| dbpprop:abstract
|
- Antinomianism (from the Greek ἀντί, "against" + νόμος, "law"), or lawlessness, in theology, is the idea that members of a particular religious group are under no obligation to obey the laws of ethics or morality, and that "Salvation" is by predestination only. Antinomianism is the polar opposite of so-called "Legalism", the notion that obedience to a code of religious law earns "Salvation". The term has become a point of contention among those opposed to religious authorities. Few groups or sects, outside of Christian Anarchism or Jewish anarchism, explicitly call themselves "antinomian", but the charge is often leveled by some Christian denominations against competing denominations, and for example, by the Jewish Encyclopedia against Paul of Tarsus, see also Paul of Tarsus and Judaism. The Latin term "Sola fide" (" faith alone") refers to the foundational Protestant belief in salvation through faith alone, a concept preached intensely by Martin Luther, but who was also an outspoken critic of antinomianism, for example his Against the Antinomians (1539). See also Faith in Christianity.
- Der Begriff Antinomismus kann etymologisch aus griechisch anti = gegen und nomos = Gesetz abgeleitet werden. In der Philosophie steht Antinomismus für einen inneren Widerspruch. In der Theologie bezeichnet Antinomismus die Leugnung eines allgemein verbindlichen Gesetzes. Im Allgemeinen kann Antinomismus auch als gezielte Verletzung eines gesellschaftlichen Tabus bezeichnet werden.
- Antinomistit ovat uskonpuhdistuksen aikainen kristillinen ryhmittymä, joka korosti syntien anteeksiantamista, mutta vähätteli syntiä ja hengellistä lakia. Antinomismin synnyttäjä oli Martti Lutherin ystävä Johannes Agricola. Antinomistien pääväittämä on, ettei lakia tulisi saarnata ollenkaan. Eli että hengellisen lain sijasta uskon synnyttää evankeliumi. Hengellinen laki poistettiin kokonaan käytöstä. Luther kirjoitti antinomisteja vastaan kirjan "Antinomilaisia vastaan". Luther on myös todennut Agricolasta: "ettei kukaan paavi ole häntä kiusannut niin paljon kuin Agricola". Antinomistisen opin toinen äärilaita on oppi lain kolmannesta käytöstä. Antinomistinen riita syntyi luterilaisessa kirkossa 1500-luvulla siitä, onko lain saarnaaminen tarpeellista vai ei.
- Antinomisme (du grec αντι, "contre" + νομος, la "loi"), ou l'anarchie . Dans la théologie, c'est l'idée que les membres d'une Groupe religieux particulier ne sont pas tenus d'obéir aux lois de l'éthique ou de moralité, tel que les présentent par les autorités religieuses. L'Antinomisme [2] est l'exact opposé du légalisme, qui implique la notion que l'obéissance à un code de la loi religieuse est nécessaire pour le salut. Le terme est devenu un point de discorde entre les autorités religieuses opposées. Peu de groupes ou sectes se nomment explicitement "antinomistes", mais l'accusation est souvent formulée par certaines sectes contre des sectes concurrentes.
- Antinomisme, eller lovløshet, i teologi er idéen om at medlemmer av en spesiell religiøs gruppe er uten forpliktelse til å adlyde etiske eller moralske lover slik de blir presentert av religiøse autoriteter. Antinomisme er det motsatte av legalisme som fremhever at lydighet til en samling religiøse lover er nødvendig for frelse. Ordet antinomisme kommer fra de greske anomia, som betyr lovløshet, og anomos som betyr lovløs. Begrepet har ført til spenning mellom religiøse autoriteter i opposisjon mot hverandre. Få grupper eller sekter kaller seg eksplisitt «antinomiske», men anklagen blir ofte rettet av noen sekter mot konkurrerende sekter.
- Antynomizm (gr. αντι i νομος) to pojęcie filozoficzne oznaczające wewnętrzną sprzeczność. W teologii antynomizm naucza, że Dekalog nie powinien być normą dla chrześcijan, gdyż skoro jedynym motywem postępowania chrześcijanina ma być miłość do Chrystusa, wobec tego prawo jest niepotrzebne. Antynomizm zwalczali zarówno Luter (słynny spór Lutra z Janem Agrikolą), Kalwin, inni reformatorzy, purytanie oraz Kościół rzymskokatolicki (Sobór w Trydencie - Dekret o usprawiedliwieniu, kanony 19, 20 i 21).
- Антиномизм - чрезмерное пренебрежение законами Старого Завета, проявлявшееся или практически, под видом мнения, что возрождённый человек не нуждается ни в каком внешнем законе, так как все его поступки хороши, или же теоретически, в учении, что человек евангельским учением приведён к покаянию и поэтому ему не нужно изучения Старого закона. Антиномизм первого рода является уже во время Нового Завета, позже между гностиками, у спиритуалистических сект в Средние века, напр. у амальриканцев, братьев свободного духа, во время Реформации, напр. у некоторых анабаптистов, и в новое время, напр. у антонианцев. Второй род антиномизма был предметом антиномистического спора во время Реформации. Сперва даже Лютер и Меланхтон хотели проповедовать благовествование об искуплении людей единственно посредством веры, но требование нравственного развития повело их снова к признанию законов. Когда Меланхтон в своём воззвании к пасторам 1527 г. учил, чтобы они не проповедовали об отпущении грехов, не сказав прежде о покаянии, и предписывал им частое объяснение своим прихожанам десяти Заповедей Божьих, Агрикола видел в этом возвращение к католицизму, так как, по его мнению, покаяние должно иметь начало не в страхе перед наказанием, а в любви справедливости, не в силе законов, а в евангельском учении. На диспуте в Торгау 1527 г. Лютер вмешался в этот спор, но Агрикола втайне продолжал распространять своё учение в Эйслебене и на диспуте в Виттенберге с жаром защищал своё мнение. По его мнению, к сознанию греха и к покаянию человек доходит только с помощью Евангелия, отчасти потому, что истинное покаяние является в человеке только тогда, когда мы знаем, что мы любимы Богом, отчасти потому, что только из Евангелия мы можем узнать самый большой грех, т. е. отречение от Христа или безверие. Лютер же, убеждённый, что только сохранение законов ведёт к сознанию грехов, осудил антиномистов и принудил Агриколу отказаться от своего мнения. Формула соглашения (Konkordienformel), таким образом, прочно установила учение Лютера о значении закона. Между индепендентами в Англии явились также антиномийцы, которые не приписывали никакого значения закону при наставлении грешных. Вместе с тем, как сторонники крайнего учения о предопределении, они отрицали всякое значение нравственных усилий к достижению блаженства. Они никогда не были многочисленны, жили в конце XVIII в. и никогда не соединялись в одну церковную общину. Основы их учения приняли также антиномистические и партикулярные баптисты.
