| dbpprop:abstract
|
- Alexander Romanovich Luria was a famous Soviet neuropsychologist and developmental psychologist. He was one of the founders of cultural-historical psychology and psychological activity theory.
- Alexander Romanowitsch Lurija war ein russischer Psychologe. Bis 1921 studierte Lurija Gesellschaftswissenschaften, Medizin und Psychologie an der Universität Kasan. Ab 1925 Tätigkeit am Institut für Psychologie der Universität Moskau, zunächst als Assistent bei Konstantin Kornilow, später als Leiter des Labors für allgemeine Psychologie. Zusammen mit Lew Wygotski und Alexej Leontjew begründete Lurija in den 1920er Jahren die kulturhistorische Schule der russischen Psychologie. Anfang der dreißiger Jahre wurde Lurija aus ideologischen Gründen gezwungen, seine Dozentenstelle für Psychologie aufzugeben, und wandte sich erneut dem Studium der Medizin zu. Während des Krieges Sanitätsoffizier, spezialisierte er sich auf die Rehabilitation von Hirnverletzten. Ab 1944 arbeitete Lurija am Institut für Neurochirurgie in Moskau, wo er begann, das Wissenschaftsgebiet der Neuropsychologie auszubauen. Als eigenständiger Wissenschaftszweig befasst diese sich mit der Rolle individueller zerebraler Systeme für komplexe Formen geistiger Tätigkeit. Unter politischem Druck (u. a. wurde er des Anti-Pawlowismus bezichtigt) musste Lurija auch diese Stelle aufgeben, konnte einige Zeit später, nachdem sich mit dem Tode Stalins (1953) die politischen Verhältnisse in der Sowjetunion deutlich gelockert hatten, seine wissenschaftliche Tätigkeit wieder aufnehmen. Lurija gilt als einer der Begründer der Neuropsychologie. Mit seinen bahnbrechenden Arbeiten zur Aphasie und zur Rolle der Sprache in der geistigen Entwicklung des Kindes wuchs Lurijas Ansehen im Ausland, was schließlich auch im eigenen Land zu seiner beruflichen Rehabilitation führte. Er stand in freundschaftlichem Kontakt zu Wissenschaftlern wie Kurt Lewin, Jean Piaget, Oliver Sacks und Jerome Bruner. Bis zu seinem Tod 1977 arbeitete Lurija seine Methode der Syndromanalyse weiter aus. Ihren konkretesten Ausdruck findet diese in den beiden neurologischen Geschichten Kleines Porträt eines großen Gedächtnisses (1968) und Der Mann, dessen Welt in Scherben ging (1971). Seit 1987 besteht in Deutschland die von Wolfgang Jantzen (Professor für Behindertenpädagogik an der Universität Bremen) gegründete Luria Gesellschaft – Verein zur Förderung der wissenschaftlichen Grundlegung der Rehabilitation hirngeschädigter Menschen e. V.
- Aleksander Románovich Lúriya Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия, en ocasiones transcrito como Alexander Luria, fue un neuropsicólogo y médico ruso. Discípulo de Lev Semiónovich Vygotski, es uno de los fundadores de la neurociencia cognitiva, parte de la neuropsicología. Con la publicación de sus dos obras más importantes, La afasia traumática y Las funciones corticales superiores del hombre, basados en su investigación de los casos de heridas cerebrales durante la Segunda Guerra Mundial, se puso a la cabeza de la neuropsicología mundial.
- Aleksandr Romanovitš Lurija oli neuvostoliittolainen aivotutkija ja neuropsykologi sekä tiedemies. Hän oli yksi kolmesta ("troika") merkittävimmistä psykologian kulttuurihistoriallisen koulukunnan ja toiminnan teorian (activity theory) sekä kulttuurihistoriallisen psykologian perustajista yhdessä Lev Vygotskin ja Aleksei Leontjevin kanssa. Lurija syntyi Kazanissa. Hän opiskeli paikallisessa yliopistossa ja perusti opintoaikanaan Kazanin psykoanalyyttisen yhdistyksen. Hän sai viran Moskovasta ja tapasi Lev Vygotskin, jolla oli Lurijaan suuri vaikutus. Tavattuaan Lev Vygotskin hän esimerkiksi pitkälti hylkäsi psykoanalyysin, koska Vygotsikin mukaan sekä psykoanalyysi että behaviorismi olivat kaksi vallalla ollutta hyvin epätyydyttävää psykologista teoriasuuntausta joilla ihmistoimintaa ja psyykkistä toimintaa yritettiin selittää. 1930-luvulla Lurija retkeili Keski-Aasiassa tutkien muun muassa havaitsemista, muistia ja ongelmanratkaisua sekä kaksosia. Vuosikymmenen lopulla Lurija siirtyi lääketieteelliseen kouluun (osaksi paetakseen Stalinin vainoja), erikoistui afasian tutkimukseen ja keskittyi kielen ja ajattelun välisen yhteyden tutkimiseen. Toisen maailmansodan alku nosti arvoonsa Lurijan laajat tiedot ja kokemuksen ajattelun alueella. Työskennellessään hallituksen hyväksi Lurija saattoi tutkia lukuisia aivovauriopotilaita joita etenkin "suuri isänmaallinen sota" tuolloin tuotti. Sodan jälkeen Lurija jatkoi tutkimustyötään. Antisemitistisen leimahduksen vuoksi hänet erotettiin psykologisesta instituutista. Lurija tutki kehitysvammaisia lapsia ja palasi instituuttiin 1950-luvun lopulla työskennellen siellä kuolemaansa saakka.
