Alexander Romanovich Luria (Russian: Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия; 16 July 1902 – 14 August 1977) was a Soviet neuropsychologist and developmental psychologist. He was one of the founders of Cultural-Historical Psychology, and a leader of the Vygotsky Circle, also known as "Vygotsky-Luria Circle". Luria's magnum opus is Higher Cortical Functions in Man (1962), a psychological textbook which has been translated into multiple languages and which he supplemented with The Working Brain in the 1970s.

Property Value
dbo:abstract
  • Alexander Romanovich Luria (Russian: Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия; 16 July 1902 – 14 August 1977) was a Soviet neuropsychologist and developmental psychologist. He was one of the founders of Cultural-Historical Psychology, and a leader of the Vygotsky Circle, also known as "Vygotsky-Luria Circle". Luria's magnum opus is Higher Cortical Functions in Man (1962), a psychological textbook which has been translated into multiple languages and which he supplemented with The Working Brain in the 1970s. Apart from his work with Vygotsky, Luria is widely known for two extraordinary psychological case studies: of a man with a highly advanced memory, published as "The Mind of a Mnemonist", and of a man with traumatic brain injury, published as "The Man with a Shattered World". During his career Luria worked in a wide range of scientific fields at such institutions as the Academy of Communist Education (1920-1930s), Experimental Defectological Institute (1920-1930s, 1950-1960s, both in Moscow), Ukrainian Psychoneurological Academy (Kharkiv, early 1930s), All-Union Institute of Experimental Medicine, and the Burdenko Institute of Neurosurgery (late 1930s). A Review of General Psychology survey, published in 2002, ranked Luria as the 69th most cited psychologist of the 20th century. (en)
  • Alexander Romanowitsch Lurija (russisch Александр Романович Лурия, wiss. Transliteration Aleksandr Romanovič Lurija; * 3.jul./ 16. Juli 1902greg. in Kasan; † 14. August 1977 in Moskau) war ein sowjetischer Psychologe. (de)
  • Aleksandr Románovich Lúriya (Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия) (16 de julio de 1902 - 14 de agosto de 1977), en ocasiones transcrito como Alexander Luria, fue un neuropsicólogo y médico ruso. Discípulo de Lev Semiónovich Vygotski, fue uno de los fundadores de la neurociencia cognitiva, parte de la neuropsicología. Con la publicación de sus dos obras más importantes, La afasia traumática y Las funciones corticales superiores del hombre, basados en su investigación de los casos de heridas cerebrales durante la Segunda Guerra Mundial, se puso a la cabeza de la neuropsicología mundial. La editorial española KRK ha publicado dos libros en los que el neuropsicólogo relata dos interesantes casos clínicos: Pequeño libro de una gran memoria. La mente de un mnemonista (Traducción: Lydia Kúper) ISBN 978-84-8367-178-8 y Mundo perdido y recuperado. Historia de una lesión (Traducción: Joaquín Fernández-Valdés) ISBN 978-84-8367-284-6. (es)
  • Alexandre LuriaFichier:Luria.jpg A. Luria vers 1925 Alexandre Romanovitch Luria ou Louria (en russe : Александр Романович Лурия) est un neurologue et psychologue russe puis soviétique, né 16 juillet 1902 à Kazan et mort le 14 août 1977 à Moscou. En 1921, il termine ses études à la faculté des sciences sociales de l'université de Kazan. Il débute ses premières recherches en psychologie expérimentale. En 1937, il est diplômé de l'Institut médical n°1 de Moscou, docteur des sciences pédagogiques en psychologie, et commence des recherches sur les lésions cérébrales à l'Institut neurochirurgical de Moscou. Pendant la seconde guerre mondiale, il fut chef d'un hôpital neurochirurgical de réadaptation et obtient le diplôme de docteur en médecine en 1943. Il exerce en tant que professeur de psychologie à l'université de Moscou à partir de 1945. Il devient membre de l'Académie des sciences de l'éducation en 1947. (fr)
