| dbpprop:abstract
|
- The Almoravids are a Berber dynasty of Sahara, which lived between the current Senegal and south of the current Morocco It is affiliated to the Berber tribe of Sanhadja and Lemtuna. From the eleventh century to the twelfth century, they ruled the Sahara, part of North Africa and part of the Iberian Peninsula. In his book "The Muslim conquest and settlement of North Africa and Spain", the author Abd al-Wahid Dhannūn Taha, based on several sources including bibliographic of Ibn Khaldun, providing 26 and 29 pages of his book (freely available on the net) information on the geographical distribution of tribes Sanhadja. It does the same for the different tribes and tribal Berber branch of the Maghreb and information on the different tribes or ethnic groups (Arabs, Berbers and sub-African) who participated in the Muslim conquest of Visigoth Spain . Under this dynasty the Moorish empire was extended over present-day Morocco, Western Sahara, Mauritania, Gibraltar, Tlemcen and a great part of what is now Senegal and Mali in the south, and Spain and Portugal to the north in Europe. At its greatest extent, the empire stretched 3,000 kilometres north to south (an all-time latitude spanner until Spanish America). “Almoravids” is a transcription of “Al-Murabitun”. The exact meaning of "Murabit" is a matter of controversy. Some have suggested that the word might be derived from the Arabic ribat meaning fortress (a term with which it shares the root r-b-t). Most historians, however, now believe that it refers to ribat meaning "ready for battle".
- Die Almoraviden (arabisch المرابطون al-Murabitun, DMG al-Murābiṭūn, „Krieger an der Grenze“) waren eine Berberdynastie in Mauretanien, Marokko, Algerien und Andalusien in der Zeit von 1046 bis 1147.
- Els almoràvits (en àrab المرابطون, al-murābiṭūn, en singular المرابط, al-murābiṭ) foren un poble de nòmades berbers del Sàhara que al segle XI fundaren la quarta dinastia del Marroc.
- Almorávidé (z arabského al-murábit - hraničář, přeneseně strážce islámu) byla radikální arabská islámská sekta, později berberská dynastie. Almorávidé stavěli opevněné kláštery ribáty. Al-murábit vlastně doslova znamená „lidé z ribátu“. V Maroku po nich nastoupila dynastie Almohadů. Zakladatelé sekty pocházeli z berberského kmene Lamtunů. Jeden z jejich vůdců, Jahjá ibn Ibráhím, vykonal kolem roku 1040 pouť do Mekky. Cestou zpátky se zastavil v Tunisku a od tamních učitelů zjistil, jak málo toho jeho lidé vědí o náboženství, které vyznávají. Na cestě domů ho pak doprovázel sunnitský misionář Abdalláh ibn Jásín. Lamtunové jeho kázání nepřijali, a tak se Jahjá s Abdalláhem stáhli do nitra Sahary. Tam se jejich věrní zorganizovali do dobře vycvičené armády. Abdalláh vyžadoval tresty za každé porušení zákona, i od náčelníků, a Almorávidé se stali velmi disciplinovaným uskupením. Jejich hlavní silou byla pěchota s oštěpaři vepředu a kopiníky vzadu, chráněná na bocích jezdci na koních a velbloudech. Od roku 1053 začali Almorávidé šířit své učení mezi berberskými kmeny na Sahaře a na jih od ní. Islamizovali Takrúr, malý stát na území dnešního Senegalu, porazili berberský kmen Sanhádža, v roce 1054 dobyli Sidžilmásu (významnou oázu v dnešní oblasti řeky Zíz), o rok později pak Audaghost v dnešní Mauritánii. Nato se Almorávidé obrátili proti Barghawátě, berberskému kmenovému svazu na atlantském pobřeží dnešního Maroka, která jim kladla tuhý odpor. V bojích s Barghawátou padl v roce 1059 i Abdalláh ibn Jásín. Vůdcem Almorávidů se stal Abú Bakr ibn Umar, bratr Jahjá ibn Ibráhíma, který zemřel už v roce 1056. Abú Bakr se oženil se Zajnab an-Nafzawijat, vdovou po barghawátském náčelníkovi, podrobil si atlaské Berbery a na severní straně hor začal kolem roku 1070 budovat město Marrákeš. O rok později byl odvolán na Saharu, aby potlačil povstání. Vládu nad krajem Sús kolem Marrákeše nechal svému bratranci Júsufovi ibn Tášfínovi, zatímco Abú Bakrův syn Ismáíl byl dosazen jako vládce Sidžilmásy. Před odjezdem se Abú