| dbpprop:abstract
|
- Alexander (Aleksandr) II Nikolaevich (29 April 1818, Moscow – 13 March 1881, Saint Petersburg), also known as Alexander the Liberator was the Emperor of the Russian Empire from 3 March 1855 until his assassination in 1881. He was also the Grand Duke of Finland and the King of Poland.
- Alexander II. Nikolajewitsch war Zar des Russischen Reiches aus dem Haus Romanow-Holstein-Gottorp.
- Alexandre II de Rússia. Tsar de Rússia. Passà a la història com el més important reformador de la societat russa durant el període tsarista que a diferència de les realitzades pels seus antecessors i successors tingueren una importància transcendental. Descendents d'Alexandre II de Rússia són el rei Miquel I de Romania, la cap de la casa imperial russa Maria de Rússia o el duc de Kent Eduard del Regne Unit.
- Alexandr II. Nikolajevič, ruský car v letech 1855-1881 z rodu Romanov-Holstein-Gottorp, se narodil 29. dubna 1818 v Petrohradě jako syn cara Mikuláše I. Za jeho vlády došlo k částečné liberalizaci ruského samoděržaví.
- Alejandro II Nikoláyevich . Nacido en Moscú el 29 de abril de 1818 y fallecido en San Petersburgo el 13 de marzo de 1881, fue zar del Imperio Ruso desde el 3 de marzo de 1855 hasta su asesinato en 1881. También fue Gran Duque de Finlandia y Rey de Polonia hasta 1867. Era hijo de Nicolás I de Rusia y de Carlota de Prusia (Alejandra Feodorovna), hija de Federico Guillermo III de Prusia y de Luisa de Mecklemburgo-Strelitz. Durante su juventud dio pocas muestras de su valía final, hasta el momento de su advenimiento en 1855, pocos imaginaron que sería conocido como un líder capaz de poner en práctica las más difíciles reformas emprendidas en Rusia desde el reinado de Pedro el Grande. Durante los treinta y seis años en los que fue heredero, el ambiente de San Petersburgo era desfavorable para el desarrollo de cualquier la innovación política o intelectual. Todos los principios de libertad de pensamiento y de iniciativa privada eran, en la medida de lo posible, reprimidos enérgicamente. La censura personal y oficial era moneda corriente; las críticas a las autoridades eran consideradas como un delito grave. Esto también fue considerado como una de las razones que llevaron a su asesinato. Bajo la visión del poeta liberal Vasili Zhukovski, Alejandro recibió la educación que se les daba a los jóvenes rusos de buena familia en ese momento: un gran número de temas en nociones, y la introducción a los principales idiomas europeos de la época. Tuvo poco interés personal en los asuntos militares, para decepción de su padre, que era un apasionado del ejército. Alejandro dio pruebas de una disposición débil, considerada fuera de lugar en alguien destinado a convertirse en un autócrata militar.
- Aleksanteri II oli Venäjän keisari, Puolanmaan tsaari ja Suomen suuriruhtinas vuosina 1855–1881. Aleksanteri II oli Suomelle myötämielinen hallitsija. Hänen aikanaan toteutettiin Venäjällä maaorjien vapauttaminen 19. helmikuuta 1861, minkä vuoksi häntä Venäjällä kutsuttiin myös vapauttajatsaariksi. Aleksanteri II oli Nikolai I:n ja keisarinna Aleksandra Fjodorovnan vanhin poika. Hän sai huolellisen kasvatuksen kruununperijäksi. Opettajanaan hänellä oli muun muassa kuuluisa liberaali runoilija ja romantikko Vasili Žukovski.
- Alexandre II, empereur de Russie, dit Le Libérateur. Il est également grand-duc de Finlande et roi de Pologne jusqu'en 1867, date à laquelle la Pologne est annexée par l'empire russe.
- II. Sándor. Orosz cár 1855. március 3-ától egészen 1881-ben történt meggyilkolásáig. Uralkodása alatt reformokat próbált bevezetni, amelyek azonban csak alig javítottak valamit az életszínvonalon, és elidegenítették tőle az arisztokráciát. Halálával a reformok kérdése lekerült a politikai napirendről.
