| dbpprop:abstract
|
- Antillia (or Antilia) is a legendary island which was reputed during the age of exploration to lie in the Atlantic Ocean far to the west of Portugal and Spain. The island went by various other names such as Isle of Seven Cities, Ilha das Sete Cidades, Septe Cidades, Sanbrandan (or St Brendan). Antillia was also connected at times with ancient legends including the Isles of the Blest and the Fortunate Islands. The origin of the name is uncertain. A variant of the name, Atullia appeared on a 1367 chart by Franciscus Pizigano. Although difficult to read, it has been translated as "Here are statues which stand before the shores of Atullia (ante ripas Atulliae) and which have been set up for the safety of sailors; for beyond is the vile sea, which sailors cannot navigate. " and a possible abbreviation mark over the 'A' was thought to suggest a better reading of Antullia. No island is mentioned and no island is shown on the chart. A theory which first emerged in the late eighteenth century fancifully connected it with Plato's Atlantis but this has been dismissed by academics. Later writers have favoured a derivation from the Latin ante-ilha (i.e. the island out before or the island in front of) . Alexander von Humboldt suggested an Arabic etymology from Jezirat al Tennyn ("Al-Tin"), or "Dragon's Isle". Historians Samuel Morison and G.R. Crone suggested that the name may have derived from Getulia, the classical name for the north-western part of Africa, and that the phrase on the 1367 chart actually read "ante ripas Getuliae" where in medieval times it was thought that there were islands where Hercules had set up columns warning that sailors had reached the boundaries of safe navigation, at the edge of the then known world.
- Antilia (Insel der sieben Städte) ist eine mythische Insel, die im Atlantik gelegen haben soll. Sie ist damit eine der sogenannten Phantominseln.
- Antillia (o Antilia) es una mítica isla que quedaría lejos en el Océano Atlántico, al oeste de España. Esta isla mítica tenía varios otros nombres tales como la Isla de Siete Ciudades, Ilha das Sete Cidades, Septe Cidades, Sanbrandan (o St Brendan), etc. Antillia también se ha relacionado como una de las islas de las Islas Afortunadas. El origen del nombre es bastante incierto. La etimología más vieja sugerida, caprichosamente lo conecta con el nombre de la Atlántida comentada en el Timeo por Platón; mientras que escritores posteriores se esforzaron en derivarlo de la palabra latina anterior: ante-i(n)s(u)la (es decir como la isla a que se llegaría "antes" de Cipango), o de la "Ŷezirat Tennyn", (Isla Dragón), de los geógrafos árabes. Como quiera que sea, esta isla fabulosa dio luego de 1492 nombre al extenso archipiélago centroamericano de las Antillas.
- L'île d'Antillia ou Antilia est une île fantôme de l'océan Atlantique, prétendument située à l'ouest de l'Espagne. Elle est aussi connue sous le nom d'île des Sept Cités, Sept Cités, ilha das Sete Cidades, Septe Cidades, Sanbrandan (ou Saint-Brendan).
- Antilia, o Antillia, è un'isola leggendaria localizzata nell'Oceano Atlantico occidentale. Questa mitica isola è conosciuta anche come Isola delle Sette Città e Isola di San Brendano. Fu identificata anche con le Isole dei Beati e le Isole Fortunate.
