| dbpedia-owl:abstract
|
- An alexandrine is a line of poetic meter comprising 12 syllables. Alexandrines are common in the German literature of the Baroque period and in French poetry of the early modern and modern periods. Drama in English often used alexandrines before Marlowe and Shakespeare, by whom it was supplanted by iambic pentameter (5-foot verse). In non-Anglo-Saxon or French contexts, the term dodecasyllable is often used.
- Der Alexandriner ist ein in der französischen Literatur entwickeltes und von dort in andere Literaturen übernommenes Versmaß. In der deutschen Dichtung war er vor allem im Barockzeitalter gängig. Nach der deutschen Verslehre entspricht er i. d. R. einem sechshebigen Jambus mit einer Zäsur nach der sechsten Silbe, d.h. genau in der Mitte. Er trägt somit einen festen Akzent auf seiner sechsten und zwölften Silbe. Man unterscheidet zwischen heroischem Alexandriner mit fortlaufenden Reimpaaren und elegischem Alexandriner mit anderem, zum Beispiel umarmendem Reim. Manchmal wird der Alexandriner irreführend auch als jambischer Hexameter bezeichnet – mit dem sechshebigen, antiken Hexameter, der aus mehreren Daktylen besteht, hat er jedoch nichts zu tun. Ein Beispiel aus Es ist alles eitel von Andreas Gryphius: Du siehst, wohin du siehst, / nur Eitelkeit auf Erden. Was dieser heute baut, / reißt jener morgen ein, Wo itzund Städte stehn, / wird eine Wiese sein, Auf der ein Schäferskind / wird spielen mit den Herden.
- Alejandrino es el verso de catorce sílabas métricas compuesto de dos hemistiquios de siete sílabas con acento en la sexta y decimotercera sílaba, si hablamos del alejandrino clásico, ya que acepta otro tipo de acentuaciones siempre y cuando se respete la cesura o pausa entre los dos hemistiquios heptasílabos. Esta cesura o pausa funciona como la pausa a final de verso, no admitiendo la sinalefa y hace equivalentes los finales agudos, llanos y esdrújulos según las reglas métricas del español. Su nombre proviene de la composición Roman d'Alexandre, poema escrito por Le Tors y Alexandre de Bernay fechado en el siglo XII. Fue muy usado en la lírica del Mester de Clerecía. El verso alejandrino no acepta la licencia poética denominada sinalefa entre sus dos hemistiquios. Por ende, cada uno de los hemistiquios respeta la preceptiva que corresponde a la acentuación versal, a saber: hemistiquio terminado en palabra aguda: suma una sílaba; hemistiquio terminado en palabra grave o llana: cuenta todas las sílabas correspondientes al verso; hemistiquio terminado en palabra esdrújula: resta una sílaba. Sílaba métrica es la utilizada en poesía. Difiere de la sílaba gramatical, porque acepta licencias poéticas como sinalefa, el hiato, la diéresis y la sinéresis. Considerando las mismas reglas para los hemistiquios, la acentuación de los alejandrinos es la siguiente:Plantilla:Cita requerida Clásico: 2ª, 6ª, 9ª, 13ª Con buen ritmo : 3ª, 6ª, 9ª, 13ª 3ª, 6ª, 10ª, 13ª 4ª, 6ª, 9ª, 13ª 4ª, 6ª, 11ª, 13ª 2ª, 6ª, 10ª, 13ª 3ª, 6ª, 11ª, 13ª Semirrítmico: 3ª, 6ª, 13ª. No recomendable: 2ª, 6ª, 8ª, 13ª 1ª, 6ª, 9ª, 13ª
- Aleksandriini on ranskalainen runomitta, jota käytettiin ensimmäistä kertaa Aleksanderin laulussa noin vuonna 1180. Aleksandriini sisältää 12 tai 13 jambista tavua ja tahtilepo on joka kuudennen tahdin jälkeen. Aleksandiriini oli hyvin suosittu runomitta Ranskassa 1600-luvulta lähtien. Nykyään aleksandiriinia käyttää muun muassa Guy Goffette.