- È conosciuto come un riformatore che tentò di rinnovare la cristallizzata società russa; morì a San Pietroburgo a seguito delle ferite riportate in un attentato organizzato dal gruppo anarchico Volontà del popolo.
- アレクサンドル2世（Александр II Николаевич Романов, ローマ字転写：Aleksandr II Nikolaevich Romanov, 1818年4月29日 - 1881年3月13日、在位：1855年 - 1881年）は、ロマノフ朝第12代ロシア皇帝、ポーランド立憲王国第3代国王。ニコライ1世の第一皇子、母は皇后でプロイセン王女のアレクサンドラ・フョードロヴナ。
- Alexander II Nikolajevitsj van Rusland, uit het Huis Romanov, was tsaar van Rusland van 1855 tot 1881. Hij was koning van Polen tot 1867 waarna het werd geannexeerd door het Keizerrijk Rusland. Hij was ook groothertog van Finland. Voor de Domkerk van Helsinki in Finland staat op het het Senaatsplein een standbeeld van Alexander II. Het werd onthuld in 1894, dertien jaar na de dood van Alexander, als dank aan hem.
- Aleksander II var tsar av Russland fra 1855 til 1881. Han utviklet jernbaner, innledet erobringen av sentral-asiatiske nasjoner, samt Vladivostok fra Kina, som er den første østlige stasjonen i den transsibirske jernbanen. Han solgte også Alaska i 1867, et område Katarina den store hadde startet erobringen av. Han frigjorde stavnsbundene og livegne bønder. Dette førte til at proletariatet (arbeidergruppen) i byene vokste (grunnen til at proletariatet vokste var ikke bare oppheving av stavnsbånd, men også fattigdom på landet) i takt med fattigdom. Dette ga grunnlaget for industriell og kapitalistisk revolusjon. Revolusjonære bevegelser ble dannet og Karl Marx ga ut sin bok Das Kapital. Studenter dro ut på landet og prøvde å få bøndene til å interessere seg politisk. Tsaren ble forsøkt drept i 1879 og 1880 og drept i 1881.
- Aleksander II Nikołajewicz (ros. Александр II Николаевич) – cesarz Wszechrusi w latach 1855-1881, syn Mikołaja I z dynastii Romanowów i Charlotty Hohenzollern, księżniczki pruskiej, która po przejściu na prawosławie nosiła imię Aleksandry Fiodorowny. Po wojnie krymskiej Aleksander II zdecydował się na wprowadzenie szerokich reform społecznych i gospodarczych. Najważniejszą z nich była reforma uwłaszczeniowa na wsi, jaka po wieloletnich przygotowaniach weszła w życie, przez wydanie w lutym 1861 carskiego manifestu o reformie wraz z towarzyszącymi mu ustawami. Zgodnie z nimi właściciele ziemscy nie mieli już prawa dysponować chłopami, karać ich, czy przesiedlać. Chłopi zaś mogli nabywać ziemię na własność i otrzymywali nadziały gruntowe za część nominalnej ich wartości i na wieloletnie raty. Praktycznie pełna realizacja reformy agrarnej trwała kilkanaście lat, była korzystna dla państwa i właścicieli ziemskich, którzy otrzymali pieniądze. Chłopi otrzymali ziemię, ale obciążeni zostali poza opłatami podatkowymi także długoletnimi, wysoko oprocentowanymi, spłatami wykupowymi. Kręgi rewolucyjno-demokratyczne i liberalne w Rosji krytykowały tę reformę za jej połowiczność i przerzucenie kosztów na wieś; w różnych guberniach dochodziło do wystąpień chłopskich. Spotkały się one z ostrymi represjami, aresztowaniami, sądami i zsyłkami na katorgę. Polityka Aleksandra II wobec Polaków początkowo była łagodniejsza od polityki, którą uprawiał jego ojciec – Mikołaj I. W kwietniu 1856 Aleksander zniósł w Królestwie i na Litwie stan wojenny. W maju tego roku ogłosił amnestię (obwarowaną wieloma warunkami) dla emigracji polskiej z 1831 r. , a we wrześniu ułaskawił znaczną część zesłańców na Sybir. Jednak Polacy, jak wyraził się