- Alexandre Romanovitch Louria est un neurologue et psychologue russe puis soviétique né 16 juillet 1902, à Kazan et mort en 1977. Il est connu pour avoir étudié les mécanismes de la mémoire en lien avec le langage, selon l'approche dite de la psychologie culturelle influencée par Vygotski. Il abordera ces phénomènes au travers d'études de cas restés célèbres, comme le cas Solomon Shereshevsky, homme doté d'une mémoire exceptionnelle.
- Storie cliniche 1965, Viaggio nella mente di un uomo che non dimentica nulla, Armando, Roma, 1979, ISBN 8883585542 1971, Un mondo perduto e ritrovato, Editori Riuniti. Roma, 1971
- Aleksandr Romanovitsj Loeria was een Russisch neuropsycholoog. Loeria werd geboren in Kazan, een van de grootste steden van Rusland. Hij begon zijn studie aan de universiteit van zijn geboortestad toen hij 16 jaar was en studeerde op zijn 19e af. Tijdens zijn studie richtte hij de Kazanse Psychoanalytische Vereniging op en had hij briefwisselingen met Sigmund Freud. In 1923 leverde zijn werk over reactietijden, gerelateerd aan gedachtenprocessen, hem een baan op aan het Instituut voor Psychologie in Moskou. Daar ontwikkelde hij de "gecombineerde-motormethode" die hielp om gedachtenprocessen te diagnosticeren. Hoewel hij in 1932 publiceerde over dit onderzoek, werden deze werken verboden in de Sovjet-Unie. Ze werden pas in 2002 in Rusland gepubliceerd. In 1924 ontmoette Loeria de taalkundige Lev Vygotski, die hem zeer zou beïnvloeden. Samen met Aleksej Leontjev begonnen ze een nieuw type psychologie te ontwikkelen. Hun benadering, "culturele", "historische", and "instrumentele" psychologie genoemd, onderzoekt psychologische processen, met een grote nadruk op taal. Loeria's belangrijkste werk begon in de jaren 1930, toen hij Centraal-Azië bezocht en verschillende psychologische veranderingen onderzocht. Hij bestudeerde ook eeneiige en twee-eiige tweelingen op kostscholen om verschillende factoren vast te stellen. In de late jaren 1930 ging Loeria geneeskunde studeren (deels om de grote Grote Zuivering te ontlopen die Jozef Stalin had ingezet). Hij specialiseerde zich in het onderzoek naar afasie, gericht op de relatie tussen taal en denken, een gebied waarop hij al eerder actief was geweest. Uiteindelijk ontwikkelde hij een therapie voor afasie. De Tweede Wereldoorlog maakte Loeria zeer waardevol voor de Sovjets door zijn grote kennis op het gebied van denkprocessen. Terwijl hij voor de overheid werkte, kon hij grote aantallen mensen met hersenletsel onderzoeken. Zo ontwikkelde hij een symbiotische relatie. Na de oorlog zette Loeria zijn werk voort als voorheen. Hij werd enige tijd verwijderd van het Instituut voor Psychologie als gevolg van een opleving van antisemitisme. Hij bestudeerde geestelijk gehandicapte kinderen. In de late jaren 1950 mocht Loeria terugkeren in zijn oude functie, waar hij bleef tot zijn dood door hartfalen in 1977. Loeria heeft een belangrijke theoretische bijdrage geleverd aan neuropsychologie in zijn boek The Working Brain. Hierin beschrijft hij zijn theorie van drie belangrijke functionele systemen die in de hersenen werkzaam zijn: een activatiesysteem een systeem voor ontvangst en verwerking van informatie uit de buitenwereld een systeem voor programmering, controle en verificatie van handelingen. Loeria meende dat de informatiestromen in de hersenen altijd verliepen volgens een bepaalde volgorde en hiërarchie, dat wil zeggen van elementair naar complex, maar ook van complex naar elementair. Zijn twee belangrijkste casestudies beschrijven "S", een man met een schijnbaar onbeperkt maar eigenaardig geheugen (1968), en een man met een traumatische hersenbeschadiging, genaamd Zasetsky (1972). Deze casestudies illustreren Loeria's belangrijkste methoden van het combineren van klassieke en genezende aanpak, die de basis vormen van de laat-20e-eeuwse cognitieve wetenschap. Loeria hielp bij het oprichten van de Psychologische faculteit van de Moskouse Staatsuniversiteit en was er een van de belangrijkste hoogleraren. Zijn werk wordt vaak en positief vermeld in de populaire boeken van Oliver Sacks over neurologische stoornissen, wat tot een verdere waardering van Loeria's werk heeft geleid.
