| dbpprop:abstract
|
- Aleksandr Sergeyevich Pushkin (June 6 1799–February 10 1837) was a Russian author of the Romantic era who is considered to be the greatest Russian poet and the founder of modern Russian literature. Pushkin pioneered the use of vernacular speech in his poems and plays, creating a style of storytelling—mixing drama, romance, and satire—associated with Russian literature ever since and greatly influencing later Russian writers. Born in Moscow, Pushkin published his first poem at the age of fifteen, and was widely recognized by the literary establishment by the time of his graduation from the Imperial Lyceum in Tsarskoye Selo. Pushkin gradually became committed to social reform and emerged as a spokesman for literary radicals; in the early 1820s he clashed with the government, which sent him into exile in southern Russia. While under the strict surveillance of government censors and unable to travel or publish at will, he wrote his most famous play, the drama Boris Godunov, but could not publish it until years later. His novel in verse, Eugene Onegin, was published serially from 1825 to 1832. Pushkin and his wife Natalya Goncharova, whom he married in 1831, later became regulars of court society. In 1837, while falling into greater and greater debt amidst rumors that his wife had started conducting a scandalous affair, Pushkin challenged her alleged lover, Georges d'Anthès, to a duel. Pushkin was mortally wounded and died two days later. Because of his political views and influence on generations of Russian rebels, Pushkin was portrayed by Bolsheviks as an opponent to bourgeois literature and culture and a predecessor of Soviet literature and poetry. In 1937, the town of Tsarskoe Selo was renamed Pushkin in his honor.
- Alexander Sergejewitsch Puschkin gilt als russischer Nationaldichter und Begründer der modernen russischen Literatur.
- Aleksandr Serguèievitx Puixkin (Александр Сергеевич Пушкин), nascut a Moscou el 6 de juny de 1799 i mort a Sant Petersburg el 10 de febrer de 1837. Poeta i novel·lista rus, considerat el fundador de la literatura russa moderna i el millor poeta rus. Va ser pioner en l'ús de la llengua russa en els seus poemes i obres i va crear un estil narratiu -mescla de drama, romanç i sàtira- que des de llavors està associat a la literatura russa i que va influir notablement en les posteriors figures literàries de Rússia, com Nikolai Gògol, Fiódor Dostoievski, Lev Tolstoi o Fiódor Tiutxev, així com en els compositors russos Piotr Ilitx Txaikovski i Modest Mússorgski.
- Alexandr Sergejevič Puškin, byl ruský básník, prozaik a dramatik. Bývá považován za zakladatele moderní ruské literatury. Představitel revolučního romantismu. Pocházel ze starého šlechtického rodu. Studoval v Carském Selu lyceum pro šlechtice. Puškin se začal politicky angažovat. Byl členem literárního spolku Zelená lampa a Arzamas. Roku 1820 odchází do vyhnanství do jižního Ruska a v r. 1823 do Oděsy. Roku 1825 je mu povolen volný pohyb. Puškin odešel do Moskvy, kde založil časopis Moskovskij Věstnik. Roku 1831 se odstěhoval do Petrohradu, kde se oženil s Natalií Nikolajevnou Gončarovovou. Téhož roku se stal úředníkem ministerstva zahraničí. Smrtelně zraněn v souboji s milencem své ženy d'Anthèsem. O jeho rodinu se doživotní penzí postaral car.
- Aleksandr Sergéyevich Pushkin fue un poeta, dramaturgo y novelista ruso, fundador de la literatura rusa moderna. Fue pionero en el uso de la lengua vernácula en sus poemas y obras, creando un estilo narrativo —mezcla de drama, romance y sátira— que fue desde entonces asociado a la literatura rusa e influyó notablemente en las posteriores figuras literarias como Gógol, Dostoyevski, Tolstói, Tiútchev, así como los compositores rusos Chaikovski y Músorgski.