Bakr rozvedl se Zajnab, aby ji ušetřil života ve vojenských táborech, a doporučil jí, aby si vzala Júsufa. Po potlačení povstání se chtěl Abú Bakr vrátit, ale Júsufovi mezitím moc zachutnala. Vojenskému střetu se však podařilo zabránit diplomacií a oba rivalové si rozdělili sféry vlivu. Abú Bakr se obrátil proti Ghaně a strávil zbytek života šířením islámu na jižním okraji Sahary, zatímco Júsuf si podrobil zbytek Maroka a značnou část Pyrenejského poloostrova. Taifští vladaři byli Júsufem svrženi a Andalusie sjednocena pod almorávidskou vládou. Do konce století ovládli prakticky celou severozápadní Afriku a jih Španělska. Vznikla tak rozsáhlá říše spravovaná z Marrákeše. V roce 1147 se však rozpadla a část území připadla nově vzniklé říši Mali. Júsuf se údajně dožil sta let a zemřel v roce 1106. Tou dobou dosáhla moc Almorávidů svého vrcholu a jejich říše zahrnovala severozápadní Afriku až po Alžír, Ibérii až po řeku Tagus, na východním pobřeží až po ústí Ebra, ovládali i Baleáry. Júsufův syn a nástupce Alí ibn Júsuf připojil Sintru a Santarém, ale karta už se obracela. Francouzi pomohli aragonským získat zpět Zaragozu a roku 1138 byl Alí poražen Alfonsem VII. Kastilským. V roce 1139 prohrál další bitvu u Ourique, tentokrát s Alfonsem I. Portugalským, který tak získal svou korunu. Zbožný Alí se postil a modlil, zatímco jeho říše se rozpadala pod náporem křesťanských nepřátel na severu a agitací Almohadů v Maroku. Zemřel v roce 1142. U vlády se potom ještě krátce vystřídali Ibráhím ibn Tášfín a Ishak ibn Alí, ale dobytí Marrákeše Almohady v roce 1147 zasadilo dynastii poslední ránu. Vedlejší větve Almorávidů pak ještě po nějakou dobu vládly na Baleárech a v Tunisku.
- Se conoce como almorávides a unos monjes-soldados salidos de grupos nómadas provenientes del Sahara. La dinastía almorávide abrazó una interpretación rigorista del Islam y unificó bajo su dominio grandes extensiones en el occidente del mundo musulmán con las que formaron un imperio, a caballo entre los siglos XI y XII, que llegó a extenderse principalmente por las actuales Mauritania, Sáhara Occidental de donde provenían, Marruecos y la mitad sur de España y Portugal.
- Almoravidit olivat Saharasta kotoisin olevia berbereitä, jotka hallitsivat Maurien valtakuntaa 1000-luvun ensimmäisellä vuosisadalla. Heidän hallitusaikanaan maurien valta laajeni Marokkoon, Mauritaniaan, Gibraltarille, nykyiseen Algeriaan ja isoon osaan nykyistä Senegalia ja Malia, sekä pohjoisessa Espanjaan ja Portugaliin. Almoravidit menettivät valtansa almohadeille 1147.
- Les Almoravides (en arabe al-Murābitūn, المرابطون « les gens du ribat ») sont une dynastie berbère du Sahara qui nomadisaient entre l'actuel Sénégal et le Sud de l'actuel Maroc, donc le berceau était dans l'Adrar de Mauritanie. Elle est affiliée à la tribu berbère des Sanhadja et des Lemtouna. Du XI siècle au XII siècle, ils régnèrent sur le Sahara, une partie du Maghreb et une partie de la péninsule Ibérique. En 1048, ses Berbères apprtenant au groupe des Sanhaja se coalisèrent sous l'impulsion d'un prédicateur malikite marocain, Abdallah Ibn Yasin et d'un chef local et fondèrent le mouvement Almoravide . Yusuf ibn Tashifin fut le premier calife de la dynastie dont la capitale était Marrakech . Il conquit l’Espagne en 1086 avec 15 000 hommes. Le royaume est délimité par l’océan Atlantique à l’ouest, par le royaume de Castille, le royaume de Navarre, le royaume d'Aragon, le comté de Barcelone et le comté d'Urgell au nord, par les Hammadides et les Zirides à l’est, et de facto au sud par le Sahara.
- Az Almorávidák egy berber eredetű, középkori muszlim uralkodódinasztia volt, amely fénykorában a Magreb térségét és az Ibériai-félszigetet ellenőrizte. 1062-től 1147-ig voltak hatalmon, amíg a szintén berber eredetű Almohádok meg nem buktatták őket.
- Gli Almoravidi (in arabo al-Murābiṭūn, المرابطون), furono una dinastia berbera, proveniente dal Sahara, che regnò sul Maghreb e sulla Spagna tra la fine dell'XI e gli inizi del XII secolo.
