| dbpprop:abstract
|
- Alexander Vasilyevich Suvorov, Count Suvorov of Rymnik, Prince of Italy, Count of the Holy Roman Empire (граф Рымникский, князь Италийский), was the fourth and last generalissimus of the Russian Empire. One of the few great generals in history who never lost a battle, he was famed for his manual The Science of Victory and noted for the sayings "Train hard, fight easy", "The bullet is a fool, the bayonet is a fine chap", "Perish yourself but rescue your comrade!". He taught his soldiers to attack instantly and decisively: "attack with the cold steel - push hard with the bayonet!" His soldiers adored him. He joked with the men, called the common soldiers 'brother', and shrewdly presented the results of detailed planning and careful strategy as the work of inspiration.
- Alexander Wassiljewitsch Suworow-Rymnikski war ein berühmter russischer Generalissimus und gilt bis heute als einer der größten Strategen der Neuzeit.
- Aleksandr Vasilievitx Suvórov (de vegades traduït com Aleksandr, Aleksander i Suvarov), Comte Suvórov de Rymnik, Príncep d'Itàlia, Comte del Sant Imperi Romà (граф Рымникский, князь Италийский), va ser el quart i darrer (exceptuant Stalin) Generalíssim Rus. És un dels pocs grans generals a la història que no va perdre mai una batalla. Autor del manual "La ciència de la Victòria" i la sentència "Entrenament dur, batalles senzilles". Es va començar a distingir a la Guerra dels 7 anys contra els suecs i els prussians. Després, a la Guerra Ruso-Turca de 1768 - 1774, particularment a la Batalla de Kozludji. Entre 1777 i 1783 estigué a Crimea i al Caucas, lluitant a la Guerra Ruso-Turca de 1787 - 1792. El 22 de desembre de 1790 conquerí la fortalesa inconquistable de Ismail (Bessarabia), que a Rússia es glorificà amb el seu primer himne nacional (Que soni el crit de la Victòria!). D'allà marxà a Polònia, on el 7 de novembre de 1794 conquerí Varsòvia i Praga, sent nomenat Mariscal per la Tsarina Caterina I. Al febrer de 1799 el nou Tsar Pau I l'envià a lluitar contra els Revolucionaris francesos a Itàlia. Per una traïció dels austríacs, es va haver de retirar a l'hivern pels Alps (acció que no s'havia fet des d'Annibal) fins a les casernes d'hivern, fet pel qual va ser ascendit a Generalíssim (un fet sense precedents a Rússia). Finalment, tornà a Sant Petersburg, on morí el 18 de maig del 1800. Durant la II Guerra Mundial, la Unió Soviètica instituí l'Orde de Suvórov en honor seu. L'illa Suwarrow, de les illes Cook, porta el seu nom adaptat a l'anglès per Lord Byron.
- Alexandr Vasiljevič Suvorov byl slavný ruský vojevůdce žijící v 18. století. Proslavil se především svým přechodem Alp.
- Aleksandr Vasílievich Suvórov (Александр Васильевич Суворов, conocido también como Aleksánder, Alexánder), Conde Suvórov de Rímnik, Príncipe de Italia (граф Рымникский, князь Италийский), fue generalísimo ruso, reconocido como uno de los pocos grandes generales de la historia que nunca perdió una batalla. Se hizo famoso por su manual La ciencia de la victoria y notorio por su dicho «Entrenar duro, luchar calmado».