  • Discepolo e collaboratore di Lev Vygotskij fu, tra i fondatori, uno dei maggiori esponenti della scuola storico-culturale e della neuropsicologia sovietica oltre che uno dei principali ricercatori della teoria dell'attività. Ha insegnato neuropsicologia all'università di Mosca e fu membro dell'accademia sovietica di scienze pedagogiche. È conosciuto per le sue ricerche sui meccanismi della memoria collegata al linguaggio, secondo l'approccio della psicologia storico-culturale di Lev Vygotskij. Ne "Le funzioni corticali superiori dell'uomo" tratta delle relazioni tra le funzioni del linguaggio e della memoria ed i meccanismi cerebrali, alla luce delle modificazioni psichiche causate da lesioni del cervello. Dai suoi studi sui pazienti cerebrolesi sono derivati studi finalizzati a raffinare la tecnica diagnostica e la valutazione delle tensioni emotive in base ai quali Charlie J.Golden ha ricavato un test che ha preso il nome di Lurija, il Lurija-Nebraska Neuropsychological Battery (LNNB), sul quale s'è aperto tra i neuropsicologi un ampio dibattito. Uno dei casi più celebri oggetto dei suoi studi è quello di Solomon Šereševskij, persona dotata di una memoria fuori dal comune. (it)
  • Aleksandr Romanovitsj Loeria of Luria (Russisch: Александр Романович Лурия) (Kazan, 16 juli 1902 - Moskou, 14 augustus 1977) was een Russisch neuropsycholoog. Loeria werd geboren in Kazan, een van de grootste steden van Rusland. Hij begon zijn studie aan de universiteit van zijn geboortestad toen hij 16 jaar was en studeerde op zijn 19e af. Tijdens zijn studie richtte hij de Kazanse Psychoanalytische Vereniging op en correspondeerde hij met Sigmund Freud. In 1923 leverde zijn werk over reactietijden, gerelateerd aan gedachtenprocessen, hem een baan op aan het Instituut voor Psychologie in Moskou. Daar ontwikkelde hij de "gecombineerde-motormethode" die hielp om gedachtenprocessen te diagnosticeren. Hoewel hij in 1932 publiceerde over dit onderzoek, werden deze werken in de Sovjet-Unie verboden. Ze werden pas in 2002 in Rusland gepubliceerd. In 1924 ontmoette Loeria de taalkundige Lev Vygotski, die hem zeer zou beïnvloeden. Samen met Aleksej Leontjev begonnen ze een nieuw type psychologie te ontwikkelen. Hun benadering, "culturele", "historische", en "instrumentele" psychologie genoemd, onderzoekt psychische processen, met een grote nadruk op taal. Loeria's belangrijkste werk begon in de jaren dertig, toen hij Centraal-Azië bezocht en verschillende psychische processen onderzocht (waaronder waarneming, probleemoplossing en geheugen). Hij bestudeerde ook eeneiige en twee-eiige tweelingen op kostscholen om verschillende factoren vast te stellen. Eind jaren dertig ging Loeria geneeskunde studeren (deels om de Grote Zuivering te ontlopen die Jozef Stalin had ingezet). Hij specialiseerde zich in het onderzoek naar afasie, gericht op de relatie tussen taal en denken, een gebied waarop hij al eerder actief was geweest. Uiteindelijk ontwikkelde hij een therapie voor afasie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Loeria zeer waardevol voor de Sovjets wegens zijn grote kennis op het gebied van denkprocessen. Terwijl hij voor de overheid werkte, kon hij grote aantallen