| dbpedia-owl:abstract
|
- Anglicanism is a tradition within Christianity comprising churches with historical connections to the Church of England or similar beliefs, worship and church structures. The word Anglican originates in ecclesia anglicana, a medieval Latin phrase dating to at least 1246 meaning the English Church. Adherents of Anglicanism are called Anglicans. The great majority of Anglicans are members of churches which are part of the international Anglican Communion. There are, however, a number of churches outside of the Anglican Communion which also consider themselves to be in the Anglican tradition, most notably those referred to as Continuing Anglican churches. The faith of Anglicans is founded in the scriptures, the traditions of the apostolic church, the apostolic succession – "historic episcopate" and the early Church Fathers. Anglicanism forms one of the branches of Western Christianity; having definitively declared its independence from the Roman pontiff at the time of the Elizabethan Religious Settlement, in what has been otherwise termed the British monachism. Many of the new Anglican formularies of the mid 16th century corresponded closely to those of contemporary Reformed Protestantism; but by the end of the century, the retention in Anglicanism of many traditional liturgical forms and of the episcopate was already seen as unacceptable by those promoting the most developed Protestant principles. In the first half of the 17th century the Church of England and associated episcopal churches in Ireland and in England's American colonies were presented by some Anglican divines as comprising a distinct Christian tradition, with theologies, structures and forms of worship representing a middle ground, or via media, between Reformed Protestantism and Roman Catholicism; a perspective that came to be highly influential in later theories of Anglican identity, and expressed in the description "Catholic and Reformed". Following the American Revolution, Anglican congregations in the United States and Canada were each reconstituted into an independent church with their own bishops and self-governing structures; which, through the expansion of the British Empire and the activity of Christian missions, was adopted as the model for many newly formed churches, especially in Africa, Australasia and the regions of the Pacific. In the 19th century the term Anglicanism was coined to describe the common religious tradition of these churches; as also that of the Scottish Episcopal Church, which, though originating earlier within the Church of Scotland, had come to be recognised as sharing this common identity. The degree of distinction between Reformed and western Catholic tendencies within the Anglican tradition is routinely a matter of debate both within specific Anglican churches and throughout the Anglican Communion. Unique to Anglicanism is the Book of Common Prayer, the collection of services that worshippers in most Anglican churches used for centuries. While it has since undergone many revisions and Anglican churches in different countries have developed other service books, the Prayer Book is still acknowledged as one of the ties that bind the Anglican Communion together. There is no single Anglican Church with universal juridical authority, since each national or regional church has full autonomy. As the name suggests, the Churches of the Anglican Communion are linked by affection and common loyalty. They are in full communion with the See of Canterbury and thus the Archbishop of Canterbury, in his person, is a unique focus of Anglican unity. He calls the once-a-decade Lambeth Conference, chairs the meeting of Primates, and is President of the Anglican Consultative Council With over eighty million members the Anglican Communion is the third largest Christian communion in the world, after the Roman Catholic Church and the Eastern Orthodox Church.
- Anglikanismus (von lat. anglicanus - englisch) ist die Gesamtheit des Glaubens und religiösen Lebens der Kirche von England und ihrer Tochterkirchen. Die meisten dieser Tochterkirchen gehören zur Anglikanischen Gemeinschaft, einige haben sich aber von der Gemeinschaft getrennt. In vorreformatorischer Zeit bezeichnete der Ausdruck die nationalkirchlichen Bestrebungen in England (vgl. Gallikanismus in Frankreich), die nicht die Loslösung von Rom, wohl aber eine größere landeskirchliche Autonomie zum Ziel hatten.