- Aleksandr Vasiljevitš Suvorov oli venäläinen marsalkka. Suvorov tunnetaan yhtenä harvoista sotapäälliköistä koko maailmassa, joka ei hävinnyt yhtään käymäänsä taistelua. Suvorov pestautui Semjonovskin kaartin rykmenttiin sotamieheksi 1742 ja aloitti palveluksensa 1748. Hänestä tuli Inkerin rykmentin luutnantti 1754, ja hän osallistui seitsenvuotisessa sodassa (1756–1763) mm. Kunersdorfin, Berliinin ja Kolbergin taisteluihin. 1762 Suvorov komennettiin everstin arvoisena Astrahanin jalkaväkirykmenttiin ja seuraavana vuonna Suzdalin rykmenttiin, missä hän palveli vuoteen 1769 saakka. Hän osallistui vuotta aikaisemmin alkaneeseen Puolan vastaiseen sotaan. Hänet ylennettiin 1770 kenraalimajuriksi ja 1773 kenraaliluutnantiksi. Hänet komennettiin ensimmäiseen turkkilaissotaan (1768–1774), missä hänen joukkonsa valtasivat Turkutain ja Hirsovin linnoituksen, mitä onnistuttiin puolustamaan. 20. kesäkuuta 1774 hänen joukkonsa voittivat 60 000 miehen Turkin armeijan Kozlujissa. 1787 Suvorovista tuli komentaja toiseen turkkilaissotaan (1787–1792). Suvorov osallistui menestyksellä myös Napoleonin sotiin. Hän saavutti generalissimuksen arvon komennettuaan Venäjän ja Itävallan armeijoita voitokkaan Italian Alpeille suuntautuneen sotaretken aikana vuonna 1799. Venäjän Ruotsia vastaan käymän Kustaa III:n sodan jälkeen rakennettiin Vanhan Suomen alueelle kenraali Suvorovin johdolla voimakas Kaakkois-Suomen linnoitusjärjestelmä suojaamaan keisarikunnan pääkaupunkia Pietaria. Suvoroville on omistettu oma museo Pietarissa.
- Alexandre Vassilievitch Souvorov (Suwarow ou Souwarow Rimniski ou Rimnitskoï) (Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров), est un militaire russe de l'époque de Catherine II et de Paul I qui n'a perdu aucune bataille.
- Fájl:Suvorov Alex V. jpg Szuvorov portré, George Dawe, 1830 körül Alekszandr Vasziljevics Szuvorov orosz hadvezér, tábornok, generalisszimus, Itália hercege (Князь Италийский), az újkor egyik legnagyobb stratégája.
- アレクサンドル・ヴァシリエヴィチ・スヴォーロフ（Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров, ラテン: Alexandr Vasiljevich Suvorov, 1729年11月24日 - 1800年5月18日(ユリウス暦5月6日))は、ロシア帝国の軍人。ルムニク・スヴォーロフ伯。イタリア大公。ロシア帝国歴代4人目にして最後の大元帥。軍事史上でも稀な不敗の指揮官として知られる。
- Aleksandr Vasiljevitsj graaf Soevorov, Prins van Italië, graaf van het Heilige Roomse Rijk was een Russisch generaal, die, doordat hij nooit een veldslag verloor, tot de groten in de geschiedenis wordt gerekend.
- Aleksandr Vasiljevitsj Suvorov (russisk Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров) var en russisk feltmarskalk, anerkjent som en av Russlands mest fremtredende generaler. Suvorov var kjent for at han aldri tapte et slag og for sin bok om krigføring, Seierens vitenskap og utsagn som «tren hardt, kjemp lett», «geværkulen er en tosk, mens bajonetten er en fin fyr», «gå selv til grunne men redd din kamerat». Han trente sine soldater til å angripe øyeblikkelig og med tyngde, Suvorovs soldater forgudet han. Han var kjent for å spøke med sine soldater og kalte de «bror», høyst uvanlig for en adelsmann og offiser på den tiden og fremstilte gjerne resultatene av sin detaljerte planlegging og forsiktige strategi som inspirasjon. Aleksandr Suvorov deltok i en rekke felttog, flere mot Det osmanske rike og var med i krigene som førte til Det polsk-litauiske samveldes, seieren i det tredje og siste felttoget ga han rang som feltmarskalk. Suvorovs siste felttog var under Revolusjonskrigene mot det revolusjonære Frankrike hvor han ledet en russisk armé mot franske styrker i Italia, for sin innsats der og for en mesterlig retrett fikk han tittelen generalissimo.