- Aleksander Romanowicz Łuria, ros. Александр Романович Лурия, twórca neuropsychologii. Na Uniwersytet Kazański wstąpił w wieku 16 lat, ukończył go trzy lata później. Założyciel Kazańskiego Stowarzyszenia Psychoanalitycznego (Kazan Psychoanalytic Association). Prowadził korespondencję z Zygmuntem Freudem. W 1923 przeniósł się na Uniwersytet Moskiewski. W 1924 roku spotkał Lwa Semionowicza Wygotskiego, który miał na niego duży wpływ. Wraz z Aleksiejem Nikołajewiczem Leontiewem utworzyli we trzech nowy typ psychologii, który opierał się na analizie ludzkich procesów psychicznych ze szczególnym uwzględnieniem języka. Ten rodzaj podejścia został nazwany kulturalnym, historycznym lub instrumentalnym. Autor książek pt. "Umysł mnemonisty", "Świat utracony, świat odzyskany, czyli historia pewnego zranienia". W 1974 roku UMCS przyznał mu tytuł doktora honoris causa. Pozycje książkowe Luria, A. R. (1963). Restoration of Function After Brain Injury. Pergamon Press. Luria, A. R. (1973). The Working Brain. Basic Books.. Łuria A. R Świat utracony i odzyskany, PWN 1984 Luria, A. R. ; Bruner, Jerome (1987). The Mind of a Mnemonist: A Little Book About A Vast Memory. Harvard University Press. Luria, A. R. ; Solotaroff, Lynn (1987). The Man with a Shattered World: The History of a Brain Wound. Harvard University Press. Luria A.R. , Frontal Lobe Syndrome. chapter 23 in Handbook of Clinical Neurology vol. 2. [eds. ] F.J. Vinken, G.W. , Brown. North Holland, Amsterdam 1969, 725-757. Łuria A.R. , Podstawy neuropsychologii. Warszawa, PZWL. 1976. Artykuły Luria A.R. , Two Kinds of Motor Perseveration in Massive Injury of the Frontal Lobes. Brain 1965, 88 [part 1], 1-10 Łuria A.R. (1968). Dorobek i perspektywy neuropsychologii. Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 13, 13-21. Luria A.R. , Tsvetkova L.S. , The Programming of Constructive Activity in Local Brain Injuries. Neuropsychologia 1964, 2, 95-107. Łuria A.R. , Mjelnikowa T.W. , 0 wtoricznom "łobnom sindromie" pri porażeniach zadniej czerepnoj jamki. Wop. Niejrochir. 1974, 4, 56 60. Kucemiłowa A.P. , Łuria A.R. , Chomskaia E.D. , 0 psewdołobnoj simptomatikie pri opucholiach mozżeczkowo namieta. Wop. Niejrochir. 1966, 3A, 45 48. Kucemiłowa A.P. , Łuria A.R. , Chomskaja E.D. , Opucholi łobnych dolej protiekajuszczije biez wyrażennych naruszenii wyzszych korkowych funkcyi. Wop. Niejrochir. 1967, 31, 51 54. Idee łuriowskie Canavan A.G.M. , Janota J. , Schurr P.H. Luria’s Frontal Lobe Syndrome: Psychological and Anatomical Considerations. J. Neurol. Neurosurg. Psychiatry 1985, 48, 1049-1053. Drewe E.A. An Experimental Investigation of Luria's Theory on the Effects of Frontal Lobe Lesions in Man. Neuropsychologia 1975, 13, 421-429. Christensen A.L. Lurias Neuropsychological Investigation Test Manual. New York: Spectrum 1975. Christensen A.L. Lurias Neuropsychological Investigation Test Card. New York 1975, Spectrum. Charles J. Golden T. A. Hammeke, Purisch A.D. The Luria-Nebraska Neuropsychological Battery 1998 Steuden M. , Płużek Z. , Wartość diagnostyczna baterii testowej Luria Nebraska (interpretacja kliniczna), Lublin 1992, Norbertinum.