- ファイル:Almoravid-empire-01. svg ムラービト朝とその勢力の拡大。1077年にガーナ王国を征服している。 ムラービト朝（アラビア語：المرابطون al-Murābiṭūn）は、1056年に北アフリカのサハラ砂漠西部に興ったベルベル系の砂漠の遊牧民サンハージャ族を母胎とするモロッコとアルジェリア北西部、イベリア半島南部のアンダルシアを支配したイスラム王朝。
- De Almoraviden waren de heersers over het eerste grote islamitische rijk dat niet door een Arabier gesticht werd. De Almoraviden waren Imazighen die tot Senhadja horen. De Almoraviden danken hun ontstaan aan de Amazigh spirituele leider Yahya ibn Ibrahim, die begon te prediken in de moskeeën. De Imazighen van Senhadja of Tamazight (zoals ze zichzelf noemen) waren op dat moment nog geen moslims. Yahya ibn Ibrahim predikte de islam nadat hij in 1035 Mekka bezocht had, en vond dat de andere stammen zich tot de islam moesten bekeren. Nadat Yahya ibn Omar Yahya ibn Ibrahim opvolgde, begonnen de Almoraviden vanuit het huidige Marokko een groot rijk op te bouwen. Ook Algerije tot Sidjilmassa behoorde tot hun gebied, en in 1070 wordt Marrakesh (oftewel Marrakuc) gesticht als de hoofdstad voor het Almoravidenrijk. Ze versloegen de Arabische Idrissieden, de Borghwaten en de Fatimieden. In 1086 was Alfons VI van Castilië en León sterk genoeg om de Taifa's in Spanje te verslaan. De Taifa's waren verzwakt door conflicten tussen de emirs van verschillende rassen, vooral de Amazigh Bardis, die zich onderwierp aan de christenen, en de Arabier Almottamid Billah, die tegen Alfons VI geen stand kon houden. Almottamid Billah riep de islamitische Almoraviden ter hulp, en onder de leiding van de geharde krijger Yusuf ibn Tashfin - de eerste bestuurder die zich "Emir Almuslimien" (Emir van de Moslims) noemde in plaats van "Emir Almouminien" (Emir van de gelovigen) - staken de Almoraviden de straat van Gibraltar over naar Spanje en werd Alfons VI in één dag verslagen in de Slag bij Zallaqa. In tegendeel tot wat er soms beweerd wordt, bleven de Almoraviden niet in Spanje om erover te heersen, maar ze keerden terug naar hun rijk in het zuiden. Alfons bouwde zijn leger opnieuw op, en bedreigde opnieuw de Taifa's. Almottammid Billah riep ook dit keer weer de Almoraviden ter hulp. In 1088 vielen de Almoraviden de christenen opnieuw aan, maar dit keer was er geen samenwerking met de Taifa's. De Taifa's vreesden dat de Almoraviden zouden blijven, en werkten liever samen met de christenen. Daarom vond Ibn Tischfin de Taifa's niet meer geschikt om het rijk van de moslims in het noorden te beschermen. Op deze wijze kreeg hij rechtvaardiging voor de inlijving van Spanje in het Almoravidenrijk van de theologen, vooral de Perzische theoloog Abi Hamid Alghazali. Verder konden de Almoraviden Ghana (dat rijk was aan goud) weer aan het Imazighen bestuur onderwerpen, en ook Mali, en vervolgens de islam daar verspreiden. Hoewel Spanje onder de Almoraviden niet een dusdanige culturele bloei kende als onder de latere Almohaden, zijn er toch sporen van de Almoraviden in Spanje, en vooral Marokko en Mauritanië die een ontwikkeling op diverse gebieden verraden. Er was een intellectuele bloei en tolerantie tussen de moslims en andere gelovigen, zoals de joodse intellectueel Mozes ibn Ezra. Dit hoogtepunt van het Almoravidenimperium heeft niet lang geduurd. Nadat Youssef ibn Tishfin stierf, volgde zijn zoon Ali ibn Youssef ibn Tishifin hem op, maar deze was (volgens de arabische literatuur) meer met het geloof bezig dan met het bestuur van het land. Hij gaf de theologen de prioriteit in zijn imperium, die vervolgens de godsdienst gebruikten voor hun eigen belangen, zonder het islamitische rijk te bekrachtigen. In deze achteruitgang begonnen de Imouharen volgens hun gewone leefstijl te leven (zoals de vrouwen zonder hoofddoeken, meer gelijkheid tussen man en vrouw en het drinken van wijn). Als hoogtepunt hiervan geldt het verbranden van de boeken van Alghazalis, die volgens de heersende theologen geen echte gelovige was. In 1146 werd Marrakesh veroverd door een andere Imazighendynastie, namelijk die van de Almohaden. De laatste Almoravidische koning (emir) Ishaq ibn Ibrahim werd daarbij vermoord.
