| dbpprop:abstract
|
- The alto flute is a type of Western concert flute, a musical instrument in the woodwind family. It is the next extension downward of the C flute after the flûte d'amour. It is characterized by its distinct, mellow tone in the lower portion of its range. The tube of the alto flute is considerably thicker and longer than a C flute and requires more breath from the player. However, this gives it a greater dynamic presence in the bottom octave and a half of its range. Said to be developed and popularized by Theobald Boehm, it is pitched in the key of G (sounding a 4th lower than written). Its range is from G3 (the G below middle C) to G6 (4 ledger lines above the treble clef staff) plus an altissimo register stretching to Db8. The headjoint may be straight or curved. Both have Boehm-system keywork, and the fact that they are transposing instruments means that the player can use the same fingerings on each instrument. In addition to being used in various flute choirs and concert ensembles, alto flutes are also popular in many jazz groups. It is considered a doubling instrument for saxophonists. It is a harmonic instrument which allows the changing of notes without adjusting the keys. In the classical literature, the alto flute is particularly associated with the scores of Igor Stravinsky and Maurice Ravel, both of whom used the instrument's distinctive tone color in a variety of scores. It is featured in Ravel's Daphnis et Chloé, Stravinsky's The Rite of Spring, Franco Alfano's opera Cyrano de Bergerac, and Sergei Prokofiev's Scythian Suite. Shostakovich used it in his operas The Gamblers (incomplete), Lady Macbeth of the Mtsensk District (also known as Katerina Ismailova), as well as in his Symphony No. 7 (Leningrad). It also figures prominently in several movements of Gustav Holst's The Planets. It also appears in Howard Shore's music for The Lord of the Rings among many other contemporary film scores. British music that uses this instrument often refers to it as a bass flute, which can be confusing since there is a distinct instrument known by that name. Depicted above is the 'curved head' version, frequently preferred by smaller players because it requires less of a stretch for the arms, and makes the instrument feel lighter by moving the center of gravity nearer to the player. The straight version is more commonly used for acoustical reasons. The embouchure for alto flute is similar to that for C flute, but in proportion to the size of the instrument. Hence the embouchure-hole sits lower on the lower lip, and the lip-aperture is wider.
- La flauta travessera contralt és un tipus de flauta, per tant és un aeròfon i pertany a la la família del vent fusta. La forma pot ser recte o torçada. Va ser popularitzada per Theobald Boehm i la seva gamma de notes va des del Sol 3 fins al Do#7. En al partitura la seva part s'escriu en clau de sol i, com a instrument transpositor que és, sona una quarta més baixa del que hi ha escrit A més a més a ser utilitzat a diversos conjunts de flautes i altres tipus d'agrupacions, les flautes contralts són també usades en molts grups de jazz, en contrast amb els saxòfons.
- La flûte en sol est une flûte traversière plus grave d'un intervalle de quarte par rapport à la flûte traversière classique qui elle, est accordée en do. Le timbre et l'étendue de la flûte en sol est très similaire à la flûte en do. Toutefois la flûte en sol possède quatre notes plus graves, qui sont d'un timbre très chaud et volumineux, tout en restant d'une grande douceur. Elle est beaucoup moins usitée que la flûte classique, mais on en trouve quelques excellents emplois chez Maurice Ravel, Igor Stravinski, Gustav Holst ou encore de nos jours chez John Williams.
- Il flauto contralto è uno strumento a fiato della famiglia dei legni. È l'estensione immediatamente più grave del flauto in Do. Si caratterizza per il suo caldo e distinto timbro nella porzione più bassa della sua estensione. Nella musica britannica il termine viene talvolta indicato in riferimento al flauto basso, e questo può creare confusione.