- Antillia of Antilia is een spookeiland in de Atlantische Oceaan dat voorkomt op Europese kaarten in de 15e en vroege 16e eeuw. Het is gebaseerd op een legende die stelt dat in de 8e eeuw (volgens sommige bronnen in 714 en volgens andere in 734), toen het rijk der Visigoten door de Moren werd veroverd, een aartsbisschop en zes bisschoppen, met hun gelovigen, vanuit Portugal naar het westen voeren, en daar zeven steden stichtten. Antillia wordt daarom ook wel het eiland van de zeven steden genoemd. Het verschijnt voor het eerst op een kaart in 1424, en wordt vertoond als een groot eiland (ongeveer 2/3 van het formaat van Portugal), gevormd als een rechthoek met de langste as in de noord-zuid richting, en met 7 of 8 regelmatig gevormde baaien langs de kust. Antillia is het grootste eiland van een kleine archipel van imaginaire eilanden: de andere eilanden zijn Satanzes, Satanaxio of Sauluaga, ten noorden van Antillia, iets kleiner maar van vergelijkbare vorm, en twee kleinere eilanden, Taumar en Ymana of Roillo. Diverse Portugese expedities trachtten in de vijftiende eeuw Antillia te ontdekken. De bekendste, en voor zover bekend eerste, van deze expedities, was die van Diogo de Teive uit 1452. Hij voer naar verluidt 150 zeemijl vanuit Faial in de Azoren (het is niet duidelijk of dit in noordwestelijke of zuidwestelijke richting was). Hij vond Antillia niet, maar op de terugreis ontdekte hij Flores en Corvo, de meest westelijke eilanden van de Azoren. Ook Christoffel Columbus nam Antillia op in zijn plannen. Het eiland zou, zo hoopte hij, een geschikt tussenstation vormen bij de oversteek van de Atlantische Oceaan naar Oost-Azië. In de vroege 16e eeuw werd duidelijk dat Antillia niet bestond. Sindsdien zijn er herhaaldelijk hypothesen opgegaan dat Antillia gebaseerd is op een 14e-eeuwse verder onbekende ontdekking van Amerika. Overtuigend bewijs voor of tegen die stelling, ontbreekt echter. De Antillen zijn naar Antillia genoemd.
- Antillia lub Antilia (na mapach także po nazwami Ilha das Sete Cidades, Septe Cidades, Sanbrandan) – legendarna wyspa położona na Oceanie Atlantyckim, na zachód od Półwyspu Iberyjskiego, której istnienia domniemywano w XV wieku.
- A existência de uma lendária ilha das Sete Cidades, situada algures no Mar Oceano a ocidente da Europa, inspirou durante muitos séculos a exploração marítima. As referências na nomenclatura geográfica à existência da Insula Septem Civitatum, que significaria Ilha das Sete Tribos ou Ilha dos Sete Povos, mas acabou fixada nas línguas modernas em Ilha das Sete Cidades, datam das fontes clássicas latinas, provavelmente incorporando tradições mais antigas dos povos mediterrâneos, nomeadamente dos maiores navegadores da antiguidade europeia, os fenícios. No latim, civitas não significa apenas cidade, mas a colectividade dos cidadãos de determinada comunidade. O primeiro documento ibérico referente às Sete Cidades é uma crónica em latim da cidade de Porto Cale (a moderna cidade do Porto), aparentemente escrita, cerca de 750 AD, por um clérigo cristão. Nessa época, o reino ibérico dos Visigodos já tinha entrado em colapso, sob a pressão da invasão muçulmana (iniciada em 711 AD) que avançara inexoravelmente até ao norte peninsular. O arcebispo de Porto-Cale, querendo esquivar-se à dominação muçulmana, deliberou partir para a grande terra das Sete Cidades (Sete Civitates) que os marítimos lhe asseguravam existia no meio do oceano ocidental. No ano de 734, o arcebispo, acompanhado por outros prelados, aos quais se juntaram cinco milhares de fiéis, embarcou-se numa frota de vinte veleiros. Apesar da crónica narrar que a frota chegou sã e salva ao seu destino, e que muita gente se preparava para a seguir, na verdade o rasto do bom arcebispo, se alguma vez ele existiu, perdeu-se totalmente na noite dos tempos. Apesar da inexistência de contactos comprovados com a ilha