António de Oliveira Salazar,,, (April 28, 1889 – July 27, 1970) served as the Prime Minister and dictator of Portugal from 1932 to 1968. He was the President of the Republic in 1951, as interim. He founded and led the Estado Novo ("New State"), the authoritarian, right-wing government that presided over and controlled Portugal from 1932 to 1974.
| Property | Value |
|---|
| dbpedia-owl:Person/birthDate
| |
| dbpedia-owl:Person/birthPlace
| |
| dbpedia-owl:Person/deathDate
| |
| dbpedia-owl:Person/deathPlace
| |
| dbpedia-owl:Person/individualisedPnd
| |
| dbpedia-owl:Person/party
| |
| dbpedia-owl:Person/religion
| |
| dbpedia-owl:Person/spouse
| |
| dbpedia-owl:birthDate
| |
| dbpedia-owl:birthPlace
| |
| dbpedia-owl:deathDate
| |
| dbpedia-owl:deathPlace
| |
| dbpedia-owl:party
| |
| dbpedia-owl:religion
| |
| dbpedia-owl:spouse
| |
| dbpedia-owl:thumbnail
| |
| dbpprop:_1
|
- 1. António de Oliveira Salazar
|
| dbpprop:_10
| |
| dbpprop:_11
| |
| dbpprop:_12
|
- 12. Plácido Faria de Lemos
|
| dbpprop:_13
|
- 13. Joaquina Maria do Espírito Santo
|
| dbpprop:_14
| |
| dbpprop:_15
| |
| dbpprop:_16
|
- 16. António de Oliveira
1742-??
|
| dbpprop:_17
| |
| dbpprop:_18
| |
| dbpprop:_19
| |
| dbpprop:_2
|
- 2. António de Oliveira
1839-1932
|
| dbpprop:_20
| |
| dbpprop:_21
| |
| dbpprop:_22
| |
| dbpprop:_23
| |
| dbpprop:_24
|
- 24. Capitão João de Lemos Salazar e Abreu
1728-??
|
| dbpprop:_25
|
- 25. Francisca Michaella de Abreu
|
| dbpprop:_26
|
- 26. Manuel Francisco Coimbra
1732-??
|
| dbpprop:_27
|
- 27. Josefa Maria Coelho de Oliveira
|
| dbpprop:_28
|
- 28. (unknown grandfather)
|
| dbpprop:_29
|
- 29. (unknown grandmother)
|
| dbpprop:_3
|
- 3. Maria do Resgate Salazar
1845-1926
|
| dbpprop:_30
| |
| dbpprop:_31
| |
| dbpprop:_32
|
- 32. João da Fonseca
Manuel Rebelo and Catarina da Fonseca
|
| dbpprop:_33
|
- 33. Maria de Oliveira
Agostinho de Oliveira and Barbara Dias
|
| dbpprop:_34
| |
| dbpprop:_35
|
- 35. Maria Josefa de Oliveira
|
| dbpprop:_36
|
- 36. Manuel Ferreira Coelho
Manuel Ferreira and Ana da Cruz Coelho
|
| dbpprop:_37
|
- 37. Maria de Almeida
Manuel Rodrigues de Brito and Antonia de Almeida
|
| dbpprop:_38
|
- 38. José Coelho
João Alves and Maria Cordeiro
|
| dbpprop:_39
|
- 39. Antonia Pais
Manuel Fernandes Seixas and Joana Pais
|
| dbpprop:_4
|
- 4. Manuel de Oliveira
1801-??
|
| dbpprop:_40
|
- 40. Manuel de Andrade
Manuel de Andrade and Ana Francisca
|
| dbpprop:_41
|
- 41. Maria Gaspar
Manuel Nunes and Ana Gaspar
|
| dbpprop:_42
|
- 42. Antonio Marques
Antonio Marques and Maria Simões
|
| dbpprop:_43
|
- 43. Maria Domingues
Antonio João and Maria Domingues
|
| dbpprop:_44
|
- 44. Manuel de Abreu
Manuel de Abreu and Simoa Fernandes/small>
|
| dbpprop:_45
|
- 45. Maria Pais
Padre Manuel Pais and Ascença dos Reis
|
| dbpprop:_46
|
- 46. Manuel Castanheira
João Nunes and Maria Castanheira
|
| dbpprop:_47
|
- 47. Maria Nunes
Gabriel Alves and Ana Nunes
|
| dbpprop:_48
|
- 48. José Gouveia dos Santos
Manuel Gonçalves and Natalia dos Santos
|
| dbpprop:_49
|
- 49. Maria Luisa de Salazar do Espirito Santo
Dionisio de Lemos Salazar and Maria Rodrigues Coelho
Dionisio: João de Lemos Salazar and Joana Baptista de Oliveira
Maria: Padre Cristovão de Moura and Maria Rodrigues
João: Matias de Lemos Ferreira and Catarina Salazar
Padre Cristovão: Manuel da Fonseca and Quitéria Mouzinho de Albuquerque
|
| dbpprop:_5
| |
| dbpprop:_50
|
- 50. Placido de Faria e Abreu
Manuel de Faria Pimentel and Ana de Abreu
Ana: Padre Francisco Abreu and Mariana da Silva
|
| dbpprop:_51
| |
| dbpprop:_52
|
- 52. Manuel Francisco
Manuel de Babo and Catarina Francisca
|
| dbpprop:_53
|
- 53. Juliana (or Fabiana) Correia
Bartolomeu Ferreira and Maria Correia
|
| dbpprop:_54
|
- 54. Benedito de Oliveira
Manuel Cardoso and Helena de Oliveira
|
| dbpprop:_55
|
- 55. Isabel Gomes da Cruz
Matias Gomes and Ursula da Cruz
|
| dbpprop:_56
| |
| dbpprop:_57
| |
| dbpprop:_58
| |
| dbpprop:_59
| |
| dbpprop:_6
|
- 6. José de Lemos Salazar
1807-??