- Aleksandr Wasiljewicz Suworow (ros. Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров) – książę italski 1799, książę Sardynii, hrabia Rymnika 1789, hrabia Świętego Cesarstwa Rzymskiego, rosyjski generalissimus 1799, marszałek polny Austrii. Dowódca i teoretyk wojskowy. Był sławny ze wzgledu na odniesione sukcesy militarne. Już w dzieciństwie pod nadzorem ojca gen. lnt. Wasilija Iwanowicza Suworowa (1705-75) – doradcy cara Piotra I uczył się matematyki, literatury, historii sztuki, astronomii i języków obcych, a także studiował takie działy zdziedziny wojskowości jak: jeździectwo, strzelectwo, szermierka, taktyka, kartografia, artyleria, sztuka fortyfikacyji, i historię sztuki wojennej. Ze względu na słaby stan zdrowia we wczesnym dzieciństwie, szczególnie pieczołowicie poddany był usprawniającym ćwiczeniom fizycznym. Jeszcze jako chłopiec w 1742 został wcielony do wojska jako szeregowy żołnierz i służył w Siemionowskim pułku Gwardii Cesarskiej, w którym dosłużył się w 1748 rangi kaprala. W 1754 po ukończeniu nauki w Akademi Wojskowej jest mianowany porucznikiem (oficerem) i skierowany do Jegiermanlandzkiego pułku piechoty. W okresie od 1756 do 1758 służył w Kolegium Wojennym. W czasie wojny siedmioletniej 1756-1763 od 1758 na stanowiskach sztabowych i dowódczych. Walczył w bitwie pod Kunowicami 1759, w opanowaniu Berlina 1760 i Kołobrzegu 1761. Od 1762 mianowany do stopnia pułkownika i wyznaczony na dowódcę Astrachańskiego pułku piechoty. Od 1763-1769 dowódca Suzdalskiego pułku piechoty. W l. 1764-1765 napisał i wprowadził do użytku "Instrukcję pułkową" – instrukcję o porządku wojskowym, metodach szkolenia i wychowania żołnierza i oficera. W 1761 został inicjowany do petersburskiej loży masońskiej Des Trois Etoiles. Wyższe stopnie wtajemniczenia uzyskał w Królewcu, w loży Zu Den Drei Kronen. W latach 1768-1772 dowodził pułkiem piechoty, następnie brygadą i w końcu wielką jednostką (dywizją) w korpusie gen. ltn. Iwana Wejmarna. Brał udział w rozgromieniu konfederacji barskiej. 13 września 1769 r. odniósł zwycięstwo nad Józefem i Kazimierzem Pułaskimi w bitwie pod Orzechowem. 23 maja 1771 pokonał konfederatów pod wodzą Charlesa Dumourieza w bitwie pod Lanckoroną. W nocy z 22 na 23 września 1771 rozgromił oddziały konfederatów litewskich, dowodzone przez hetmana wielkiego litewskiego Michała Kazimierza Ogińskiego w bitwie pod Stołowiczami. Przeprowadził udane oblężenie Wawelu, zakończone kapitulacją jego załogi 23 kwietnia 1772. W 1770 mianowany do stopnia generała majora. W 1772 został dowódcą Sanktpetersburskiej Dywizji. W lutym 1773 na własną prośbę skierowany na na front wojny rosyjsko-tureckiej do 1 Armii gen. płk A. Rumiancewa-Zadunajskiego. W okresie od maja do czerwca 1773 jednostka Suworowa dwa razy sforsowała Dunaj i rozbiła Turków pod Turtukajem. We wrześniu 1773 zorganizował obronę Girsowa i po odparciu uderzenia Turków, śmiałym kontratakiem rozbił ich siły. W czerwcu 1774 razem z gen. płk M. F. Kamieńskim rozbił 40 tysięczny korpus turecki pod Kazłudżą. W sierpniu 1774 na rozkaz Katarzyny II został skierowany do stłumienia powstania Pugaczowa na Powołżu. Jednak siły powstańców zostały rozbite tuż przed przybyciem Suworowa. Suworow przejął buntownika Pugaczowa i konwojował go do Sibirska. W l. 1774-1786 dowodził dywizjami i korpusami w różnych rejonach Rosji. Kierował budową Kubańskiej Linii Umocnionej i fortyfikacjami na Krymie. Zapobiegł przeprowadzeniu desantu przez Turków w Achtiarskiej zatoce w 1778, co zapobiegło próbie rozpętania nowej wojny przez Turcję w niesprzyjającej dla Rosji sytuacji politycznej. W 1786 mianowany generałem anszefem. W latach 1787-1791 podczas wojny z Turcją dowodził 30 tysięcznym korpusem broniącym wybrzeża od Hersonia do Kinburna. W październiku zniszczył desant Turków w rejonie Kinburna. W 1788 uczestniczył w okrążeniu Oczakowa, gdzie był ranny. W 1789 dowodził dywizją w Mołdawii i wraz z Austriakami rozbił Turków pod Fokszanami 1 sierpnia 1789. 