- Almoravidene var et berbisk dynasti som på sitt høydepunkt omkring år 1100 hersket over Maghreb og al-Andalus. Dynastiet startet som en muslimsk asketisk bevegelse rundt 1040, men utviklet seg snart i en militaristisk retning. I løpet av 1050-tallet ekspanderte almoravidene til de kontrollerte et område tilsvarende det moderne Marokko. Marrakech ble grunnlagt som rikets hovedstad i 1062. Nabostaten Tlemcen falt i 1080. I løpet av 1090-tallet ble også al-Andalus erobret. Her ble almoravidene ønsket som redningsmenn av befolkningen etter flere tiår med strid og splittelse under de såkalte taifa-kongedømmene. Allerede på 1130-tallet begynte riket å falle sammen etter en rekke nederlag mot de kristne. Almohadenes erobring av Marrakech i 1147 markerer sluttpunktet på almoravidenes herredømme.
- Almorawidzi - ruch religijny, później dynastia berberyjska z Sahary. Nazwa al-Murabitun oznacza mieszkańcy klasztoru. W roku 1048 na czele berberyjskiego plemienia Lamtuna, nawróconego na islam w X wieku, stanął Jahja ibn Umar z plemienia Godalów. Podczas pielgrzymki do Mekki Jahja spotkał w Kairuanie arabskiego uczonego Abu Imrana. Jahja i jego towarzysze poprosili mędrca, aby oddał im jednego ze swoich uczniów, który pomógłby oświecić ich rodaków w zasadach mahometanizmu. Wybór padł na Abdullaha ibn Jasina (Abd Allāh Ibn Yāsīn). Po śmierci Jahji ibn Umara, wśród Berberów Lamtuna wybuchł bunt przeciwko zbyt surowym wymogom nauk Ibn Jasina. Wypędzony kaznodzieja wraz z grupą wyznawców schronił się na pustyni, następnie u wybrzeży dzisiejszej Mauretanii na wyspie Tidra zbudował pierwszy ribat. Ibn Jasin zginął w 1059 w jednej z pierwszych potyczek rozpętanej przez siebie wojny przeciw niewiernym - dżihadu. Zastąpił go Abu Bakr ibn Umar - założyciel Marrakeszu. Przywódca ten w krótkim czasie uformować karną armię neofitów, po czym w 1070 roku wyruszył tłumić powstania na Saharze. W Maroku zastąpił go stryj Jusuf ibn Taszfin, który jednak wykorzystał nieobecność stryja do umocnienia swojej władzy. Kiedy Abu Bakr wrócił do kraju, nie mógł już z powrotem objąć przywództwa. Zrezygnował jednak z walki przeciw stryjowi i wycofał się z powrotem na Saharę. Tam walczył przeciw pogańskim plemionom, a w roku w roku 1076 zaatakował królestwo Ghany ze stolicą w Kumbi Salih. Tak zaczęła się islamizacja plemion znad Nigru. Pod rządami Jusufa ibn Taszfina, założyciela nowego rodu Taszfinidów, Maroko i zachodnia Algieria połączyły się tworząc królestwo Tilimsan, a Almorawidzi podbili znaczną część Afryki północnej i południową Hiszpanię. W roku 1086, Ibn Taszfin został zaproszony przez arabskich książąt rządzących w południowej Hiszpanii, do walki przeciw Alfonsowi VI Kastylijskiemu. Po przybyciu na kontynent 30 czerwca tego samego roku, wojsko Ibn Taszfina połączyło się z armiami książąt Sewilli, Granady, Malagi i Badajozu żeby 23 października zadać sromotną klęskę Alfonsowi VI Kastylijskiemu w bitwie pod Sagrajas niedaleko Badajozu. Następnie Ibn Taszfin powrócił do północnej Afryki, aby uporządkować sprawy własnego państwa. W roku 1089 został ponownie wezwany na południe Półwyspu Iberyjskiego. Widząc nieporadność i niezgodę pośród przywódców arabskich, wykorzystał sytuację i między 1090 a 1094 zajął Andaluzję. Nie odniósł pokaźnych sukcesów w walce z wojskami chrześcijańskimi. Ibn Taszfin umarł w 1106, w wieku 97 lat. Po nim na tron wstąpił Ali ibn Jusuf. Choć początkowo udało mu się umocnić, a nawet poszerzyć granice państwa, natrafił w Hiszpanii na silny opór książąt chrześcijańskich, zaś w granicach własnego państwa do głosu doszły konflikty z innym plemieniem berberyjskim - Almohadów, wrogich doktrynie Maliki, którzy głosili świętą wojnę przeciw Almorawidom. W 1142, kiedy umarł Ibn Jusuf, tumulty wzniecane przez Almohadów osiągnęły punkt kulminacyjny. W 1145, jego następca, Taszfin ibn Ali zginął spadłszy z konia podczas ucieczki z pola bitwy niedaleko Oranu. W następnych latach panowało jeszcze dwóch władców z dynastii Almorawidów, ale nie posiadali oni już wcześniejszych wpływów. Wraz z podbiciem Marrakeszu w 1147 dobiegła końca dominacja Almorawidów w północnej Afryce. Almorawidzi przyczynili się znacząco do krzewienia w północnej Afryce tzw. wysokiej cywilizacji muzułmańskiej, w tym m. in. rozkwitu stylu andaluzyjskiego w architekturze i rzemiośle.