- Aleksandr Sergejevitš Puškin (ven. Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин Tiedosto:Loudspeaker. svg kuuntele ääntämys, on monien mielestä suurin venäläinen runoilija ja venäläisen kirjallisuuden kultakauden synnyttäjä. Puškin syntyi Moskovassa. Hänen isoisoisänsä oli afrikkalainen orja, Ibrahim Petrovitš Gannibal, joka tuotiin Etiopiasta vuonna 1701 Konstantinopoliin, josta Venäjän Turkin suurlähettiläs Savva Raguzinski adoptoi hänet vuonna 1704. Puškinin tuotanto on varsin monipuolista: kuuluisimpien romaanien, Jevgeni Onegin, Patarouva ja Kapteenin tytär, lisäksi Puškin on kirjoittanut tragedian, näytelmiä ja satuja. Hänen ehkä kuuluisin satunsa on Satu tsaari Saltanista, hänen pojastansa mainehikkaasta ja mahtavasta urhosta ruhtinas Guidonista ja ihanasta prinsessa Joutsenesta. Puškin pyrki vieraista vaikutteista vapaaseen runokieleen hyläten pseudoklassismin ja ylitunteellisen esiromantiikan. Tilalle hän toi satiirisen teräviä säkeitä tsarismia ja muita auktoriteetteja vastaan . Poliittisten mielipiteidensä vuoksi Puškin karkotettiin toukokuussa 1820 Pietarista Etelä-Venäjälle. Hän sai palata Nikolai I:n astuttua valtaan.
- Alexandre Sergueïevitch Pouchkine est un poète, dramaturge et romancier russe né à Moscou le 26 mai/6 juin 1799 et mort à Saint-Pétersbourg le 29 janvier/10 février 1837.
- Alekszandr Szergejevics Puskin oroszul: Александр Сергеевич Пушкин (1799. június 6. Moszkva 1837. február 10. Szentpétervár. Orosz költő író, drámaíró, az orosz irodalom fejlődésének meghatározó alakja, ki mindhárom műnemben maradandó alkotásokat hozott létre. A modern orosz irodalmi nyelv megteremtője.
- アレクサンドル・セルゲーヴィチ・プーシキン（ロシア語:Александр Сергеевич Пушкин ；ラテン文字表記の例:Aleksandr Sergeyevich Pushkin、1799年6月6日〔旧暦5月26日〕 - 1837年2月10日〔旧暦1月29日〕）は、ロシアの詩人・作家。ロシア近代文学の嚆矢とされる。プーシキンははじめて作品のなかに積極的に口語を取り入れて独自の語りの文体を作り上げ、近代文章語を確立した。後代のロシア文学に影響を与えた。
- Aleksandr Sergejevitsj Poesjkin was een Russisch dichter. Poesjkin wordt algemeen beschouwd als de grootste Russische dichter, en tevens als één van de grootste dichters uit de wereldliteratuur. Samen met andere grote Russische schrijvers, zoals Lermontov, Gogol, Toergenjev, Tjoettsjev, Dostojevski, Tolstoj en Tsjechov behoort Poesjkin tot de zogenoemde 'gouden eeuw' van de Russische literatuur. Poesjkin werd geboren in Moskou als zoon van een (verarmd) adellijk geslacht. Zijn overgrootvader langs moederszijde was een neger, als geschenk gegeven aan tsaar Peter de Grote. Zeer dikwijls worden het hartstochtelijke temperament en de sensualiteit van Aleksandr Poesjkin aan deze 'negroïde' afstamming toegeschreven. In zijn kinderjaren werd Poesjkin bijna volledig in het Frans opgevoed, en doordat hij over een fenomenaal geheugen beschikte, kende hij op zijn elfde praktisch de complete toenmalige Franse literatuur uit zijn hoofd. Het is door zijn kindermeisje, zijn 'njanja', dat hij met de Russische taal, sprookjes en volksverhalen vertrouwd raakte. De bewerking van een van deze sprookjes, Roeslan en Ljoedmila, maakte hem op jonge leeftijd in heel Rusland beroemd. In 1811 begon Poesjkin zijn studies aan het door de tsaar opgerichte Sarskoje Selo-lyceum, nabij Sint-Petersburg. Zijn uitzonderlijke talent als dichter werd er zeer vlug opgemerkt. Na zes gelukkige jaren in het lyceum stortte Aleksandr Poesjkin zich in het uitgaansleven van Sint-Petersburg. Zijn turbulente liefdesleven belette hem niet zich verder aan de dichtkunst te wijden. In het tsaristische Rusland was de censuur echter streng, de pen