| dbpprop:abstract
|
- Alexander Ypsilantis, Ypsilanti, or Alexandros Ypsilantis was a member of a prominent Phanariot Greek family, a prince of the Danubian Principalities, a senior officer of the Imperial Russian cavalry during the Napoleonic Wars, and a leader of the Filiki Eteria, a secret organization that coordinated the beginning of the Greek War of Independence against the Ottoman Empire. He should not be confused with his namesake grandfather, a Prince of Wallachia and Moldavia at the end of the 18th century.
- Fürst Alexander Ypsilantis oder Ypsilanti war ein General im Kampf um die Unabhängigkeit Griechenlands.
- Alexandre Ypsilantis ou Aléxandros Ypsilántis (1792 – 1828) fut un chef de guerre et héros national grec. Il ne doit pas être confondu avec son grand-père, Alexandre Ypsilantis, Prince de Moldavie et Valachie à la fin du XVIIIe siècle. Son père Constantin Ypsilántis avait, quant à lui, pris part à une conspiration en vue de libérer la Grèce. Lorsque le complot fut découvert, il s’enfuit à Vienne. Le Sultan lui accorda son pardon et le nomma hospodar de Moldavie en 1799. Déposé en 1805, il s’enfuit à Saint-Pétersbourg. En 1806, à la tête de 20.000 Russes, il s’empara de Bucarest et tenta à nouveau de libérer la Grèce. La Paix de Tilsit réduisit tous ses espoirs à néant. Il retourna en Russie en mourut à Kiev. Alexandre avait accompagné son père à Saint-Pétersbourg en 1805. En 1809, il devint officier de cavalerie dans la Garde Impériale. Il se distingua par sa bravoure en 1812 et 1813 et perdit un bras à la bataille de Dresde. Il fut promu colonel en 1814 et devint aide de camp du Tsar Alexandre I. C’est en cette qualité qu’il participa au Congrès de Vienne. En 1817, il devint Général de Brigade et commandait une brigade de hussards. En 1820, après le refus du Comte Ioánnis Kapodístrias, il fut choisi par la Philiki Etairia comme chef militaire. Il devait diriger l’insurrection contre l’Empire ottoman à partir des provinces de Moldavie et Valachie. Accompagné de nombreux autres officiers grecs servant dans l’armée russe, il traversa le Prout le 6 mars 1821, annonçant qu’il disposait du « soutien d’une grande puissance ». Il prit Iaşi le jour même, mais, au lieu d’avancer, il s’y installa. Là, il laissa faire les massacres de marchands turcs. Il n’atteignit jamais Bucarest. La ville était cependant plus ou moins dans les mains de son allié valaque Tudor Vladimirescu. Mais, les paysans valaques avaient plus de griefs contre l’administration grecque phanariote que la Porte leur avait envoyée que contre la Porte elle-même. Il semblerait que le Chancelier autrichien Metternich ait fait fabriquer une (fausse) correspondance entre Ypsilantis et les libéraux parisiens afin de le discréditer aux yeux du Tsar. Le 12 mai 1821, la Sainte-Alliance publia un manifeste rappelant aux populations qu’elles devaient attendre réformes et justice de leurs souverains légitimes, et non chercher à les obtenir par les armes. C’était une condamnation des événements d’Italie, mais aussi de Moldavie. En effet, le Tsar Alexandre I ajoutait en son nom propre qu’il considérait l’expédition d’Ypsilantis comme « l’effet de l’exaltation qui caractérise l’époque actuelle, ainsi que de l’inexpérience et de la légèreté d’un jeune homme. » Ypsilantis était rayé des cadres de l’armée russe. La Russie offrait même à l’Empire ottoman le soutien de ses troupes pour écraser l’insurrection de Moldavie et Valachie. En même temps, le Sultan avait obtenu du nouveau Patriarche de Constantinople (le précédent ayant été pendu le 10 avril) l’excommunication d’Ypsilantis. Les troupes qu’il avait réussi à réunir, considéré par les Grecs comme le deuxième Bataillon sacré de leur Histoire, avaient déjà commencé à déserter. Les départs se multiplièrent. Les défaites ne pouvaient que suivre. Ypsilantis fut définitivement vaincu à Drăgăşani le 19 juin. Il négocia alors avec les autorités autrichiennes l’autorisation de traverser leur territoire pour regagner la Russie. Metternich accepta, mais aussitôt qu’Ypsilantis fut en Autriche, il donna l’ordre de le faire arrêter. Il passa sept ans en forteresse ou résidence surveillée. Fin 1827, Nicolas I obtint sa libération. Il se retira à Vienne où il mourut, le 31 janvier 1828, dans le plus complet dénuement des suites de ses blessures et des mauvaises conditions dans lesquelles il avait passé les sept dernières années de sa vie.