- El término anglicano y su derivado anglicanismo, provienen del latín medieval ecclesia anglicana, que significa iglesia inglesa, se utiliza para describir a las personas, las instituciones y las iglesias, como asimismo a las tradiciones litúrgicas y conceptos teológicos desarrollados tanto por la Iglesia de Inglaterra, en lo particular, como por las provincias eclesiásticas de la Comunión Anglicana. También se utiliza en lo referente a las iglesias anglicanas sin comunión con el Arzobispo de Canterbury, como las partícipes del Movimiento Anglicano de Continuación y muchas otras completamente independientes. Plantilla:VT
- L'Anglicanesimo è una forma di Cristianesimo che ebbe origine nel XVI secolo con la separazione della Chiesa anglicana (o Chiesa d'Inghilterra) dalla Chiesa cattolica durante il regno di Enrico VIII. L'origine risale a una diffusa convinzione, fra alte cariche episcopali inglesi, di una necessaria indipendenza dalla Chiesa Cattolica Romana che il Re sfruttò e su cui fece leva per ottenere l'annullamento del matrimonio con Caterina d'Aragona e quindi sposarsi con Anna Bolena. Egli si autoproclamò Capo Supremo della Chiesa Anglicana, titolo poi modificato da Elisabetta I in Governatore Supremo della Chiesa Anglicana; tutt'oggi il Sovrano di Inghilterra detiene questo titolo, il che significa che è il Capo Titolare della Chiesa. Sebbene questa autorità rappresenti ormai una capacità simbolica, resta un titolo di grande rilevanza, di cui il Sovrano fa uso soprattutto nella designazione delle alte cariche ecclesiastiche. Il Primate (ecclesiastico) della Chiesa Anglicana è l'Arcivescovo di Canterbury. L'abolizione del ricorso al papa dal punto di vista cronologico è stato l'inizio dell'anglicanesimo in quanto scisma da Roma. Dopo sono seguite riforme disciplinari e dottrinali che hanno dato all'anglicanesimo l'assetto attuale cattolico ma non romano, riformato ma non protestante. Enrico VIII venne scomunicato per ben due volte, la prima da Papa Clemente VII nel luglio 1533, e la seconda volta da Papa Paolo III il 17 dicembre 1538, pena che venne comminata anche ad Elisabetta I quando ci si rese conto che la frattura era insanabile. Dal punto di vista cattolico l'anglicanesimo come eresia si è originato quando sono state cambiate alcune dottrine e si sono ordinati i nuovi vescovi che non avevano più l'autentica successione apostolica, anche se la dichiarazione ufficiale dell'invalidità delle ordinazioni anglicane è del XIX secolo, con la bolla Apostolicae Curae di Leone XIII. A tale bolla però risposero congiuntamente gli Arcivescovi di Canterbury e York con la propria bolla Saepius Officio, dove si confutavano punto per punto, e in lingua latina, le dichiarazioni di Leone XIII. Per gli anglicani infatti la riforma non ha modificato la sostanza di una chiesa che si era originata nell'alto medioevo e che già prima di Enrico VIII godeva di una larga autonomia da Roma. Nei secoli successivi, in diverse parti del mondo ma prevalentemente nel Commonwealth inglese, sono sorte altre chiese che hanno aderito all'anglicanesimo e che formano la Comunione anglicana. Queste chiese sono denominate "anglicane" o, in alcune nazioni come gli USA e la Scozia, "episcopali". Le varie province ecclesiastiche sono suddivise in diocesi. La Chiesa cattolica preferisce riferirsi all'Anglicanesimo con la denominazione di Comunione anglicana.
- 聖公会（せいこうかい、Anglicanism, Anglican Church）は、イングランド国教会 (Church of England) の国教派から始まる、監督制を認めるキリスト教の教派。
- De term anglicanisme (van het woord Latijnse woord "Anglicana" dat Engels betekent) wordt gebruikt voor leden en de kerken die de tradities en gebruiken van de Kerk van Engeland nauw volgen. Het Anglicanisme is terug te voeren tot het missiewerk van Augustinus van Canterbury in 597. De Kerk van Engeland geeft er de voorkeur aan hierin haar oorsprong te zien, in plaats van de gebeurtenissen tijdens de Engelse reformatie. Het schisma van de Roomse Kerk ten tijde van Hendrik VIII van Engeland, de excommunicatie van zijn dochter Elizabeth I en de continentale reformatie zijn alle omstandigheden die tot de stichting