|
| dbpprop:_60
| |
| dbpprop:_61
| |
| dbpprop:_62
| |
| dbpprop:_63
| |
| dbpprop:_7
|
- 7. Felicidade Violante da Trindade de Jesus
??-??
|
| dbpprop:_8
|
- 8. Francisco de Oliveira
1771-??
|
| dbpprop:_9
|
- 9. Mariana Ferreira (or Coelho)
|
| dbpprop:abstract
|
- António de Oliveira Salazar,,, (April 28, 1889 – July 27, 1970) served as the Prime Minister and dictator of Portugal from 1932 to 1968. He was the President of the Republic in 1951, as interim. He founded and led the Estado Novo ("New State"), the authoritarian, right-wing government that presided over and controlled Portugal from 1932 to 1974.
- António de Oliveira Salazar [ɐ̃ˈtɔniw dɨ oliˈvɐjɾɐ sɐlɐˈzaɾ] Datei:Loudspeaker. svg anhören war von 1932 bis 1968 Ministerpräsident und Diktator von Portugal.
- António de Oliveira Salazar, professor universitari, estadista i dictador portuguès. Ministre de finances entre 1928 i 1932, entre aquest any i 1968 va dirigir els destins del país com a dictador, amb el títol de President del Consell. El 1951, després de la mort del mariscal Carmona, exerceix també interinament el càrrec de President de la República. Impedit per un accident domèstic incapacitant (es va rompre accidentalment el maluc), fou apartat del govern el 1968, essent substituit per Marcello Caetano. Fins a la seva mort el 1970, els que tractaven diàriament amb ell li feien creure que encara governava el país, fins i tot després d'haver assumit el govern Marcello Caetano. El règim militar, però, no el sobrevisquè molts d'anys: la revolució dels clavells fou un aixecament militar que el 25 d'abril de 1974 provocà la caiguda de la dictadura salazarista que dominava el país des de 1933. El final d'aquest règim, conegut com a Estat Nou, va permetre que les darreres colònies portugueses aconseguissin la seva independència després d'una llarga guerra colonial contra la metròpoli.
- António de Oliveira Salazar byl portugalský politik, který byl v letech 1932 až 1968 ministerským předsedou Portugalska, v roce 1951 krátce i jeho prezidentem. Byl zakladatelem a vůdčí osobností portugalského Estado Novo (Nový stát), který byl autoritativním konzervativním režimem.
- António de Oliveira Salazar, Político y Doctor en Derecho portugués líder de la dictadura del Estado Novo ejerció como primer ministro entre 1932 y 1968 e interinamente la Presidencia de la República. La figura de Salazar ganó una votación popular para elegir a los "grandes portugueses" promovida por el canal Radio y Televisión de Portugal (RTP).
- António de Oliveira Salazar oli poliittisen taloustieteen professori Coimbran yliopistossa, Portugalin sotilashallituksen valtiovarainministeri vuodesta 1928 ja 5. heinäkuuta 1932 alkaen kenraali António de Fragoso Carmonan nimittämä pääministeri. Vuonna 1933 hän sai aikaan perustuslain, mikä mahdollisti hallitukselle diktatoristen valtuuksien haltuunoton. Salazar teki lopun demokratiasta miltei puolen vuosisadan ajaksi. Salazar pyrki kitkemään yhteiskunnasta ne tekijät, joiden uskoi johtaneen maan kaaokseen: poliitiittiset vapaudet ja demokratian. Vain kirkon juhlat kuten Fatiman ilmestyksen palvonta oli sallittu Salazarin diktatuurin alaisessa Portugalissa. Salazaria kuvattin "messiaaksi", jonka Fatiman neitsyt oli luvannut tulevan pelastamaan Portugalia. Tämä teki suuren vaikutuksen varsinkin maalaisväestöön. Fatima, jalkapallo ja fado pitivät kansan tyytyväisenä liki puolen vuosisadan ajan, kunnes Salazarin diktatuurin kulissit romahtivat vuonna 1974 . Ulkopolitiikassa Portugali on ollut perinteisesti merellisyyttään Britannian liittolainen mm. siirtomaidensa hallinnan turvaamiseksi, minkä vuoksi se oli ollut ympärysvaltojen puolella ensimmäisessä maailmansodassa, muttei hyötynyt Versaillesin rauhasta keskusvaltojen kustannuksella. Ensimmäisen maailmansodan jälkeen armeija oli syrjäyttänyt ensimmäisen tasavallan hallituksen ja perustanut juntan, joka nosti Salazarin aluksi finanssiministeriksi ja lopulta diktaattoriksi. Salazar nimitti hallitusjärjestelmäänsä nimellä Estado Novo (uusi valtio). Se oli arvoiltaan katolilainen ja nationalistinen ja muistutti muiden Euroopan maiden fasismia. Tarkoitus oli vakauttaa yhteiskunta avoimelta luokkataistelulta. Talousjärjestelmäksi omaksuttiin Mussolinin Italian malliin korporatismi, mutta Salazar kielsi olevansa fasisti. Hallituksen mottona oli oikeistokonservatiivisiin arvoihin vetoava "Deus, Pátria e Familia" (Jumala, Isänmaa ja perhe). Ainoa sallittu puolue oli União Nacional. Hallitusta piti pystyssä salainen poliisi Polícia Internacional e de Defesa do Estado (PIDE, nimi vuodet 1945–1969). Salazar tuki