Ancient history is the aggregate of past events from the beginning of recorded human history and extending as far as the Early Middle Ages or the Postclassical Era. The span of recorded history is roughly 5,000 years, beginning with Sumerian Cuneiform script, the oldest discovered form of coherent writing from the protoliterate period around the 30th century BC. In India, ancient history includes the early period of the Middle Kingdoms, and, in China, the time up to the Qin Dynasty.

Property Value
dbo:abstract
  • Ancient history is the aggregate of past events from the beginning of recorded human history and extending as far as the Early Middle Ages or the Postclassical Era. The span of recorded history is roughly 5,000 years, beginning with Sumerian Cuneiform script, the oldest discovered form of coherent writing from the protoliterate period around the 30th century BC. The term classical antiquity is often used to refer to history in the Old World from the beginning of recorded Greek history in 776 BC (First Olympiad). This roughly coincides with the traditional date of the founding of Rome in 753 BC, the beginning of the history of ancient Rome, and the beginning of the Archaic period in Ancient Greece. Although the ending date of ancient history is disputed, some Western scholars use the fall of the Western Roman Empire in 476 AD (the most used), the closure of the Platonic Academy in 529 AD, the death of the emperor Justinian I in 565 AD, the coming of Islam or the rise of Charlemagne as the end of ancient and Classical European history. In India, ancient history includes the early period of the Middle Kingdoms, and, in China, the time up to the Qin Dynasty. (en)
  • التاريخ القديم (بالإنجليزية: Ancient history) هي الفترة التي جاءت بعد فترة ما قبل التاريخ، أي ابتداء من الألفية الرابعة قبل الميلاد وحتى العصور الوسطى. وهي محصلة أو مجموع أحداث سابقة بدأت منذ تسجيل التاريخ البشري إلى مرحلة العصور الوسطى المُبكرة .وتمتد مرحلة التسجيل البشري إلى مايقرب من ٥٠٠٠ آلاف سنة مع الكتابات المسمارية السومرية التي تعتبر الأقدم من بين الكتابات المتماسكة في التاريخ ؛ والكتابة الهيروغليفية المصرية التي اسهب المصريون في الكتابة بها سواء كانوا ملوكا أم أناس عاديون ، وتشكل أهم مصدر لمعرفة التاريخ القديم للإنسانية ، وكيف كان الناس يعيشون في حياتهم اليومية بين 3000 قبل الميلاد وحتى مولد المسيح . دراسة التاريخ القديم اِسْتَعَانَ عُلَمَاءُ التَّارِيخِ بِطَرِيقَتَيْنِ رَئِيِسيَّتَيْنِ لِفِّهِمْ تَارِيخِ الْإِنْسَانِ بِشَكْلِ أَفُضُلٍ، عِلْمُ الْآثَارِ{الإنجليزية:علم الآثار} و مُصَادِر النُّصُوصِ. (ar)
  • Altertum ist ein Begriff der Geschichtswissenschaft. Für die mediterran-vorderasiatischen Zivilisationen umfasst dies den Zeitraum vom Ende der Urgeschichte (bis Mitte 4. Jahrtausend v. Chr.) bis zum beginnenden Mittelalter (ab 6. Jahrhundert). Räumlich bezieht er sich auf den Mittelmeerraum und Vorderasien. Das Altertum umfasst die klassische Antike sowohl zeitlich (je nach Abgrenzung ab dem 12. oder 8. Jahrhundert v. Chr. bis ca. 600 n. Chr.) als auch räumlich (Antikes Griechenland und Römisches Reich). Am Anfang des Altertums steht die Ausbildung der Schrift und der altorientalischen Reiche Vorderasiens – Mesopotamien (Sumer, Akkad, Babylonien, Mittani, Assyrien), Iranisches Hochland (Elam, Medien, Persien), Levante (Ugarit) und Kleinasien/Anatolien (Hethiterreich, Phrygien, Lydien, Luwien) – sowie Ägyptens. Das Altertum endet mit dem Zerfall des römischen und sassanidischen Staatengefüges während der Völkerwanderung und der arabischen Expansion (Untergang Westroms 476/480; Tod Justinians 565; Vernichtung des Sassanidenreichs 651). In der neueren Forschung wird die Übergangszeit zwischen Antike und Mittelalter (vom Ende des 3. bis zum Anfang des 7. Jahrhunderts) als eigener Abschnitt des Altertums gezählt, siehe Spätantike. (de)