- L'alessadrino o martelliano è un verso composto da due emistichi di almeno sei sillabe ciascuno, nei quali la sesta sillaba è accentata. Nella metrica francese e provenzale, l'alessandrino è un verso composto da un doppio esasillabo (hexasyllabe). Nella metrica italiana all'esasillabo corrisponde il settenario. Quindi l'alessandrino o martelliano può essere definito anche come un doppio settenario. In altre parole è formato da due parti giustapposte, ognuna delle quali è detta emistichio, indipendenti l'una dall'altra. Esso fa parte dunque della serie di "versi composti" della metrica italiana. Alcuni studiosi chiamano questo metro anche "tetradecasillabo".
- アレクサンドラン（または十二音綴、alexandrine）は詩における韻律の行、つまり詩行（詩句）の一種。英語詩でも使われ、その場合はアレクサンドル格と訳される。アレクサンドランはバロック時代のドイツ文学や、近・現代のフランス語詩で一般的である。イギリス演劇でも、古い時代に使われることは多かったが、クリストファー・マーロウやウィリアム・シェイクスピアによって弱強五歩格にとって代わられた。
- Een alexandrijn is een zesvoetige jambische versregel, dus een versregel die uit zes jamben bestaat. Als die zes jamben worden gevolgd door nog één onbeklemtoonde lettergreep (bijvoorbeeld vanwege het gebruik van vrouwelijk rijm) wordt er nog steeds van een alexandrijn gesproken. De alexandrijn is genoemd naar de Roman d'Alexandre van Alexandre de Bernay. Een alexandrijn is een voorbeeld van een hexameter en wordt ook wel heroïsch vers genoemd. Voorbeeld De Zee, de Zee, klotst voort in eindeloze deining
- Aleksandryn – forma wierszowa, w której ostatnią akcentowaną sylabą przed średniówką jest sylaba szósta od początku wersu oraz szósta sylaba po średniówce, która jest jednocześnie ostatnią akcentowaną sylabą w wersie. W wielu miejscach podkreśla się, iż aleksandryn jest heksametrem jambicznym. W oryginalnym francuskim aleksandrynie obostrzenie takie nie występuje. Forma ta jest stosowana w utworach o charakterze heroicznym, np. w epopejach lub tragediach. Wiersz ten był popularny w poezji niemieckiej epoki baroku oraz w nowoczesnej poezji francuskiej. Nazwa pochodzi od francuskiego XII-wiecznego zbioru poematów o Aleksandrze Macedońskim. Co do pochodzenia uważa się, że aleksandryn jest to iloczasowy asklepiadej mniejszy, który został w ten sposób zaadaptowany do poezji beziloczasowej jako wiersz sylabiczny. Aleksandryn był używany przez Pierre Corneille'a i Jean Racine'a w ich dramatach. Także pojawiał się u Charles Baudelaire'a, np. w Klejnotach (fr. Les Bijoux), oraz u Paula Éluarda, np. w L'Égalité des sexes (Równość płci). W języku polskim forma ta jest bardzo rzadka ze względu na trudności w uzyskaniu czystego wersu jambicznego oraz w bardzo nienaturalnie po polsku brzmiącym układzie wersowym z akcentowaną ostatnią sylabą. W tłumaczeniach aleksandryn często oddawany jest innym wersem, zwykle trzynastozgłoskowym o mieszanej stopie, tak na przykład przetłumaczył Jan Andrzej Morsztyn zapisanego aleksandrynem Cyda Corneille'a. Podobnie w trzynastozgłoskowcu ujął Tadeusz Lubelski Klejnoty Baudelaire'a.