22 września odniósł świetne zwycięstwo nad wojskami wielkiego wezyra w bitwie nad Rymnikiem. Po szybkim szturmie zdobył 22 grudnia 1790 twierdzę Izmaił. Tam wypełniając rozkaz Suworowa żołnierze rosyjscy wymordowali przeszło 10 000 ludności cywilnej (w tym wiele kobiet i dzieci). W latach 1791-1794 dowodził związkami taktycznymi i operacyjnymi w Finlandii i na południu Rosji, kierował pracami fortyfikacyjnymi w różnych rejonach Rosji. W 1794 rozbroił na Ukrainie pułki polskie wcielone w 1793 do armii rosyjskiej. W 1794 zaniepokojona wybuchem insurekcji kościuszkowskiej Katarzyna II pisała do Suworowa: "Hrabio Aleksandrze Wasiljewiczu! Znany wam z pewnością buntownik Kościuszko, podburzywszy Polskę, w swych kontaktach z potworami rządzącymi Francją, zamierza wszędzie rozsiewać bunt na złość Rosji". Suworow stanął na czele korpusu ukraińskiego, który miał zadać ostateczny cios powstańcom kościuszkowskim. W okresie od września do października zepchnął gen. K. Sierakowskiego pod Krupczanami i pobił pod Terespolem, gen. J. Meyena i gen. A. Byszewskiego pod Kobyłką. Przypuścił 4 listopada szturm na Warszawę, za co został awansowany do stopnia feldmarszałka. Meldował Katarzynie II : "Ura! Szturm! Praga!" caryca odpowiedziała awansując go: "Ura! Feldmarszałku!". Rosyjscy historycy obciążają odpowiedzialnością za rzeź (częściowo niezależnych) Kozaków, Suworow miał nakazać zniszczenie mostów, aby uchronić lewobrzeżną Warszawę. Pozostawał w Polsce do 31 stycznia 1796 jako dowódca wojsk okupacyjnych. Po powrocie z Polski objął dowództwo wojsk na południu Rosji w Tulczynie. Tam wydał dzieło "Nauka zwyciężać" (ros. Наука побеждать), gdzie przekazał wieloletnie doświadczenia w szkoleniu i wychowaniu żołnierza. Dzieło to stało się przeciwstawne nowo wydanemu przez cara Pawła I nowemu regulaminowi zapożyczonemu z armii pruskiej. Krytyka nowego regulaminu i odmowa wprowadzania jego w życie wojskowe w podporządkowane związki doprowadziła do zwolnienia Suworowa z armii 17 lutego 1797 i jego zsyłkę do miejscowości Konczałowskie (Nowogrodzka gubernia). W związku z powstaniem drugiej antyfrancuskiej koalicji z udziałem Rosji Paweł I na prośbę koalicjantów w lutym 1799 wyznaczył Suworowa naczelnym dowódca wojsk rosyjskich skierowanymi do Włoch. Suworowowi podporządkowano także wojska austriackie. W czasie kampanii włoskiej na czele wojsk austriacko-rosyjskich odniósł wiele zwycięstw nad Francuzami opanowując północne Włochy. Opracowany przez Suworowa plan działań strategiczno-operacyjnych przewidywał natarcie razem z tworzoną armią Piemontu na Grenoble – Lion – Paryż we współdziałaniu z armią austriacką księcia Karola, która powinna nacierać ze Szwajcarii. Plan jednak został zatrzymany przez Austriaków. Rząd Austrii chciał tylko zajęcia Włoch i wymusił na Pawle I przerzut wojsk Suworowa do Szwajcarii. W czasie przerzutu we wrześniu 1799 wojska rosyjskie pokonały trudności przebazowania przez góry i wyjścia z okrążenia. W czasie kampanii włoskiej stoczył Suworow kilka bitew m. in. nad Trebbią i pod Novi). W październiku 1799 koalicja z Austrią była przez Pawła I rozwiązana, a wojska Suworowa wróciły do Rosji. Za swoje sukcesy we Włoszech został mianowany generalissimusem i księciem italskim w 1799. W Rosji znowu okazał się banitą za naruszenie "najwyższego Regulaminu" i wkrótce zmarł w 1800. Został pochowany w Petersburgu. Suworow zwykł mawiać "Kula jest głupia, bagnet zuch!" i chętnie