  • La Edad Antigua es la época histórica que coincide con el surgimiento y desarrollo de las primeras civilizaciones o civilizaciones antiguas. Tradicionalmente, se ha considerado la invención de la escritura como el punto de partida de la historia antigua. (es)
  • L'Antiquité est une époque de l'Histoire. C'est par le développement ou l'adoption de l'écriture que l'Antiquité succède à la Préhistoire : certaines civilisations de ces périodes charnières n'avaient pas d'écriture, mais sont mentionnées dans les écrits d'autres civilisations : on les place dans la Protohistoire. Le passage de la Préhistoire à l'Antiquité s'est donc produit à différentes périodes pour les différents peuples. De la même manière, l'Antiquité précède soit le Moyen Âge soit l'Époque moderne, selon la civilisation, et se termine à différentes dates pour différentes régions du monde. Son nom dérive du latin antiquus signifiant antérieur, ancien. En histoire européenne, l'Antiquité désigne la période des civilisations de l'écriture autour de la mer Méditerranée , après la Préhistoire, et avant le Moyen Âge. La majorité des historiens estiment que l'Antiquité y commence au IVe millénaire av. J.-C. (3500 av. J.-C., 3000 av. J.-C.) avec l'invention de l'écriture en Mésopotamie et en Égypte, et voit sa fin durant les grandes invasions eurasiennes autour du Ve siècle (300 à 600). La date symbolique est relative à une civilisation ou une nation. La déposition du dernier empereur romain d'Occident en 476 est un repère conventionnel pour l'Europe occidentale, mais d'autres bornes peuvent être significatives de la fin du monde antique. Dans une approche eurocentriste, l'Antiquité est souvent réduite à l'Antiquité gréco-romaine dite Antiquité classique. Dans les Amériques, l'Antiquité est associée aux civilisations précolombiennes, si bien qu'elle commence vers 1200 avant notre ère avec l'invention du système d'écriture pictogrammes-idéogrammes par les Olmèques et s'achève au début du XVIe siècle avec l'arrivée des Européens, donc suivie directement par l'Époque moderne (pas de Moyen Âge). En Asie, la période se termine à peu près vers l'an -200, avec la Dynastie Qin qui inaugure la période impériale en Chine et le début de la dynastie Chola en Inde. La discipline qui étudie les civilisations antiques est l'Histoire ancienne, celle qui étudie les civilisations protohistoriques est la Protohistoire. (fr)
  • Il termine "storia antica" indica sia la prima età della storia, sia la disciplina che studia detto periodo (della durata approssimativa di 4000 anni). Nel primo senso si parla anche di "antichità" o "età antica" o "evo antico". Dell'antichità si è soliti distinguere una storia "preclassica" (precedente l'apparizione di fonti greco-romane) e una classica (Grecia e Roma antiche). (it)
  • 古代(こだい、英: Antiquity)とは、世界の歴史の時代区分で、文明の成立から古代文明の崩壊までの時代を指す。「歴史の始まり」を意味する時代区分である。 「古代生物」といった場合は「地質時代に存在していた生物」を意味しており、歴史学の「古代」に存在した生物ではない。 (ja)
  • Met Oudheid wordt over het algemeen de periode in de geschiedenis van een bepaalde cultuur bedoeld die begint met de ontwikkeling van het schrift en het ontstaan van een beschaving. De oudheid wordt voorafgegaan door de 'prehistorie', de tijdperken zonder schrift. De geschiedenis van Europa wordt gewoonlijk in drie perioden onderverdeeld: oudheid, middeleeuwen en nieuwe tijd. Er bestaat ook een indeling in vier perioden. Verscheidene culturen kennen een oudheid. De term wordt vooral gebruikt voor de oudheid van de westerse beschaving. Deze begon kort voor 3000 v.Chr. met de uitvinding van het schrift. De periode van ongeveer 750 v.Chr. tot 500 n.Chr. wordt vaak de klassieke oudheid genoemd. Dit begrip heeft betrekking op de Griekse en Romeinse beschavingen, en laat eerdere Mesopotamische en Egyptische beschavingen buiten beschouwing. Ook andere culturen kennen een oudheid. Voorbeelden zijn de Chinese oudheid, het Perzische Rijk en Meso-Amerika. Het Oude Egypte en Mesopotamië worden vaak als voorlopers van de westerse beschaving beschouwd, maar ze worden niet tot de klassieke oudheid gerekend. (nl)
  • Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej nazywany też antykiem (tylko w odniesieniu Grecji i Rzymu) i obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do około V wieku n.e. Dokładne ramy czasowe tego okresu nie są ściśle określone. Tradycyjnie za początek starożytności uznaje się powstanie cywilizacji opartej na przekazie pisemnym (czyli schyłek IV tysiąclecia p.n.e., kiedy to Sumerowie zaczęli stosować pismo klinowe), dla wcześniejszych dziejów rezerwując termin prehistoria. Nie ma daty końcowej, która zadowoliłaby wszystkich zainteresowanych tematem. Zwykle wiązana jest z upadkiem bądź poważnymi przemianami cesarstwa rzymskiego. M.in. rok 476, czyli koniec panowania ostatniego cesarza zachodniorzymskiego Romulusa Augustulusa;395, czyli podział cesarstwa na dwie części po śmierci Teodozjusza I; początki arabskich podbojów w VII wieku i szereg innych dat. Okres historyczny następujący po starożytności to średniowiecze. (pl)
  • Дре́вний мир — период в истории человечества, выделяемый между доисторическим периодом и началом средних веков в Европе. В других регионах временные границы древности могут отличаться от европейских. Например, концом древнего периода в Китае иногда считают появление империи Цинь, в Индии — империи Чола, а в Америке — начало европейской колонизации. Термин «классическая древность» (или античность) обычно относится к греческой и римской истории, которая начинается от первой Олимпиады (776 г. до н. э.). Эта дата почти совпадает с традиционной датой основания Рима (753 г. до н. э.). Датой окончания европейской древней истории обычно считают год падения Западной Римской империи (476 г. н. э.), а иногда — дату смерти императора Юстиниана I (565 г.), появления ислама (622 г.) или начало правления императора Карла Великого. (ru)
  • Idade Antiga ou Antiguidade, na periodização das épocas históricas da humanidade, é o período que se estende desde a invenção da escrita (de 4 000 a.C. a 3 500 a.C.) até a queda do Império Romano do Ocidente (476 d.C.). Embora o critério da invenção da escrita como balizador entre o fim da Pré-história e o começo da História propriamente dita seja o mais comum, estudiosos que dão mais ênfase à importância da cultura material das sociedades têm procurado repensar essa divisão mais recentemente. Também não há entre os historiadores um verdadeiro consenso sobre quando se deu o verdadeiro fim do Império Romano e início da Idade Média, por considerarem que processos sociais e econômicos não podem ser datados com a mesma precisão dos fatos políticos. Também deve-se levar em conta que essa periodização está relacionada à História da Europa e também do Oriente Próximo como precursor das civilizações que se desenvolveram no Mediterrâneo, culminando com Roma. Essa visão se consolidou com a historiografia positivista que surgiu no século XIX, que fez da escrita da história uma ciência e uma disciplina acadêmica. Se repensarmos os critérios que definem o que é a Antiguidade no resto do mundo, é possível pensar em outros critérios e datas balizadoras. No caso da Europa e do Oriente Próximo, diversos