das Sete Cidades, a crença na sua existência deu origem a uma das lendas mais divulgadas da Idade Média europeia, existindo múltiplos relatos de registos visuais fortuitos e de expedições organizadas para o seu achamento. Quase todas as cartas e portulanos medievais onde se representava o Mar Oceano, o actual Atlântico, a apresentam, embora com posições e formas variadas. A par da ilha do Brasil e da Antília, no contexto da tradição brendaniana, a Ilha das Sete Cidades é uma das referências geográficas mais persistentes da proto-geografia atlântica. Com o advento da idade dos descobrimentos, os relatos de registos visuais e as tentativas de posse da ilha multiplicam-se. Um dos casos mais consistentes foi a carta apresentada em 1473 ao rei D. Afonso V de Portugal pelo açoriano Fernão Teles. Do roteiro que então mostrou constava uma longa costa, com várias ilhas, baías e rios, que ele declarava serem parte das Sete Cidades. Embora se acredite que pudesse ser a costa do Norte do Brasil, entre o Maranhão e o Ceará, com o delta do rio Parnaíba, apenas se pode afirmar com certeza que aquele território se situaria na margem ocidental do Atlântico. Aparentemente o rei não terá acreditado totalmente na descoberta, ou não considerou Fernão Teles suficientemente digno, pelo que da carta de doação concedida não consta referência às Sete Cidades mas apenas a uma grande ilha ocidental que se pretenderia povoar. Insatisfeito com a carta de doação, Fernão Teles insiste no pedido das Sete Cidades. Consultado o cosmógrafo genovês Paolo del Pozzo Toscanelli (1398-1492), que declarou que a Antília (designação dada às ilhas do Mar das Caraíbas) e a Ilha das Sete Cidades seriam naquela margem do Atlântico, finalmente em 1476 a carta solicitada foi concedida, mas não se conhece a existência de qualquer expedição subsequente por parte daquele donatário. Contudo, entre as expedições melhor documentadas conta-se aquela que o flamengo Ferdinand van Olm (conhecido na historiografia açoriana por Fernando de Ulmo ou Fernão Dulmo) capitaneou. Aquele aventureiro flamengo, em tempos residente nos Açores e ali casado com uma filha de Fernão Teles, recebeu em 1486 autorização do rei D. João II de Portugal para achar o paradeiro da ilha onde estaria localizado o reino cristão perdido das Sete Cidades, o mesmo que o seu sogro teria reconhecido anos antes. De parceria com Afonso do Estreito, um madeirense, organizou uma expedição, com co-financiamento real, destinada à conquista das ilhas e terras firmes das Sete Cidades. Infelizmente Fernão Dulmo não teve melhor sorte que os seus antecessores, mas, ainda assim, já em pleno século XVII, organizou-se na Terceira uma expedição para explorar o oceano a noroeste do arquipélago, onde teria sido avistada uma ilha desconhecida. Nos Açores sobrevive até aos nossos dias a lenda da ilha encantada que apenas pode ser avistada por volta do dia de São João (24 de Junho), sendo naquele período frequente o registo visual de ilhas desconhecidas a pontuar o horizonte insular, na realidade bancos de nevoeiro (os temidos nevoeiros do São João que levam ao encerramento dos aeroportos por dias seguidos) e nuvens distantes a emergir do horizonte. Sobre a Ilha das Sete Cidades, parafraseando a observação aposta no mapa-múndi de Johannes Ruysch (1508) sobre a Antília, bem se pode ainda dizer: esta ilha foi descoberta, antigamente, pelos portugueses; agora, quando a procuramos não a encontramos. Como consolação ficou-nos o nome do maior vulcão do Atlântico, o vulcão das Sete Cidades, na metade ocidental da ilha de São Miguel, Açores, com as suas lagoas e a freguesia das Sete Cidades anichadas no interior da caldeira; o lugar das Sete Cidades na ilha do Pico, Açores; o Parque Nacional de Sete Cidades, no sertão do Piauí, Brasil; e múltiplas lendas e histórias em permanente recriação. O mito da Antilia e das Sete Cidades.
