| dbpprop:abstract
|
- The Anaphora is the most solemn part of the Divine liturgy, Mass, or other Christian Communion rite where the offerings of bread and wine are consecrated as the body and blood of Christ. This is the usual name for this part of the Liturgy in Eastern Christianity, but it is more often called the Eucharistic Prayer. When the Roman Rite had a single Eucharistic Prayer or Anaphora, it was called the Canon of the Mass. "Anaphora" is a Greek word (ἀναφορά) meaning a "carrying back" or a "carrying up", and so an "offering" (hence its use in reference to the offering of sacrifice to God). In the sacrificial language of the Greek version of the Old Testament known as the Septuagint, προσφέρειν is used of the offerer bringing the victim to the altar, and ἀναφέρειν is used of the priest offering up the selected portion upon the altar.
- Das Hochgebet ist die im Deutschen übliche Bezeichnung für das große Eucharistiegebet (Dankgebet) im christlichen Abendmahlsgottesdienst. Es richtet sich an Gott Vater. Andere Bezeichnungen dafür sind Kanon der Messe oder Anaphora. Das Hochgebet ist neben der Kommunion das Herzstück der eucharistischen Liturgie. Eucharistische Hochgebete gibt es in den römisch-katholischen, orthodoxen, altkatholischen, anglikanischen und lutherischen Kirchen. Im weiteren Sinn werden als Hochgebet die Haupt- oder Zentralgebete aller Sakramentenfeiern bezeichnet, z. B. Lobpreis und Anrufung Gottes über dem Wasser der Taufe, Segensgebet der Brautleute bei der Trauung, Weihegebet bei der Ordination.
- Anafora či eucharistická modlitba je ta součást eucharistie, která tvoří nejvlastnější jádro této bohoslužby. Pojmu anafora se častěji používá pro bohoslužbu východních ritů, pojmu eucharistická modlitba pro římský ritus. Tato část bohoslužby začíná dialogem mezi knězem a lidem (nebo jeho obdobnou variantou; následující odpovídá liturgii římského ritu): Pán s vámi! I s tebou. Vzhůru srdce! Máme je u Pána. Vzdávejme díky Bohu, našemu Otci. Je to důstojné a spravedlivé. Nato následuje první část anafory, zvaná preface, v níž se děkuje Bohu za stvoření, tajemství vykoupení a spásy. Tato část končí zpěvem Sanctus. Po tomto zpěvu anafora pokračuje připomínkou dějin spásy a vrcholí částí, v níž se pamatuje na poslední večeři Ježíše, jejímž zpřítomněním Eucharistie je. Církev tak odpovídá na Ježíšův příkaz: „To čiňte na mou památku. “ Buď před tímto narratio institutionis nebo po něm je vložena tzv. epikleze neboli modlitba, v níž je svoláván Duch Svatý, aby posvětil dary chleba a vína položené na oltáři. Zbytek anafory tvoří přímluvy za církev, za svět a za zemřelé. Celá anafora pak vrcholí v tzv. velké doxologii, v níž je veleben Otec, Syn a Duch Svatý; na celou anaforu pak shromáždění odpovídá: Amen.
- Anafora on ortodoksisen liturgian eli ehtoollisjumalanpalveluksen pääkohta, jonka aikana Pyhä Ehtoollinen siunataan. Eukaristia, kiitosuhri eli Pyhän Ehtoollisen asettaminen on ortodoksisen kirkon sakramenteista keskeisin ja tärkein. Siksi se kuuluu keskeisenä osana liturgiapalvelukseen. Anafora on eukaristian sydän; sen synty on pääsiäisateriassa jonka Jeesus vietti opetuslastensa kanssa; täällä hän ensi kerran asetti Ehtoollisen . Apostolien aikana toimitusta kutsuttiin leivän murtamiseksi. Herran lausumat alkuperäiset Ehtoollisen siunaussanat ovat aina olleet keskeinen osa anaforaa, samoin kiitosrukous, leivän murtaminen ja maljan siunaaminen. Lisäksi toimitetaan epikleesi eli rukous Pyhän Hengen lähettämisestä läsnä olevan seurakunnan ja esiintuotujen Pyhien lahjojen päälle. Anafora on vuosisatojen läpi ollut liturgian ydin jonka ympärille muut liturgian osat ovat vähitellen kasvaneet. Koko kiitosuhri rakentuu sen ajatuksen ympärille että se toimitetaan kiitoksena Kristukselle hänen suuresta uhristaan maailman elämän edestä. Viini ja leipä – Jumalan omat lahjat ihmiselle – kohotetaan nyt verettömänä uhrina Jumalan eteen. Tämän jälkeen pappi lukee epikleesirukouksen ja siunaa Pyhät lahjat. Tämän rukouksen lopuksi seurakunta kumartaa maahan asti kunnioittaakseen Kristusta joka on läsnä seurakunnan keskellä. Seuraavaksi rukoillaan edesmenneiden isien, patriarkkojen, profeettain, saarnaajien ja tunnustajien ja erityisesti Jumalansynnyttäjän puolesta, jolle veisataan oma ylistysveisu. Mutta ei yksin kirkastettujen pyhien vaan koko maailman ja koko ihmiskunnan puolesta jatketaan nyt eukaristista rukousta. Erikseen rukoillaan oman piispan sekä erityistä huolenpitoa tarvitsevien kuten sairaiden puolesta. Anafora päättyy papin siunaukseen:
- Nella Chiesa cattolica ed in generale nelle confessioni cristiane occidentali, si chiama Preghiera Eucaristica la preghiera centrale della Celebrazione Eucaristica. Storicamente essa veniva chiamata Canone e nella Chiesa cattolica di rito romano Canone Romano.