povos se desenvolveram na Idade Antiga. Os sumérios, na Mesopotâmia, foram a civilização que originou a escrita e a urbanização, mais ou menos ao mesmo tempo em que surgia a civilização egípcia. Depois disso, já no I milênio a. C., os persas foram os primeiros a constituir um grande império, que foi posteriormente conquistado por Alexandre, o Grande. As civilizações clássicas da Grécia e de Roma são consideradas as maiores formadoras da civilização ocidental atual. Destacam-se também os hebreus (primeira civilização monoteísta), os fenícios (senhores do mar e do comércio e inventores do alfabeto), além dos celtas, etruscos e outros. O próprio estudo da história começou nesse período, com Heródoto e Tucídides, gregos que começaram a questionar o mito, a lenda e a ficção do fato histórico, narrando as Guerras Médicas e a Guerra do Peloponeso respectivamente. Na América, pode-se considerar como Idade Antiga a época pré-colombiana, onde surgiram as avançadas civilizações dos astecas, maias e incas. Porém, alguns estudiosos considerem que em outras regiões, como no que hoje constitui a maior parte do território do Brasil, boa parte dos povos ameríndios ainda não havia constituído similar nível de complexidade social e a classificação de Pré-história para essas sociedades seria mais correta. Na China, a Idade Antiga termina por volta de 200 a.C., com o surgimento da dinastia Chin, enquanto que no Japão é apenas a partir do fim do período Heian, em 1185 d.C., que podemos falar em início da "Idade Média" japonesa. Algumas religiões que ainda existem no mundo moderno tiveram origem nessa época, entre elas o cristianismo, o budismo, confucionismo e judaísmo. (pt)
  • 古代世界,或者古代史一詞,用法相當模糊。 (zh)
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 51320 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 742443293 (xsd:integer)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • La Edad Antigua es la época histórica que coincide con el surgimiento y desarrollo de las primeras civilizaciones o civilizaciones antiguas. Tradicionalmente, se ha considerado la invención de la escritura como el punto de partida de la historia antigua. (es)
  • Il termine "storia antica" indica sia la prima età della storia, sia la disciplina che studia detto periodo (della durata approssimativa di 4000 anni). Nel primo senso si parla anche di "antichità" o "età antica" o "evo antico". Dell'antichità si è soliti distinguere una storia "preclassica" (precedente l'apparizione di fonti greco-romane) e una classica (Grecia e Roma antiche). (it)
  • 古代(こだい、英: Antiquity)とは、世界の歴史の時代区分で、文明の成立から古代文明の崩壊までの時代を指す。「歴史の始まり」を意味する時代区分である。 「古代生物」といった場合は「地質時代に存在していた生物」を意味しており、歴史学の「古代」に存在した生物ではない。 (ja)
  • 古代世界,或者古代史一詞,用法相當模糊。 (zh)
  • Ancient history is the aggregate of past events from the beginning of recorded human history and extending as far as the Early Middle Ages or the Postclassical Era. The span of recorded history is roughly 5,000 years, beginning with Sumerian Cuneiform script, the oldest discovered form of coherent writing from the protoliterate period around the 30th century BC. In India, ancient history includes the early period of the Middle Kingdoms, and, in China, the time up to the Qin Dynasty. (en)
  • التاريخ القديم (بالإنجليزية: Ancient history) هي الفترة التي جاءت بعد فترة ما قبل التاريخ، أي ابتداء من الألفية الرابعة قبل الميلاد وحتى العصور الوسطى. وهي محصلة أو مجموع أحداث سابقة بدأت منذ تسجيل التاريخ البشري إلى مرحلة العصور الوسطى المُبكرة .وتمتد مرحلة التسجيل البشري إلى مايقرب من ٥٠٠٠ آلاف سنة مع الكتابات المسمارية السومرية التي تعتبر الأقدم من بين الكتابات المتماسكة في التاريخ ؛ والكتابة الهيروغليفية المصرية التي اسهب المصريون في الكتابة بها سواء كانوا ملوكا أم أناس عاديون ، وتشكل أهم مصدر لمعرفة التاريخ القديم للإنسانية ، وكيف كان الناس يعيشون في حياتهم اليومية بين 3000 قبل الميلاد وحتى مولد المسيح . (ar)