posyłał swoich żołnierzy do walki na bagnety, kto zawracał, był rozstrzeliwany. Być może w ten sposób skutecznie mobilizował swoich żołnierzy do walki, jednak historycy wojskowości twierdzą, że już pod koniec XVIII wieku bagnety powodowały zaledwie niewielki procent ran bitewnych. Suworow był wybitnym wodzem swojej epoki. Zerwał z szablonowa taktyką i bezmyślną dyscypliną, wzorowaną na armii Prus. Jego sztukę wojenna cechowała zaczepność, szybkość działania i umiejętność wykorzystania manewru siłami, dążenie do decydującego rozstrzygnięcia w walce. Kładł duży nacisk na wyszkolenie żołnierza i wszczepienie mu wiary w siłę jego armii i we własne siły. Suworow był kawalerem 5 rosyjskich orderów: św. Andrzeja, św. Jerzego, św. Włodzimierza, św. Aleksandra Newskiego i św. Anny; oraz zagranicznych: austriackiego Marii Teresy, pruskiego Czarnego Orła, pruskiego Czerwonego Orła, pruskiego Pour la Merite, sardyńskiego świętych Maurycego i Łazarza, bawarskiego św. Huberta, bawarskiego Złotej Lwicy, polskiego św. Stanisława i polskiego Orła Białego. Był też kawalerem wielkiego krzyża Połączonych Rycerskich i Szpitalnych Zakonów Św. Łazarza z Jerozolimy i Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel, kawalerem wielkiego krzyża Orderu św. Maurycego i Łazarza, oraz kawalerem wielkiego krzyża Wojskowego i Szpitalnego Zakonu św. Jana z Jerozolimy (Maltańskiego), którego wielkim mistrzem był Paweł I (car rosyjski). Podwładnymi i wychowankami Suworowa byli: Michaił Kutuzow, Matwiej Płatow, Michaił Miłoradowicz i inni. Najsławniejszym uczniem Suworowa był gruziński książę Piotr Bagration, zdecydowanie najlepszy spośród dowódców rosyjskich Epoki Napoleońskiej.
- Alexander Vasilyevich Suvorov (russo Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров), às vezes transliterado como Aleksandr, Aleksander e Suvarov), Conde Suvorov de Rymnik, Príncipe da Itália (russo граф Рымникский, князь Италийский) foi o quarto e último Generalíssimo russo. Suvorov foi um dos poucos generais da história a jamais ter perdido uma batalha.
- Alexandr Vasilievici Suvorov, conte de Râmnic, prinţ al Italiei (граф Рымникский, князь Италийский), a fost al patrulea şi ultimul Generalisim rus (fără a-l pune la socoteală pe Stalin). El a fost unul dintre puţinii generali din istorie care nu a pierdut niciodată o bătălie. Este faimos pentru manualul său de tactică militară „Ştiinţa victoriei”. Au rămas celebre maximele sale: "Instruieşte-te din greu, luptă uşor – Тяжело в учении, легко в бою" şi "Glonţul e un prost, baioneta este de treabă – Пуля дура, штык молодец".
- Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров — великий русский полководец, не потерпевший ни одного поражения в своей военной карьере, один из основоположников русского военного искусства, князь Российской империи с титулом князя Италийского, граф Российской империи с наименованием Суворов-Рымникский и Священной Римской империи, генералиссимус российских сухопутных и морских сил, генерал-фельдмаршал австрийских и сардинских войск, Сардинского королевства гранд и принц королевской крови (с титулом «кузен короля»), кавалер всех российских и многих иностранных военных орденов.
- Aleksander Vasiljevitj Suvorov-Rymnikskij, född 24 november 1729, död 18 maj 1800 (13/11 resp 6/5 enl. g.s. ), var en rysk fältmarskalk och greve, även kallad furst Italiskij. En av Rysslands största krigshjältar genom tiderna. Aleksander Suvorov föddes i Moskva i en släkt som härstammade från Sverige. 16 år gammal gick han in vid gardet och utmärkte sig under sjuårskriget 1756-1763 (vars svenska engagemang vanligen kallas pommerska kriget) i striderna vid Zorndorf, Kunersdorf och Kolberg och utnämndes 1762 till överste.