Francoa Espanjan sisällissodan aikana ja lähetti joukkoja taistelemaan Espanjan tasavaltaa vastaan kansallisten puolella. Hän ei kuitenkaan ryhtynyt toiseen maailmansotaan Italian tapaan Saksan puolella, sillä tämä olisi merkinnyt uhkaa Portugalin siirtomaiden hallinnalle, koska Portugali olisi ajautunut sotaan vanhaa liittolaistaan Britanniaa sekä Ranskaa vastaan. Salazar ideoi Ibeerien puolueettomuussopimuksen, missä Espanja ja Portugal jättäytyivät puolueettomiksi toisessa maailmansodassa. Salazar salli liittoutuneiden käyttää Terceiran saarta Azoreilla tukikohtana, mutta ymmärsi myös Saksaa ja salli volframin viennin Sveitsin kautta. Hän ei myöskään liittynyt antikomintern-sopimukseen. Toisen maailmansodan jälkeen Francon tapaan Salazar saattoi jäädä valtaan oltuaan riittävään puolueeton liittoutuneiden kannalta. Vuonna 1949 Portugalista tuli NATOn jäsen. Portugali ei ottanut vastaan Marshall-apua, eikä talousstrategiaan kuulunut EEC:hen lähestyminen tai taloussuhteiden lähentäminen Länsi-Euroopan maiden kanssa. Tästä huolimatta vuodesta 1950 Salazarin kuolemaan asti BKT kasvoi keskimäärin 5,66% vuodessa. Vuonna 1945 Portugalin siirtomaihin kuuluivat: Azorit, Madeira, Kap Verden saaret, Angola, Portugalin Guinea, Mosambik, Goa, Damão, Diu, Macao ja Itä-Timor. Siirtomaiden johtaminen, kehittäminen ja hallussapito johti suuriin kustannuksiin taistelussa vapautusliikkeitä vastaan ja johti pitkällisiin siirtomaasotiin Angolassa, Mosambikissa ja Guinea-Bissaussa. Salazarin siirtomaavaltaa pitkittävää Estado Novo -politiikkaa jatkoi pääministerinä myös hänen 1968 valtaan noussut seuraajansa Marcelo Caetano aina 1974 saakka. Salazar loukkaantui vakavasti pudottuaan tuolilta 1968, jolloin presidentti Américo Tomás joutui erottamaan hänet 25. syyskuuta 1968 pääministerin asemasta. Hänen seuraajansa oli Marcello Caetano. Kuollessaan Lissabonissa vajaat kaksi vuotta myöhemmin Salazar kuitenkin uskoi vielä olevansa pääministeri. Salazar äänestettiin voittajaksi Suurin portugalilainen -äänestyksessä maaliskuussa 2007. Äänestyksen järjesti kansallinen tv-kanava Radio Televisión Portuguesa (RTP). Hänen seuraajakseen tuli nuorten upseerien järjestämän neilikkavallankumoukseksi kutsutun vasemmistolaishenkisen sotilasvallankaappauksen jälkeen Adelino da Palma Carlos 16. toukokuuta 1974.
- António de Oliveira Salazar était un économiste, homme politique et dictateur portugais. Président du Conseil de 1932 à 1968, il dirigea pendant 36 ans un régime autoritaire conservateur et nationaliste fondé sur la doctrine de l'Estado Novo.
- António de Oliveira Salazar pénzügyi szakember, politikus, Portugália diktatorikus hatalmú miniszterelnöke volt 1932-től 1968-ig. Nevéhez országa gazdaságának konszolidálása, majd a gyarmatok megtartásáért vívott kétségbeesett háború, az ezt követő gazdasági válság, valamint az autoriter Estado Novo kialakítása.
- アントニオ・デ・オリベイラ・サラザール（António de Oliveira Salazar、1889年4月28日 - 1970年7月27日）はポルトガルの政治家、首相および一時大統領で、権威主義的独裁者と言われた。
- António de Oliveira Salazar was tussen 1932 en 1968 de leider van Portugal. Hoewel hij afkomstig was uit een arm gezin, kon de leergierige Salazar toch studeren en promoveerde hij in de rechten. In 1921 richtte hij de Katholieke Centrumpartij op en was hij gedurende korte tijd lid van de volksvertegenwoordiging. Het parlementaire stelsel bevredigde hem echter niet. Daarna was hij hoogleraar en werd financieel expert. In 1926 werd hij door de militaire regering van generaals tot minister van Financiën benoemd, teneinde een eind te maken aan de slechte financiële toestand in Portugal. Na onenigheid met collega's en de weigering van de regering om hem volmachten te geven, trad hij af. In april 1928, toen Portugal vrijwel bankroet was, werd hij opnieuw minister van Financiën, nu met volmachten. Hij bleef minister van Financiën tot 1940. In 1932 werd Salazar tevens minister-president. Een jaar later voerde hij een nieuwe grondwet in. De politiek van Salazar was een mengeling van katholiek corporatisme en autoritarisme. In 1934 sloeg hij een gezamenlijke fascistische (nationaal-syndicalistische) en links-marxistische coup tegen zijn regering af. Sindsdien was ook de fascistische Nationaal-Syndicalistische Partij verboden. Van 1936 tot 1944 was hij ook nog minister van Oorlog en daarnaast, van 1936 tot 1947, minister van Buitenlandse Zaken. Politieke ideologieën zoals liberalisme, socialisme, fascisme, het uit Spanje overgewaaide anarchistisch syndicalisme en ook de parlementaire democratie werden onderdrukt. Hetzelfde gold voor de communistische beweging. Daartegenover stond echter dat de arbeiders en de werkgevers in harmonie hun problemen moesten oplossen in corporatistische vakorganisaties. In Portugal stonden de merendeels katholieke arbeiders ideologisch positief tegenover het corporatisme. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog verleende Portugal diensten aan Franco. Na de overwinning van Franco sloten Spanje en Portugal het Iberisch Pact, dat de vrede in Zuidwest-Europa moest garanderen en de Portugees-Spaanse alliantie versterken. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef Salazar strikt neutraal. Hij drong ook herhaaldelijk bij de Spaanse Falange aan op het behouden van de neutraliteit. Ondanks een zeker autoritair karakter van zijn regime, stond hij de geallieerden toe om militaire bases in te richten op de Azoren. Tijdens de oorlog bood Salazars Portugal gastvrijheid aan vervolgde joden en politieke vluchtelingen uit de gebieden onder de Asmogendheden; na de oorlog vluchtten Kroatische en Duitse officieren via Lissabon naar Zuid-Amerika. Na de oorlog werd hij door de westerse landen gezien als een bondgenoot in de strijd tegen het communisme. De na de oorlog gehouden halfvrije verkiezingen werden door zijn Nationale Unie, de eenheidsbeweging van Portugal, gewonnen. Na het overlijden van de Portugese president generaal Carmona, was Salazar van 18 april tot 19 juni 1951 waarnemend staatshoofd. Hoewel de Verenigde Staten na afloop van de Tweede Wereldoorlog aanstuurden op algehele ontmanteling van de koloniale rijken van hun Europese partners, wist Portugal daar aanvankelijk aan te ontkomen. In de jaren 1960 ontstond er namelijk een politiek vacuüm in Afrika. Het ene postkoloniale bewind na het andere kwam ten val, vaak met als gevolg een vergrote Russische invloed. Amerika was beducht dat Moskou heel Afrika, met al zijn natuurlijke rijkdommen zou gaan beheersen en ging in zee met onder andere Zuid-Afrika, alle apartheid ten spijt. De Portugese kolonies Angola en Mozambique waren zeer strategisch gelegen in dit krachtenveld en konden zeker op Zuid-Afrikaanse en -wat minder openlijk- op Amerikaanse steun rekenen. Door zijn kolonialisme raakte de regering van Salazar toch deels in een internationaal isolement. De nog in de kinderschoenen staande Europese Gemeenschap moest niets van het ondemocratische en kolonialistische bewind hebben. Er was veel steun voor de bevrijdingsbewegingen, niet alleen vooral ook uit het Oostblok voor bv. de MPLA van Agostinho Neto, maar ook door het Westen, via Mobutu Sese Seko in Zaïre, voor de FLNA van Holden Roberto. De strijd tegen de opstandelingen in Afrika werd voor Portugal steeds moeilijker, waardoor ook de economie tot stilstand kwam. In 1968 werd hij om gezondheidsredenen vervangen door Caetano, zonder dat de inmiddels zieke Salazar hiervan op de hoogte werd gesteld. Hij werd in de waan gelaten nog steeds premier te zijn. Er kwam steeds meer door buitenlandse sociaaldemocratische partijen gesteund verzet tegen het regime van Salazar. Er was ook een actieve Communistische partij die latere verkiezingen een aanzienlijke aanhang bleek te hebben (~10%) en door het Oostblok gesteund werd. Portugal was een strategisch belangrijk NAVO-land en De Sovjet-Unie had alle belang daar middels een revolutie een pro-Russische staat van te maken. Salazar bleef echter onverminderd populair onder met name de boeren en katholieke middenstand van Portugal. Er was vanouds erkentelijkheid dat Salazar het land neutraal had weten te houden, maar wel groeiende onvrede over de oorlogen in Afrika. Het door buitenlandse mogendheden gesteunde politiek verzet tot de partij van Salazar leidde op 25 april 1974 tot de Anjerrevolutie, die zonder bloedvergieten verliep, vier jaar na de dood van Salazar. Tenslotte greep de Beweging der Strijdkrachten (MFA) in en begon er een onzekere periode van touwtrekken over de politieke toekomst van het land die een jaar duurde en eindigde in een democratisch bewind geleid door de sociaaldemocraten. In maart 2007 werd Salazar tijdens de door de Portugese Radio en Televisie georganiseerde verkiezingen van de 'Grootste Portugees aller tijden' met 41,0% tot nummer één en winnaar gekozen.
- António de Oliveira Salazar (født 28. april 1889 i Santa Comba Dão i Portugal, død 27. juli 1970 i Lisboa var en portugisisk politiker. Han fikk under den periode hans popularitet var på topp tilnavnet «Portugals fornyer»; etterhvert ble han av sine stadig flere motstandere karakterisert som diktator. Salazar var statsminister i Portugal i perioden 1932-1968. Portugal ble på den tiden diktatorisk styrt. Fra 1951 var han i tillegg landets president i noen måneder.