- Os Almorávidas eram berberes que formaram uma espécie de confraria religiosa. Eram seguidores de Abdallah ibn Yasin, teólogo do Islã ortodoxo chamado por um dos chefes das tribos bérberes que controlavam o Saara ocidental. Os almoádas estavam descontentes com o insucesso dos almorávidas em revigorar os estados muçulmanos na Península Ibérica, os almoádas podem ser conciderados sucessores dos Almorávidas. Seus seguidores, por volta do meio do século XI, começaram a ser conhecidos como al-Murabitun, ou "o povo da fortaleza" e no Ocidente são chamados Almorávidas. Seu objetivo inicial era estabelecer uma comunidade política na qual pudessem ser aplicados os princípios islâmicos, inclusive sobre a jihad contra os não-muçulmanos. Procuraram impor sua doutrina pela pregação e pela guerra. Em 1055 conseguiram se apoderar de dois dos mais importantes centros onde se comerciava o ouro que vinha do centro da África pelo deserto do Saara, Sijilmasa e Awdaghust/Audagost. Em 1059, morreu ibn Yasin, mas um seu seguidor, Abu Bakr, tornou-se líder e conquistou continuamente a região do noroeste da África até morrer por sua vez em 1087: já então tinha-se apoderado do que hoje conhecemos como Marrocos. Com capital na cidade que é hoje Marrakech, passaram a controlar toda a região até a atual Argélia. Em 1087, o primo de Abu Bakr, Yusuf ibn Tashfin, conquistou Ceuta e passou a dominar a região norte nas margens do Estreito de Gibraltar e ao longo das costas mediterrâneas. Quando o rei Afonso VI de Castela conquistou a cidade de Toledo, em 1085, marco na história espanhola, o emir muçulmano de Sevilha, ameaçado, pediu ajuda aos almorávidas. Em 1086, o exército de ibn Tashufin cruzou o Estreito, derrotou o rei leonês e voltou à África. Outras vitórias espanholas levaram-no a atravessar de novo o Estreito, mas dessa vez não mais retornaria à África. Anexaram toda a Espanha que pertencia a emires muçulmanos e formaram um vastíssimo Império que se estenderia desde a África - o Senegal - até o rio Ebro, incluindo todo Al Andalus, ou Andaluzia. A conquista não foi duradoura, por dificuldades econômicas, inquietação social, os ataques às comunidades cristã e judia, que até então viviam em certa harmonia e até protegidos pelos emires, desde que pagassem seus impostos. Uma administração fraca gerou abusos e, em 1140, outros bérberes do norte da África se uniram e declararam por sua vez guerra aos almorávidas, acusados de corrupção e opressão. Eram os fanáticos que ficaram conhecidos como Almóadas. Penetraram na península ibérica, submetendo os Almorávidas. Sob os almóadas, o comércio andaluz expandiu-se, e a cidade de Sevilha se tornou a capital do mundo islâmico no Ocidente. Destas lutas se aproveitaram novamente os reis cristãos para alargarem os seus estados para sul. Inicialmente o rei de Castela, que era Afonso VIII (1155-1214) foi vencido pelos mouros almóadas na batalha de Alarcos. Eram anos tão instáveis que o rei de Leão Afonso IX chegou a ser excomungado pelo papa por ter-se unido aos mouros nas lutas contra os príncipes cristãos. O fanatismo e a intolerância dos almóadas, porém, alienaria as populações submetidas. Castela, Leão, Navarra, Aragão, ainda reinos separados (nem se falava ainda em Espanha, mas em "Espanhas") e Portugal uniram-se, abençoados pelo papa que lhes concedia as mesmas indulgências concedidas aos cruzados no Oriente, e obtiveram vitória importante em 1212, garantindo acesso e passagem no rio Guadalquivir. Essa batalha, conhecida como Las Navas de Tolosa, representou o golpe definitivo no domínio almóada. A Andaluzia se fragmentava então em numerosíssimos centros políticos de poder que ficariam conhecidos como reinos taifa, fato que facilitou o avanço cristão. Sucessivas conquistas por Castela e Leão terminariam por reduzir o mundo andaluz a um só reino, o de Granada, mesmo assim um reino vassalo ao de Castela, e que só se renderia muito mais tarde aos reis de Castela e Aragão, conhecidos como os Reis Católicos, dando por finda a Reconquista e pondo fim a muitos séculos de domínio muçulmano na Península Ibérica. A dinastia Almorávida foi composta por: Yusuf ibn Tashfin (1061-1106) Ali ibn Yusuf (1106-1142) Tashfin ibn Ali (1142-1146) Ibrahim ibn Tashfin (1146) Ishaq ibn Ali (1146-1147) Reconquista