van de Kerk van Engeland hebben geleid, maar haar oorsprong wordt gevonden in de komst van de enige heilige katholieke en apostolische kerk op de Britse eilanden. Brittannië kwam voor het eerst met het christendom in aanraking, waarschijnlijk via de tinhandel tussen Ierland en Spanje, in de 1e- of 2e eeuw en ontwikkelde zich, zoals vele andere Christelijke gemeenschappen in die tijd, onafhankelijk van de kerk van Rome. Het is bekend dat Britse bisschoppen zoals Restitutus de Synode van Arles bezochten in 314. Pelagius, die op een haar na Augustinus en Hiëronymus versloeg over het dogma van de erfzonde, was een Brit. Gelijktijdig ging de Keltische kerk van Columba en Aidan door met het evangeliseren van Schotland en Noord-Engeland. Deze Keltische kerk conflicteerde met de Romeinse gebruiken ten aanzien van de tonsuur en de Paasdatum. Op de Synode van Whitby in 664 onderwierp de Keltische kerk van Noord-Brittannië zich in zeker zin aan het gezag van Rome. In de daarop volgende eeuwen absorbeerde het Roomse systeem van Augustinus de Keltisch christelijke kerken. Vaak wordt er gediscussieerd of de Anglicaanse Kerk onder de katholieke of de protestantse stroming van het christendom valt. De gemeenschap van de Anglicaanse Kerk ziet zichzelf als katholiek-protestants, niet alleen in gebruiken, maar ook in tradities, alhoewel de officiële status van de Kerk van Engeland katholiek is. De Anglicaanse Kerk heeft veel weg van de Oudkatholieke Kerk, een klein deel van de gemeenschap die van de Rooms-katholieke Kerk afsplitste in 1870 over de doctrine van het pausschap en de pauselijke onfeilbaarheid. De oorsprong van het anglicanisme is echter wel nauw verwant aan de protestantse Reformatie. De anglicaanse liturgie kan ook op protestantse en katholieke wijze gevierd worden; de oorsprong van de anglicaanse liturgie ligt echter bij de sterk geprotestantiseerde aartsbisschop van Canterbury Thomas Cranmer. Net zoals de Oosters-orthodoxe Kerken en de Rooms-katholieke Kerk heeft de Anglicaanse Kerk apostolische successie van de apostelen van Jezus, ofschoon de anglicaanse successie door de Rooms-katholieke Kerk niet erkend wordt.
- Den anglikanske kirke, eller Det anglikanske kirkefellesskap, er en fellesbetegnelse på en rekke kirker som har sitt utspring i Den engelske kirke (Church of England). Kirkene er protestantiske, men har samtidig sterke trekk fra katolisismen ettersom den engelske reformasjon hadde en annen form enn den som fant sted i for eksempel Tyskland og Skandinavia. Mens reformasjonen i disse landene skjedde som et fullstendig brudd med katolisismen og opprettelsen av en ny kirke, var reformasjonen i England kun en endring av kirkens lære. Den engelske kirke anser seg selv som den samme kirken som den var før reformasjonen, og fastholder derfor blant annet apostolisk suksesjon - i motsetning til de fleste andre protestantiske kirkesamfunn. Flere av kirkene bruker betegnelsen «episkopal» (biskoppelig) i stedet for anglikansk, blant dem Den episkopale kirke i USA.
- Anglikanizm – odłam chrześcijaństwa, który powstał w Anglii w XVI wieku. Anglikanizm w części wywodzi się z tradycji protestanckiej, jednak w dużym stopniu zachował teologiczną więź z katolicyzmem. Pierwszą głową Kościoła anglikańskiego był Henryk VIII – zlikwidował on zakony, przejął dobra kościelne, pozostawił hierarchię kościelną, zniósł celibat, zachował kult świętych, liturgia prowadzona była w języku angielskim.
- Англика́нство — одно из направлений христианства, появившееся в ходе английской Реформации. Англиканские церкви либо имеют особую историческую связь с Церковью Англии, либо объединены с ней общими теологией, богослужением и церковной структурой. Термин «англиканство» восходит к латинской фразе «ecclesia anglicana», первое упоминание которой относится к 1246 году и означает в дословном переводе на русский язык «Английская церковь». Последователи англиканства именуются англиканами, а также епископалианами. Абсолютное большинство англикан принадлежат к церквям, входящим в Англиканское Сообщество, которое носит международный характер. Англиканское вероучение основывается