- António de Oliveira Salazar - portugalski polityk, profesor ekonomii. W latach 1932-1968 pełnił funkcję premiera (faktycznie dyktatora), a także ministra finansów i ministra wojny. Reprezentował tradycjonalistyczny nurt chrześcijańskiej demokracji będąc związany z integralizmem luzytańskim. Twórca tzw. "Nowego Państwa" (Estado Novo). Pochodził z ubogiej, wielodzietnej rodziny. Uczył się w seminarium duchownym w Viseu i przyjął niższe święcenia, lecz nie został księdzem. 1910-1914 studiował ekonomię i prawo w uniwersytecie w Coimbrze. W 1912 wraz z księdzem M. Goncalvesem Cerejeirą założył Akademickie Centrum Demokracji Chrześcijańskiej (Centro Academico de Demokracia Crista), przemianowane w 1917 na Katolickie Centrum Portugalskie (Centro Catolico Portuges). Pod pseudonimem Aleves de Silva publikował na łamach tygodnika "O Impercial". W 1918 otrzymał katedrę ekonomii w Coimbrze. W 1921 został wybrany do parlamentu. W 1928 Salazar został zaproszony do rządu przez gen. Carmonę, aby objąć tekę ministra finansów. Otrzymał nadzwyczajne pełnomocnictwa w zakresie kontroli nad wszelkimi wydatkami publicznymi. Zdobywał coraz silniejszą pozycję i w roku 1932 został powołany na stanowisko premiera, co przekształciło dyktaturę wojskową w cywilną, trwającą do roku 1974. W 1933 wprowadził nową konstytucję, która przekształciła Portugalię w tzw. "Nowe Państwo" (Estado Novo) oparte na koncepcji ustroju korporacyjnego będącego połączeniem idei; papieskich encyklik dotyczących chrześcijańskiej nauki społecznej, konserwatyzmu oraz nacjonalizmu integralnego głoszonego przez francuskiego monarchistę Charlesa Maurrasa. Nowe Państwo opierało się na dwóch fundamentach: społecznych korporacjach i autorytarnych rządach jednej partii. Salazar rozwiązał wszystkie partie polityczne i na ich miejsce powołał organizację polityczną o charakterze ponadpartyjnym - Unię Narodową (Uniao Nacional), która stała się rządząca monopartią, jednak podobnie jak w hiszpańskiej FET i JONS, ścierały się tam różne nurty polityczne. Dla kontroli panującej sytuacji powstała tajna policja PVDE, w 1946 r. zmieniona w PIDE. Ponadto Salazar utworzył formację paramilitarną Legion Portugalski oraz organizację młodzieżową Młodzież Portugalska. Zwalczał wszelką opozycję polityczną głównie lewicową, szczególnym represjom podlegali komuniści. Na wyspie Santiago w archipelagu Wysp Zielonego Przylądka założył obóz koncentracyjny Tarrafal, tzw. "Obóz powolnej śmierci", w którym przetrzymywano głównie komunistów, w mniejszym stopniu innych opozycjonistów. W późniejszych latach umieszczano w obozie afrykańskich przywódców działających na rzecz niepodległości. W obozie zginęły co najmniej 32 osoby. Podczas hiszpańskiej wojny domowej Salazar wspierał wojska gen. Franco udzielając im znacznej pomocy między innymi wysyłając 20 tysięcy żołnierzy tzw. Legion Viriato. Zwieńczeniem tej współpracy było podpisanie przez Hiszpanię i Portugalię paktu iberyjskiego (Pacto Ibérico) z 17 marca 1939, z protokołem dodatkowym z 29 lipca 1940). Podczas II wojny światowej prowadził politykę neutralności lawirując pomiędzy III Rzeszą której sprzedawał surowce mineralne (wolfram) a aliantami, którym udostępnił w 1943 bazy wojskowe na Azorach (lotnicza i morska). Pomimo politycznej sympatii, nie opowiedział się po stronie Państw Osi, z powodu obawy utraty zamorskich kolonii na rzecz Wielkiej Brytanii. Po wojnie związał Portugalię sojuszem ze Stanami Zjednoczonymi przystępując do NATO i przedłużając prawo do dzierżawy baz na Azorach. Za jego rządów Portugalia została członkiem organizacji gospodarczych krajów zachodniej Europy będąc ich współzałożycielem. Dążył do utrzymania posiadłości kolonialnych korzystając z wsparcia krajów NATO głównie USA oraz RPA i Rodezji. Razem z reżimami białych mniejszości w RPA i Rodezji podtrzymywał na południu Afryki tak zwane "białe imperium". Był przeciwny zrzeczenia się przez Portugalię swoich kolonii co w efekcie doprowadziło do długich i kosztownych wojen kolonialnych w Angoli (od 1961), Gwinei (od 1963) i Mozambiku (od 1964) gdzie armia portugalska krwawo tłumiła powstania wyzwoleńcze miejscowej ludności. Salazar był zwolennikiem konserwatywnego modelu społecznego opartego na katolickiej nauce społecznej. Odrzucał liberalną demokrację parlamentarną jako ustrój demoralizujący oraz osłabiający państwo i naród. Po 36 latach władzy, w 1968 ustąpił ze stanowiska ze względu na stan zdrowia. System wprowadzony przez Salazara ostatecznie załamał się 25 kwietnia 1974, kiedy to w Portugalii miała miejsce bezkrwawa rewolucja goździków, która zapoczątkowała budowę demokratycznej formy rządów.
- António de Oliveira Salazar foi um estadista, político português e professor catedrático da Universidade de Coimbra. Notabilizou-se pelo facto de ter exercido, de forma autoritária e em ditadura, o poder político em Portugal entre 1932 e 1968. Foi também ministro das Finanças entre 1928 e 1932, procedendo ao saneamento das finanças públicas portuguesas. Instituidor do Estado Novo (1933-1974) e da sua organização política de suporte, a União Nacional, Salazar dirigiu os destinos de Portugal, como Presidente do Conselho de Ministros, entre 1932 e 1968. Apoiando-se na doutrina social da Igreja Católica, Salazar orienta-se para um corporativismo de Estado autoritário, com uma linha de acção económica nacionalista assente no ideal da autarcia. Esse seu nacionalismo económico levou-o a tomar medidas de proteccionismo e isolacionismo de natureza fiscal, tarifária, alfandegária, para Portugal e suas colónias, que tiveram grande impacto sobretudo até aos anos sessenta.