- Файл:Almoravid-empire-en. svg Карта государства Альморавидов Альморавиды (араб. المرابطون аль-Мурабитин, что является множественным от مرابط Мурабит) — изначально название мусульманской религиозной секты, основанной Абдуллой ибн Ясином аль Гузулием между 1039—1043 гг. в Сенегале и Сахаре, затем основанное в середине XI века берберами государство на территории нынешних Марокко, Испании и Португалии.
- Almoravider, var en arabisk sekt och dynasti i nordvästra Afrika och södra Spanien. Sekten stiftades omkring 1040 av Abdallah ibn-Jasin (död 1058), som med svärdet utbredde islam i en fanatisk form bland berberna mellan Algeriet och Senegal. Hans verk fortsattes av hans härförare Abu-bekr (död 1087) och dennes kusin Jusuf ibn-Tasjfin ("emir" 1061-1106), som grundlade staden Marocko (1062); men den egentliga ledaren var Zeinab, Abu-bekrs och sedan Jusufs hustru, vilken betydligt utvidgade sektens makt. Kallad till hjälp av den abbadidiske kalifen el-Mutamid i Sevilla mot Alfons VI av Kastilien, övergick Jusuf till Spanien och slog denne (1086) i den blodiga striden vid Zallaca. Fastän han högtidligt lovat att låta de många muslimska kaliferna och emirerna i Spanien behålla sina besittningar och för egen del fordrat blott kuststräckan Algeciras, vände han sig vid en ny anmodan om hjälp (1090) i främsta rummet mot dessa sina trosförvanter samt erövrade efter hand Granada, Malaga, Córdoba och Sevilla (1091), Badajoz (1094) och slutligen även Zaragoza (1110), varmed hela det muslimska Spanien fallit i almoravidernas händer. Det var under dessa strider som almoraviderna tillfogade Spaniens nationalhjälte, den samvetslöse äventyraren Cid, det kännbara nederlag, som vållade hans död. Men redan under Jusufs söner Ali (död 1143) och Tasjfin (död 1145) började det almoravidiska väldet sönderfalla, Alfons I av Aragonien erövrade Zaragoza (1118), i Afrika slöt sig den ena provinsen efter den andra till den nya sekten almohaderna, och vid underrättelsen om detta reste sig flerstädes morerna i Spanien mot almoravidernas förtryck. Snart övergick den almohadiske kalifen Abd el-Mumins trupper Gibraltar sund och intog Jerez och Cadiz (1145) samt Sevilla (1147). Samtidigt erövrade Alfons VII av Kastilien provinsen Almeria, vilken han dock sedan måste uppge till Abd el-Mumin (1154), och samma år föll almoravidernas sista fäste, Granada, i almohadernas våld.
- Murabıtlar, bugünkü İspanya ve Fas topraklarında, Orta Çağ sırasında önemli bir siyasi güç olmuş olan devletin ve bu devleti oluşturan halkın adıdır. Aslen Kuzey Afrika kökenli bir halk olan Murabıtlar, Endülüs Devletinin parçalanmasını izleyen karışıklık döneminde, düzenli bir askeri güce sahip olmalarının da verdiği avantajla kısa sürede İber Yarımadasının Müslüman bölgelerinin neredeyse tamamını ele geçirdiler. 1090 ve 1147 yılları arasında bugünkü İspanya'nın büyük bölümü ve Kuzey Afrika'daki bazı toprakları denetimleri altında tutarak güçlü bir devlet düzeni teşkil ettiler. İlk başlarda güçlerini korusalar da sonraları Hristiyan İber halklarının saldırıları ve Kuzey Afrikalı diğer toplulukların çıkarttığı ayaklanmalar yüzünden güçleri gün geçtikçe tükenen Murabıtlar, kendileri gibi Kuzey Afrika kökenli olan Muvahhidlerin saldırıları sonucu onların egemenliği altına girerek siyasi egemenliklerini kaybettiler.