- De altfluit is een grotere en lagere versie van de dwarsfluit. Deze fluit in G (sol) is een transponerend instrument en klinkt een kwart lager dan de dwarsfluit. Omwille van haar lengte wordt ze ook gebouwd met een gebogen kopstuk, wat voor sommigen het bespelen ervan gemakkelijker maakt. De altfluit zoals we die nu kennen (op enkele aanpassingen na) werd ontworpen door Theobald Böhm in 1854 of 1855. De bouw van de altfluit werd mogelijk dankzij het kleppensysteem dat Böhm had bedacht, waardoor de toongaten niet meer allemaal binnen het bereik van de vingers hoefden te liggen. Böhm noemde de altfluit zijn beste vinding. Technisch wordt de altfluit op dezelfde manier bespeeld als de dwarsfluit, behalve (uiteraard) de houding van de handen die door de lengte van het instrument verder uit elkaar staan en de grotere spreiding van de vingers. Ondanks Böhms enthousiasme wordt de altfluit slechts weinig voorgeschreven in orkestwerken. De belangrijkste orkestwerken waarin de altfluit gebruikt wordt zijn Daphnis et Chloé van Maurice Ravel, Le Sacre du Printemps van Igor Stravinsky en The Planets van Gustav Holst. Veel hedendaagse componisten voelen zich aangesproken door de klankkleur - die warmer en "dieper" is dan bij de gewone fluit- van het instrument, wat leidt tot een groeiend repertoireaanbod voor de altfluit in de kamermuziek en als solo-instrument, zie bijvoorbeeld het Kamermuziek II van Aulis Sallinen.
- Altfløyten er en større og dypere tverrfløyte og hører til treblåsfamilien. Fløyten er stemt i G, den klinger altså en kvart dypere enn den er notert. Den dypeste tonen på instrumentet klinger som lille G. Hodestykket kan være både rett og bøyd.
- Flauta alto,é um instrumento de sopro, tem um som muito melodioso, sua função na orquestra é fazer somente o parte do contralto. O instrumento é transversal, ele é formado por três partes sendo que primeira é o bocal, a segunda 8 chaves e 2 válvulas, e a terceira 1 chave e 2 válvulas.
- Альтовая флейта ― деревянный духовой музыкальный инструмент, разновидность поперечной флейты, сконструированная Теобальдом Бёмом около 1854 года. По строению и технике игры схожа с обычной флейтой, но обладает более длинной и широкой трубкой и несколько иным строением системы клапанов. Дыхание на альтовой флейте расходуется быстрее. Применяется чаще всего in G (в строе соль), реже in F (в строе фа), то есть звучит на чистую кварту или квинту ниже написанных нот. Диапазон ― от g (соль малой октавы) до d³ (ре третьей октавы). Теоретически возможно извлечь и более высокие звуки, но на практике они почти не используются. Звучание инструмента в нижнем регистре яркое, более густое, чем у большой флейты, однако достижимо лишь в динамике не сильнее меццо-форте. Средний регистр ― гибкий в нюансировке, полнозвучный; верхний ― резкий, менее тембрально окрашенный, чем у флейты, самые высокие звуки трудно извлечь на пиано. Альтовая флейта применяется, как правило, в оркестре, для получения специфических низких звуков особого тембра, но во второй половине XX века также начала использоваться как ансамблевый и сольный инструмент. Одним из первых её использование предписал Римский-Корсаков в опере-балете «Млада». В дальнейшем партия альтовой флейты появлялась в сочинениях А. К. Глазунова (Восьмая симфония), М. Равеля («Дафнис и Хлоя»), И. Ф. Стравинского («Весна священная»), Г. Холста («Планеты»), Д. Д. Шостаковича и других композиторов. Альтовая флейта введена в ансамбль сочинения Пьера Булеза «Молоток без мастера». Сольные сочинения для альтовой флейты написаны Мати Куулбергом, Эгилем Ховланном, Леонидом Башмаковым, Аулисом Саллиненом.
- Altflöjt är ett träblåsinstrument. Altflöjten är en tvärflöjt i djupare läge. Den är ett par decimeter längre och något tjockare än den vanliga (sopran)tvärflöjten, och är ett transponerande instrument stämt i G. Eftersom instrumentets längd kan orsaka ergonomiska problem är det ganska vanligt längden förkortas genom ett böjt (s.k. dubbelvikt) munstycke. Altflöjtens tonomfång går från g till g, det vill säga en kvart djupare än sopranflöjten. I den lägsta oktaven har altflöjten en markant fylligare och mer bärkraftig klang än sopransyskonet. Mellanregistret har en karakteristiskt beslöjad karaktär. I den högsta oktaven klingar altflöjten ganska likt sopranflöjten men med en matt och tämligen intetsägande klangfärg. Altflöjtens används därför nästan alltid för de låga och mellanhöga registrens skull. Ett par verk på den klassiska standardrepertoaren där altflöjt ingår är Daphnis et Chloé av Maurice Ravel och Våroffer av Igor Stravinskij.