- È considerato un eroe nazionale greco.
- ファイル:Alexander2. jpg アレクサンドル・イプシランチ アレクサンドル・イプシランチまたはアレクサンドル・イプシランティス（ロシア語 Александр Константинович Ипсиланти、ギリシャ語 Αλέξανδρος Υψηλάντης、ルーマニア語 Alexandru Ipsilanti、英語 Alexander Ypsilantis、Ypsilanti、または Alexandros Ypsilantis 、1792年12月12日 - 1828年1月31日）は、帝政ロシアの軍人。少将。秘密結社「フィリキ・エテリア」の指導者として、1821年のギリシャ独立戦争に参加した。 コンスタンチノープル出身。1806年、両親と共にロシアに移住し、キエフに定住した。1808年、ロシア帝国軍に入隊。1812年、クリャスツィ及びポロツク会戦に参加。1813年、中佐としてバウツェン及びドレスデン会戦に参加し、右腕を負傷した。この時の功績により、金製の武器を授与され、大佐に昇進した。1816年にアレクサンドル1世の副官、1817年から第1軽騎兵師団の旅団長となる。 1820年4月、ギリシアの独立をめざす秘密結社「フィリキ・エテリア」に加入する。フィリキ・エテリアは先代のニコラオス・スクファスが死んだ後の指導者を求めていた。エテリアの重鎮であったエマニュエル・クサントスは、自由主義者で軍事的実績もあるイプシランチに注目し、指導者として推挙する。イプシランチの元でフィリキ・エテリアは独立戦争の計画を進めた。イプシランチは1821年2月～3月、バルカン諸民族の対トルコ蜂起を扇動するためにヤシに赴く。ギリシア人に檄文を飛ばし、反乱軍を組織し、3月6日にロシアとトルコの国境であるプルト川を渡り反乱を開始した。3月23日、イプシランチの軍勢はペロポネソス半島南部のカラマタを支配下におさめた。同時に半島各地で呼応した決起が続き、これを記念して3月25日がギリシアの独立記念日となっている。さらにマケドニア、クレタ島、キプロスなどでの反乱を主導し、ギリシア各地がオスマン帝国の支配下を離れて独立状態に至った。 さらにイプシランチはモルドバに向かい、1821年～1829年のギリシア民族解放革命（汎ギリシャ主義）の契機となるモルドバ蜂起を指揮した。しかし1821年7月、イプシランチの部隊はドラガシャ二付近でトルコ軍に撃破され、彼自身はオーストリア帝国に逃亡し刑務所に入れられた。 1827年、ロシアが干渉しイプシランチは釈放されたものの、翌年に死亡している。
- Aleksander Ipsilanti, gr. Αλέξανδρος Υψηλάντης, ros. Александр Константинович Ипсиланти, rum. Alexandru Ipsilanti – generał rosyjski, przywódca greckiego stowarzyszenia niepodległościowego Filiki Eteria i powstania antytureckiego w Rumunii w 1821 Pochodził z fanariockiego rodu Ipsilantich, był synem hospodara Mołdawii i Wołoszczyzny Konstantyna Ipsilantiego. Jego ojciec, osadzony na tronie mołdawskim przez Wysoką Portę podczas wojny rosyjsko-tureckiej opowiedział się po stronie Rosji i tam wyjechał w trakcie wojny. Zabrał ze sobą nastoletniego Aleksandra, który z zaczął robić karierę w carskiej armii, uczestnicząc w wojnach napoleońskich. Zyskał sobie sympatię cara Aleksandra I podczas kongresu wiedeńskiego, wkrótce potem sięgnął po stopień generała i stanowisko adiutanta carskiego. Nie zapomniawszy o swoich greckich korzeniach zaangażował się w działalność utworzonego w Rosji w 1814 stowarzyszenia Filiki Eteria, którego celem było doprowadzenie do wyzwolenia Grecji spod panowania osmańskiego. Stowarzyszenie przygotowywało wielkie powstanie ogólnobałkańskie przeciwko Turkom, licząc nie tylko na Greków (obecnych także licznie w Rumunii w związku z trwającymi od długiego czasu rządami fanariockimi), ale także wsparcie Rosji (z której ambasadorem tureckim ustalano plan działania) i słowiańskiej ludności Bałkanów. Na dowódcę akcji wybrano właśnie Ipsilantiego. Ipsilanti zmienił plany, które zakładały pierwotnie, że uderzenie na księstwa rumuńska będzie miało jedynie charakter dywersyjny, i zdecydował się wkroczyć do Mołdawii i Wołoszczyzny, a następnie wraz posuwać się dalej w głąb Bałkanów. Sygnałem do rozpoczęcia akcji stała się śmierć hospodara