- António de Oliveira Salazar a fost un om politic portughez. Fondator şi preşedinte al partidului corporatist Uniunea Naţională.
- Анто́ниу ди Оливе́йра Салаза́р — португальский государственный и политический деятель, председатель совета министров, временно исполняющий обязанности президента Португалии с 18 апреля по 9 августа 1951, диктатор Португалии. Первоначально Салазар был профессором политэкономии в Коимбрском университете. С 1928 по 1932 год — Министр финансов. В 1932 году он стал премьер-министром Португалии. Большинство историков характеризуют его правление как диктатуру, многие также как фашистский режим. В 1933 году он ввёл в Португалии новую конституцию, которая давала ему практически неограниченные права, устанавливая правый авторитарный режим в стране. Властью Салазара наделил президент Кармона в 1932 году с поддержки различных слоёв общества. Анархическая республиканская эра привела к тому, что и армия, и церковь, и монархисты, и зажиточные слои, и аристократы, и правые — все предпочитали режим Салазара предшествующим хунтам. Впоследствии Салазара стали поддерживать и католические, консервативные крестьяне и средний класс. Салазар ввёл концепцию «Нового государства» («Estado Novo»), основанную на доктрине корпоративизма. Целью своей диктатуры он объявил стабилизацию. У Салазара была своя секретная полиция PIDE, преследовавшая диссидентов, среди которых были как коммунисты, так и фашисты. При этом в Португалии, в отличие от большинства современных ей государств с диктаторскими режимами, отсутствовала смертная казнь. В период Второй мировой войны Салазар следовал политике среднего пути. Хотя он был идеологически близок к фашизму и поддерживал националистическую Испанию, направляя туда помощь в период борьбы с республиканцами, в отличие от Франко, он никогда не вступал в отношения с нацистской Германией. В 1939 году по предложению Франко Салазар подписал испано-португальский пакт Иберийского нейтралитета. Действительно, Салазар предоставлял помощь союзным силам, разрешив им использовать базу на Азорских островах, но это было единственное, что он сделал. Связь с нацистами означала бы, что Португалия объявляет войну Британии, что создало бы в первую очередь угрозу для португальских колоний. К 1945 году Португалия контролировала колониальную империю: Азоры, Мадейру, Кабо Верде, Сан-Томе и Принсипи, Анголу, Гвинею-Бисау, Кабинду и Мозамбик в Африке, Диу, Даман и Гоа в Индии, Макао в Китае и Восточный Тимор в Юго-Восточной Азии. Салазар не видел необходимости в том, чтобы расширять колонии, но только обеспечивал контроль над ними. Колонии основывали базу зависимости режима Салазара от империи и национальной гордости Португалии статусом третьей колониальной державы. Салазар хотел добиться международного престижа Португалии, и огромные колониальные владения создавали такую возможность, в то время как сама Португалия оставалась закрытым государством с точки зрения влияния западных держав. Португалия была принята в НАТО в 1949 году, что стало отражением новой роли страны в борьбе с коммунизмом. С момента захвата Индией португальских городов Гоа, Даман и Диу в 1961 году и до самой смерти Салазара империя оставалась постоянным источником бедствий для Португалии, особенно колониальные войны в Африке. В 1968 году состояние здоровья Салазара было серьёзно подорвано инсультом, спровоцированным падением со стула, и 27 сентября президент Португалии Америку Томаш отстранил его от государственных дел. Через четыре года после смерти Салазара режим «Нового государства» пал в результате Революции гвоздик.
- António de Oliveira Salazar, född 28 april 1889 i Santa Comba Dão, död 27 juli 1970 i Lissabon, var en portugisisk nationalekonom och politiker. Han var Portugals regeringschef och diktator från 1932 till 1968. Under hans regim såg Portugal en lång period av ekonomisk stabilitet och enbart under 1960-talet en BNP-ökning på 120 procent till priset av isolering och långtgående politisk repression.
- António de Oliveira Salazar, Portekiz Bakanlar Konseyinin başkanı ve 1932 yılından 1968 yılına kadar Portekiz Cumhuriyeti'nin de facto diktatörü. 1933 yılından 1974 yılına kadar Portekiz'in sosyal, ekonomik, kültürel ve siyasi hayatını kontrol eden otoriter sağcı rejimi olan Estado Novo 'nun (Yeni Devlet) kurucusu ve lideri.
- Антоніу де Олівейра Салазар — португальський державний і політичний діяч, диктатор Португалії. У 1951 році з 18 квітня по 21 липня виконував обов'язки президента Республіки (після смерті Антоніу Ошкара Кармони до обрання на цю посаду Франсішку Кравейру Лопеша). Спочатку був професором політекономії в Коїмбрському університеті. З 1928 по 1932 — міністр фінансів. У 1932 році був призначений прем'єр-міністром Португалії. Більшість істориків характеризують його правління як диктатуру. У 1933 році він запровадив у Португалії нову конституцію, яка давала йому практично необмежені права, встановлюючи авторитарний фашистський режим у країні. У період Другої світової війни додержувався політики середнього шляху. Хоча він був диктатором і підтримував націоналістичну Іспанію, відряджаючи туди допомогу в період боротьби з республіканцями, на відміну від Франциско Франко, він ніколи не ставав до угоди з нацистами. З моменту захоплення Індією португальських міст у 1961 році і до самої смерті Салазара імперія залишалася постійним джерелом нещасть для Португалії, особливо колоніальні війни в Африці. У 1968 році стан здоров'я Салазара було серйозно підірвано інсультом, спровокованим падінням зі стільця, і 27 вересня президент Португалії Америку Томаш відсторонив його від державних справ. Салазар помер 27 липня 1970 року, але режим, очолюваний вірним «коїмбрівцем» Марселу Каетану, протримався ще чотири роки. Похований у рідному селі Вімейру, муніципалітет Санта-Комба-Дау. У 1974 році Нова держава припинила існування після чергової спроби перевороту, на цей раз успішної. Жителі Лісабона зустрічали путчістів квітами, і переворот увійшов в історію як «Революція гвоздик», після якої Португалія взяла курс на європейську інтеграцію.