на Писаниях, традициях Апостольской церкви и учении ранних Отцов Церкви. Англиканство, представляющее собой одну из ветвей западного христианства, окончательно отделилась от Римско-католической церкви во времена елизаветинского религиозного примирения. Для некоторых последователей оно являет собой католичество (без признания верховной власти и авторитета папы римского), для других — форму протестантизма, однако без доминантной руководящей фигуры, какими были Мартин Лютер, Джон Нокс, Жан Кальвин, Ульрих Цвингли или Джон Уэсли. Некоторые считают его самостоятельным течением в христианстве. В рамках англиканства существует несколько направлений, как евангелизм, либеральные христиане и англо-католицизм. Ранняя англиканская догматика коррелировала с современной ей реформационной протестантской догматикой, однако уже к концу XVI века, сохранение в Англиканстве множества традиционных литургических форм и епископата стало рассматриваться абсолютно неприемлемым с точки зрения тех, кто стоял на более радикальных протестантских позициях. Уже в первой половине XVII века Церковь Англии и связанные с ней епископальные Церкви в Ирландии и североамериканских Колониях стали рассматриваться некоторыми англиканскими теологами и богословами как особое, самостоятельное направление христианства, носящее компромиссный характер — «средний путь», между протестантизмом и католицизмом. Этот взгляд приобрел особое влияние на все последующие теории англиканской идентичности. После Американской революции англиканские конгрегации в США и Канаде были преобразованы в независимые Церкви со своими собственными епископами и церковными структурами, ставшими прообразами для многих новосоздаваемых, в ходе расширения Британской империи и усиления миссионерской деятельности, церквей в Африке, Австралии и Тихоокеанском регионе. В XIX веке были введен термин «англиканство», который был призван описать общие религиозные традиции всех этих церквей, а также Шотландской Епископальной Церкви, которая, хотя и образовалась из Церкви Шотландии, стала рассматриваться как церковь, разделяющая ту же самую идентичность. Степень различия между протестантской и римско-католической тенденциями в Англиканстве остается предметом споров, как внутри отдельных англиканских церквей, так и в Англиканском Сообществе в целом. Отличительной чертой англиканства является Книга общей молитвы (англ. The Book of Common Prayer), которая представляет собой собрание молитв, являющихся основой богослужения на протяжении веков. Хотя Книга общей молитвы была неоднократно пересмотрена, а некоторые англиканские церкви создали иные богослужебные книги, именно она является одним из стержней, скрепляющих Англиканское сообщество. Не существует единой «Англиканской церкви», которая бы обладала абсолютной юрисдикцией над всеми англиканскими церквями, так как каждая из них является автокефальной, то есть пользуется полной автономией.
- Anglikanska kyrkogemenskapen, omfattar huvudsakligen, men inte enbart, den engelska kyrkan och dess dotterkyrkor i de före detta brittiska kolonierna. Den Anglikanska kyrkogemenskapen leds av Ärkebiskopen av Canterbury, och fick sin formella internationella organisation först genom den första Lambethkonferensen 1867, då ärkebiskopen av Canterbury bjöd in kyrkofamiljens samtliga biskopar. Organisationen har utökats genom grundandet av Anglican Consultative Council 1968 och Primates' meeting 1978. Dessa fyra kallas för "enhetsinstrument". Den teologiska spännvidden är avsiktligen mycket bred, men den s.k. Chicago-Lambeth Quadrilateral utgör läromässigt en minsta gemensam nämnare, tillsammans med läroinnehållet i varje medlemskyrkas gudstjänstböcker. Den anglikanska kyrkan är ett av de största kristna trossamfunden i världen, med över 70 miljoner medlemmar, men varje medlemskyrka är självstyrande. Enhetsinstrumenten har rådgivande funktion. De anglikanska kyrkorna står sedan 1931 i kyrkogemenskap med Gammalkatolska kyrkor, sedan 1961 med Mar Thoma-kyrkan i Indien och den Oberoende Filippinska Kyrkan. Anglikanska kyrkan deltar sedan 1994-96 i Borgågemenskapen, definierad av Borgåöverenskommelsen.