van Poesjkin vlijmscherp. Zijn doen en laten werden nauwlettend gevolgd en een gedicht zoals 'Ode aan de vrijheid' en talrijke epigrammen circuleerden in vrijheidsgezinde en anti-tsaristische kringen. In 1820 werd Poesjkin verbannen uit Sint-Petersburg. Dit redde waarschijnlijk zijn leven, want het heeft hem belet om, zoals vele van zijn literaire vrienden, deel te nemen aan de Dekabristenopstand van 1825. Tijdens zijn ballingschap op het platteland schreef Poesjkin een groot deel van zijn meesterwerk, hét gedicht van de Russische literatuur, Jevgeni Onegin. In 1826 hief tsaar Nicolaas I onder strikte voorwaarden zijn verbanning op. Aleksandr Poesjkin ging terug naar Sint-Petersburg, maar was min of meer een 'gevangene' van de tsaar. Na talloze amoureuze escapades trouwde Poesjkin in 1831 met de zeer knappe Natalja Gontsjarova, zijn '113de liefde', zoals hij haar zelf noemde, maar ook zijn 'Madonna'. Natalja schonk hem vier kinderen en het huwelijk schijnt gelukkig geweest te zijn, ware het niet dat de jaloersheid van Poesjkin hem parten speelde. Het is een vermeende 'affaire' van Natalja die de directe aanleiding was tot het fatale duel van Poesjkin met de stiefzoon van de Nederlandse gezant Georges d'Anthès, alhoewel velen er indertijd en ook nu nog een complot van de regering in zagen. Aleksandr Sergejevitsj Poesjkin stierf ten gevolge van dit duel op 29 januari 1837. De Nederlandse gezant J.D.B.A. baron van Heeckeren verliet vanwege de verbanning van zijn stiefzoon zelf ook Rusland. Naast een uitgebreide lyriek met vele liefdes- en andere gedichten, zoals 'Ik had je lief', 'Nacht', 'Winteravond' en 'Herfst', heeft Poesjkin ook proza nagelaten, zoals 'De kapiteinsdochter', 'De geschiedenis van Poegatsjov' en 'Schoppenvrouw'. Van Poesjkins werk zijn enkele opera's gemaakt. Schoppenvrouw is door Modest Tsjaikovski omgewerkt tot een operalibretto, waarbij diens broer Pjotr Iljitsj Tsjaikovski de muziek schreef. Ook Jevgeni Onegin is door Tsjaikovski op muziek gezet, de tekst was voor dit doel omgewerkt door de componist in samenwerking met Konstantin Sjilovski. Van Boris Godoenov maakte Modest Moessorgski een "muzikaal volksdrama in vier bedrijven en een proloog". Roeslan en Ljoedmila werd door twee Russische componisten op muziek gezet: als opera door Michail Glinka in 1842, als het orkestwerk Skazka door Nikolaj Rimski-Korsakov in 1880. Mozart en Salieri uit de vier Kleine Tragediën werd in 1897 eveneens door Rimski-Korsakov als stof voor een opera, met behoud van de titel, gebruikt. Kort voor diens overlijden in 1908 maakte hij van Poesjkins De gouden haan eveneens een opera (1906/07). De vriend van Diaghilev, de dichter, librettist en danser Boris Kochno, schreef in 1921 op basis van 'Het huisje in Kolomna' het libretto van Mavra, een opera buffa gecomponeerd door Igor Stravinsky. Nog steeds wordt Aleksandr Poesjkin in de Russische wereld en daarbuiten vereerd en gelezen. Vanaf zeer jonge leeftijd horen de kinderen zijn poëzie in Russische sprookjes en later blijven zij hem lezen omwille van zijn vloeiende, prachtige, muzikale taal.
- Aleksandr Sergejevitsj Pusjkin, var en russisk forfatter, av mange regnet som Russlands største dikter og grunnlegger av den moderne russiske litteratur. Pusjkin var banebrytende med sin bruk av folkelig språk i verkene sine, og han la grunnen for en ny fortellerteknikk som blandet drama, romantikk og satire, og som siden har vært et karakteristisk trekk for russiske forfattere og russisk litteratur.