w czasie swojej pierwszej wizyty w Warszawie w maju 1856, mieli wyzbyć się wszelkich marzeń o reformach politycznych. W styczniu 1863 w Królestwie Polskim wybuchło powstanie niepodległościowe Polaków. Poprzedził je kilkuletni ferment i tworzenie się licznych kółek konspiracyjnych, w których zaangażowani byli głównie oficerowie i studenci. Przybrało od początku formę wojny partyzanckiej. Dlatego, mimo skierowania do jego stłumienia ok. 300 tys. wojska, regularnej armii trudno było uporać się z rozproszonymi wypadami powstańców. Zwłaszcza, że oprócz Królestwa, powstanie objęło również część terytorium Litwy i Wołyń. Stłumione zostało pod koniec 1863, ale pojedyncze wystąpienia powstańców trwały do jesieni 1864. Jeszcze w trakcie insurekcji, 2 marca 1864 Aleksander II wydał dekret o przeprowadzeniu w Królestwie reformy uwłaszczeniowej. Równocześnie, równolegle z reformą agrarną, w latach sześćdziesiątych XIX wieku wprowadzone zostały w Rosji reformy w sądownictwie cywilnym i wojskowym, wojskowości, szkolnictwie wszystkich typów, finansach państwowych. Duże znaczenie miało wprowadzenie organów samorządowych w guberniach i powiatach w postaci tzw. urzędów ziemskich (1864 r.). Miały zajmować się one podniesieniem poziomu technicznego rolnictwa, rozwojem oświaty, opieki społecznej, szpitalnictwa, miejscowego handlu i przemysłu oraz budownictwem lokalnych dróg i mostów. W 1870 wprowadzono też samorządne dumy miejskie. W 1863 wprowadzono ograniczoną autonomię uniwersytetów, a rok później przeprowadzono gruntowną reformę sądową. Oskarżeni uzyskali prawo do obrony, zaczęli w Rosji działać adwokaci i sędziowie przysięgli. Sędziowie stali się niezawiśli i nieusuwalni, a procesy były odtąd jawne. Wobec skazanych nie praktykowano już kar cielesnych (poza zesłanymi na katorgę). W 1874 weszła w życie przygotowana przez generała Dymitra Milutina reforma wojskowa. Jednakowym obowiązkiem służby wojskowej objęto wszystkich poddanych Cesarstwa, bez względu na stan. Czas trwania służby skrócono do 6 lat (wcześniej trwała kilkanaście, nawet do 25). Osobom z wyższym wykształceniem czas ten jeszcze bardziej skracano. W swej polityce zagranicznej dyplomacja rosyjska przez 15 lat zabiegała o zniesienie restrykcji w rejonie Morza Czarnego, jakie nakładał traktat paryski po wojnie krymskiej. W tym celu Rosja starała się o poparcie Francji, Austrii i Prus. Lecz Francja obyła się bez pomocy w swej krótkiej wojnie z Austrią o zjednoczenie Włoch w 1860, zaś Austrię różniły z Rosją rozbieżne interesy na Bałkanach. Jedynie Prusy wsparły roszczenia Rosji, a to za cenę jej neutralności w wojnie prusko-francuskiej w 1870. Doszło wówczas do konferencji mocarstw europejskich w Londynie, na której Rosja odzyskała możliwość posiadania floty wojennej i budowy umocnień na wybrzeżach Morza Czarnego. W latach 1872-1873 włączył się w budowę porozumienia z Rzeszą i Austro-Węgrami, co zaowocowało utworzeniem Sojuszu Trzech Cesarzy. Przez całe drugą połowę XIX wieku Rosja prowadziła intensywną eksplorację terytoriów w Azji i na Dalekim Wschodzie. W wyniku pertraktacji z Chinami w 1858, do Rosji przyłączony został Kraj Nadamurski, położony na północ od rzeki Amur, oraz Kraj Ussuryjski, gdzie Rosjanie założyli kilka nowych miast, w tym Chabarowsk i wielki niezamarzający port Władywostok nad Morzem Japońskim. Od 1853 Rosja zaanektowała również północną część wyspy Sachalin, zaś w 1875 jego część