- Файл:Pareto 1455. jpg Антилия (слева) на карте Бартоломео Парето (1455). Антилия (Antillia) — остров-призрак, изображавшийся на картах XV века в виде вытянутого с севера на юг прямоугольника в Атлантическом океане к западу от Пиренейского полуострова. Антилия впервые появляется на итальянской карте 1424 года рядом с «островом Сатаны». Последующие картографы, меняя состав и названия лежащих окрест «новооткрытых островов», придавали самой Антилии берега, изрезанные семью бухтами, на берегу каждой из которых изображалось по городу. Отсюда другое название Антилии — «Остров семи городов» (сейчас так называется район Сете-Сидадеш на Азорах). До открытия испанцами Америки Антилия изображалась размером с Португалию, на расстоянии в 200 миль к западу от Азорских островов. Начиная с «Земного яблока» Бехайма, картографы постепенно уменьшают размер Антилии, а в XVI веке её начинают отождествлять с азорским островом Сан-Мигел (хотя их очертания вовсе не схожи). От Антилии получили название Антильские острова.
|
| rdfs:comment
|
- Antillia (or Antilia) is a legendary island which was reputed during the age of exploration to lie in the Atlantic Ocean far to the west of Portugal and Spain. The island went by various other names such as Isle of Seven Cities, Ilha das Sete Cidades, Septe Cidades, Sanbrandan (or St Brendan). Antillia was also connected at times with ancient legends including the Isles of the Blest and the Fortunate Islands. The origin of the name is uncertain.
- Antilia (Insel der sieben Städte) ist eine mythische Insel, die im Atlantik gelegen haben soll. Sie ist damit eine der sogenannten Phantominseln.
- Antillia (o Antilia) es una mítica isla que quedaría lejos en el Océano Atlántico, al oeste de España. Esta isla mítica tenía varios otros nombres tales como la Isla de Siete Ciudades, Ilha das Sete Cidades, Septe Cidades, Sanbrandan (o St Brendan), etc. Antillia también se ha relacionado como una de las islas de las Islas Afortunadas. El origen del nombre es bastante incierto.
- L'île d'Antillia ou Antilia est une île fantôme de l'océan Atlantique, prétendument située à l'ouest de l'Espagne. Elle est aussi connue sous le nom d'île des Sept Cités, Sept Cités, ilha das Sete Cidades, Septe Cidades, Sanbrandan (ou Saint-Brendan).
- Antilia, o Antillia, è un'isola leggendaria localizzata nell'Oceano Atlantico occidentale. Questa mitica isola è conosciuta anche come Isola delle Sette Città e Isola di San Brendano. Fu identificata anche con le Isole dei Beati e le Isole Fortunate.
- Antillia of Antilia is een spookeiland in de Atlantische Oceaan dat voorkomt op Europese kaarten in de 15e en vroege 16e eeuw. Het is gebaseerd op een legende die stelt dat in de 8e eeuw (volgens sommige bronnen in 714 en volgens andere in 734), toen het rijk der Visigoten door de Moren werd veroverd, een aartsbisschop en zes bisschoppen, met hun gelovigen, vanuit Portugal naar het westen voeren, en daar zeven steden stichtten.
- Antillia lub Antilia (na mapach także po nazwami Ilha das Sete Cidades, Septe Cidades, Sanbrandan) – legendarna wyspa położona na Oceanie Atlantyckim, na zachód od Półwyspu Iberyjskiego, której istnienia domniemywano w XV wieku.
- A existência de uma lendária ilha das Sete Cidades, situada algures no Mar Oceano a ocidente da Europa, inspirou durante muitos séculos a exploração marítima.
- Файл:Pareto 1455. jpg Антилия (слева) на карте Бартоломео Парето (1455). Антилия (Antillia) — остров-призрак, изображавшийся на картах XV века в виде вытянутого с севера на юг прямоугольника в Атлантическом океане к западу от Пиренейского полуострова.
|