wołoskiego Aleksandra Suţu w styczniu 1821 – wówczas władzę w Bukareszcie przejęła konspirująca z Ipsilantim opozycja wołoska, która zgodnie z ustaleniami wznieciła powstanie (na jego czele stanął Tudor Vladimirescu). Wkrótce potem, w lutym Ipsilanti wkroczył do Mołdawii zajmując w porozumieniu z tutejszym hospodarem Michałem Grzegorzem Suţu Jassy. Wydał tutaj specjalną odezwę do ludności rumuńskiej zapewniając, że jego celem jest tylko przemarsz przez Rumunię i walka z Turkami. Jednak wypadki potoczyły się niezgodnie z jego planem. W swojej odezwie dość niezręcznie odsłonił swoje powiązania zarówno z Rosją, jak i z międzynarodowym ruchem rewolucyjnym. Powstanie Vladimirescu na Wołoszczyźnie także przyjęło odmienny od zakładanego charakter, na pierwszym miejscu stawiając hasła społeczne. Z tego powodu działania Ipsilantiego zostały potępione przez konferencję Świętego Przymierza i nie mógł on liczyć na pomoc Rosji, co znacząco zmniejszyło szanse ruchu i spowodowało odwrócenie się od niego rumuńskich stronników, którzy woleli wyjechać z kraju. Mimo to opanował Mołdawię i z niewielkimi siłami wkroczył na Wołoszczyznę. Tutaj jednak okazało się, że niemożliwa będzie współpraca z powstańcami Vladimirescu – rozmowy dwóch przywódców doprowadziły do ustalenia swego rodzaju neutralności pomiędzy obu ruchami, przy czym Vladimirescu opanował Bukareszt i ogłosił się hospodarem wołoskim, a Ipsilanti zajął podgórskie rejony Karpat, pod granicą austriacką. Vladimirescu, widząc brak szansy w samodzielnym działaniu i straciwszy nadzieję na rosyjską interwencję, zaczął planować pozbycie się heterystów z kraju i doprowadzenie do kompromisu z Turkami. Odmówił co prawda współudziału w działaniach tureckich przeciwko Ipsilantiemu, jednak gdy korespondencja prowadzona przez niego z Turkami wpadła w ręce Greków, został przez nich uznany za zdrajcę. Wkrótce został obalony przez spisek własnych oficerów, którzy wydali go Grekom Ipsilantiego (został przez nich zamordowany). Upadek Vladimirescu spowodował, że jedynym przeciwnikiem Turków w księstwach rumuńskich pozostały oddziały Ipsilantiego. 7 czerwca zostały one pobite w bitwie pod Drăgăşani; Ipsilanti pozostawiwszy swoich towarzyszy, w tajemnicy uciekł do Siedmiogrodu, gdzie został uwięziony przez Austriaków. Resztki jego oddziałów broniły się jeszcze przez jakiś czas w ufortyfikowanych monastyrach rumuńskich. Po 1821 Ipsilanti spędził kilka lat w uwięzieniu w austriackiej twierdzy Terezin, skąd został uwolniony dopiero w listopadzie 1827 (wskutek interwencji cara rosyjskiego Mikołaja I, którym jednak zastrzegał brak możliwości powrotu Ipsilantiego do Rosji). Krótko później, w styczniu 1828 Ipsilanti zmarł w Wiedniu. W 1964 jego szczątki, jako jednego z bohaterów greckiej walki o niepodległość, zostały przeniesione z Austrii do Aten.