południową, w zamian za szereg wysp Archipelagu Kurylskiego, przekazanych Japonii. Natomiast w 1867 sprzedała Stanom Zjednoczonym półwysep Alaskę za 7,2 mln dolarów. Równocześnie w latach 1868-1887 Cesarstwo Rosyjskie dokonało sukcesywnych podbojów Chanatów Chiwy, Buchary, Samarkandy i Taszkentu w Azji Środkowej. Zamieszkane one były przez plemiona Kirgizów, Kazachów, Uzbeków, Tadżyków i inne, częściowo prowadzące koczowniczy tryb życia i funkcjonujące w zacofanych strukturach państwowych feudalno-patriarchalnych. Bezpośrednio po wojnie krymskiej Rosja nie angażowała się w większym stopniu w sprawy bałkańskie, by nie narazić się mocarstwom zachodnim. Jednakże ruchy narodowo-wyzwoleńcze na Półwyspie Bałkańskim narastały nieustannie, wymuszając od Rosji aktywnego ich wspierania. W 1875 wybuchły powstania w Bośni i Bułgarii, a rok później Serbia i Czarnogóra wypowiedziały wojnę Turcji. Wojska tureckie bezwzględnie rozprawiły się z powstańcami bułgarskimi i rozbiły siły serbskie, mimo ich wsparcia przez tysiące ochotników z Rosji i całej Europy. Wówczas, po wcześniejszym zapewnieniu neutralności Austrii i Niemiec, do wojny przystąpiła także Rosja. Wojna rosyjsko-turecka trwała od 24 kwietnia 1877 do 31 stycznia 1878. Mimo problemów, związanych z niedokończoną reorganizacją swych sił zbrojnych i trudnościami w zaopatrzeniu oraz twardego oporu tureckiego, w styczniu 1878 Rosjanie znów, jak w 1829, podeszli w pobliże Stambułu. Znów mogli go zdobyć, czego nie uczynili ze względu na stanowisko mocarstw zachodnich, ciągle opowiadających się za utrzymaniem imperium tureckiego, a przeciwko hegemoni Rosji we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego. Gdy więc w lutym 1878 zawarty został traktat pokojowy rosyjsko-turecki w San Stefano pod Stambułem, mocarstwa zachodnie zażądały jego rewizji. Dokonano ją po kilku miesiącach na Kongresie Berlińskim z udziałem Wielkiej Brytanii, Francji, Austro-Węgier, Niemiec, Rosji i Turcji. Ograniczono na nim wielkość Bułgarii, która nadal miała być uzależniona od Turcji, zmniejszono też terytorium Serbii i Czarnogóry, jednak przyznając im i Rumunii pełną niepodległość. Rosja odzyskała południową Besarabię, Bośnia dostała się pod administrację Austrii, zaś Turcja utrzymała jeszcze Macedonię i Albanię. Zwycięska wojna rosyjsko-turecka nie wpłynęła na osłabienie demokratycznych i socjalistycznych ruchów opozycyjnych w Rosji. Były one wszakże skutecznie i bezwzględnie zwalczane, głównie przez tajną policje i żandarmerię. Niektóre z bardziej radykalnych organizacji zmieniły więc swą taktykę działania i w odpowiedzi na terror policyjny zaczęły stosować terror antypaństwowy. Dotyczyło to m. in. organizacji „Narodna Wola”, której komitet wykonawczy podjął decyzję o zabiciu cara. Po wielu nieudanych próbach, z których car wychodził bez szwanku, zwykle na skutek przypadkowych okoliczności – 13 marca 1881 Aleksander II zginął w zamachu bombowym dokonanym przez działacza organizacji Narodna Wola – Białorusina lub, wg innych źródeł, Polaka Ignacego Hryniewieckiego. Jego śmierć przekreśliła plany wprowadzenia w ponad 75-milionowej Rosji nowoczesnego państwa konstytucyjnego z bardzo ograniczonym, ale jednak wreszcie realnym udziałem ludu we władzy, który miał poddanych przemienić w obywateli. Tron po Aleksandrze II przejął syn Aleksander III (1881-1894), który powrócił do polityki despotyzmu cofając wszystkie reformy demokratyczne ojca.