- Aleksandr Siergiejewicz Puszkin, Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин – poeta rosyjski, także dramaturg i prozaik, najwybitniejszy przedstawiciel romantyzmu rosyjskiego. Na jego rozwój miały wpływ postaci dwóch przodków: jego stryja Wasilija Lwowicza Puszkina i pradziadka, czarnoskórego Abisyńczyka Ibrahima Hannibala, który trafił do Rosji jako niewolnik, ale dzięki mądrości i odwadze stał się ulubieńcem cara Piotra I i otrzymał szlachectwo. Trzecią osobą, która wywarła na niego wpływ, była niania, dzięki której poznał kulturę i problemy chłopów pańszczyźnianych. Początkowo kształcili go francuscy guwernerzy. Od 1811 przebywał w ekskluzywnym Liceum w Carskim Siole (obecnie Carskie Sioło przemianowano na Puszkin) w pobliżu Petersburga. Jego debiutanckie utwory pisane w liceum to dydaktyczno-satyryczne listy poetyckie, ody i elegie utrzymane w stylu klasycystycznym i preromantycznym. Po ukończeniu liceum mieszkał w Petersburgu, gdzie przyłączył się do grupy Arzamas, propagującej włączenie do poezji języka potocznego i nowych gatunków, a także do kółka literackiego Zielona lampa związanego z dekabrystami . Oburzony despotycznymi rządami Aleksandra I i później Mikołaja I pisze wiersze będące krytyką carskiej tyranii i absolutyzmu takie jak: oda Wolność (nap. 1817, wyd. 1856. Вольность), wyszydzające Aleksandra I Bajki Noël,wiersz Do Czaadajewa, i prochłopską elegię Wieś. Utwory te krążyły początkowo tylko w odpisach i zostały wydane dopiero w latach pięćdziesiątych XIX wieku. Antycarska działalność literacka spowodowała zsyłkę poety na południe Rosji. Przed wyjazdem z Petersburga Puszkin zdążył jeszcze ogłosić w swój pierwszy poemat Rusłan i Ludmiła (1820, Руслан и Людмила), który zwrócił powszechną uwagę. Był to początek fascynacji bajronizmem, wprowadzonym przez Puszkina do literatury rosyjskiej. Kolejne utwory powstające na zsyłce (Jeniec kaukaski, Fontanna Bachczyseraju, Бахчисарайский фонтан, Cyganie, Цыганы) utrzymane są w tym stylu. Na zesłaniu Puszkin przebywał najpierw w Kiszyniowie, potem w Odessie, na Kaukazie i na Krymie. W tym czasie rozpoczął pracę nad poematem Eugeniusz Oniegin (Евгений Онегин), pisząc w latach 1823-1824 trzy pierwsze rozdziały. Napisał tam też słynne liryki takie jak: Sztylet (nap. 1821, wyd. 1856) i Więzień (nap. 1822, wyd. 1832). Jesienią 1824 kara została złagodzona, zsyłka na południe Rosji zamieniona została na odosobnienie w majątku jego matki (będącym jednocześnie domem rodzinnym poety) we wsi Michajłowskoje koło Pskowa. Tu powstała tragedia romantyczna Borys Godunow, będący ilustracją walk o tron moskiewski na przełomie XVI/XVII wieku. Po stłumieniu powstania dekabrystów Puszkin został wezwany przez cara Mikołaja I do Moskwy, gdzie poznał Adama Mickiewicza i przetłumaczył kilka jego wierszy m. in. Trzech Budrysów. Puszkin ciężko przeżywał klęskę powstania dekabrystów, pod wpływem tych przeżyć powstały wiersze W głębinie syberyjskich rud i Arion. W 1827 poeta, pod wpływem twórczości Waltera Scotta, napisał