| dbpedia-owl:abstract
|
- Die Anthroponymie (oder Anthroponomastik) ist ein linguistischer Forschungsbereich und Teilgebiet der Onomastik (Namenforschung). Das Wort ist ein wissenschaftlicher Neologismus bestehend aus Vorlage:Polytonisch (anthropos „Mensch“) und Vorlage:Polytonisch (onoma „Name“), bezeichnet also die Erforschung menschlicher Eigennamen (Anthroponym) jeglicher Art. Neben den Etymologien von Namen für Personen (Individualnamen, Personennamen) oder Personengruppen beschreibt die Anthroponymie z. B. deren Funktionen sowie geografische Verteilung und historische Entwicklung; auch erarbeitet sie die Klassifikation von Namen. Aufgrund der vielfältigen Herkunft der Namen von Personen greift die Anthroponymie dabei auf die meisten anderen Fachgebiete der Namenkunde wie Toponymie (Orts- und Flurnamen), Hydronymie (Gewässernamen) und so weiter, aber auch die Chrematonymen (Objektnamen) zurück.
- La antroponimia u onomástica antropológica es la rama de la onomástica que estudia el origen y significado de los nombres propios de persona, incluyendo los apellidos.
- Anthroponomastics (or anthroponymy), a branch of onomastics, is the study of anthroponyms (<Gk. anthropos, 'man', + onoma, 'name'), the names of human beings. The subdivisions of anthroponymy include: Given names Surnames Clan names Matronyms Patronyms Teknonyms Nicknames Ethnonyms Autonyms/Endonyms Exonyms
- Antroponymie is de studie naar de oorsprong van de voor- en familienamen van mensen. Het is een onderdeel van de Onomastiek, de studie van eigen namen waar ook het toponymie behoort, een studie die naar de oorsprong van plaatsnamen kijkt. Tot de antroponymie behoren twee schijnbaar verschillende deelgebieden: voornamen en familienamen. In hun oorsprong zijn beide evenwel niet echt van elkaar te scheiden: de voornamen zijn zelf de basis (geweest) van de familienamen. De (aparte) specialiteit Familienaamkunde is een veel jongere discipline binnen de antroponymie. Binnen de Indo-Germaanse bevolkingsgroepen was een enkele naam de gangbare gewoonte. Via de Grieken raakte die praktijk ook in de Westerse beschaving ingeburgerd: Homeros, Archimedes, Aristoteles, Plato, Euripides, enz. Ouders sloten vaak een wens of verwachting in de naam van hun pasgeborene, in de hoop dat de goden daar rekening mee zouden houden. Philippos φιλος (vriend) en ιππος (paard) moest een paardenvriend, een schitterend ruiter worden. Met het αριστος in Aristoteles hoopten de ouders dat hun zoon in alles de eerste en de beste zou zijn. Dezelfde wensgedachte vinden we in de naamgeving van onze Germaanse voorouders; alleen was de naam vaak wat krijgshaftiger: Herman zou een legeraanvoerder kunnen worden, Wilfried daarentegen moest de vrede nastreven. Tot omstreeks 500 v. Chr. vinden we dezelfde traditie bij de Romeinen: een enkele naam volstond en wanneer er tamelijk veel kinderen kwamen, gaf men vanaf het vijfde kind vaak gewoon een telwoord als naam: Quintus, Sextus, Septimus, enz. Later beginnen de rijkere families de geslachtsnaam aan hun voornaam toe te voegen: Gaius Julius Caesar behoorde tot het geslacht van de Iulii, Marcus Tullius Cicero werd geboren in een adellijke familie, etc. Aan de praktijk van een enkele voornaam kwam stilaan een eind, toen de kleine woonkernen uitgroeiden tot dorpen en heuse steden. Een nauwkeuriger specificatie drong zich op, want: wie is Jan, wanneer er in de directe omgeving vijf, zes Jannen wonen? Diverse addenda zorgden voor verduidelijking: vaders- of moedersnaam, vaak met 'van': Jan van Truus, Hilda van Sus, de extensie zoon, later ok verkort tot sz of s: Janszoon, Cornelisz, woonplaats (in zijn breedste betekenis): uit 't broek, van den heuvel, beroep of specialisme: bakker, mulder, smid, keersmaker, stroper, fysiek kenmerk: de lange, de vos, de kale, ... Deze naamconstructies werden soms van generatie op generatie doorgegeven en aangepast: kreeg Jan van Truus een zoon, dan werd die aangeduid met Dorus van Jan van Truus. Kreeg die dan weer een dochter, dan kon zij Marie van Door van Jan van Truus heten, enz. Een echte overerving van de naam — die dan een familienaam of patronymicum wordt — sijpelde zeer geleidelijk door vanuit Italië en Frankrijk, eerst in de steden en pas daarna op het platteland. De consolidatie van het patroniem kwam ten slotte van Napoleon en zijn administratie, die vanaf 1811 in de veroverde gebieden elke gemeente verplichtte een precieze lijst aan te leggen van alle inwoners, hoofdzakelijk opdat de keizer ongeremd mannen zou kunnen rekruteren voor zijn legers. De ambtenaren waren veelal gezagsgetrouwe Franstaligen, die moeite hadden met het optekenen van al deze typische en in het plaatselijk dialect gemompelde namen. Vandaar de ontelbare verbasteringen, nevenvormen, Franse accenten en schrijffouten, tot in het onherkenbare toe, die vooral in Vlaanderen nog altijd gemeengoed zijn. Vaak ook amuseerden de wrokkige burgers zich bij het opgeven van hun naam: ze verzonnen een komische of idiote benaming in de overtuiging dat ze toch niet van blijvende aard zou zijn. Vooral de recalcitrante Nederlanders putten een grimmig leedvermaak uit het bedotten van de gehate administratoren en verzonnen er maar op los: Ballegooyer, Naaktgeboren, Drupsteen, Haring, Pekel, Beenhakker, Knol, Hilhoest, Quaedvliegh, Staartjes, Bakvis... De napoleontische noodzaak van 1811 werd evenwel basis voor de burgerlijke stand van vandaag...