- Alexandrin är ett sexfotat versmått med förmodat ursprung i den franska klassicismen. Användes flitigt i Sverige under 1700- och 1800-talet av till exempel Bellman. Den (ursprungliga) franska alexandrinen följer samma mönster som hexameter men med stigande versfötter. Den svenska alexandrinen är stikisk, utan strofer men med rader som rimmar parvis, där varje rad består av sex jamber med en cesur efter tredje versfoten. När franska diktare ville översätta de klassiska eposen på hexameter från grekiska hade de svårt att få ihop tillräckligt många fallande versfötter. Man löste problemet genom att helt enkelt ersätta de fallande versfötterna med stigande. I Frankrike beskrivs sålunda ofta hexameter som sexfotat versmått med stigande rytm, något som Aristoteles skulle ansett opassande för heroisk diktning. När det franska versmåttet började användas i Sverige skulle det användas med franskklassicismens gravallvarliga ämnesbehandling, vardagliga och låga ord fick inte förekomma. Bellman var kanske en av dem som bäst behärskade den svenska stikiska versionen, men han använde den ofta parodiskt i sin ordensdiktning: Exempel Ur Bellmans En ovädersskildring ur Bacchi fest, sjette sången firad 1771, den 4 october Skall jag / slå i / en sup, |/ så hän- /der det / ibland, At Joph /ur med / blixt |/slår flas/kan ur /min hand Och jag /insvep-/es grymt |/ i natt /ens svar-/ta sky- /ar. Knall! Åsk-/an slog/ ett slag,|/ slog ner/ i vå- /ra by- /ar
- Александрийский стих — французский двенадцатисложный стих с цезурой после шестого слога, с обязательными ударениями на шестом и двенадцатом слоге и с обязательным смежным расположением попеременно то двух мужских, то двух женских рифм. Название свое он (предположительно) получил от «Романа об Александре», который был написан как раз таким двенадцатисложным стихом. Впервые он встречается в конце XI века («Путешествие Карла Великого в Иерусалим и Константинополь»). Особенно он был распространён в период французской классической трагедии. Ритмически александрийский стих характеризуется тем, что распадается на два полустишия по шесть слогов в каждом. В каждом полустишии имеется обычно два ударения — одно постоянное (на конце — «accent fixé»); различные комбинации этих ударений, дающих 36 фигур, и создают ритмическое движение александрийского стиха. Первоначально александрийский стих являлся чисто силлабическим стихом, но в результате длительной эволюции приобрёл отчётливое тоническое строение. У французских романтиков Александрийский стих характеризуется резкими нарушениями цезуры, передвигающейся направо и соответственно изменяющей расположение ударений.
- L'alexandrin est, en métrique française classique, un vers composé, formé de deux hémistiches (ou sous-vers) de six syllabes chacun. Les deux hémistiches s'articulent à la césure, qui est le lieu de contraintes spécifiques. Les métriciens du Modèle:XIXe siècle ont cru pouvoir identifier deux formes d'alexandrin : le tétramètre, ou alexandrin classique, et le trimètre, forme particulière apparue à l'époque romantique. On tend aujourd'hui à considérer que ces découpages rythmiques secondaires ne relèvent pas à proprement parler de la métrique et que, par conséquent, ils ne sauraient participer de la définition de l'alexandrin. On ne saurait en revanche se contenter de définir l'alexandrin comme un vers de douze syllabes : les composants de l'alexandrin sont les hémistiches, et les syllabes ne sont que les composants de l'hémistiche. On lit parfois que l'alexandrin compte douze pieds, mais le terme de « pied » ne désignant dans ce cas pas autre chose que des syllabes, il vaut mieux l'éviter.
|
| rdfs:comment
|
- An alexandrine is a line of poetic meter comprising 12 syllables. Alexandrines are common in the German literature of the Baroque period and in French poetry of the early modern and modern periods. Drama in English often used alexandrines before Marlowe and Shakespeare, by whom it was supplanted by iambic pentameter (5-foot verse). In non-Anglo-Saxon or French contexts, the term dodecasyllable is often used.
- Aleksandriini on ranskalainen runomitta, jota käytettiin ensimmäistä kertaa Aleksanderin laulussa noin vuonna 1180. Aleksandriini sisältää 12 tai 13 jambista tavua ja tahtilepo on joka kuudennen tahdin jälkeen. Aleksandiriini oli hyvin suosittu runomitta Ranskassa 1600-luvulta lähtien. Nykyään aleksandiriinia käyttää muun muassa Guy Goffette.
