| dbpprop:abstract
|
- Alice of Antioch (also Haalis, Halis, or Adelicia) was Princess of Antioch through her marriage to Bohemund II. She was the second daughter of King Baldwin II of Jerusalem and Morphia of Melitene. Baldwin II had become regent of Antioch after the defeat of the principality at the Battle of Ager Sanguinis in 1119. In 1126, the 18-year old Bohemund, son of Bohemund I, the first prince of Antioch, arrived to claim his inheritance. Immediately after the principality was handed over to him, Bohemund was married to Alice; the marriage was likely part of the negotiations prior to Bohemund's arrival. In 1131 Bohemund was killed in battle with the Danishmends, and Baldwin returned to Antioch to assume the regency, but Alice wanted the city for herself. She attempted to make an alliance with Zengi, the Seljuk atabeg of Mosul and Aleppo, offering to marry her daughter to a Muslim prince. The messenger sent by Alice to Zengi was captured on the way by Baldwin, and was tortured and executed. Alice refused to let Baldwin enter Antioch, but some of the Antiochene nobles opened the gates for Baldwin's representatives, Fulk, Count of Anjou (Alice's brother-in-law) and Joscelin I of Edessa. Alice at first fled to the citadel but finally flung herself on her father's mercy and they were reconciled. She was expelled from Antioch, but was allowed to keep for herself Latakia and Jabala, the cities which had been her dowry when she had married Bohemund. Baldwin left Antioch under the regency of Joscelin, ruling for Alice and Bohemund's young daughter Constance. Baldwin also died in 1131. Baldwin was succeeded in Jerusalem by his eldest daughter, Alice's sister Melisende, and her husband Fulk. Joscelin, too, died soon afterwards, and Alice again attempted to take control of Antioch, not wishing her young daughter to inherit the principality. The Antiochene nobles appealed to Fulk for help, and Alice allied with the rulers of the other two northern Crusader states, Pons of Tripoli and Joscelin I's son Joscelin II. Pons would not allow Fulk to pass through the County of Tripoli, and Fulk was forced to travel to Antioch by sea. Both Pons and Joscelin probably feared that Fulk wanted to impose the suzerainty of Jerusalem over the northern states, although it was also rumoured that Alice had simply bribed them. Fulk and Pons fought a battle near Rugia, but peace was eventually made, and Fulk restored the regency in Antioch, placing the principality under the control of Reynald Masoier. Around 1135, Alice again attempted to take control of Antioch, negotiating with the Byzantine Empire for a husband for Constance; the future emperor Manuel Comnenus was a candidate. Some of the nobles of the principality, however, not wanting a Greek alliance, secretly summoned Raymond of Poitiers to marry Constance. The Patriarch, Ralph of Domfort, convinced Alice that Raymond was coming to marry her, but instead he himself performed the wedding of Raymond and the still-underage Constance. Alice was humiliated and left Antioch, never to return. She died in Latakia after 1136. Of her other sisters, Hodierna married Raymond II of Tripoli, and Ioveta became abbess of the convent in Bethany. Her daughter Constance, after the death of Raymond of Poitiers, later married Raynald of Chatillon.