- Antroponimia – dział onomastyki zajmujący się badaniem nazw osobowych. Zobacz też: toponimia.
- Antroponímia (do grego άνθρωπος, "pessoa" e ὀνομα, "nome") é a divisão da onomástica que estuda os Predefinição:PEPB2, ou seja, os nomes próprios de pessoas, sejam prenomes ou apelidos de família, explicando sua origem, evolução e variação em função de local, época e costumes.
- Антропонимика (греч. ἄνθρωπος — человек и ὄνομα — имя) — раздел ономастики, изучающий антропонимы — имена людей и их отдельные составляющие (личные имена, отчества, фамилии, прозвища, псевдонимы и т. п. ); их происхождение, эволюцию, закономерности их функционирования. Антропонимика вычленилась из ономастики в 60-70-е годы XX века. До 60-х годов XX века вместо термина «антропонимика» использовался термин «ономастика». Эта наука изучает информацию, которую может нести имя: характеристику человеческих качеств, связь лица с отцом, родом, семьей, информацию о национальности, роде занятий, происхождении из какой-либо местности, сословия, касты. Антропонимика изучает функции антропонима в речи — номинацию, идентификацию, дифференциацию, смену имен, которая связана с возрастом, изменением общественного или семейного положения, жизнью среди людей другой национальности, вступлением в тайные общества, переходом в другую веру, табуированием и др. Известному русскому учёному, философу и богослову П. А. Флоренскому, которого современники называли «Леонардо да Винчи 20-го века» принадлежит философский труд «Имена», созданный им в начале ХХ столетия. Сущность имён раскрыта с исторической, литературной и метафизической точек зрения. Павел Флоренский составил подробное описание 16 имён, восьми мужских и восьми женских: Александр и Александра, Алексей и Анна, Владимир и Ольга, Василий и Софья, Николай и Екатерина, Павел, Константин,Михаил, Елена, Вера, Людмила. Разработкой основных вопросов антропонимики занимались В. Д. Бондалетов, Н. А. Баскаков, С. И. Зинин, Ю. А. Карпенко, В. Н. Михайлов, А. А. Реформатский, В. П. Морошкин, Н. А. Петровский, А. М. Селищев, А. В. Суперанская, О. Н. Трубачёв, Н. М. Тупиков, В. К. Чичагов. , Л. В. Успенский. Отечественная антропонимика в 1980-90-е годы XX столетия пополнилась работами И. М. Ганжиной, М. В. Горбаневского, Ю. А. Карпенко, И. А. Королёва, Т. Н. Кондратьевой, В. А. Никонова, Н. Н. Парфёновой, Н. В. Подольской, Б. О. Унбегауна, Н. К. Фролова. В последние десятилетия отечественных учёных интересуют вопросы становления региональной антропонимики. Только введение в научный оборот множества текстов различных территорий нашей страны, включающих значительное количество личных имён и фамилий, поможет представить реальную картину формирования антропонимической системы в целом. На волне интереса к личным именам появилось немало низкопробной литературы справочного характера, дающей «описания имён» и характеристики их носителей, в том числе в сочетании с отчеством, знаком зодиака и т. п. Такой китч не имеет ничего общего с научными исследованиями и философским осмыслением имён.
- Антропоним (др. -греч. ἄνθρωπος — человек и ὄνομα — имя) — единичное имя собственное или совокупность имён собственных, идентифицирующих человека. В более широком смысле это имя любой персоны: вымышленной или реальной.