  • Altertum ist ein Begriff der Geschichtswissenschaft. Für die mediterran-vorderasiatischen Zivilisationen umfasst dies den Zeitraum vom Ende der Urgeschichte (bis Mitte 4. Jahrtausend v. Chr.) bis zum beginnenden Mittelalter (ab 6. Jahrhundert). Räumlich bezieht er sich auf den Mittelmeerraum und Vorderasien. Das Altertum umfasst die klassische Antike sowohl zeitlich (je nach Abgrenzung ab dem 12. oder 8. Jahrhundert v. Chr. bis ca. 600 n. Chr.) als auch räumlich (Antikes Griechenland und Römisches Reich). (de)
  • L'Antiquité est une époque de l'Histoire. C'est par le développement ou l'adoption de l'écriture que l'Antiquité succède à la Préhistoire : certaines civilisations de ces périodes charnières n'avaient pas d'écriture, mais sont mentionnées dans les écrits d'autres civilisations : on les place dans la Protohistoire. Le passage de la Préhistoire à l'Antiquité s'est donc produit à différentes périodes pour les différents peuples. Son nom dérive du latin antiquus signifiant antérieur, ancien. (fr)
  • Met Oudheid wordt over het algemeen de periode in de geschiedenis van een bepaalde cultuur bedoeld die begint met de ontwikkeling van het schrift en het ontstaan van een beschaving. De oudheid wordt voorafgegaan door de 'prehistorie', de tijdperken zonder schrift. De geschiedenis van Europa wordt gewoonlijk in drie perioden onderverdeeld: oudheid, middeleeuwen en nieuwe tijd. Er bestaat ook een indeling in vier perioden. (nl)
  • Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej nazywany też antykiem (tylko w odniesieniu Grecji i Rzymu) i obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do około V wieku n.e. Okres historyczny następujący po starożytności to średniowiecze. (pl)
  • Дре́вний мир — период в истории человечества, выделяемый между доисторическим периодом и началом средних веков в Европе. В других регионах временные границы древности могут отличаться от европейских. Например, концом древнего периода в Китае иногда считают появление империи Цинь, в Индии — империи Чола, а в Америке — начало европейской колонизации. (ru)
  • Idade Antiga ou Antiguidade, na periodização das épocas históricas da humanidade, é o período que se estende desde a invenção da escrita (de 4 000 a.C. a 3 500 a.C.) até a queda do Império Romano do Ocidente (476 d.C.). Embora o critério da invenção da escrita como balizador entre o fim da Pré-história e o começo da História propriamente dita seja o mais comum, estudiosos que dão mais ênfase à importância da cultura material das sociedades têm procurado repensar essa divisão mais recentemente. Também não há entre os historiadores um verdadeiro consenso sobre quando se deu o verdadeiro fim do Império Romano e início da Idade Média, por considerarem que processos sociais e econômicos não podem ser datados com a mesma precisão dos fatos políticos. (pt)
rdfs:label
  • Ancient history (en)
  • تاريخ قديم (ar)
  • Altertum (de)
  • Historia antigua (es)
  • Antiquité (fr)
  • Storia antica (it)
  • 古代 (ja)
  • Oudheid (nl)
  • Starożytność (pl)
  • Древний мир (ru)
  • Idade Antiga (pt)
  • 古代史 (zh)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:academicDiscipline of
is dbo:education of
is dbo:field of
is dbo:genre of
is dbo:knownFor of
is dbo:locatedInArea of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:before of
is dbp:discipline of
is dbp:era of
is dbp:established of
is dbp:year of
is rdfs:seeAlso of
is foaf:primaryTopic of