- Het eucharistisch gebed (Prex Eucharistica in het Latijn), ook wel Grote Lofprijzing genoemd, is een centraal onderdeel van de katholieke H. Mis dat door de priester wordt uitgesproken. Het Eucharistisch gebed wordt gevolgd door het Onze Vader, Embolisme, Agnus Dei en Communie. Hoewel het gebed een aantal vaste onderdelen heeft, bestaan er verschillende versies van die door de Apostolische Stoel zijn goedgekeurd. Het gebed heeft een tweeledige functie. Enerzijds is het een dankzegging aan God, anderzijds is het bedoeld als een bede om de consecratie van brood en wijn.
- Modlitwa eucharystyczna (łac. Prex eucharistica; nazwa stosowana w Kościele rzymskokatolickim), anafora (nazwa powszechna w Kościołach Wschodnich) jest centralnym elementem mszy; stanowiąc część liturgii eucharystycznej. Następuje po przygotowaniu darów ofiarnych, a poprzedza obrzędy komunijne. Podczas modlitwy eucharystycznej przygotowane dary ofiarne są konsekrowane i składane w ofierze.
- Файл:At altar. JPG Священник во время произнесения анафоры Ана́фора, евхаристическая молитва — центральная часть христианской литургии, древнейшая по своему происхождению и наиболее важная. Во время анафоры происходит пресуществление хлеба и вина в Тело и Кровь Господни. Несмотря на большое разнообразие христианских литургических чинопоследований, во всех анафорах можно выделить общие части: Dialogus — диалог, состоящий из возгласов священника и ответов народа; Praefatio — начальная молитва, содержащая славословие и благодарение Богу (обычно обращена к Богу-Отцу). Как правило, через воспоминание ангельского служения и служения святых плавно переходит в Sanctus; Sanctus — гимн «Свят, Свят, Свят…»; Institutio (Установление) и Anamnesis — воспоминание Тайной Вечери с произнесением тайноустановительных слов Иисуса Христа и воспоминанием домостроительства спасения; Epiclesis — призывание Святого Духа на Дары или иная молитва, содержащая прошение об освящении Даров; Intercessio (Ходатайство) — ходатайственные молитвы за живых и усопших, Церковь, а также весь мир, с воспоминанием Богородицы и святых; Заключительное славословие. Порядок частей в различных анафорах может быть разным. Самые ранние анафоры относятся ко II—III веку. Постепенно из множества анафор древней Церкви сложились три типа: Александрийско-римский тип — к нему относятся анафоры римского канона латинского обряда, коптского обряда, эфиопского обряда. Западно-сирийский тип — анафора яковитской церкви, амвросианского, мосарабского, галликанского обряда. Восточно-сирийский тип — обе анафоры византийского обряда, анафора армянского обряда. После второго Ватиканского собора в богослужение латинской литургии вдобавок к традиционной для латинской церкви анафоре римского канона (она же первая Евхаристическая молитва) были добавлены ещё три анафоры: вторая, взятая из апостольского предания Ипполита Римского; третья — западно-сирийского типа, близкая к анафоре галликанского обряда и четвёртая, близкая к восточной анафоре св. Василия Великого. Особенностью западных анафор является их большая вариативность, анафора (особенно префация) сильно меняется в зависимости от текущего празднества, дня недели и т. д. Галликанский и мосарабский обряды оставляют лишь малую часть анафоры неизменной. Восточные анафоры, в том числе и анафоры Иоанна Златоуста и Василия Великого, используемые в православии и грекокатолицизме, более постоянны, изменению подлежит лишь небольшая их часть. В ходе английской Реформации анафора англиканской литургии претерпела значительные изменения по сравнению с первоначальным каноном римской мессы: из интерцессий исключены призывания святых, изъято упонимание о бескровной жертве и проч. Под влиянием Оксфордского движения XIX века и интенсивных православно-англиканских дискуссий рубежа XIX - XX веков англиканский евхаристический канон впитал в себя ряд элементов литургий римского и византийского обрядов (в частности, в нём появилась эпиклеза).