- Alexander Romanovich Luria foi um famoso neuropsicólogo soviético especialista em psicologia do desenvolvimento. Foi um dos fundadores de psicologia cultural-histórica onde se inclui o estudo das noções de causalidade e pensamento lógico – conceitual da atividade teórica enquanto função do sistema nervoso central
- Полужирное начертаниеФайл:Luria. jpg Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия — известный советский психолог, основатель отечественной нейропсихологии, ученик Л. С. Выготского Профессор, доктор педагогических наук, доктор медицинских наук, действительный член Академии Педагогических наук РСФСР, действительный член АПН СССР, принадлежит к числу выдающихся отечественных психологов, получивших широкую известность своей научной, педагогической и общественной деятельностью. Александр Лурия родился в Казани третьим из четырёх сыновей в интеллигентной еврейской семье. Его отец — известный терапевт, впоследствии профессор Роман Альбертович Лурия — занимался частной медицинской практикой; мать — Евгения Викторовна Лурия — была зубным врачом. Окончил Казанский университет (1921) и 1-й Московский медицинский институт (1937). В 1921—1934 гг. — на научной и педагогической работе в Казани, Москве, Харькове. С 1934 г. работал в научно-исследовательских учреждениях Москвы. С 1945 г. — профессор МГУ. Заведующий кафедрой нейро- и патопсихологии факультета психологии МГУ им. М. В. Ломоносова (1966—1977). В течение более чем 50-летней научной работы А. Р. Лурия внес важный вклад в развитие различных областей психологии таких как психолингвистика, психофизиология, детская психология, этнопсихология и др. Лурия — основатель и главный редактор «Докладов АПН РСФСР» — издания, в котором начали свои публикации представителя ряда как психологических, так и гуманитарных направлений послевоенной мысли в России и СССР. Надо отдать должное А. Р. Лурии: он очень много сделал по организации собственно научных изданий, и я думаю, что журнал «Доклады АПН РСФСР», который во многом определил рост и развитие советской психологической науки в 1950—60-е годы, один из многих памятников ему.. Следуя идеям Л. С. Выготского, разрабатывал культурно-историческую концепцию развития психики, участвовал в создании теории деятельности. На этой основе развивал идею системного строения высших психических функций, их изменчивости, пластичности, подчеркивая прижизненный характер их формирования, их реализации в различных видах деятельности. Исследовал взаимоотношения наследственности и воспитания в психическом развитии. Использовав традиционно применявшийся с этой целью близнецовый метод, внес в него существенные изменения, проводя экспериментально-генетическое изучение развития детей в условиях целенаправленного формирования психических функций у одного из близнецов. Показал, что соматические признаки в значительной степени обусловлены генетически, элементарные психические функции — в меньшей степени. А для формирования высших психических процессов (понятийное мышление, осмысленное восприятие и др. ) решающее значение имеют условия воспитания. В области дефектологии развивал объективные методы исследования аномальных детей. Результаты комплексного клинико-физиологического изучения детей с различными формами умственной отсталости послужили основанием для их классификации, имеющей важное значение для педагогической и медицинской практики. Создал новое направление — нейропсихологию, ныне выделившуюся в специальную отрасль психологической науки и получившую международное признание. Начало развития нейропсихологии было положено исследованиями мозговых механизмов у больных с локальными поражениями мозга, в частности в результате ранения. Разработал теорию локализации высших психических функций, сформулировал основные принципы динамической локализации психических процессов, создал классификацию афазических расстройств и описал ранее неизвестные формы нарушений речи, изучал роль лобных долей головного мозга в регуляции психических процессов, мозговые механизмы памяти. Лурия имел высокий международный авторитет, он являлся зарубежным членом Национальной академии наук США, Американской академии наук и искусств, Американской академии педагогики, а также почетным членом ряда зарубежных психологических обществ (британского, французского, швейцарского, испанского и др.). Он был почетным доктором ряда университетов: г. Лейстера, Люблина, Брюсселя, Тампере и др. Многие его работы переведены и изданы за рубежом. Лурия часто и с благоговением упоминается в работах английского невропатолога Оливера Сакса, с которым он вел многолетнюю переписку.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