swój pierwszy, niedokończony utwór prozatorski: powieść historyczną Murzyn Piotra Wielkiego (nap. 1827, wyd. 1837), Piotrowi I poświęcony był też poemat historyczny Połtawa . W 1830 domagał się jak najszybszego stłumienia powstania listopadowego przez armię rosyjską. W liście do Jelizaviety Chitrovo pisał: "Wieść o powstaniu w Polsce prawdziwie mnie wzburzyła ! Nasi starzy wrogowie zostaną więc wytępieni. ... Wojna, która ma się zacząć, będzie wojną na eksterminację, albo przynajmniej trzeba, żeby taką była. " W 1831 mieszkając w Bołdino pod Moskwą ukończył swe najwybitniejsze dzieło, poemat dygresyjny Eugeniusz Oniegin (wyd. fragmentarycznie w latach 1824-31, całość 1833). Dzieło pokazuje obraz życia rosyjskiej szlachty na wsi i w mieście w połowie XIX wieku. Tytułowy bohater, jak przystało na bohatera romantycznego, jest pełen pesymizmu, miotają nim wewnętrzne sprzeczności i z bólem uświadamia sobie bezsens życia. Oprócz Eugeniusza Onegina, napisał w tym czasie składające się z 5 nowel Opowieści świętej pamięci Iwana Piotrowicza Biełkina oraz cykl tak zwanych małych tragedii: Skąpy rycerz, Mozart i Salieri, Gość kamienny i Uczta podczas dżumy. Powstały też bajki dla dzieci, między innymi znana na całym świecie wersja wydanej 15 lat wcześniej przez braci Grimm Bajki o rybaku i złotej rybce, Bajka o carze Sałtanie... , Bajka o Popie i jego parobku Jełopie. W lutym 1831 Puszkin ożenił się z Natalią Nikołajewną Gonczarową i przeprowadził się do Petersburga, wciąż pod specjalnym nadzorem policyjnym. Tam powstały wiersze Oszczercom Rosji (powstały dla uczczenia wzięcia Warszawy przez Rosjan) i Rocznica Borodina, związane z powstaniem listopadowym w Polsce i rewolucją we Francji, Wiersze te wywołały liczne sprzeciwy, między innymi polemizował z ich wymową Adam Mickiewicz w swym wierszu Do przyjaciół Moskali. Wkrótce powstały kolejne powieści: Dubrowski (1832-1833) oraz Dama pikowa, a także powieść historyczna o buncie J. I. Pugaczowa Córka kapitana (1833-1836), będąca największym z prozatorskich utworów Puszkina. W ostatnim okresie życia zwrócił się ku historii, powstała obszerna Historia Pugaczowa i poemat historiozoficzny Jeździec miedziany (nap. 1833, wyd. 1837), zainspirowany przez Ustęp III części Dziadów Adama Mickiewicza. W 1836 Puszkin uzyskał zgodę na wydawanie pisma Sowriemiennik, ale niestety pismo wkrótce zbankrutowało. Rok później w 1837, na skutek intrygi dworskiej zmuszony był, w obronie honoru żony, pojedynkować się z francuskim emigrantem G. d'Anthèsem. Ciężko ranny zmarł w dwa dni później, pogrzeb odbył się bez rozgłosu na cmentarzu przyklasztornym w guberni pskowskiej. Puszkin był wybitnym reformatorem rosyjskiego języka literackiego. Twórczość Puszkina była wielokrotnie tłumaczona na język polski, między innymi tłumaczyli: Adam Mickiewicz, Julian Tuwim, Jan Brzechwa, Mieczysław Jastrun, Adam Ważyk, Seweryn Pollak. Oprócz miejscowości Puszkin, jego imię nosi muzeum sztuki w Moskwie będące drugą co do wielkości po Ermitażu rosyjską kolekcją sztuki.