- 聖公宗（Template:Lang-en，又稱安立甘宗），源自英国（英格蘭）的英格蘭教會Church of England和爱尔兰教会Church of Ireland。目前世界上的圣公宗教徒約有7300萬人（2008年）。 安立甘Anglican，意譯是英式教會，形容制度、教會、禮儀傳統和神學思想是從英格蘭的國教——英格兰教會church of england所衍生而来的教会，成為普世聖公宗。這個詞語亦可形容其他采用圣公宗的其他教會，他們因為与坎特伯里大主教共融而成为普世聖公宗的一员。由于Anglican一词与Angles盎格鲁人一词词型较为相近，有时会被误认为是民族名称而非宗派名称，因此在美国及蘇格蘭等的强调聖公會非英格兰民族特性的地区，使用名称“The Episcopal Church”称呼教会，用Episcopalian称呼本宗派成员。“Episcopal”意思为主教制的。普世华人、韓國及日本基督徒都使用“圣公会”为公用名称。 普世聖公宗團契Anglican Communion是神聖大公及使徒所傳的教會的一部分，是既大公又經過改革的教會，分类上属于新教。像其他新教教會有舉足輕重的代表人物如馬丁·路德、諾克斯、加爾文和約翰衛斯理等, 汤马斯·克兰麦Thomas Cranmer、理查德·霍克Richard Hooker和奥卡姆的威廉William of Ockham等是本宗派的代表人物。普世聖公宗是與坎特伯里大主教共融的成员教会构成的一个團契。
- Fichier:Canterbury Cathedral - Portal Nave Cross-spire. jpeg La cathédrale de Canterbury est le centre spirituel de l'anglicanisme L'anglicanisme est une confession chrétienne dont l'origine remonte au Modèle:S lorsque le roi d'Angleterre Henri VIII rompit avec le pape et Rome. Cette forme du christianisme est aujourd'hui présente principalement dans les pays qui ont pu être imprégnés par la culture anglaise, comme les anciennes colonies britanniques en Amérique et en Afrique. En toute rigueur, on ne saurait parler de l'« Église anglicane » puisque les différentes églises se reconnaissant dans cette confession sont autocéphales. La plupart sont rassemblées dans la Communion anglicane, au sein de laquelle l'Église d'Angleterre et son primat, l'archevêque de Canterbury, ne jouissent que d'une primauté d'honneur. Ces églises sont en pleine communion (en matière doctrinale et sacramentelle) les unes avec les autres et représentent ensemble environ 77 millions de fidèles. Les Églises anglicanes ont une structure épiscopale; elles se disent à la fois catholiques et réformées, et l'anglicanisme a souvent été présenté comme la via media entre ces deux branches de la chrétienté. Elles se présentent comme des Églises catholiques non romaines, parce qu'elles se veulent en continuité avec la tradition apostolique (ainsi la patristique est très développée dans le monde anglican) et affirment avoir conservé la succession apostolique. Toutefois, l'Église catholique ne leur reconnaît pas cette qualité : l'encyclique Apostolicae Curae publiée par le pape Léon XIII en 1896 déclare que "les ordinations conférées selon le rite anglican ont été et sont absolument vaines et entièrement nulles". Par ailleurs, les Églises anglicanes se disent réformées parce qu'elles ont adhéré à certains principes nouveaux issus de la Réforme protestante en matière de doctrine et de liturgie. À l'origine la doctrine anglicane est énoncée dans les Trente-neuf articles(Bill of 39 articles) qui ont longtemps eu une valeur impérative. L'éventail entre les positions doctrinales s'est ensuite élargi et donne lieu à de nombreuses classifications. Alors que pendant longtemps la coexistence apaisée entre de telles positions divergentes était considérée comme une spécificité de l'anglicanisme, la communion est depuis la fin du Modèle:S- soumise à de forts tiraillements sur certaines questions : ordination des femmes, position par rapport à l'homosexualité notamment.
|
| rdfs:comment
|
- 聖公会（せいこうかい、Anglicanism, Anglican Church）は、イングランド国教会 (Church of England) の国教派から始まる、監督制を認めるキリスト教の教派。
- Anglikanizm – odłam chrześcijaństwa, który powstał w Anglii w XVI wieku. Anglikanizm w części wywodzi się z tradycji protestanckiej, jednak w dużym stopniu zachował teologiczną więź z katolicyzmem. Pierwszą głową Kościoła anglikańskiego był Henryk VIII – zlikwidował on zakony, przejął dobra kościelne, pozostawił hierarchię kościelną, zniósł celibat, zachował kult świętych, liturgia prowadzona była w języku angielskim.
- 聖公宗（Template:Lang-en，又稱安立甘宗），源自英国（英格蘭）的英格蘭教會Church of England和爱尔兰教会Church of Ireland。目前世界上的圣公宗教徒約有7300萬人（2008年）。 安立甘Anglican，意譯是英式教會，形容制度、教會、禮儀傳統和神學思想是從英格蘭的國教——英格兰教會church of england所衍生而来的教会，成為普世聖公宗。這個詞語亦可形容其他采用圣公宗的其他教會，他們因為与坎特伯里大主教共融而成为普世聖公宗的一员。由于Anglican一词与Angles盎格鲁人一词词型较为相近，有时会被误认为是民族名称而非宗派名称，因此在美国及蘇格蘭等的强调聖公會非英格兰民族特性的地区，使用名称“The Episcopal Church”称呼教会，用Episcopalian称呼本宗派成员。“Episcopal”意思为主教制的。普世华人、韓國及日本基督徒都使用“圣公会”为公用名称。 普世聖公宗團契Anglican Communion是神聖大公及使徒所傳的教會的一部分，是既大公又經過改革的教會，分类上属于新教。像其他新教教會有舉足輕重的代表人物如馬丁·路德、諾克斯、加爾文和約翰衛斯理等, 汤马斯·克兰麦Thomas Cranmer、理查德·霍克Richard Hooker和奥卡姆的威廉William of Ockham等是本宗派的代表人物。普世聖公宗是與坎特伯里大主教共融的成员教会构成的一个團契。
- Anglikanismus (von lat. anglicanus - englisch) ist die Gesamtheit des Glaubens und religiösen Lebens der Kirche von England und ihrer Tochterkirchen. Die meisten dieser Tochterkirchen gehören zur Anglikanischen Gemeinschaft, einige haben sich aber von der Gemeinschaft getrennt. In vorreformatorischer Zeit bezeichnete der Ausdruck die nationalkirchlichen Bestrebungen in England (vgl.