|
| rdfs:comment
|
- The Anaphora is the most solemn part of the Divine liturgy, Mass, or other Christian Communion rite where the offerings of bread and wine are consecrated as the body and blood of Christ. This is the usual name for this part of the Liturgy in Eastern Christianity, but it is more often called the Eucharistic Prayer. When the Roman Rite had a single Eucharistic Prayer or Anaphora, it was called the Canon of the Mass.
- Das Hochgebet ist die im Deutschen übliche Bezeichnung für das große Eucharistiegebet (Dankgebet) im christlichen Abendmahlsgottesdienst. Es richtet sich an Gott Vater. Andere Bezeichnungen dafür sind Kanon der Messe oder Anaphora. Das Hochgebet ist neben der Kommunion das Herzstück der eucharistischen Liturgie. Eucharistische Hochgebete gibt es in den römisch-katholischen, orthodoxen, altkatholischen, anglikanischen und lutherischen Kirchen.
- Anafora či eucharistická modlitba je ta součást eucharistie, která tvoří nejvlastnější jádro této bohoslužby. Pojmu anafora se častěji používá pro bohoslužbu východních ritů, pojmu eucharistická modlitba pro římský ritus. Tato část bohoslužby začíná dialogem mezi knězem a lidem (nebo jeho obdobnou variantou; následující odpovídá liturgii římského ritu): Pán s vámi! I s tebou. Vzhůru srdce! Máme je u Pána. Vzdávejme díky Bohu, našemu Otci.
- Anafora on ortodoksisen liturgian eli ehtoollisjumalanpalveluksen pääkohta, jonka aikana Pyhä Ehtoollinen siunataan. Eukaristia, kiitosuhri eli Pyhän Ehtoollisen asettaminen on ortodoksisen kirkon sakramenteista keskeisin ja tärkein. Siksi se kuuluu keskeisenä osana liturgiapalvelukseen. Anafora on eukaristian sydän; sen synty on pääsiäisateriassa jonka Jeesus vietti opetuslastensa kanssa; täällä hän ensi kerran asetti Ehtoollisen .
- Nella Chiesa cattolica ed in generale nelle confessioni cristiane occidentali, si chiama Preghiera Eucaristica la preghiera centrale della Celebrazione Eucaristica. Storicamente essa veniva chiamata Canone e nella Chiesa cattolica di rito romano Canone Romano.
- Het eucharistisch gebed (Prex Eucharistica in het Latijn), ook wel Grote Lofprijzing genoemd, is een centraal onderdeel van de katholieke H. Mis dat door de priester wordt uitgesproken. Het Eucharistisch gebed wordt gevolgd door het Onze Vader, Embolisme, Agnus Dei en Communie. Hoewel het gebed een aantal vaste onderdelen heeft, bestaan er verschillende versies van die door de Apostolische Stoel zijn goedgekeurd. Het gebed heeft een tweeledige functie.
- Modlitwa eucharystyczna (łac. Prex eucharistica; nazwa stosowana w Kościele rzymskokatolickim), anafora (nazwa powszechna w Kościołach Wschodnich) jest centralnym elementem mszy; stanowiąc część liturgii eucharystycznej. Następuje po przygotowaniu darów ofiarnych, a poprzedza obrzędy komunijne. Podczas modlitwy eucharystycznej przygotowane dary ofiarne są konsekrowane i składane w ofierze.
- Файл:At altar. JPG Священник во время произнесения анафоры Ана́фора, евхаристическая молитва — центральная часть христианской литургии, древнейшая по своему происхождению и наиболее важная. Во время анафоры происходит пресуществление хлеба и вина в Тело и Кровь Господни.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