- Alice von Antiochia (auch Haalis, Halis oder Adelicia genannt) war Fürstin von Antiochia durch ihre Heirat mit Bohemund II. von Antiochia. Sie war die zweite Tochter von König Balduin II. von Jerusalem und Morphia von Melitene. Balduin II. wurde Herrscher von Antiochia, nachdem er den vorigen Herrscher in den Schlacht von Ager Sanguinis 1119 geschlagen hatte. 1126 meldete der 18-jährige Bohemund, Sohn von Bohemund I. und gleichzeitig Kronprinz von Antiochia Anspruch auf den Thron an. Nachdem die Regierung an ihn übergeben wurde, heiratete Bohemund Alice. Die Heirat war Teil der Verbindung mit Balduins Familie. 1131 wurde Bohemund in der Schlacht mit den Danischmenden getötet und Balduin konnte nach Antiochia zurückkehren um die Regierung an sich zu nehmen, doch Alice beanspruchte die Stadt für sich selbst. Sie versuchte eine Allianz mit Zengi zu begründen, dem Seldschukischen Herrscher von Mossul und Aleppo, indem sie ihm anbot, eine ihrer Töchter mit einem seiner Söhne zu verheiraten. Der Bote von Alice wurde jedoch auf dem Weg zu Zengi von Balduin gefangengenommen, gefoltert und hingerichtet. Alice verweigerte Balduin den Zutritt zu Antiochia, aber einige der Antiochischen Adeligen öffneten die Tore für Balduins Vertreter, Fulko, Graf von Anjou (dem Schwager von Alice) und Joscelin I. von Edessa. Alice floh zunächst in die Zitadelle, stützte sich jedoch schließlich auf die Barmherzigkeit ihres Vaters und versöhnte sich wieder mit ihm. Sie wurde aus Antiochia vertrieben, durfte jedoch Latakia und Jabala für sich behalten, die Städte, die ihr Mitgift für die Heirat mit Bohemund gewesen waren. Balduin ließ Antiochia unter der Regierung von Joscelin, der anstelle von Alices und Bohemunds junger Tochter Konstanze herrschen sollte. Auch Balduin stab 1131. Er wurde in Jerusalem von seiner ältesten Tochter, Melisende, und ihrem Mann Fulko gefolgt. Joscelin starb ebenfalls bald und Alice versuchte erneut die Kontrolle über Antiochia zu bekommen und so zu verhindern, dass ihre Tochter die Herrschaft übernahm. Die Antiochischen Adeligen schlossen sich mit Fulko zusammen, Alice mit den anderen beiden Kreuzfahrerstaaten, Pons von Tripolis und Joscelins Sohn, Joscelin II.. Pons verbat Fulko die Durchreise durch die Grafschaft Tripolis und somit musste Fulko Antiochia über den Seeweg erreichen. Pons und Joscelin fürchteten vielleicht, dass Fulko die Oberhoheit Jerusalems über die nördlichen Staaten ausnutzen wollte, obwohl auch gemunkelt wurde, dass Alice sie einfach bestochen hatte. Fulko und Pons führten eine Schlacht nahe Rugia, aber am Ende schlossen sie Frieden. Fulko stellte die Regentschaft in Antiochia wieder her, indem er das Fürtstentum unter die Kontrolle von Rainald Masoier stellte. Um 1135 wollte Alice erneut Antiochia übernehmen, indem sie sich mit dem Byzantinischen Reich verbündete. Das wollte sie so tun, indem sie ihre Tochter Konstanze mit dem zukünftigen Herrscher Manuel Comennus verheiratete. Einige der Adeligen in der Grafschaft lehnten die Verbindung mit Griechenland ab und planten heimlich eine Heirat von Constantina mit Raimund von Poitiers. Der Patriarch, Ralph von Domfort, überzeugte Alice davon, dass Raimund kommen würde, um die noch immer minderjährige Constantina zu heiraten. Alice war gedemütigt und verließ Antiochia, wohin sie nie zurückkehrte. Sie starb in Latakia, ihr Todestag ist unbekannt. Eine ihrer Schwestern, Hodierna, heiratete Raimund von Tripolis und Ioveta wurde Äbtissin des Klosters St. Lazarus in Bethanien. Ihre Tochter Konstanze heiratete nach dem Tod von Raimund von Poitiers Rainald von Chatillon.