- Anglicanism is a tradition within Christianity comprising churches with historical connections to the Church of England or similar beliefs, worship and church structures. The word Anglican originates in ecclesia anglicana, a medieval Latin phrase dating to at least 1246 meaning the English Church. Adherents of Anglicanism are called Anglicans. The great majority of Anglicans are members of churches which are part of the international Anglican Communion.
- El término anglicano y su derivado anglicanismo, provienen del latín medieval ecclesia anglicana, que significa iglesia inglesa, se utiliza para describir a las personas, las instituciones y las iglesias, como asimismo a las tradiciones litúrgicas y conceptos teológicos desarrollados tanto por la Iglesia de Inglaterra, en lo particular, como por las provincias eclesiásticas de la Comunión Anglicana.
- L'Anglicanesimo è una forma di Cristianesimo che ebbe origine nel XVI secolo con la separazione della Chiesa anglicana (o Chiesa d'Inghilterra) dalla Chiesa cattolica durante il regno di Enrico VIII. L'origine risale a una diffusa convinzione, fra alte cariche episcopali inglesi, di una necessaria indipendenza dalla Chiesa Cattolica Romana che il Re sfruttò e su cui fece leva per ottenere l'annullamento del matrimonio con Caterina d'Aragona e quindi sposarsi con Anna Bolena.
- De term anglicanisme (van het woord Latijnse woord "Anglicana" dat Engels betekent) wordt gebruikt voor leden en de kerken die de tradities en gebruiken van de Kerk van Engeland nauw volgen. Het Anglicanisme is terug te voeren tot het missiewerk van Augustinus van Canterbury in 597. De Kerk van Engeland geeft er de voorkeur aan hierin haar oorsprong te zien, in plaats van de gebeurtenissen tijdens de Engelse reformatie.
- Den anglikanske kirke, eller Det anglikanske kirkefellesskap, er en fellesbetegnelse på en rekke kirker som har sitt utspring i Den engelske kirke (Church of England). Kirkene er protestantiske, men har samtidig sterke trekk fra katolisismen ettersom den engelske reformasjon hadde en annen form enn den som fant sted i for eksempel Tyskland og Skandinavia.
- Англика́нство — одно из направлений христианства, появившееся в ходе английской Реформации. Англиканские церкви либо имеют особую историческую связь с Церковью Англии, либо объединены с ней общими теологией, богослужением и церковной структурой. Термин «англиканство» восходит к латинской фразе «ecclesia anglicana», первое упоминание которой относится к 1246 году и означает в дословном переводе на русский язык «Английская церковь».
- Anglikanska kyrkogemenskapen, omfattar huvudsakligen, men inte enbart, den engelska kyrkan och dess dotterkyrkor i de före detta brittiska kolonierna. Den Anglikanska kyrkogemenskapen leds av Ärkebiskopen av Canterbury, och fick sin formella internationella organisation först genom den första Lambethkonferensen 1867, då ärkebiskopen av Canterbury bjöd in kyrkofamiljens samtliga biskopar.
- Fichier:Canterbury Cathedral - Portal Nave Cross-spire. jpeg La cathédrale de Canterbury est le centre spirituel de l'anglicanisme L'anglicanisme est une confession chrétienne dont l'origine remonte au Modèle:S lorsque le roi d'Angleterre Henri VIII rompit avec le pape et Rome. Cette forme du christianisme est aujourd'hui présente principalement dans les pays qui ont pu être imprégnés par la culture anglaise, comme les anciennes colonies britanniques en Amérique et en Afrique.
|