- アレクサンドラン（または十二音綴、alexandrine）は詩における韻律の行、つまり詩行（詩句）の一種。英語詩でも使われ、その場合はアレクサンドル格と訳される。アレクサンドランはバロック時代のドイツ文学や、近・現代のフランス語詩で一般的である。イギリス演劇でも、古い時代に使われることは多かったが、クリストファー・マーロウやウィリアム・シェイクスピアによって弱強五歩格にとって代わられた。
- Der Alexandriner ist ein in der französischen Literatur entwickeltes und von dort in andere Literaturen übernommenes Versmaß. In der deutschen Dichtung war er vor allem im Barockzeitalter gängig. Nach der deutschen Verslehre entspricht er i. d. R. einem sechshebigen Jambus mit einer Zäsur nach der sechsten Silbe, d.h. genau in der Mitte. Er trägt somit einen festen Akzent auf seiner sechsten und zwölften Silbe.
- Alejandrino es el verso de catorce sílabas métricas compuesto de dos hemistiquios de siete sílabas con acento en la sexta y decimotercera sílaba, si hablamos del alejandrino clásico, ya que acepta otro tipo de acentuaciones siempre y cuando se respete la cesura o pausa entre los dos hemistiquios heptasílabos. Esta cesura o pausa funciona como la pausa a final de verso, no admitiendo la sinalefa y hace equivalentes los finales agudos, llanos y esdrújulos según las reglas métricas del español.
- L'alessadrino o martelliano è un verso composto da due emistichi di almeno sei sillabe ciascuno, nei quali la sesta sillaba è accentata. Nella metrica francese e provenzale, l'alessandrino è un verso composto da un doppio esasillabo (hexasyllabe). Nella metrica italiana all'esasillabo corrisponde il settenario. Quindi l'alessandrino o martelliano può essere definito anche come un doppio settenario.
- Een alexandrijn is een zesvoetige jambische versregel, dus een versregel die uit zes jamben bestaat. Als die zes jamben worden gevolgd door nog één onbeklemtoonde lettergreep (bijvoorbeeld vanwege het gebruik van vrouwelijk rijm) wordt er nog steeds van een alexandrijn gesproken. De alexandrijn is genoemd naar de Roman d'Alexandre van Alexandre de Bernay. Een alexandrijn is een voorbeeld van een hexameter en wordt ook wel heroïsch vers genoemd.
- Aleksandryn – forma wierszowa, w której ostatnią akcentowaną sylabą przed średniówką jest sylaba szósta od początku wersu oraz szósta sylaba po średniówce, która jest jednocześnie ostatnią akcentowaną sylabą w wersie. W wielu miejscach podkreśla się, iż aleksandryn jest heksametrem jambicznym. W oryginalnym francuskim aleksandrynie obostrzenie takie nie występuje. Forma ta jest stosowana w utworach o charakterze heroicznym, np. w epopejach lub tragediach.
- Alexandrin är ett sexfotat versmått med förmodat ursprung i den franska klassicismen. Användes flitigt i Sverige under 1700- och 1800-talet av till exempel Bellman. Den (ursprungliga) franska alexandrinen följer samma mönster som hexameter men med stigande versfötter. Den svenska alexandrinen är stikisk, utan strofer men med rader som rimmar parvis, där varje rad består av sex jamber med en cesur efter tredje versfoten.
- Александрийский стих — французский двенадцатисложный стих с цезурой после шестого слога, с обязательными ударениями на шестом и двенадцатом слоге и с обязательным смежным расположением попеременно то двух мужских, то двух женских рифм. Название свое он (предположительно) получил от «Романа об Александре», который был написан как раз таким двенадцатисложным стихом. Впервые он встречается в конце XI века («Путешествие Карла Великого в Иерусалим и Константинополь»).
- L'alexandrin est, en métrique française classique, un vers composé, formé de deux hémistiches (ou sous-vers) de six syllabes chacun. Les deux hémistiches s'articulent à la césure, qui est le lieu de contraintes spécifiques. Les métriciens du Modèle:XIXe siècle ont cru pouvoir identifier deux formes d'alexandrin : le tétramètre, ou alexandrin classique, et le trimètre, forme particulière apparue à l'époque romantique.
|