- Alicia de Antioquía o de Jerusalén fue princesa de Antioquía a través de su boda con el príncipe Bohemundo II de Antioquía. Era la segunda hija del rey Balduino II de Jerusalén con Morfia de Melitene. Sus hermanas fueron la reina Melisenda de Jerusalén, la condesa Hodierna de Trípoli y la abadesa Ioveta de Betania. Balduino II se había hecho regente de Antioquía después de la derrota del principado en la batalla de Ager Sanguinis en 1119. En 1126, el joven Bohemundo II, hijo de Bohemundo de Tarento, el primer príncipe de Antioquía, llegó para reclamar su herencia. Inmediatamente después de recibir sus dominios, este se casó con Alicia, probablemente como resultado de negociaciones anteriores a su llegada a Levante. En 1130 Bohemundo murió en batalla con los turcos Danisméndidas, y Balduino volvió a Antioquía para asumir la regencia, pero Alicia deseaba asumir el control del estado. Intentó aliarse a Zengi, el atabeg seljúcida de Mosul y Alepo, ofreciendo a su hija Constanza en boda a un príncipe musulmán. Pero en el camino, el mensajero que envió fue aprisionado, torturado y ejecutado. Alicia rechazó dejar a su padre entrar en Antioquía, pero algunos de los nobles del principado abrieron los portones a los representantes de Jerusalén, Fulco V de Anjou (su cuñado) y Joscelino I de Edesa. Inicialmente Alicia huyó de la ciudadela, pero acabó por rogar clemencia a su padre y a reconciliarse con este. Fue exiliada de Antioquía, pero le fueron concedidas Latakia y Jabala, las ciudades que le habían sido dadas en dote por su boda con Bohemundo. Balduino II asumió la regencia de Antioquía en nombre de Constanza pero murió en 1131, siendo sucedido en Jerusalén por su primogénita Melisenda y por Fulco, el esposo de esta. Con la muerte del fiel Joscelino poco después, Alicia una vez más intentó tomar el control de Antioquía. Cuando los nobles de este principado pidieron la ayuda de Fulco, Alicia se alió a los gobernantes de los otros dos estados cruzados del norte, Ponce de Trípoli y Joscelino II de Edesa. A pesar de haber sido especulado que Alicia los había sobornado, el apoyo de estos soberanos probablemente fue el resultado de que temían que el nuevo rey pretendiera imponer la soberanía de Jerusalén sobre sus dominios. Ponce no permitió el pasaje de Fulco por el Condado de Trípoli, por lo que este fue forzado a viajar por mar. Los dos príncipes cristianos trabaron entonces una batalla en Rugia pero, cuando eventualmente acordaron una paz, Fulco reasumió la regencia de Antioquía, colocando el principado bajo el control de Reinaldo Masoier. Cerca de 1135, Alice intentó una vez más tomar el control de Antioquía, negociando con el Imperio Bizantino la boda de su hija Constanza con Manuel I Comneno. Pero algunos de los nobles del principado, que no deseaban esta alianza, convocaron secretamente a Raimundo de Poitiers para casarse con la heredera. El patriarca Rudolfo de Domfort convenció a Alicia que Raimundo pretendía casarse con ella, pero acabaría por celebrar la boda de este noble con Constanza, aún menor de edad. Humillada, Alicia salio definitivamente de Antioquía. Murió en Latakia en fecha incierta, después de 1136.
- Alix de Jérusalem, (v. 1110 † après 1151) est une princesse d'Antioche, fille de Baudouin II, roi de Jérusalem, et de Morfia de Malatya.