- 安东尼奥·德奥利维拉·薩拉查（António de Oliveira Salazar，1889年4月28日－1970年7月27日），葡萄牙獨裁者、前總理，統治葡萄牙超過三十年。 薩拉查出生於1889年4月28日，為天主教徒，最早是科英布拉大學政治經濟學教授，後於1928年加入军人独裁政府，任財政部長，1931年组织“国民同盟”；在世界經濟大恐慌的情況下，薩拉查於1932年出任總理，以應付財政危機。次年制定新憲法，建立其带法西斯性质的新國家體制，以上帝、祖國與家庭為政權號召標語，並鎮壓葡萄牙共產黨及其他反对派，簽署反共宣言，擴大海外殖民，並且建立Mocidade Portuguesa（葡萄牙青年团）與Legião Nacional（国家军团），仿效意大利墨索里尼的黑衫隊進行軍隊訓練。 薩拉查不但承認西班牙的佛朗哥政權，並於第二次世界大戰中保持中立，一方面提供亞速尔群島作為同盟國的基地，另一方面又亲近轴心国集团，因此維持了自身的法西斯獨裁統治。1968年薩拉查因中風而無法處理國政，延至1970年7月27日逝世，而由他所建立的法西斯獨裁统治也在1974年的四二五康乃馨革命中崩潰。 薩拉查所建立的带法西斯性质的官僚獨裁為獨裁政體中較為特別的；而薩拉查由於個性喜歡孤獨，私生活也一直是個謎，據說曾經與法國女記者有過交往。
|
| dbpprop:alternativeNames
| |
| dbpprop:birthDate
| |
| dbpprop:birthPlace
| |
| dbpprop:border
| |
| dbpprop:boxstyle
|
- background-color: 8ff;
- background-color: 9fe;
- background-color: bfc;
- background-color: fcc;
- background-color: fb9;
- background-color: ffc;
- padding-top: 0; padding-bottom: 0;
|
| dbpprop:caption
|
- António de Oliveira Salazar by André Koehne
|
| dbpprop:dateOfBirth
| |
| dbpprop:dateOfDeath
| |
| dbpprop:deathDate
| |
| dbpprop:deathPlace
| |
| dbpprop:hasPhotoCollection
| |
| dbpprop:name
|
- António de Oliveira Salazar
- Oliveira Salazar, António de
|
| dbpprop:office
| |
| dbpprop:order
| |
| dbpprop:party
| |
| dbpprop:predecessor
| |
| dbpprop:president
| |
| dbpprop:primeminister
| |
| dbpprop:profession
| |
| dbpprop:reference
| |
| dbpprop:relatedInstance
| |
| dbpprop:religion
| |
| dbpprop:shortDescription
| |
| dbpprop:spouse
| |
| dbpprop:style
|
- font-size: 90%; line-height: 110%;
|
| dbpprop:successor
| |
| dbpprop:termEnd
|
- August 2, 1950
- August 28, 1940
- December 4, 1962
- July 20, 1930
- June 19, 1926
- September 25, 1968
- September 6, 1944
|
| dbpprop:termStart
|
- April 13, 1961
- April 28, 1928
- January 21, 1930
- July 5, 1932
- June 3, 1926
- May 11, 1936
|
| dbpprop:wikiPageUsesTemplate
| |
| dbpprop:wordnet_type
| |
| rdf:type
| |
| rdfs:comment
|
- António de Oliveira Salazar,,, (April 28, 1889 – July 27, 1970) served as the Prime Minister and dictator of Portugal from 1932 to 1968. He was the President of the Republic in 1951, as interim. He founded and led the Estado Novo ("New State"), the authoritarian, right-wing government that presided over and controlled Portugal from 1932 to 1974.
- António de Oliveira Salazar [ɐ̃ˈtɔniw dɨ oliˈvɐjɾɐ sɐlɐˈzaɾ] Datei:Loudspeaker. svg anhören war von 1932 bis 1968 Ministerpräsident und Diktator von Portugal.
- António de Oliveira Salazar, professor universitari, estadista i dictador portuguès. Ministre de finances entre 1928 i 1932, entre aquest any i 1968 va dirigir els destins del país com a dictador, amb el títol de President del Consell. El 1951, després de la mort del mariscal Carmona, exerceix també interinament el càrrec de President de la República.
- António de Oliveira Salazar byl portugalský politik, který byl v letech 1932 až 1968 ministerským předsedou Portugalska, v roce 1951 krátce i jeho prezidentem. Byl zakladatelem a vůdčí osobností portugalského Estado Novo (Nový stát), který byl autoritativním konzervativním režimem.
- António de Oliveira Salazar, Político y Doctor en Derecho portugués líder de la dictadura del Estado Novo ejerció como primer ministro entre 1932 y 1968 e interinamente la Presidencia de la República. La figura de Salazar ganó una votación popular para elegir a los "grandes portugueses" promovida por el canal Radio y Televisión de Portugal (RTP).