- Альмораві́ди, берберська династія 1056—1147, заснована пророком Абдулою ібн Ташфіном, що правила в Марокко й Іспанії в 11-12 століттях. Альморавіди прийшли із Сахари і в 11 столітті заклали основи імперії, що поширилася на всю територію Марокко і частину Алжиру; їх столицею було місто Марракеш. У 1086 вони перемогли Альфонса VI Кастільського і зайняли частину Іспанії. Пізніше були скинуті Альмохадами. Альморавіди — берберська феодальна династія 11 — 12 ст. Держава А. склалася на руїнах Кордовського халіфату і включала територію сучас. Марокко, Алжіру та Андалузії (Піренейський півострів). А. жорстоко утискували підкорені народи, визискували населення. Династія А. знищена народ. повстанням.
- 穆拉比特王朝（ 阿拉伯语 المرابطون ），又译作木兰皮国， 是11世纪由来自撒哈拉的柏柏尔人在西非所建立的王朝。“穆拉比特”一名来自阿拉伯语「 مرابط 」，意為“武僧”。 在這個王朝的鼎盛时期，其势力范围包括現今的摩洛哥、西撒哈拉、茅利塔尼亞、直布羅陀、阿爾及利亞的特萊姆森，南面囊括大部份的塞內加爾及馬里，北面則包括大部份的西班牙及葡萄牙。
|
| rdfs:comment
|
- The Almoravids are a Berber dynasty of Sahara, which lived between the current Senegal and south of the current Morocco It is affiliated to the Berber tribe of Sanhadja and Lemtuna. From the eleventh century to the twelfth century, they ruled the Sahara, part of North Africa and part of the Iberian Peninsula.
- Die Almoraviden (arabisch المرابطون al-Murabitun, DMG al-Murābiṭūn, „Krieger an der Grenze“) waren eine Berberdynastie in Mauretanien, Marokko, Algerien und Andalusien in der Zeit von 1046 bis 1147.
- Els almoràvits (en àrab المرابطون, al-murābiṭūn, en singular المرابط, al-murābiṭ) foren un poble de nòmades berbers del Sàhara que al segle XI fundaren la quarta dinastia del Marroc.
- Almorávidé (z arabského al-murábit - hraničář, přeneseně strážce islámu) byla radikální arabská islámská sekta, později berberská dynastie. Almorávidé stavěli opevněné kláštery ribáty. Al-murábit vlastně doslova znamená „lidé z ribátu“. V Maroku po nich nastoupila dynastie Almohadů. Zakladatelé sekty pocházeli z berberského kmene Lamtunů. Jeden z jejich vůdců, Jahjá ibn Ibráhím, vykonal kolem roku 1040 pouť do Mekky.
- Se conoce como almorávides a unos monjes-soldados salidos de grupos nómadas provenientes del Sahara. La dinastía almorávide abrazó una interpretación rigorista del Islam y unificó bajo su dominio grandes extensiones en el occidente del mundo musulmán con las que formaron un imperio, a caballo entre los siglos XI y XII, que llegó a extenderse principalmente por las actuales Mauritania, Sáhara Occidental de donde provenían, Marruecos y la mitad sur de España y Portugal.
- Almoravidit olivat Saharasta kotoisin olevia berbereitä, jotka hallitsivat Maurien valtakuntaa 1000-luvun ensimmäisellä vuosisadalla. Heidän hallitusaikanaan maurien valta laajeni Marokkoon, Mauritaniaan, Gibraltarille, nykyiseen Algeriaan ja isoon osaan nykyistä Senegalia ja Malia, sekä pohjoisessa Espanjaan ja Portugaliin. Almoravidit menettivät valtansa almohadeille 1147.
- Les Almoravides (en arabe al-Murābitūn, المرابطون « les gens du ribat ») sont une dynastie berbère du Sahara qui nomadisaient entre l'actuel Sénégal et le Sud de l'actuel Maroc, donc le berceau était dans l'Adrar de Mauritanie. Elle est affiliée à la tribu berbère des Sanhadja et des Lemtouna. Du XI siècle au XII siècle, ils régnèrent sur le Sahara, une partie du Maghreb et une partie de la péninsule Ibérique.
- Az Almorávidák egy berber eredetű, középkori muszlim uralkodódinasztia volt, amely fénykorában a Magreb térségét és az Ibériai-félszigetet ellenőrizte. 1062-től 1147-ig voltak hatalmon, amíg a szintén berber eredetű Almohádok meg nem buktatták őket.