- Alexandre II foi Czar da Rússia desde 2 de Março de 1855 até ao seu assassinato. Como tal, foi também Grão-Duque da Finlândia (1855-1881) e rei da Polônia até 1867. É conhecido por suas reformas liberais e modernizantes, através das quais procurou renovar a cristalizada sociedade russa. Em 19 de Fevereiro de 1861, decretou o fim da servidão na Rússia. Foram libertados, ao todo, 22,5 milhões de camponeses servos - preservando-se, todavia, a propriedade dos latifúndios .
- Alexandru (Aleksandr) al II-lea Nicolaevici (n. 29 aprilie 1818, Moscova – d. 13 martie 1881, Sankt Petersburg), fiul lui Nicolae I al Rusiei, a fost Ţarul Rusiei de la 2 martie 1855 şi până la asasinarea sa în 1881. De asemenea, a fost şi Mare Duce al Finlandei şi a revendicat titlul de rege al Poloniei.
- Алекса́ндр II Никола́евич — император Всероссийский, Царь Польский и великий князь Финляндский 1855—1881. Из династии Романовых. Генерал-фельдмаршал (принятие чина 30 апреля 1878 года). Удостоен особого эпитета в историографии — Освободи́тель. Вошёл в русскую историю как проводник широкомасштабных реформ. Тезоименитство — 30 августа по юлианскому календарю.
- Alexander II, född 17 april 1818, död 13 mars 1881 (mördad), var rysk kejsare, kung av Polen och storfurste av Finland från 1855. Han var son till Nikolaj I av Ryssland och Charlotte av Preussen, dotter till kung Fredrik Vilhelm III av Preussen. Alexander utbildades under skalden Vasilij Zjukovskijs och andra lärares ledning. Under det sista årtiondet av faderns regering deltog Alexander ofta i styrelsen, varjämte han i åtskilliga viktiga statsangelägenheter sändes till främmande hov. Såsom kansler för universitetet i Helsingfors (1826-55) skaffade sig Alexander god kännedom om finska förhållanden och vinnlade sig om att gå finnarnas önskningar till mötes och förlika dem med deras nya ställning. Då Alexander 2 mars 1855 tillträdde regeringen, pågick ännu Rysslands krig med Osmanska riket och västmakterna, Krimkriget. Hans tronbestigningsmanifest tydde inte på att han skulle göra fredliga reformer till huvuduppgiften för sin regering. Under alltjämt nya rustningar tycktes hela Ryssland vara förvandlat till ett militärläger, och Alexander besökte själv krigsskådeplatsen. Emellertid skyndade han att avsluta kriget. Strax efter freden, som undertecknades i Paris 1856, kungjorde Alexander att hans bemödande såsom regent skulle bli att upprätthålla freden samt utveckla sitt folks andliga och materiella krafter. Från alla håll yrkades på reformer, och första delen av Alexanders regering utmärktes av en mängd sådana, främst livegenskapens upphävande 1861. Alexander utfärdade ett amnestidekret, varigenom deltagarna i 1825 års revolt och 1830-31 års polska resning dels fick sin ställning mildrad, dels fick återvända ur förvisningen. Han återupplivade Finlands statsskick genom att för första gången efter erövringen sammankalla lantdagen (1863) och genom lantdagsordningen (1869) tillförsäkra denna ett regelbundet inflytande. Mot Polen visade han i början stor försonlighet, men rysshatet blidkades inte, och Alexander lät genom greve Berg med omänsklig stränghet kväva det 1863 utbrutna upproret samt russificera landet. Medan Alexander utvidgade sitt rike genom erövringar i Asien, intog han länge neutralitet under de europeiska förvecklingarna. Han dolde visserligen inte sina vänskapliga känslor för Preussen i dess krig med Österrike (1866) och Frankrike (1870-71), men gjorde personliga besök i Paris (1867, då han skymfades genom