| dbpprop:abstract
|
- The Angrivarii were a Germanic tribe of the early Roman Empire mentioned briefly in Ptolemy as the Angriouarroi (Ptolemy's Greek given in Roman letters here), which transliterates into Latin Angrivari. They are believed to be the source of the 8th century identity, Angrarii, which was one of three subdivisions of Saxony. The name appears earliest in the Annales and Germania of Tacitus as Angrivarii. In post-classical times the name of the people had a number of different spellings in addition to the ones just mentioned: Angarii, Aggeri, Aggerimenses, Angerienses, Angri, Angeri. They lived in a district called Angria, Angaria, Angeriensis, Aggerimensis and Engaria. The last district name cited above gives their identity away. Quite simply, they lived in Engern, a region west of the Weser River not far from Teutoburg Forest, and also (probably by extension) in Angeron of Münster. Ancient Engern was a much larger district than today's community, comprising most of the country surrounding the middle Weser, including both flat land, as around Minden, and low hills (Holtzminden). It became part of today's Westphalia.
- Die Angrivarier (auch Angrevarier, Angarier, Engern) waren ein germanisches Volk, das an der Weser, vornehmlich auf dem rechten Ufer, vom Einfluss der Aller bis zum Steinhuder Meer, wohnte und nördlich an die Chauken, südlich an die Cherusker, südöstlich an die Dulgubnier und westlich an die Ampsivarier grenzte. Als Germanicus 16 n. Chr. gegen die Cherusker vorrückte, erregten die Angrivarier in seinem Rücken einen Aufstand, wurden aber durch Stertinius bald zur Ruhe gebracht und blieben seitdem den Römern ergeben. Nach Auflösung des cheruskischen Bundes erweiterten sie ihre Grenzen südwärts und entrissen unter Kaiser Nerva mit den Chamaven den Brukterern die Gegend nördlich von der Lippe und an der Quelle der Ems. Später breiteten sie sich noch weiter nach Süden und Westen aus, schlossen sich unter dem auch auf das Land (Angaria, Engern) übergegangenen Namen der Angrivarier oder Engern dem Sachsenbund an und bildeten deren mittleren Teil. Von Karl dem Großen unterworfen, nahmen sie das Christentum an. Der Name Engern hat sich als Name eines Teils des Herzogtums Sachsen bis in das Mittelalter erhalten. Auch könnte der Name der Stadt Enger damit in Verbindung stehen, wenn auch einiges gegen diese Vermutung spricht.
- Els angrivaris (llatí angrivarii) foren una tribu germànica de la regió entre el Weser i l'Elba que tenien al sud als queruscs i al nord-est als longobards. Foren generalment un poble en bones relacions amb Roma, menys durant la rebel·lió del any 16 en què es van unir als querusquis i van ser derrotats en una primera batalla a Istavisis i després en un altra batalla una mica mes al sud. Després foren aliats de Roma. La Lliga dels queruscs es va trencar vers l'any 100 i els angrivaris, aliats als camavis van atacar als brúcters, i van ocupar el seu territori i aquest territori es va dir Angària i el poble va agafar el nom d'angres o angraris i van passar a integrar-se en la nació saxona.
- Les Angrivariens ou Angrivarii furent un peuple germanique au temps de la Rome antique. Leur nom est probablement la forme latine ancienne qui donnera ultèrieurement, lors des invasions de la Bretagne insulaire, leur nom aux Angles, qu'on retrouve également dans une péninsule au nord de l'estuaire de l'Elbe. Avec les Westphales et les Ostphales, ils étaient un des trois peuples à se partager la Saxe primitive. Ils habitaient sur le Weser, au nord des Chérusques, dans le pays qui fut nommé depuis Angrie et qui contenait les pays de Brême, Verden, Oldenbourg, Frise orientale, Grœmngue, Osnabrück, Hoya, Calenberg, Lippe, Munster, Minden, Pyrmont, Corvey, Paderborn, Waldeck. L'Angrie était le domaine de Witikind.
- Angrivariusok, ókori germán törzs. Területük a Weser folyó partjai mentén, a chaucusok, bructerok, cheruscok és fosok törzsei közt terült el. Tacitus „Germania" című munkájának tanúsága szerint később a chamavusokkal együtt elfoglalták a bructerusok földjét is.
- Gli Angrivari erano uno dei numerosi popoli germanici che abitavano nelle terre prossime al Reno, e precisamente nella regione denominata Angria, approssimativamente tra i fiumi Lupia e Vesurgis; linguisticamente appartenevano al ramo germanico occidentale. Insieme ad altri popoli e tribù, parteciparono alla rivolta contro i Romani capeggiata da Arminio nel 9 d. C.. Vallo degli Angrivari si chiamava una fortezza costruita sul confine fra il loro territorio e quello dei Cherusci, presso la quale ci fu la rivincita romana ad opera di Germanico nell'anno 16, evento che portò alla devastazione del territorio degli Angrivari.