mensen met hersenletsel onderzoeken. Zo ontwikkelde hij een symbiotische relatie. Na de oorlog zette Loeria zijn werk voort als voorheen. Hij werd enige tijd verwijderd van het Instituut voor Psychologie als gevolg van een opleving van antisemitisme. Hij bestudeerde kinderen met een verstandelijke beperking. Eind jaren vijftig mocht Loeria terugkeren in zijn oude functie, waar hij bleef tot zijn dood door hartfalen in 1977. Loeria heeft een belangrijke theoretische bijdrage geleverd aan de neuropsychologie in zijn boek The Working Brain. Hierin beschrijft hij zijn theorie van drie belangrijke functionele systemen die in de hersenen werkzaam zijn: * een activatiesysteem * een systeem voor ontvangst en verwerking van informatie uit de buitenwereld * een systeem voor programmering, controle en verificatie van handelingen. Loeria meende dat de informatiestromen in de hersenen altijd verliepen volgens een bepaalde volgorde en hiërarchie, dat wil zeggen van elementair naar complex, maar ook van complex naar elementair. Zijn twee belangrijkste casestudies beschrijven "S" (Solomon Sjeresjevski), een man met een schijnbaar onbeperkt maar eigenaardig geheugen (1968), en een man met een traumatische hersenbeschadiging, genaamd Zasetsky (1972). Deze casestudies illustreren Loeria's belangrijkste methoden van het combineren van klassieke en genezende aanpak, die de basis vormen van de laat-20e-eeuwse cognitiewetenschap. Loeria hielp bij het oprichten van de Faculteit Psychologie van de Moskouse Staatsuniversiteit en was er een van de belangrijkste hoogleraren. Zijn werk wordt vaak en positief vermeld in de populaire boeken van Oliver Sacks over neurologische stoornissen, wat tot een verdere waardering van Loeria's werk heeft geleid. (nl)
  • アレクサンドル・ロマノヴィッチ・ルリヤ(русский: Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия, ラテン文字転写: Alexander R. Luria, Aleksandr Romanovich Luriya、1902年7月16日 - 1977年8月14日)は、ソビエト連邦の心理学者。 姓はルリアとも書かれる。 レフ・ヴィゴツキーらとともに文化歴史心理学を創設したほか、神経心理学の草分けとなった。 失語症や共感覚に対する詳細で個別的な臨床観察・症例研究を通じ、高次の精神機能に関する独創的な著作を残した。 (ja)
  • Alexander Romanovich Luria (russo: Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия; 16 de julho de 1902 — 14 de agosto de 1977) foi um famoso neuropsicólogo soviético especialista em psicologia do desenvolvimento. Foi um dos fundadores de psicologia cultural-histórica onde se inclui o estudo das noções de causalidade e pensamento lógico–conceitual da atividade teórica como função do sistema nervoso central. (pt)
  • Aleksandr Romanowicz Łurija (ros. Александр Романович Лурия, ur. 16 lipca 1902 w Kazaniu, zm. 14 sierpnia 1977 w Moskwie) – rosyjski psycholog, twórca neuropsychologii. Na Uniwersytet Kazański wstąpił w wieku 16 lat, ukończył go trzy lata później. Założyciel Kazańskiego Stowarzyszenia Psychoanalitycznego. Prowadził korespondencję z Zygmuntem Freudem. W 1923 przeniósł się na Uniwersytet Moskiewski. W 1924 roku spotkał Lwa Semionowicza Wygotskiego, który miał na niego duży wpływ. Wraz z Aleksiejem Nikołajewiczem Leontiewem utworzyli we trzech nowy typ psychologii, który opierał się na analizie ludzkich procesów psychicznych ze szczególnym uwzględnieniem języka. Ten rodzaj podejścia został nazwany kulturalnym, historycznym lub instrumentalnym. Autor książek Umysł mnemonisty, Świat utracony, świat odzyskany, czyli historia pewnego zranienia. W 1974 roku UMCS przyznał mu tytuł doktora honoris causa. (pl)
  • Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия (16 июля 1902, Казань — 14 августа 1977, Москва) — советский психолог, основатель отечественной нейропсихологии, сотрудник Л. С. Выготского и один из лидеров круга Выготского. Профессор (1944), доктор педагогических наук (1937), доктор медицинских наук (1943), действительный член Академии педагогических наук РСФСР (1947), действительный член АПН СССР (1967), принадлежит к числу выдающихся советских психологов, получивших широкую известность своей научной и педагогической деятельностью. (ru)
  • 亚历山大·鲁利亚(俄语:Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия,1902年7月16日-1977年8月14日),前苏联著名心理学家,神经心理学的奠基人之一。他最重要的贡献是对于心理活动的脑机制的研究,并提出了脑的动态机能定位理论。他于1973年出版的《神经心理学原理》使神经心理学成为了一门系统性的学科。 鲁利亚还曾担任过国际心理科学联盟副主席、美国国家科学院院士、美国科学与艺术学院院士等职。 (zh)
dbo:almaMater
dbo:birthDate
  • 1902-07-16 (xsd:date)
  • 1902-7-16
dbo:birthPlace
dbo:deathDate
  • 1977-08-14 (xsd:date)
  • 1977-8-14
dbo:deathPlace
dbo:field
dbo:influenced
dbo:influencedBy
dbo:nationality
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 389738 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 744653956 (xsd:integer)
dbp:caption
  • circa 1925
dct:description
  • Soviet psychologist (en)
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Alexander Romanowitsch Lurija (russisch Александр Романович Лурия, wiss. Transliteration Aleksandr Romanovič Lurija; * 3.jul./ 16. Juli 1902greg. in Kasan; † 14. August 1977 in Moskau) war ein sowjetischer Psychologe. (de)
  • アレクサンドル・ロマノヴィッチ・ルリヤ(русский: Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия, ラテン文字転写: Alexander R. Luria, Aleksandr Romanovich Luriya、1902年7月16日 - 1977年8月14日)は、ソビエト連邦の心理学者。 姓はルリアとも書かれる。 レフ・ヴィゴツキーらとともに文化歴史心理学を創設したほか、神経心理学の草分けとなった。 失語症や共感覚に対する詳細で個別的な臨床観察・症例研究を通じ、高次の精神機能に関する独創的な著作を残した。 (ja)
  • Alexander Romanovich Luria (russo: Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия; 16 de julho de 1902 — 14 de agosto de 1977) foi um famoso neuropsicólogo soviético especialista em psicologia do desenvolvimento. Foi um dos fundadores de psicologia cultural-histórica onde se inclui o estudo das noções de causalidade e pensamento lógico–conceitual da atividade teórica como função do sistema nervoso central. (pt)
  • Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия (16 июля 1902, Казань — 14 августа 1977, Москва) — советский психолог, основатель отечественной нейропсихологии, сотрудник Л. С. Выготского и один из лидеров круга Выготского. Профессор (1944), доктор педагогических наук (1937), доктор медицинских наук (1943), действительный член Академии педагогических наук РСФСР (1947), действительный член АПН СССР (1967), принадлежит к числу выдающихся советских психологов, получивших широкую известность своей научной и педагогической деятельностью. (ru)
  • 亚历山大·鲁利亚(俄语:Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия,1902年7月16日-1977年8月14日),前苏联著名心理学家,神经心理学的奠基人之一。他最重要的贡献是对于心理活动的脑机制的研究,并提出了脑的动态机能定位理论。他于1973年出版的《神经心理学原理》使神经心理学成为了一门系统性的学科。 鲁利亚还曾担任过国际心理科学联盟副主席、美国国家科学院院士、美国科学与艺术学院院士等职。 (zh)
  • Alexander Romanovich Luria (Russian: Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия; 16 July 1902 – 14 August 1977) was a Soviet neuropsychologist and developmental psychologist. He was one of the founders of Cultural-Historical Psychology, and a leader of the Vygotsky Circle, also known as "Vygotsky-Luria Circle". Luria's magnum opus is Higher Cortical Functions in Man (1962), a psychological textbook which has been translated into multiple languages and which he supplemented with The Working Brain in the 1970s. (en)