- Baldovino II aveva assunto la reggenza di Antiochia dopo la disfatta del principato alla battaglia dell'Ager Sanguinis nel 1119. Nel 1126, il diciottenne Boemondo, figlio di Boemondo I, il fondatore del Principato di Antiochia, venne a reclamare la sua eredità. Subito dopo aver ricevuto il principato Boemondo si sposò con Alice, nozze probabilmente previste nei negoziati che avevano preceduto l'arrivo di Boemondo. Nel 1131 Boemondo fu ucciso in una battaglia contro i Danishmendidi e Baldovino tornò ad Antiochia per assumere la reggenza, ma Alice, che voleva la città per se stessa, tentò di stringere un'alleanza con Zengi, l'atabeg selgiuchide di Mossul e Aleppo, offrendo sua figlia in sposa ad un principe mussulmano. Il messaggero inviato da Alice a Zengi fu catturato sulla strada da Baldovino e fu torturato e giustiziato. Alice rifiutò di lasciare entrare Baldovino in Antiochia, ma alcuni dei nobili antiocheni aprirono le porte ai rappresentanti di Baldovino: Folco V d'Angiò (cognato di Alice) e Joscelin I di Edessa. Alice in un primo momento si rifugiò nella cittadella, ma poi si consegnò a suo padre, affidandosi alla sua misericordia, così alla fine si riconciliarono. Alice fu espulsa da Antiochia, ma le fu consentito di tenere per sé Laodicea e Jabala, le città che aveva ricevuto in dote quando aveva sposato Boemondo. Baldovino lasciò Antiochia sotto la reggenza di Joscelin, che governò per la giovane figlia di Alice e Boemondo, Costanza. Quando Baldovino morì, nel 1131, gli successe a Gerusalemme la sua figlia maggiore, sorella di Alice, Melisenda con il marito Folco. Anche Joscelin morì poco dopo, e Alice tentò nuovamente di prendere il controllo di Antiochia, non volendo che la sua giovane figlia ereditasse il principato. I nobili antiocheni chiesero l'aiuto di Folco, ed Alice si alleò con i governanti degli altri due Stati crociati settentrionali: Ponzio di Tripoli e Joscelin II, figlio di Joscelin I. Ponzio non avrebbe permesso a Folco di attraversare la Contea di Tripoli e Folco fu costretto a recarsi ad Antiochia viaggiando per mare. Sia Ponzio che Joscelin probabilmente temevano che Folco volesse imporre la sovranità di Gerusalemme sugli stati settentrionali, sebbene si disse anche che Alice li aveva semplicemente corrotti. Folco e Ponzio combatterono una battaglia vicino Rugia, ma alla fine si fece la pace, e Folco restaurò la reggenza in Antiochia, ponendo il principato sotto il controllo di Reynald Masoier. Attorno al 1135 Alice tentò nuovamente di prendere il controllo di Antiochia, negoziando con l'Impero bizantino per il matrimonio di Costanza; il futuro imperatore Manuele I Comneno era un candidato. Alcuni dei nobili del principato, tuttavia, che non volevano un'alleanza con i greci, convocarono segretamente Raimondo di Poitiers per sposare Costanza. Il Patriarca Rodolfo I di Domfront convinse Alice che Raimondo veniva per sposare lei, invece egli stesso celebrò le nozze di Raimondo con l'ancora minorenne Costanza. Alice, umiliata, lasciò Antiochia per non tornare mai più. Non conosciamo la data della sua morte; mel 1151 Alice appare ancora come Laodicie principessa (principessa di Laodicea) in un atto degli Ospitalieri, Delle altre sue sorelle Hodierna sposò Raimondo II di Tripoli e Ioveta divenne badessa del convento dedicato a San Lazzaro a Betania. Sua figlia Constanza, rimasta vedova di Raimond di Poitiers, si risposò con Rinaldo di Châtillon.
- Alice van Rethel, Prinses van Jeruzalem was een dochter van Boudewijn II van Jeruzalem en Morphia van Melitene. Door haar huwelijk met Bohemund II van Antiochië werd ze Prinses van Antiochië. Boudewijn II had het regentschap van Antiochië op zich genomen na het fiasco van de Slag van Ager Sanguinis in 1119. In 1126 meldde Bohemund II, zoon van Bohemund I zich aan het hof van Boudewijn, om zijn vorstendom op te eisen. Na het overhandigen van Antiochië, werd er een huwelijk gesloten met Alice, dit huwelijk was al voorbestemd door middel van voorgaande onderhandelingen met de overhandiging van het Vorstendom. Uit het huwelijk kwam een dochter genaamd Constance, mogelijke andere kinderen stierven jong of bij de geboorte, waardoor Constance haar vader opvolgde als Prinses van Antiochië.