- De Angrivariërs waren een Germaanse stam in het Noord-Duitse gebied die zich in de tijd van Arminius gevestigd had tussen de Weser en de Elbe, met name tussen de Allermonding en het huidige Bremen. Hun noorderburen waren de Chauken; in het zuiden werd hun woongebied begrensd door dat van de Cherusken en in het westen van de Ampsivariërs. Hun naam, Angri-varii, betekende letterlijk 'mannen van Engern'. Tijdens de veldtocht van Germanicus tegen de Cherusken in 16 n. Chr. kwamen de Angrivariërs tegen Rome in opstand en belaagden ze het leger van Germanicus in de rug, maar zij werden snel door een generaal van Germanicus, Stertonius, onderworpen. Sindsdien waren zij bondgenoten van Rome, dat door de Angrivariërs van elitetroepen voorzien werd. Tacitus vermeldde de verwikkelingen van Germanicus met onder meer de Angrivariërs in zijn Annales 2. Nadat de Cherusken als stam verdwenen tussen 51 n. Chr. en 98 n. Chr. , breidden de Angrivariërs hun leefgebied zuidwaarts uit, onder keizer Nerva tot aan de Lippe en de bronnen van de Eems. Nog later verspreidden de stam zich verder naar het zuiden en westen uit naar de Noord-Duitse regio. De Angrivariërs sloten zich in de tweede of derde eeuw n. Chr. aan bij de Saksenbond. Het gebied aan weerszijden van de Weser nam de naam van de bewoners over en heette tot in de middeleeuwen Angria, Angaria of Engern. Dit gebied was naast Westfalen, Oostfalen en Noordalbingië de middelste van de vier regio's, die gezamenlijk Saksen vormden.
- Angrivarier (Agrivarier) var ett av de germanska folk från den ingaevonska folkgruppen - ingaevoner som enligt Tacitus bebodde Nordsjökusten mellan Rhen och Elbe ner till Teutoburgerskogen vid floden Lippe. Angrivarierna uppgick senare i större folkstammar, förmodligen de saliska frankerna.
|
| rdfs:comment
|
- The Angrivarii were a Germanic tribe of the early Roman Empire mentioned briefly in Ptolemy as the Angriouarroi (Ptolemy's Greek given in Roman letters here), which transliterates into Latin Angrivari. They are believed to be the source of the 8th century identity, Angrarii, which was one of three subdivisions of Saxony. The name appears earliest in the Annales and Germania of Tacitus as Angrivarii.
- Die Angrivarier (auch Angrevarier, Angarier, Engern) waren ein germanisches Volk, das an der Weser, vornehmlich auf dem rechten Ufer, vom Einfluss der Aller bis zum Steinhuder Meer, wohnte und nördlich an die Chauken, südlich an die Cherusker, südöstlich an die Dulgubnier und westlich an die Ampsivarier grenzte. Als Germanicus 16 n. Chr.
- Els angrivaris (llatí angrivarii) foren una tribu germànica de la regió entre el Weser i l'Elba que tenien al sud als queruscs i al nord-est als longobards. Foren generalment un poble en bones relacions amb Roma, menys durant la rebel·lió del any 16 en què es van unir als querusquis i van ser derrotats en una primera batalla a Istavisis i després en un altra batalla una mica mes al sud. Després foren aliats de Roma.
- Les Angrivariens ou Angrivarii furent un peuple germanique au temps de la Rome antique. Leur nom est probablement la forme latine ancienne qui donnera ultèrieurement, lors des invasions de la Bretagne insulaire, leur nom aux Angles, qu'on retrouve également dans une péninsule au nord de l'estuaire de l'Elbe. Avec les Westphales et les Ostphales, ils étaient un des trois peuples à se partager la Saxe primitive.
- Angrivariusok, ókori germán törzs. Területük a Weser folyó partjai mentén, a chaucusok, bructerok, cheruscok és fosok törzsei közt terült el. Tacitus „Germania" című munkájának tanúsága szerint később a chamavusokkal együtt elfoglalták a bructerusok földjét is.
- Gli Angrivari erano uno dei numerosi popoli germanici che abitavano nelle terre prossime al Reno, e precisamente nella regione denominata Angria, approssimativamente tra i fiumi Lupia e Vesurgis; linguisticamente appartenevano al ramo germanico occidentale. Insieme ad altri popoli e tribù, parteciparono alla rivolta contro i Romani capeggiata da Arminio nel 9 d. C..
- De Angrivariërs waren een Germaanse stam in het Noord-Duitse gebied die zich in de tijd van Arminius gevestigd had tussen de Weser en de Elbe, met name tussen de Allermonding en het huidige Bremen. Hun noorderburen waren de Chauken; in het zuiden werd hun woongebied begrensd door dat van de Cherusken en in het westen van de Ampsivariërs. Hun naam, Angri-varii, betekende letterlijk 'mannen van Engern'. Tijdens de veldtocht van Germanicus tegen de Cherusken in 16 n. Chr.
- Angrivarier (Agrivarier) var ett av de germanska folk från den ingaevonska folkgruppen - ingaevoner som enligt Tacitus bebodde Nordsjökusten mellan Rhen och Elbe ner till Teutoburgerskogen vid floden Lippe. Angrivarierna uppgick senare i större folkstammar, förmodligen de saliska frankerna.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