- Alexandr Vasilyeviç Suvorov Rusça: Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров 18. yüzyıldaki Osmanlı-Rus Savaşlarında Osmanlılara karşı büyük bir başarı göstermiş Rus generali.
- Суво́ров Олекса́ндр Васи́льович — граф Римницький, князь Італійський, відомий російський полководець. Один із засновників російської військової справи, генералісимус російських наземних та морських сил, генерал-фельдмаршал австрійських та сардинських військ, кавалер всіх російських та багатьох іноземних військових орденів. Почав службу капралом у 1748 році. Учасник Семирічної війни. Під час російсько-турецьких війн здобув перемоги при Козлуджі, Кінбурні, Фокшанах, Римнику і штурмом зайняв фортецю Ізмаїл. На останньому етапі повстання Є. І. Пугачова, з серпня 1774, керував військами, направленими на його придушення. Командував військами, що придушили Польське повстання. У 1799 році провів Італійський і Швейцарський походи, розбивши французькі війська на річках Адда і Треббія, при Новині. Вийшов з оточення, перейшовши швейцарські Альпи. За все життя не зазнав жодної прямої поразки. Автор військово-теоретичних робіт («Полкова установа», «Наука перемагати»). Створив оригінальну систему поглядів на засоби ведення війни та бою, виховання і навчання військ. Стратегія Суворова носила наступальний характер. Розвинув тактику колон і розсипних шикувань.
- 亚历山大·瓦西里耶维奇·苏沃洛夫（Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров，1729年11月24日－1800年5月18日），俄国大元帅，神圣罗马帝国伯爵、雷姆尼克伯爵、意大利亲王。苏沃洛夫是俄国史上的常胜将军之一，著有军事学名著《制胜的科学》。 苏沃洛夫的全部头衔为：亚历山大·瓦西里耶维奇·苏沃洛夫，意大利亲王、雷姆尼克伯爵、神圣罗马帝国伯爵、撒丁尼亚伯爵、俄罗斯陆海军大元帅、奥地利和撒丁尼亚陆军元帅。 1942年7月29日，苏联以其名字设立了苏沃洛夫勋章，以表彰在进攻中歼灭敌人优势兵力的军事首长和指挥员。
|
| rdfs:comment
|
- Alexander Vasilyevich Suvorov, Count Suvorov of Rymnik, Prince of Italy, Count of the Holy Roman Empire (граф Рымникский, князь Италийский), was the fourth and last generalissimus of the Russian Empire. One of the few great generals in history who never lost a battle, he was famed for his manual The Science of Victory and noted for the sayings "Train hard, fight easy", "The bullet is a fool, the bayonet is a fine chap", "Perish yourself but rescue your comrade!".
- Alexander Wassiljewitsch Suworow-Rymnikski war ein berühmter russischer Generalissimus und gilt bis heute als einer der größten Strategen der Neuzeit.
- Aleksandr Vasilievitx Suvórov (de vegades traduït com Aleksandr, Aleksander i Suvarov), Comte Suvórov de Rymnik, Príncep d'Itàlia, Comte del Sant Imperi Romà (граф Рымникский, князь Италийский), va ser el quart i darrer (exceptuant Stalin) Generalíssim Rus. És un dels pocs grans generals a la història que no va perdre mai una batalla. Autor del manual "La ciència de la Victòria" i la sentència "Entrenament dur, batalles senzilles".
- Alexandr Vasiljevič Suvorov byl slavný ruský vojevůdce žijící v 18. století. Proslavil se především svým přechodem Alp.
- Aleksandr Vasílievich Suvórov (Александр Васильевич Суворов, conocido también como Aleksánder, Alexánder), Conde Suvórov de Rímnik, Príncipe de Italia (граф Рымникский, князь Италийский), fue generalísimo ruso, reconocido como uno de los pocos grandes generales de la historia que nunca perdió una batalla. Se hizo famoso por su manual La ciencia de la victoria y notorio por su dicho «Entrenar duro, luchar calmado».