  • Aleksandr Románovich Lúriya (Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия) (16 de julio de 1902 - 14 de agosto de 1977), en ocasiones transcrito como Alexander Luria, fue un neuropsicólogo y médico ruso. Discípulo de Lev Semiónovich Vygotski, fue uno de los fundadores de la neurociencia cognitiva, parte de la neuropsicología. Con la publicación de sus dos obras más importantes, La afasia traumática y Las funciones corticales superiores del hombre, basados en su investigación de los casos de heridas cerebrales durante la Segunda Guerra Mundial, se puso a la cabeza de la neuropsicología mundial. (es)
  • Alexandre LuriaFichier:Luria.jpg A. Luria vers 1925 Alexandre Romanovitch Luria ou Louria (en russe : Александр Романович Лурия) est un neurologue et psychologue russe puis soviétique, né 16 juillet 1902 à Kazan et mort le 14 août 1977 à Moscou. En 1921, il termine ses études à la faculté des sciences sociales de l'université de Kazan. Il débute ses premières recherches en psychologie expérimentale. Pendant la seconde guerre mondiale, il fut chef d'un hôpital neurochirurgical de réadaptation et obtient le diplôme de docteur en médecine en 1943. (fr)
  • Discepolo e collaboratore di Lev Vygotskij fu, tra i fondatori, uno dei maggiori esponenti della scuola storico-culturale e della neuropsicologia sovietica oltre che uno dei principali ricercatori della teoria dell'attività. Ha insegnato neuropsicologia all'università di Mosca e fu membro dell'accademia sovietica di scienze pedagogiche. È conosciuto per le sue ricerche sui meccanismi della memoria collegata al linguaggio, secondo l'approccio della psicologia storico-culturale di Lev Vygotskij. Ne "Le funzioni corticali superiori dell'uomo" tratta delle relazioni tra le funzioni del linguaggio e della memoria ed i meccanismi cerebrali, alla luce delle modificazioni psichiche causate da lesioni del cervello. Dai suoi studi sui pazienti cerebrolesi sono derivati studi finalizzati a raffinare (it)
  • Aleksandr Romanovitsj Loeria of Luria (Russisch: Александр Романович Лурия) (Kazan, 16 juli 1902 - Moskou, 14 augustus 1977) was een Russisch neuropsycholoog. Loeria werd geboren in Kazan, een van de grootste steden van Rusland. Hij begon zijn studie aan de universiteit van zijn geboortestad toen hij 16 jaar was en studeerde op zijn 19e af. Tijdens zijn studie richtte hij de Kazanse Psychoanalytische Vereniging op en correspondeerde hij met Sigmund Freud. (nl)
  • Aleksandr Romanowicz Łurija (ros. Александр Романович Лурия, ur. 16 lipca 1902 w Kazaniu, zm. 14 sierpnia 1977 w Moskwie) – rosyjski psycholog, twórca neuropsychologii. Na Uniwersytet Kazański wstąpił w wieku 16 lat, ukończył go trzy lata później. Założyciel Kazańskiego Stowarzyszenia Psychoanalitycznego. Prowadził korespondencję z Zygmuntem Freudem. W 1923 przeniósł się na Uniwersytet Moskiewski. W 1924 roku spotkał Lwa Semionowicza Wygotskiego, który miał na niego duży wpływ. Wraz z Aleksiejem Nikołajewiczem Leontiewem utworzyli we trzech nowy typ psychologii, który opierał się na analizie ludzkich procesów psychicznych ze szczególnym uwzględnieniem języka. Ten rodzaj podejścia został nazwany kulturalnym, historycznym lub instrumentalnym. (pl)
rdfs:label
  • Alexander Luria (en)
  • Alexander Romanowitsch Lurija (de)
  • Aleksandr Lúriya (es)
  • Alexandre Luria (fr)
  • Aleksandr Romanovič Lurija (it)
  • Aleksandr Loeria (nl)
  • アレクサンドル・ルリヤ (ja)
  • Aleksandr Łurija (pl)
  • Alexander Luria (pt)
  • Лурия, Александр Романович (ru)
  • 亚历山大·鲁利亚 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:gender
  • male (en)
foaf:givenName
  • Alexander (en)
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Alexander Luria (en)
foaf:surname
  • Luria (en)
is dbo:notableStudent of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbp:doctoralAdvisors of
is foaf:primaryTopic of