- Alexandre Pushkin, foi um importante romancista e poeta russo. Entre suas obras mais conhecidas encontram-se O prisioneiro do Cáucaso, Ievgueny Onieguin, A história da revolta de Purgatief e O Cavaleiro de Bronze. Escreveu poemas, novelas e peças teatrais. Aleksandr Sergueievitch Pushkin, em russo Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин, publicou seu primeiro poema com quinze anos de idade e foi largamente reconhecido nos meios literários antes mesmo de sua graduação no Imperial Lyceum, localizado no Tsarskoe Selo, a vila real de então. Considerado o maior dos poetas russos e o fundador da literatura russa moderna, foi pioneiro no uso da língua coloquial em seus poemas e peças, criando um estilo narrativo - mistura de drama, romance e sátira - como poeta, fazia uso de expressões e lendas populares, marcando os seus versos com a riqueza e diversidade do idioma russo. Influenciou autores como Gogol, Liermontov e Turgeniev formando com os mesmos a famosa plêiade russa de autores. A Gogol, pela amizade e projeto mútuo de desenvolvimento de uma literatura autenticamente russa, Pushkin lega algumas idéias como a da peça teatral O inspetor geral. Gogol pediu uma comédia ao amigo, e Pushkin passou horas detalhando uma história como a "fábula fiscal" do Inspetor Geral. Quando Gogol pediu um drama denso, Pushkin detalhou a ele um golpe de alguns senhores feudais russos que visava a obter recursos do Governo, para "investimentos", apresentando documentos de escravos já falecidos como se ainda vivos fossem. Tal idéia foi desenvolvida na grande obra de Gogol Almas Mortas, infelizmente inacabada. Pushkin descendia de nobres de ambos os lados, todavia, é seu avô paterno quem mais chama atenção, Abram Petrovitch Gannibal, de origem africana, que freqüentava a corte de Pedro, o Grande, tendo feito carreira militar e se casado com uma nobre. Todavia, devido às suas idéias progressistas, tendo sido amigos de alguns dezembristas, responsáveis por uma tentativa de golpe contra o czar Alexandre I, foi desterrado, vagando, entre 1820 e 1824, pelo sul do Império Russo. Sob severa vigilância dos censores estatais e impedido tanto de viajar quanto de publicar, ele escreve sua mais famosa peça, Boris Godunov, em que evidencia a influência de Shakespeare o qual só pode ser publicada anos depois. Escreveu o romance em verso, Eugene Onegin, um retrato panorâmico da vida russa e que, introduzindo elementos que o levou a designar o seu estilo como "romantismo realista", russo do século XIX, depois musicado por Tchaikovsky; foi publicada em folhetins entre 1825 e 1832. No decurso deste período, compôs diversos poemas de influência byroniana, dentre os quais se destacam O prisioneiro do Cáucaso, A fonte de Baktchisarai e Os ciganos. Em 1826, recebeu o perdão do Czar, regressando a Moscovo. Dois anos depois, escreveu Poltav, uma epopéia que narra a história de amor do cossaco Mazeppa. Cultivando, cada vez mais, a prosa, alcançou grande sucesso com obras como Contos de Belkin, A Dama de Espadas e A Filha do Capitão. Pushkin e sua esposa Natalya Goncharova, com quem se casou em 1831, tornar-se-iam regulares freqüentadores da corte. Em 1837, ao cair nos cada vez mais insistentes boatos de que sua esposa começara um escandaloso caso extra-conjugal, Pushkin desafiou o dito amante, Georges d'Anthès, para um duelo. Mortalmente ferido em conseqüência deste, Pushkin faleceria dois dias depois. Por causa de seus ideais políticos liberais e sua influência sobre gerações de rebeldes russos, Pushkin foi retratado pelos bolcheviques como opositor da literatura e da cultura burguesas e um antecessor da literatura e da poesia soviéticas.
- Aleksandr Sergheevici Puşkin este un poet şi dramaturg clasic rus din perioada romantică, considerat a fi cel mai mare poet rus şi fondatorul literaturii ruse moderne. Puşkin a fost iniţiatorul folosirii dialectului local în poeziile şi piesele sale, creând un stil propriu de amestec al naraţiunii cu teatrul, idila şi satira—asociate cu literatura rusă şi influenţând major scriitorii ruşi care i-au urmat.
- Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин — русский поэт, драматург и прозаик. Член Российской академии. Александр Сергеевич Пушкин имеет репутацию великого или величайшего русского поэта. Рассматривается как создатель современного русского литературного языка, а его произведения — как эталон языка, подобно произведениям Данте в Италии или Гёте в Германии. Ещё при жизни поэта стали именовать гением, в том числе печатно, со второй половины 1820-х годов он стал считаться «первым русским поэтом» (не только среди современников, но и русских поэтов всех времён), а вокруг его личности среди читателей сложился настоящий культ.