- Alice de Antioquia ou de Jerusalém (ou Haalis, Halis, Adelicia) foi princesa de Antioquia através do seu casamento com o príncipe Boemundo II. Era a segunda filha do rei Balduíno II de Jerusalém com Morfia de Melitene. As suas irmãs foram a rainha Melisende de Jerusalém, a condessa Hodierna de Trípoli e a abadessa Ioveta da Betânia. Balduíno II tornara-se regente de Antioquia após a derrota do principado na batalha de Ager Sanguinis em 1119. Em 1126, o jovem Boemundo II, filho de Boemundo I, o primeiro príncipe de Antioquia, chegou para reclarmar a sua herança. Imediatamente depois de receber os seus domínios, este casou-se com Alice, provavelmente como resultado de negociações anteriores à sua chegada ao Levante. Em 1130 Boemundo morreu em batalha com os turcos danismendidas, e Balduíno voltou a Antioquia para assumir a regência, mas Alice desejava assumir o controlo do estado. Tentou aliar-se a Zengi, o atabeg seljúcida de Mossul e Alepo, oferecendo a sua filha Constança em casamento a um príncipe muçulmano. Mas a caminho, o mensageiro que enviou foi aprisionado, torturado e executado. Alice recusou-se a deixar o pai entrar em Antioquia, mas alguns dos nobres do principado abriram os portões aos representantes de Jerusalém, Fulque V de Anjou (seu cunhado) e Joscelino I de Edessa. Inicialmente Alice fugiu para a cidadela, mas acabou por rogar clemência ao seu pai e a reconciliar-se com este. Foi exilada de Antioquia, mas foram-lhe concedidas Latakia e Jabala, as cidades que lhe tinham sido dadas em dote pelo seu casamento com Boemundo. Balduíno assumiu a regência de Antioquia em nome de Constança mas morreu em 1131, sendo sucedido em Jerusalém pela sua primogénita Melisende e por Fulque, o esposo desta. Com a morte do fiel Joscelino pouco depois, Alice mais uma vez tentou tomar o controlo de Antioquia. Quando os nobres deste principado pediram a ajuda de Fulque, Alice aliou-se aos governantes dos outros dois estados cruzados a norte, Ponce de Trípoli e Joscelino II de Edessa. Apesar de ter sido especulado que Alice os subornara, o apoio destes soberanos provavelmente foi o resultado do temerem que o novo rei pretendesse impôr a suserania de Jerusalém sobre os seus domínios. Ponce não permitiu a passagem de Fulque pelo Condado de Tripoli, pelo que este foi forçado a viajar por mar. Os dois príncipes cristãos travaram então uma batalha em Rugia mas, quando eventualmente acordaram uma paz, Fulque reassumiu a regência de Antioquia, colocando o principado sob o controlo de Reinaldo Masoier. A cerca de 1135, Alice tentou mais uma vez tomar o controlo de Antioquia, negociando com o Império Bizantino o casamento da sua filha Constança com Manuel Comneno. Mas alguns dos nobres do principado, que não desejavam esta aliança, convocaram secretamente Raimundo de Poitiers para se casar com a herdeira. O patriarca Rudolfo de Domfort convenceu Alice que Raimundo pretendia casar-se consigo, mas acabaria por celebrar o casamento deste nobre com Constança, ainda menor de idade. Humilhada, Alice saíu definitivamente de Antioquia. Morreu em Latakia em data incerta, depois de 1136.
- Алиса Антиохийская (также Галис или Аделисия) (ок. 1110 — до 1161) — жена Боэмунда II, князя Антиохии. Родителями Алисы были Балдуин II Иерусалимский и Морфия Мелитенская.
|