- António de Oliveira Salazar oli poliittisen taloustieteen professori Coimbran yliopistossa, Portugalin sotilashallituksen valtiovarainministeri vuodesta 1928 ja 5. heinäkuuta 1932 alkaen kenraali António de Fragoso Carmonan nimittämä pääministeri. Vuonna 1933 hän sai aikaan perustuslain, mikä mahdollisti hallitukselle diktatoristen valtuuksien haltuunoton. Salazar teki lopun demokratiasta miltei puolen vuosisadan ajaksi.
- António de Oliveira Salazar était un économiste, homme politique et dictateur portugais. Président du Conseil de 1932 à 1968, il dirigea pendant 36 ans un régime autoritaire conservateur et nationaliste fondé sur la doctrine de l'Estado Novo.
- António de Oliveira Salazar pénzügyi szakember, politikus, Portugália diktatorikus hatalmú miniszterelnöke volt 1932-től 1968-ig. Nevéhez országa gazdaságának konszolidálása, majd a gyarmatok megtartásáért vívott kétségbeesett háború, az ezt követő gazdasági válság, valamint az autoriter Estado Novo kialakítása.
- アントニオ・デ・オリベイラ・サラザール（António de Oliveira Salazar、1889年4月28日 - 1970年7月27日）はポルトガルの政治家、首相および一時大統領で、権威主義的独裁者と言われた。
- António de Oliveira Salazar was tussen 1932 en 1968 de leider van Portugal. Hoewel hij afkomstig was uit een arm gezin, kon de leergierige Salazar toch studeren en promoveerde hij in de rechten. In 1921 richtte hij de Katholieke Centrumpartij op en was hij gedurende korte tijd lid van de volksvertegenwoordiging. Het parlementaire stelsel bevredigde hem echter niet. Daarna was hij hoogleraar en werd financieel expert.
- António de Oliveira Salazar (født 28. april 1889 i Santa Comba Dão i Portugal, død 27. juli 1970 i Lisboa var en portugisisk politiker. Han fikk under den periode hans popularitet var på topp tilnavnet «Portugals fornyer»; etterhvert ble han av sine stadig flere motstandere karakterisert som diktator. Salazar var statsminister i Portugal i perioden 1932-1968. Portugal ble på den tiden diktatorisk styrt. Fra 1951 var han i tillegg landets president i noen måneder.
- António de Oliveira Salazar - portugalski polityk, profesor ekonomii. W latach 1932-1968 pełnił funkcję premiera (faktycznie dyktatora), a także ministra finansów i ministra wojny. Reprezentował tradycjonalistyczny nurt chrześcijańskiej demokracji będąc związany z integralizmem luzytańskim. Twórca tzw. "Nowego Państwa" (Estado Novo). Pochodził z ubogiej, wielodzietnej rodziny. Uczył się w seminarium duchownym w Viseu i przyjął niższe święcenia, lecz nie został księdzem.
- António de Oliveira Salazar foi um estadista, político português e professor catedrático da Universidade de Coimbra. Notabilizou-se pelo facto de ter exercido, de forma autoritária e em ditadura, o poder político em Portugal entre 1932 e 1968. Foi também ministro das Finanças entre 1928 e 1932, procedendo ao saneamento das finanças públicas portuguesas.
- António de Oliveira Salazar a fost un om politic portughez. Fondator şi preşedinte al partidului corporatist Uniunea Naţională.
- Анто́ниу ди Оливе́йра Салаза́р — португальский государственный и политический деятель, председатель совета министров, временно исполняющий обязанности президента Португалии с 18 апреля по 9 августа 1951, диктатор Португалии.
- António de Oliveira Salazar, född 28 april 1889 i Santa Comba Dão, död 27 juli 1970 i Lissabon, var en portugisisk nationalekonom och politiker. Han var Portugals regeringschef och diktator från 1932 till 1968. Under hans regim såg Portugal en lång period av ekonomisk stabilitet och enbart under 1960-talet en BNP-ökning på 120 procent till priset av isolering och långtgående politisk repression.
- António de Oliveira Salazar, Portekiz Bakanlar Konseyinin başkanı ve 1932 yılından 1968 yılına kadar Portekiz Cumhuriyeti'nin de facto diktatörü. 1933 yılından 1974 yılına kadar Portekiz'in sosyal, ekonomik, kültürel ve siyasi hayatını kontrol eden otoriter sağcı rejimi olan Estado Novo 'nun (Yeni Devlet) kurucusu ve lideri.
- Антоніу де Олівейра Салазар — португальський державний і політичний діяч, диктатор Португалії. У 1951 році з 18 квітня по 21 липня виконував обов'язки президента Республіки (після смерті Антоніу Ошкара Кармони до обрання на цю посаду Франсішку Кравейру Лопеша).
|
| rdfs:label
|
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- アントニオ・サラザール
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- Салазар, Антониу ди
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
- Антоніу де Олівейра Салазар
- 萨拉查
|
| owl:sameAs
| |
| skos:subject
| |
| foaf:depiction
| |
| foaf:givenname
| |
| foaf:name
|
- António de Oliveira Salazar
- António de Oliveira Salazar
|
| foaf:page
| |
| foaf:surname
|
- Oliveira Salazar
- Oliveira Salazar
|
| is dbpprop:after
of | |
| is dbpprop:before
of | |
| is dbpprop:caption
of | |
| is dbpprop:deputy
of | |
| is dbpprop:predecessor
of | |
| is dbpprop:primeminister
of | |
| is dbpprop:redirect
of | |
| is dbpprop:successor
of | |
| is owl:sameAs
of | |
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