- Alto flüt, boyu normal flütten biraz daha uzun, borusu biraz daha geniş olan çalgı aletidir. Ses genişliği, mekanizması ve çalınışı normal flüt ile aynıdır. Tek farkı aktarımlı bir çalgı olması, yani yazıldığı sesler çalındığında farklı seslerin duyulmasıdır. Yazılan ses tam dörtlü aralık kalından duyulur: örneğin Do notası çalındığında, dört aralık kalınındaki Sol sesi çıkar. Ses rengi normal flüte göre daha ılık, koyu, olgun ve yuvarlaktır. Orkestrada sürekli kullanılmaz, hatta bazı orkestralarda bulunmaz. Alto flüt, Maurice Ravel, İgor Stravinski ve daha modern besteciler tarafından çok ender kullanılmıştır. boyu normal flütten daha uzun,borusu da daha geniştir. ses genişliği,mekanizması ve çalınışı normal flütün aynıdır.. alto(sol) flüt aktarımlı bir çalgıdır. yazılı seslerin duyuluşu bir tam 4lü kalındır. orkestranın sürekli üyelerinden değildir.
|
| rdfs:comment
|
- The alto flute is a type of Western concert flute, a musical instrument in the woodwind family. It is the next extension downward of the C flute after the flûte d'amour. It is characterized by its distinct, mellow tone in the lower portion of its range. The tube of the alto flute is considerably thicker and longer than a C flute and requires more breath from the player. However, this gives it a greater dynamic presence in the bottom octave and a half of its range.
- La flauta travessera contralt és un tipus de flauta, per tant és un aeròfon i pertany a la la família del vent fusta. La forma pot ser recte o torçada. Va ser popularitzada per Theobald Boehm i la seva gamma de notes va des del Sol 3 fins al Do#7.
- La flûte en sol est une flûte traversière plus grave d'un intervalle de quarte par rapport à la flûte traversière classique qui elle, est accordée en do. Le timbre et l'étendue de la flûte en sol est très similaire à la flûte en do. Toutefois la flûte en sol possède quatre notes plus graves, qui sont d'un timbre très chaud et volumineux, tout en restant d'une grande douceur.
- Il flauto contralto è uno strumento a fiato della famiglia dei legni. È l'estensione immediatamente più grave del flauto in Do. Si caratterizza per il suo caldo e distinto timbro nella porzione più bassa della sua estensione. Nella musica britannica il termine viene talvolta indicato in riferimento al flauto basso, e questo può creare confusione.
- De altfluit is een grotere en lagere versie van de dwarsfluit. Deze fluit in G (sol) is een transponerend instrument en klinkt een kwart lager dan de dwarsfluit. Omwille van haar lengte wordt ze ook gebouwd met een gebogen kopstuk, wat voor sommigen het bespelen ervan gemakkelijker maakt. De altfluit zoals we die nu kennen (op enkele aanpassingen na) werd ontworpen door Theobald Böhm in 1854 of 1855.
- Altfløyten er en større og dypere tverrfløyte og hører til treblåsfamilien. Fløyten er stemt i G, den klinger altså en kvart dypere enn den er notert. Den dypeste tonen på instrumentet klinger som lille G. Hodestykket kan være både rett og bøyd.
- Flauta alto,é um instrumento de sopro, tem um som muito melodioso, sua função na orquestra é fazer somente o parte do contralto. O instrumento é transversal, ele é formado por três partes sendo que primeira é o bocal, a segunda 8 chaves e 2 válvulas, e a terceira 1 chave e 2 válvulas.
- Альтовая флейта ― деревянный духовой музыкальный инструмент, разновидность поперечной флейты, сконструированная Теобальдом Бёмом около 1854 года.
- Altflöjt är ett träblåsinstrument. Altflöjten är en tvärflöjt i djupare läge. Den är ett par decimeter längre och något tjockare än den vanliga (sopran)tvärflöjten, och är ett transponerande instrument stämt i G. Eftersom instrumentets längd kan orsaka ergonomiska problem är det ganska vanligt längden förkortas genom ett böjt (s.k. dubbelvikt) munstycke. Altflöjtens tonomfång går från g till g, det vill säga en kvart djupare än sopranflöjten.
- Alto flüt, boyu normal flütten biraz daha uzun, borusu biraz daha geniş olan çalgı aletidir. Ses genişliği, mekanizması ve çalınışı normal flüt ile aynıdır. Tek farkı aktarımlı bir çalgı olması, yani yazıldığı sesler çalındığında farklı seslerin duyulmasıdır. Yazılan ses tam dörtlü aralık kalından duyulur: örneğin Do notası çalındığında, dört aralık kalınındaki Sol sesi çıkar.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