- Alexandru Ipsilanti sau Ipsilante, şeful Eteriei greceşti din 1821, a fost fiul domnitorului Constantin Ipsilanti al Munteniei. A intrat de timpuriu în armata rusească, a rămas ciung în urma luptei de la Dresda şi a ajuns până la gradul de maior. Devenit epitrop general al Eteriei, hotărăşte că a venit momentul ca grecii să-şi obţină eliberarea de sub dominaţia turcilor şi în 1821 declansează revoluţia. Cu o armată strânsă în Basarabia şi formată din greci, bulgari, sârbi, albanezi şi arnăuţi, trece în principate, bazându-se şi pe ridicarea populaţiei de aici, şi mai ales pe sprijinul domnitorului moldovean Mihail Suţu. De la Iaşi, unde turcii sunt măcelăriţi şi lumea îngrozită, trece spre Ţara Românească. Aici, intră în conflict cu Tudor Vladimirescu, ce conducea Revoluţia de la 1821. Eteriştii îl ucid mişeleşte pe eroul roman în 27 mai 1821 şi-i aruncă trupul într-o fântână părăsită de langa Târgovişte. În cele din urmă însă, revoluţia lui Ipsilanti nu reuşeşte. Rusia o dezaprobă, populaţia Principatelor Române o urăşte, din cauza jafurilor făcute de eterişti şi a uciderii lui Tudor Vladimirescu. Mai mult decât atât, oştile turceşti o sfarmă în lupta de la Drăgăşani din 7 iunie 1821, deşi grecii erau de trei ori mai numeroşi. Lupta a fost pierdută mai ales din cauza lui Ipsilanti care a rămas cu trei ore în urma armatei. A doua zi, i-a numit pe oamenii săi "turme nemernice de sclavi" şi i-a părăsit, trecând în Transilvania. De aici, fuge la Viena, unde peste câţiva ani moare aproape în mizerie, nebun, în 1828, în timp ce era în închisoare.
- Файл:Alexander2. jpg Александр Ипсиланти Князь Александр Ипсилантис-младший, в России Александр Константинович Ипсиланти — руководитель Греческой революции, национальный герой Греции.
- Alexandros Ypsilantis, Alexander Ypsilantis eller Ypsilanti;;, född 1792, död 1828, var en grekisk frihetskämpe. Han var bror till Demetrios Ypsilantis. Han kom med sin fader Konstantinos Ypsilantis till Ryssland 1805, där han blev officer vid hästgardet och kom i gunst hos tsar Alexander. Han utmärkte sig i krigen 1812-13 och blev överste 1814 och generalmajor 1817. Februari 1820 blev han chef för hetairian. I mars 1820 höjde han upprorsfanan i Moldavien, men led i juni ett förkrossande nederlag vid Drăgăşani och var tvungen att fly året därpå. Han återfanns i österrikisk fångenskap fram till 1827.
- Aleksandros İpsilantis (1792-1828) Fenerli Rum İpsilantis ailesi'nin üyesi Yunan bir komutan ve Yunanistan'ın ulusal kahramanıdır. 1725-1805 yılları arasında yaşamış olan aynı isimli dedesiyle karıştırılmamalıdır.