demonstrationer för Polen och var utsatt för polacken Berezowskis mordförsök) och i London 1873, sedan han för att lugna England förlovat sin dotter Maria med hertigen av Edinburgh. Från och med 1872 inträdde ett hjärtligare förhållande till Österrike (konferenserna mellan Alexander samt kejsarna Vilhelm och Frans Josef under de följande åren, "trekejsarförbundet"). Den panslavistiska rörelsen tvingade honom emellertid att överge neutraliteten samt till Serbiens och Montenegros hjälp angripa Osmanska riket år 1877. Han delade farorna med hären under den kritiska tiden i Bulgarien, tills Plevnas fall (december 1877) öppnade en rad av glänsande framgångar, som förde till freden i San Stefano. Den betydliga minskning i fredsvillkoren, som gjordes på den av Bismarck ledda Berlinkongressen, minskade för en tid det intima förhållandet till Tyskland. Emellertid antog den av sociala missförhållanden närda jäsning, som pågått under Alexanders hela regering, efter kriget en allt fruktansvärdare karaktär. 14 april 1879 gjorde Solovin ett revolverattentat mot Alexander framför Vinterpalatset, 1 december samma år försökte man med minor spränga det tsareliga tåget emellan Livadia och Moskva, 27 februari 1880 inträffade en dynamitexplosion under tsarens matsal i Vinterpalatset. Missmodig lämnade han nästan diktatorisk makt åt Loris Melikov för att återställa lugnet, och detta tycktes återställt genom en rad milda åtgärder från dennes sida. Men den terrororganisationen Narodnaja voljas (Folkviljan) exekutivkommitté förklarade i en proklamation Alexander dömd till döden, och fyra dagar sedan han undertecknat ett utkast till åtgärder för införande av en friare författning mördades han, 13 mars 1881, med explosiva bomber under en åktur på en av Petersburgs förnämsta gator. Alexander var sedan 1841 gift med Maria Alexandrovna (förut Maximiliana Vilhelmina Augusta Sofia Maria), född 1824, död 1880, dotter till storhertig Ludvig II av Hessen-Darmstadt. Barn: Nikolaj Alexandrovitj av Ryssland (1843-1865) Alexander III av Ryssland (1845-1894) Vladimir Alexandrovitj av Ryssland (1847-1909) gift med Marie av Mecklenburg-Schwerin Alexej Alexandrovitj av Ryssland (1850-1908) Maria Alexandrovna av Ryssland (1853-1920) gift med Alfred av Edinburgh Sergej Alexandrovitj av Ryssland (1857-1905) gift med Elisabeth (Ella) av Hessen Paul Pavel Aleksandrovitj av Ryssland (1860-1919) gift med Alexandra av Grekland Alexander ingick redan några veckor efter sin första gemåls död morganatiskt äktenskap med furstinnan Jekaterina Michailovna Dolgorukov (1847-1922), sedan 5 december 1880 prinsessa Jurjevskaja, som förut skänkt honom 3 barn.
- Aleksandr Nikolayeviç 1855 - 1881 arasında hüküm sürmüş Rus çarı. Kapsamlı bir reform programı uygulamış ve 1861'de serfliği kaldırmıştır. 1825'te I. Nikolay adıyla çar olan Garandük Nikolay Pavloviç ile Aleksandra Fyodorovna'nın (evlenmeden önce Prusya prensesi Charlotte) en büyük oğluydu. Çocukluğu ve ilkgençliği otoriter babasının ezici kişiliğinin gölgesinde geçti. Aleksandr, Şubat 1855'te babası ölünce, Kırım Savaşı'nın en şiddetli günlerinin yaşandığı sırada, 36 yaşında tahta çıktı. Savaş, İngiltere ve Fransa gibi ülkelerle karşılaştırıldığında Rusya'nın ne kadar geri olduğunu açık biçimde ortaya koymuştu. Rusların uğradığı yenilgiler, eğitim görmüş Rus seçkinleri arasında, ülkede köklü bir değişiklik yapılması yönünde genel bir istek uyandırdı. Bu isteğin de etkisiyle Aleksandr, modernleşme yoluyla Rusya'yı ileri Batı ülkelerinin düzeyine ulaştırmayı amaçlayan bir dizi reform başlattı. 