- Aleksandr Pusjkin, född 6 juni 1799, död 10 februari 1837, var en rysk nationalskald och grundläggare av det ryska litteraturspråket. Pusjkin använde ett folkligt tal samt introducerade en berättarteknik som blandade drama, romantik och satir. Detta fick stor betydelse för senare ryska författare och är sedan dess intimt förknippat med rysk litteratur.
- Aleksandr Sergeyeviç Puşkin (Rusça: Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин : Rus şair ve yazar. Birçok kişi tarafından en büyük Rus şairi ve Rus edebiyatı'nın kurucusu kabul edilir.
- Олекса́ндр Сергі́йович Пу́шкін (рос. Александр Сергеевич Пушкин) — російський поет, драматург та прозаїк, реформатор російської літературної мови, автор критичних та історичних творів. Пушкін ввважається визначним чи найвизначнішим російським письменником, його тексти розглядаються як найпрестижніший зразок російської літератури, подібно текстам Данте в Італії чи Ґете у Німеччині. Пушкіна ще за життя називали генієм, і з другої половини 1820-х років він став вважатися «першим російським поетом» (не тільки сучасності, але й усіх часів), а навколо його особи у читацької публіки створився справжній культ.
- 亚历山大·谢尔盖耶维奇·普希金（Александр Сергеевич Пушкин，1799年6月6日/俄历5月26日出生于莫斯科，1837年1月29日逝世于圣彼得堡）是俄罗斯著名的文学家、最伟大的诗人及现代俄国文学的始创人。
|
| rdfs:comment
|
- Aleksandr Sergeyevich Pushkin (June 6 1799–February 10 1837) was a Russian author of the Romantic era who is considered to be the greatest Russian poet and the founder of modern Russian literature. Pushkin pioneered the use of vernacular speech in his poems and plays, creating a style of storytelling—mixing drama, romance, and satire—associated with Russian literature ever since and greatly influencing later Russian writers.
- Alexander Sergejewitsch Puschkin gilt als russischer Nationaldichter und Begründer der modernen russischen Literatur.
- Aleksandr Serguèievitx Puixkin (Александр Сергеевич Пушкин), nascut a Moscou el 6 de juny de 1799 i mort a Sant Petersburg el 10 de febrer de 1837. Poeta i novel·lista rus, considerat el fundador de la literatura russa moderna i el millor poeta rus.
- Alexandr Sergejevič Puškin, byl ruský básník, prozaik a dramatik. Bývá považován za zakladatele moderní ruské literatury. Představitel revolučního romantismu. Pocházel ze starého šlechtického rodu. Studoval v Carském Selu lyceum pro šlechtice. Puškin se začal politicky angažovat. Byl členem literárního spolku Zelená lampa a Arzamas. Roku 1820 odchází do vyhnanství do jižního Ruska a v r. 1823 do Oděsy. Roku 1825 je mu povolen volný pohyb.
- Aleksandr Sergéyevich Pushkin fue un poeta, dramaturgo y novelista ruso, fundador de la literatura rusa moderna. Fue pionero en el uso de la lengua vernácula en sus poemas y obras, creando un estilo narrativo —mezcla de drama, romance y sátira— que fue desde entonces asociado a la literatura rusa e influyó notablemente en las posteriores figuras literarias como Gógol, Dostoyevski, Tolstói, Tiútchev, así como los compositores rusos Chaikovski y Músorgski.
- Aleksandr Sergejevitš Puškin (ven. Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин Tiedosto:Loudspeaker. svg kuuntele ääntämys, on monien mielestä suurin venäläinen runoilija ja venäläisen kirjallisuuden kultakauden synnyttäjä. Puškin syntyi Moskovassa. Hänen isoisoisänsä oli afrikkalainen orja, Ibrahim Petrovitš Gannibal, joka tuotiin Etiopiasta vuonna 1701 Konstantinopoliin, josta Venäjän Turkin suurlähettiläs Savva Raguzinski adoptoi hänet vuonna 1704.