- Antinomism (av grekiska αντι ’emot’ och νομος ’lag’), teologiskt en benämning på varje livsåskådning eller åsikt, som under sken av kristlig frihet ringaktar moralens betydelse och ändamål. Ordformen antinomism uttrycker språkligt ett teoretiskt bekämpande av moralen och har sitt upphov från Luthers strid mot Agricolas hyperevangeliska ensidighet. Gängse språkbruk har emellertid upptagit ordet i betydelse av ett praktiskt kränkande av traditionalistisk morallära. En dylik, kristendomens djupa moralkrav motsatt, antinomistisk strömning har från apostolisk tid än smygande, än uppenbart följt den kristna historien åt. Redan Paulus hävdande av den kristliga friheten och kritik av bokstavsträldomen under lagen var utsatt för missförstånd i antinomistisk riktning, och de nytestamentliga författarna bekämpar flerstädes rörelser, vilka, såsom nikolaiterna, i den kristliga friheten sökte en köttets frihet. Gnostikernas dualism mellan ande och materia kulminerade i en antinomism, som skaffade flera av deras partier ryktet att vara fiender till varje dygd. Manikeiskt färgade riktningar förde antinomismen in i medeltiden, och den vann en avsevärd utbredning bland dess spiritualistiska sekter. Även reformationstidens vederdöpare, den nyare tidens antonianer m. fl. har representerat en antinomistisk subjektivism.
|
| rdfs:comment
|
- Antinomianism (from the Greek ἀντί, "against" + νόμος, "law"), or lawlessness, in theology, is the idea that members of a particular religious group are under no obligation to obey the laws of ethics or morality, and that "Salvation" is by predestination only. Antinomianism is the polar opposite of so-called "Legalism", the notion that obedience to a code of religious law earns "Salvation". The term has become a point of contention among those opposed to religious authorities.
- Der Begriff Antinomismus kann etymologisch aus griechisch anti = gegen und nomos = Gesetz abgeleitet werden. In der Philosophie steht Antinomismus für einen inneren Widerspruch. In der Theologie bezeichnet Antinomismus die Leugnung eines allgemein verbindlichen Gesetzes. Im Allgemeinen kann Antinomismus auch als gezielte Verletzung eines gesellschaftlichen Tabus bezeichnet werden.
- Antinomistit ovat uskonpuhdistuksen aikainen kristillinen ryhmittymä, joka korosti syntien anteeksiantamista, mutta vähätteli syntiä ja hengellistä lakia. Antinomismin synnyttäjä oli Martti Lutherin ystävä Johannes Agricola. Antinomistien pääväittämä on, ettei lakia tulisi saarnata ollenkaan. Eli että hengellisen lain sijasta uskon synnyttää evankeliumi. Hengellinen laki poistettiin kokonaan käytöstä. Luther kirjoitti antinomisteja vastaan kirjan "Antinomilaisia vastaan".
- Antinomisme (du grec αντι, "contre" + νομος, la "loi"), ou l'anarchie . Dans la théologie, c'est l'idée que les membres d'une Groupe religieux particulier ne sont pas tenus d'obéir aux lois de l'éthique ou de moralité, tel que les présentent par les autorités religieuses. L'Antinomisme [2] est l'exact opposé du légalisme, qui implique la notion que l'obéissance à un code de la loi religieuse est nécessaire pour le salut.
- Antinomisme, eller lovløshet, i teologi er idéen om at medlemmer av en spesiell religiøs gruppe er uten forpliktelse til å adlyde etiske eller moralske lover slik de blir presentert av religiøse autoriteter. Antinomisme er det motsatte av legalisme som fremhever at lydighet til en samling religiøse lover er nødvendig for frelse. Ordet antinomisme kommer fra de greske anomia, som betyr lovløshet, og anomos som betyr lovløs.
- Antynomizm (gr. αντι i νομος) to pojęcie filozoficzne oznaczające wewnętrzną sprzeczność. W teologii antynomizm naucza, że Dekalog nie powinien być normą dla chrześcijan, gdyż skoro jedynym motywem postępowania chrześcijanina ma być miłość do Chrystusa, wobec tego prawo jest niepotrzebne.
- Antinomism (av grekiska αντι ’emot’ och νομος ’lag’), teologiskt en benämning på varje livsåskådning eller åsikt, som under sken av kristlig frihet ringaktar moralens betydelse och ändamål. Ordformen antinomism uttrycker språkligt ett teoretiskt bekämpande av moralen och har sitt upphov från Luthers strid mot Agricolas hyperevangeliska ensidighet.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