- Gli Almoravidi (in arabo al-Murābiṭūn, المرابطون), furono una dinastia berbera, proveniente dal Sahara, che regnò sul Maghreb e sulla Spagna tra la fine dell'XI e gli inizi del XII secolo.
- ファイル:Almoravid-empire-01. svg ムラービト朝とその勢力の拡大。1077年にガーナ王国を征服している。 ムラービト朝（アラビア語：المرابطون al-Murābiṭūn）は、1056年に北アフリカのサハラ砂漠西部に興ったベルベル系の砂漠の遊牧民サンハージャ族を母胎とするモロッコとアルジェリア北西部、イベリア半島南部のアンダルシアを支配したイスラム王朝。
- De Almoraviden waren de heersers over het eerste grote islamitische rijk dat niet door een Arabier gesticht werd. De Almoraviden waren Imazighen die tot Senhadja horen. De Almoraviden danken hun ontstaan aan de Amazigh spirituele leider Yahya ibn Ibrahim, die begon te prediken in de moskeeën. De Imazighen van Senhadja of Tamazight (zoals ze zichzelf noemen) waren op dat moment nog geen moslims.
- Almoravidene var et berbisk dynasti som på sitt høydepunkt omkring år 1100 hersket over Maghreb og al-Andalus. Dynastiet startet som en muslimsk asketisk bevegelse rundt 1040, men utviklet seg snart i en militaristisk retning. I løpet av 1050-tallet ekspanderte almoravidene til de kontrollerte et område tilsvarende det moderne Marokko. Marrakech ble grunnlagt som rikets hovedstad i 1062. Nabostaten Tlemcen falt i 1080. I løpet av 1090-tallet ble også al-Andalus erobret.
- Almorawidzi - ruch religijny, później dynastia berberyjska z Sahary. Nazwa al-Murabitun oznacza mieszkańcy klasztoru. W roku 1048 na czele berberyjskiego plemienia Lamtuna, nawróconego na islam w X wieku, stanął Jahja ibn Umar z plemienia Godalów. Podczas pielgrzymki do Mekki Jahja spotkał w Kairuanie arabskiego uczonego Abu Imrana. Jahja i jego towarzysze poprosili mędrca, aby oddał im jednego ze swoich uczniów, który pomógłby oświecić ich rodaków w zasadach mahometanizmu.
- Os Almorávidas eram berberes que formaram uma espécie de confraria religiosa. Eram seguidores de Abdallah ibn Yasin, teólogo do Islã ortodoxo chamado por um dos chefes das tribos bérberes que controlavam o Saara ocidental. Os almoádas estavam descontentes com o insucesso dos almorávidas em revigorar os estados muçulmanos na Península Ibérica, os almoádas podem ser conciderados sucessores dos Almorávidas.
- Файл:Almoravid-empire-en. svg Карта государства Альморавидов Альморавиды (араб. المرابطون аль-Мурабитин, что является множественным от مرابط Мурабит) — изначально название мусульманской религиозной секты, основанной Абдуллой ибн Ясином аль Гузулием между 1039—1043 гг.
- Almoravider, var en arabisk sekt och dynasti i nordvästra Afrika och södra Spanien. Sekten stiftades omkring 1040 av Abdallah ibn-Jasin (död 1058), som med svärdet utbredde islam i en fanatisk form bland berberna mellan Algeriet och Senegal.
- Murabıtlar, bugünkü İspanya ve Fas topraklarında, Orta Çağ sırasında önemli bir siyasi güç olmuş olan devletin ve bu devleti oluşturan halkın adıdır. Aslen Kuzey Afrika kökenli bir halk olan Murabıtlar, Endülüs Devletinin parçalanmasını izleyen karışıklık döneminde, düzenli bir askeri güce sahip olmalarının da verdiği avantajla kısa sürede İber Yarımadasının Müslüman bölgelerinin neredeyse tamamını ele geçirdiler.
- Альмораві́ди, берберська династія 1056—1147, заснована пророком Абдулою ібн Ташфіном, що правила в Марокко й Іспанії в 11-12 століттях.
- 穆拉比特王朝（ 阿拉伯语 المرابطون ），又译作木兰皮国， 是11世纪由来自撒哈拉的柏柏尔人在西非所建立的王朝。“穆拉比特”一名来自阿拉伯语「 مرابط 」，意為“武僧”。 在這個王朝的鼎盛时期，其势力范围包括現今的摩洛哥、西撒哈拉、茅利塔尼亞、直布羅陀、阿爾及利亞的特萊姆森，南面囊括大部份的塞內加爾及馬里，北面則包括大部份的西班牙及葡萄牙。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