- Alexandre Sergueïevitch Pouchkine est un poète, dramaturge et romancier russe né à Moscou le 26 mai/6 juin 1799 et mort à Saint-Pétersbourg le 29 janvier/10 février 1837.
- Alekszandr Szergejevics Puskin oroszul: Александр Сергеевич Пушкин (1799. június 6. Moszkva 1837. február 10. Szentpétervár. Orosz költő író, drámaíró, az orosz irodalom fejlődésének meghatározó alakja, ki mindhárom műnemben maradandó alkotásokat hozott létre. A modern orosz irodalmi nyelv megteremtője.
- Aleksandr Sergejevitsj Poesjkin was een Russisch dichter. Poesjkin wordt algemeen beschouwd als de grootste Russische dichter, en tevens als één van de grootste dichters uit de wereldliteratuur. Samen met andere grote Russische schrijvers, zoals Lermontov, Gogol, Toergenjev, Tjoettsjev, Dostojevski, Tolstoj en Tsjechov behoort Poesjkin tot de zogenoemde 'gouden eeuw' van de Russische literatuur. Poesjkin werd geboren in Moskou als zoon van een (verarmd) adellijk geslacht.
- Aleksandr Sergejevitsj Pusjkin, var en russisk forfatter, av mange regnet som Russlands største dikter og grunnlegger av den moderne russiske litteratur. Pusjkin var banebrytende med sin bruk av folkelig språk i verkene sine, og han la grunnen for en ny fortellerteknikk som blandet drama, romantikk og satire, og som siden har vært et karakteristisk trekk for russiske forfattere og russisk litteratur.
- Aleksandr Siergiejewicz Puszkin, Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин – poeta rosyjski, także dramaturg i prozaik, najwybitniejszy przedstawiciel romantyzmu rosyjskiego. Na jego rozwój miały wpływ postaci dwóch przodków: jego stryja Wasilija Lwowicza Puszkina i pradziadka, czarnoskórego Abisyńczyka Ibrahima Hannibala, który trafił do Rosji jako niewolnik, ale dzięki mądrości i odwadze stał się ulubieńcem cara Piotra I i otrzymał szlachectwo.
- Alexandre Pushkin, foi um importante romancista e poeta russo. Entre suas obras mais conhecidas encontram-se O prisioneiro do Cáucaso, Ievgueny Onieguin, A história da revolta de Purgatief e O Cavaleiro de Bronze. Escreveu poemas, novelas e peças teatrais.
- Aleksandr Sergheevici Puşkin este un poet şi dramaturg clasic rus din perioada romantică, considerat a fi cel mai mare poet rus şi fondatorul literaturii ruse moderne. Puşkin a fost iniţiatorul folosirii dialectului local în poeziile şi piesele sale, creând un stil propriu de amestec al naraţiunii cu teatrul, idila şi satira—asociate cu literatura rusă şi influenţând major scriitorii ruşi care i-au urmat.
- Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин — русский поэт, драматург и прозаик. Член Российской академии. Александр Сергеевич Пушкин имеет репутацию великого или величайшего русского поэта.
- Aleksandr Pusjkin, född 6 juni 1799, död 10 februari 1837, var en rysk nationalskald och grundläggare av det ryska litteraturspråket. Pusjkin använde ett folkligt tal samt introducerade en berättarteknik som blandade drama, romantik och satir. Detta fick stor betydelse för senare ryska författare och är sedan dess intimt förknippat med rysk litteratur.
- Aleksandr Sergeyeviç Puşkin (Rusça: Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин : Rus şair ve yazar. Birçok kişi tarafından en büyük Rus şairi ve Rus edebiyatı'nın kurucusu kabul edilir.
- Олекса́ндр Сергі́йович Пу́шкін (рос. Александр Сергеевич Пушкин) — російський поет, драматург та прозаїк, реформатор російської літературної мови, автор критичних та історичних творів.
- 亚历山大·谢尔盖耶维奇·普希金（Александр Сергеевич Пушкин，1799年6月6日/俄历5月26日出生于莫斯科，1837年1月29日逝世于圣彼得堡）是俄罗斯著名的文学家、最伟大的诗人及现代俄国文学的始创人。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