- Aleksandr Vasiljevitš Suvorov oli venäläinen marsalkka. Suvorov tunnetaan yhtenä harvoista sotapäälliköistä koko maailmassa, joka ei hävinnyt yhtään käymäänsä taistelua. Suvorov pestautui Semjonovskin kaartin rykmenttiin sotamieheksi 1742 ja aloitti palveluksensa 1748. Hänestä tuli Inkerin rykmentin luutnantti 1754, ja hän osallistui seitsenvuotisessa sodassa (1756–1763) mm. Kunersdorfin, Berliinin ja Kolbergin taisteluihin.
- Alexandre Vassilievitch Souvorov (Suwarow ou Souwarow Rimniski ou Rimnitskoï) (Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров), est un militaire russe de l'époque de Catherine II et de Paul I qui n'a perdu aucune bataille.
- Fájl:Suvorov Alex V. jpg Szuvorov portré, George Dawe, 1830 körül Alekszandr Vasziljevics Szuvorov orosz hadvezér, tábornok, generalisszimus, Itália hercege (Князь Италийский), az újkor egyik legnagyobb stratégája.
- アレクサンドル・ヴァシリエヴィチ・スヴォーロフ（Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров, ラテン: Alexandr Vasiljevich Suvorov, 1729年11月24日 - 1800年5月18日(ユリウス暦5月6日))は、ロシア帝国の軍人。ルムニク・スヴォーロフ伯。イタリア大公。ロシア帝国歴代4人目にして最後の大元帥。軍事史上でも稀な不敗の指揮官として知られる。
- Aleksandr Vasiljevitsj graaf Soevorov, Prins van Italië, graaf van het Heilige Roomse Rijk was een Russisch generaal, die, doordat hij nooit een veldslag verloor, tot de groten in de geschiedenis wordt gerekend.
- Aleksandr Vasiljevitsj Suvorov (russisk Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров) var en russisk feltmarskalk, anerkjent som en av Russlands mest fremtredende generaler. Suvorov var kjent for at han aldri tapte et slag og for sin bok om krigføring, Seierens vitenskap og utsagn som «tren hardt, kjemp lett», «geværkulen er en tosk, mens bajonetten er en fin fyr», «gå selv til grunne men redd din kamerat».
- Aleksandr Wasiljewicz Suworow (ros. Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров) – książę italski 1799, książę Sardynii, hrabia Rymnika 1789, hrabia Świętego Cesarstwa Rzymskiego, rosyjski generalissimus 1799, marszałek polny Austrii. Dowódca i teoretyk wojskowy. Był sławny ze wzgledu na odniesione sukcesy militarne. Już w dzieciństwie pod nadzorem ojca gen. lnt.
- Alexander Vasilyevich Suvorov (russo Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров), às vezes transliterado como Aleksandr, Aleksander e Suvarov), Conde Suvorov de Rymnik, Príncipe da Itália (russo граф Рымникский, князь Италийский) foi o quarto e último Generalíssimo russo. Suvorov foi um dos poucos generais da história a jamais ter perdido uma batalha.
- Alexandr Vasilievici Suvorov, conte de Râmnic, prinţ al Italiei (граф Рымникский, князь Италийский), a fost al patrulea şi ultimul Generalisim rus (fără a-l pune la socoteală pe Stalin). El a fost unul dintre puţinii generali din istorie care nu a pierdut niciodată o bătălie. Este faimos pentru manualul său de tactică militară „Ştiinţa victoriei”.
- Aleksander Vasiljevitj Suvorov-Rymnikskij, född 24 november 1729, död 18 maj 1800 (13/11 resp 6/5 enl. g.s. ), var en rysk fältmarskalk och greve, även kallad furst Italiskij. En av Rysslands största krigshjältar genom tiderna. Aleksander Suvorov föddes i Moskva i en släkt som härstammade från Sverige.
- Alexandr Vasilyeviç Suvorov Rusça: Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров 18. yüzyıldaki Osmanlı-Rus Savaşlarında Osmanlılara karşı büyük bir başarı göstermiş Rus generali.
- Суво́ров Олекса́ндр Васи́льович — граф Римницький, князь Італійський, відомий російський полководець.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
