (Gud) har skapt Sønnen av intet, og senere enn ved tidenes morgen.
- Nazwy arianie i arianizm pochodzą od Ariusza, duchownego Kościoła w Aleksandrii w Egipcie. W 321 r. został on ekskomunikowany przez synod w Aleksandrii. Ariusz twierdził, że Jezus Chrystus jako syn Boży jest poddany Bogu, że został stworzony przez Ojca, co oznaczało, że "był czas, kiedy nie było Jezusa Chrystusa" i zanim został stworzony, nie istniał. Tym samym Ariusz kwestionował boską naturę Jezusa Chrystusa.
- O arianismo foi uma visão Cristológica sustentada pelos seguidores de Arius nos primeiros tempos da Igreja primitiva, que negava a existência da consubstancialidade entre Jesus e Deus, que os igualasse, fazendo do Cristo pré-existente uma criatura, embora a primeira e mais excelsa de todas, que encarnara em Jesus de Nazaré. Jesus então, seria subordinado a Deus, e não o próprio Deus. Segundo Ário só existe um Deus e Jesus é seu filho e não o próprio.
- Arianismul este o erezie creştinǎ din sec. IV formulatǎ de Arius, prezbiter în Alexandria, care susţine cǎ Isus Cristos nu are niciun caracter divin, fiind o fiinţǎ creatǎ. Afirmând aceasta, Arius se bazeazǎ pe unicitatea lui Dumnezeu, singurul care existǎ în sine. Fiul, care nu existǎ în sine, nu poate fi Dumnezeu. Pentru cǎ Dumnezeu e unul, Fiul nu poate fi Dumnezeu. Pentru cǎ Dumnezeu este neschimbǎtor, Fiul, care devenind om a devenit şi schimbǎtor, nu poate fi Dumnezeu.
- Ариа́нство — теологическое учение в христианстве в IV—VI веках. Возникло в Поздней Римской империи, получило название по имени его зачинателя — александрийского священника Ария.
- Arianism är en kristen teologisk lära, som härrör från presbytern Arius från Alexandria (cirka 260-336). Enligt arianismen är Sonen ett skapat väsen, den första och högsta av alla skapade varelser, men inte Gud. Det har funnits en tid när Guds Son ännu inte skapats. Fadern (Gud) har skapat Sonen ur intet, senare än vid tidens början. Även om Sonen är Faderns fullkomligaste verk är de väsensskilda och Guds Son kallas Son endast i samma mening som människorna kallas Guds folk.
- Aryanizm 4. yüzyılda İskenderiye'de yaşamış olan Arius'un geliştirdiği teolojik doktrindir. Aryanizmin en tartışmalı tarafı Hıristiyanlık'taki baba-oğul ilişkisiyle ilgiliydi. Kısaca İsa'nın tanrısallığının inkârıdır. Katoliklere göre İsa, Tanrı Baba'nın oğlu ve Tanrı Baba gibi gerçek tanrıdır. Oysa, Arius ve taraftarlarıne göre İsa ancak ikinci derecede ve bağımlılığı olan bir tanrılığı haizdir.
- Аріанство — одна з ранніх течій християнства. Назва — від імені священика з м. Александрії — Арія. Заперечуючи церковне вчення про єдину суть Трійці, аріанці твердили, що Христос — Син Божий — нижчий за Бога-Отця.
- 阿里烏教派（Arianism，或稱亞流主義學派、阿里烏主義、亞流主義、亞流派），是由曾任亞歷山大主教的阿利烏（或譯亞流）所領導的基督教派別，根據《聖經》所載主張耶穌次於天父和反對教會佔有大量財富。在不同的大公會議中都斥之為異端。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