- 人名學（Anthroponymy），與地名學同屬專有名詞學的範疇。 人名學研究人名的分類、來源歷史、型態改變、地理分佈、文化意涵等。早期的人名學以人名的來源和變化為主要研究對象，以語源學為基本工具，對語言學有所貢獻。因其對地理分佈、文化意涵的研究，也影響了歷史學、民俗學、人口學，甚至與心理學、社會學、法學都有關連。
- L'anthroponymie (étude des noms de personnes) est une science qui constitue, avec la toponymie (étude des noms de lieux), une des deux parties de l'onomastique (étude de l'origine et de l'évolution des noms propres), branche de la lexicologie. Albert Dauzat qui publia un Traité d'anthroponymie française - Les noms de famille de France, passant en revue, avec toute la rigueur scientifique souhaitable, quelque patronymes (soit environ le tiers du corps national), réédité par Guénégaud en 1977, peut être considéré comme le père de l'anthroponymie française contemporaine. Ses travaux ont été repris et perfectionnés par Marie-Thérèse Morlet. L'étude de l'anthroponymie est relayée par des approches régionales récentes : Jean-Marie Thiébaud, Dictionnaire des noms de famille de Franche-Comté (2 vol.). Tome 1Modèle:Er, les noms d'origine géographique, 1988 - tome II, Les noms de métiers, les sobriquets, 1998.
|
| rdfs:comment
|
- La antroponimia u onomástica antropológica es la rama de la onomástica que estudia el origen y significado de los nombres propios de persona, incluyendo los apellidos.
- Anthroponomastics (or anthroponymy), a branch of onomastics, is the study of anthroponyms (<Gk. anthropos, 'man', + onoma, 'name'), the names of human beings. The subdivisions of anthroponymy include: Given names Surnames Clan names Matronyms Patronyms Teknonyms Nicknames Ethnonyms Autonyms/Endonyms Exonyms
- Antroponimia – dział onomastyki zajmujący się badaniem nazw osobowych. Zobacz też: toponimia.
- Antroponímia (do grego άνθρωπος, "pessoa" e ὀνομα, "nome") é a divisão da onomástica que estuda os Predefinição:PEPB2, ou seja, os nomes próprios de pessoas, sejam prenomes ou apelidos de família, explicando sua origem, evolução e variação em função de local, época e costumes.
- Антропоним (др. -греч. ἄνθρωπος — человек и ὄνομα — имя) — единичное имя собственное или совокупность имён собственных, идентифицирующих человека. В более широком смысле это имя любой персоны: вымышленной или реальной.
- 人名學（Anthroponymy），與地名學同屬專有名詞學的範疇。 人名學研究人名的分類、來源歷史、型態改變、地理分佈、文化意涵等。早期的人名學以人名的來源和變化為主要研究對象，以語源學為基本工具，對語言學有所貢獻。因其對地理分佈、文化意涵的研究，也影響了歷史學、民俗學、人口學，甚至與心理學、社會學、法學都有關連。
- Die Anthroponymie (oder Anthroponomastik) ist ein linguistischer Forschungsbereich und Teilgebiet der Onomastik (Namenforschung). Das Wort ist ein wissenschaftlicher Neologismus bestehend aus Vorlage:Polytonisch (anthropos „Mensch“) und Vorlage:Polytonisch (onoma „Name“), bezeichnet also die Erforschung menschlicher Eigennamen (Anthroponym) jeglicher Art. Neben den Etymologien von Namen für Personen (Individualnamen, Personennamen) oder Personengruppen beschreibt die Anthroponymie z. B.
- Antroponymie is de studie naar de oorsprong van de voor- en familienamen van mensen. Het is een onderdeel van de Onomastiek, de studie van eigen namen waar ook het toponymie behoort, een studie die naar de oorsprong van plaatsnamen kijkt. Tot de antroponymie behoren twee schijnbaar verschillende deelgebieden: voornamen en familienamen. In hun oorsprong zijn beide evenwel niet echt van elkaar te scheiden: de voornamen zijn zelf de basis (geweest) van de familienamen.
- Антропонимика (греч. ἄνθρωπος — человек и ὄνομα — имя) — раздел ономастики, изучающий антропонимы — имена людей и их отдельные составляющие (личные имена, отчества, фамилии, прозвища, псевдонимы и т. п. ); их происхождение, эволюцию, закономерности их функционирования. Антропонимика вычленилась из ономастики в 60-70-е годы XX века. До 60-х годов XX века вместо термина «антропонимика» использовался термин «ономастика».
- L'anthroponymie (étude des noms de personnes) est une science qui constitue, avec la toponymie (étude des noms de lieux), une des deux parties de l'onomastique (étude de l'origine et de l'évolution des noms propres), branche de la lexicologie.
|