- Іпсіланті Олександр Костянтинович — походив з відомої фанаріотській родині Іпсіланті. Син Костянтина Іпсіланті, господаря Валахії та князя Молдови, брат Дмитра Іпсіланті. Керівник грецької таємної організації «Філікі Етерія». Учасник Вітчизняної війни 1812, генерал-майор російської армії. У 1821 р. сформував повстанську армію і підняв антиосманське повстання в Молдові, що стало сигналом до початку Грецької революції 1821-29 рр.
|
| rdfs:comment
|
- Alexander Ypsilantis, Ypsilanti, or Alexandros Ypsilantis was a member of a prominent Phanariot Greek family, a prince of the Danubian Principalities, a senior officer of the Imperial Russian cavalry during the Napoleonic Wars, and a leader of the Filiki Eteria, a secret organization that coordinated the beginning of the Greek War of Independence against the Ottoman Empire. He should not be confused with his namesake grandfather, a Prince of Wallachia and Moldavia at the end of the 18th century.
- Fürst Alexander Ypsilantis oder Ypsilanti war ein General im Kampf um die Unabhängigkeit Griechenlands.
- Alexandre Ypsilantis ou Aléxandros Ypsilántis (1792 – 1828) fut un chef de guerre et héros national grec. Il ne doit pas être confondu avec son grand-père, Alexandre Ypsilantis, Prince de Moldavie et Valachie à la fin du XVIIIe siècle. Son père Constantin Ypsilántis avait, quant à lui, pris part à une conspiration en vue de libérer la Grèce. Lorsque le complot fut découvert, il s’enfuit à Vienne. Le Sultan lui accorda son pardon et le nomma hospodar de Moldavie en 1799.
- È considerato un eroe nazionale greco.
- ファイル:Alexander2.
- Aleksander Ipsilanti, gr. Αλέξανδρος Υψηλάντης, ros. Александр Константинович Ипсиланти, rum. Alexandru Ipsilanti – generał rosyjski, przywódca greckiego stowarzyszenia niepodległościowego Filiki Eteria i powstania antytureckiego w Rumunii w 1821 Pochodził z fanariockiego rodu Ipsilantich, był synem hospodara Mołdawii i Wołoszczyzny Konstantyna Ipsilantiego.
- Alexandru Ipsilanti sau Ipsilante, şeful Eteriei greceşti din 1821, a fost fiul domnitorului Constantin Ipsilanti al Munteniei. A intrat de timpuriu în armata rusească, a rămas ciung în urma luptei de la Dresda şi a ajuns până la gradul de maior. Devenit epitrop general al Eteriei, hotărăşte că a venit momentul ca grecii să-şi obţină eliberarea de sub dominaţia turcilor şi în 1821 declansează revoluţia.
- Файл:Alexander2. jpg Александр Ипсиланти Князь Александр Ипсилантис-младший, в России Александр Константинович Ипсиланти — руководитель Греческой революции, национальный герой Греции.
- Alexandros Ypsilantis, Alexander Ypsilantis eller Ypsilanti;;, född 1792, död 1828, var en grekisk frihetskämpe. Han var bror till Demetrios Ypsilantis. Han kom med sin fader Konstantinos Ypsilantis till Ryssland 1805, där han blev officer vid hästgardet och kom i gunst hos tsar Alexander. Han utmärkte sig i krigen 1812-13 och blev överste 1814 och generalmajor 1817. Februari 1820 blev han chef för hetairian.
- Aleksandros İpsilantis (1792-1828) Fenerli Rum İpsilantis ailesi'nin üyesi Yunan bir komutan ve Yunanistan'ın ulusal kahramanıdır. 1725-1805 yılları arasında yaşamış olan aynı isimli dedesiyle karıştırılmamalıdır.
- Іпсіланті Олександр Костянтинович — походив з відомої фанаріотській родині Іпсіланті. Син Костянтина Іпсіланті, господаря Валахії та князя Молдови, брат Дмитра Іпсіланті. Керівник грецької таємної організації «Філікі Етерія».
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