1856'da Paris'te Rus kamuoyunca koşulları çok ağır bulunan bir barış antlaşması imzaladı. Daha sonra Rusya'nın ulaşım sorununa el attı. Tahta çıktığında ülkedeki sözü edilebilecek tek demiryolu Moskova ile St. Petersburg arasındaydı. Ölümüne kadar geçen 25 yıllık sürede Rusya'daki demiryollarının uzunluğunu 960 km'den 22,525 km'ye çıkardı. Demiryolları yatırımları o güne değin büyük ölçüde feodal bir tarım toplumu olan Rusya'da, her ülkede olduğu gibi, ekonomik yaşamın canlanması sonucunu doğurdu. Anonim Şirketler, bankalar ve kredi kuruluşları gelişmeye başladı. Rusya'nın temel ihraç ürünü olan tahılın pazara ulaşması kolaylaştı. II. Aleksandr, çıkarları zedelenen toprak sahiplerinin sert muhalefetine karşın, serfliği kaldıran 19 Şubat 1861 tarihli yasanın hazırlanmasına etkin biçimde katıldı. Bu yasayla, o güne kadar taşınabilir mülk durumunda olan on milyonlarca insan, kişi özgürlüğüne kavuştu. Ayrıca uzun bir zaman dilimine yayılan bir programla köylülere az da olsa toprak dağıtıldı. Bu reform çeşitli nedenlerle başarısızlığa uğradıysa da büyük bir psikolojik etki yarattı. Temel amacı ekonomik bakımdan ayakta durabilecek mülk sahibi bir köylü sınıfı yaratmak olan reform, emeğin özgürleştirilmesi yolunda atılmış en büyük adım oldu. 1864 tarihli yargı yasasıyla tarihinde ilk kez Rusya Batılı ülkeleriyle karşılaştırılabilecek bir adalet sistemine kavuştu. Gene 1864 tarihli bir yasayla yerel yönetimleri düzenleyen ve üyeleri seçimle belirlenen zemstvo (yerel meclisler) kuruldu. Zemstvo köy okulları, kırsal kesimde okuryazarlığın kısa sürede artmasına yardımcı oldu. 1874'te her sınıftan genç ilk kez zorunlu askerlik hizmetiyle yükümlü kılındı. Başta Yahudiler ve değişik mezhep üyeleri olmak üzere, dinsel azınlıklar üzerindeki ağır baskıları azaltmış ya da tümüyle kaldırmıştır. Ama bu uygulamalarına bakarak II. Aleksandr'ı liberal olarak nitelemek yanlış olur. Mutlakiyet ilkelerine sıkı sıkı bağlı olan çar, Rusya'nın henüz meşruti ya da temsili bir yönetime hazır olmadığına inanıyordu. Rus gençleri arasında nihilist öğretilerin yayılması, radikal bildiriler dağıtılması, gizli derneklerin kurulması ve devrimci hareketin başgöstermesi üzerine, hükümet 1862'den sonra bu olaylara gittikçe artan bir polis baskısıyla yanıt vermeye başladı. Bir devrimci gencin Aleksandr'a karşı düzenlediği başarısız suikast girişimi, çarın daha da tutucu bir çizgiye kayma sürecini hızlandırdı. Bu arada giderek gizli polisin başı Pyotr Şuvalov'un etkisine girmeye başladı. Aleksandr'ın aynı dönemde tutkuyla bağlandığı genç Prenses Yekaterina Dolgorukaya'yla ilişkisi aile çevresindeki otoritesinin zayıflamasına yol açtı. Bu koşullarda çar, Slav milliyetçilerinden gelen baskılara karşı direnemedi. 1862 tarihli bir hükümet kararıyla Çerkesya halkının topraklarına silah zoruyla el kondu,etnik temizlik yoluyla 1 milyonun üstünde Adige nüfus Osmanlı topraklarına gitmek zorunda bırakıldı. Adıge a da Çerkes toprakları Rus yerleşmecilere, özellikle 1861'de azat edilen toprak kölelere tahsis edildi. Ayrıca milliyetçi akımlar sonucu,isteksizce de olsa Osmanlı egemenliği altındaki Slav halklarının savunuculuğunu üstlendi. Sonunda 1877'de Osmanlı Devleti'ne savaş açtı. Rusya'nın kazandığı savaş sonunda, Rus birlikleri Ayastefanos'ta karargah kurdu. Berlin Kongresi'nde Avrupalı devletler, çarlığın savaş kazançlarını büyük ölçüde sınırlandırsa da, Rusya'nın en önemli kazancı Bulgaristan'ın Osmanlı Devleti'ne karşı özerklik kazanması oldu. Sofya'da heykeli dikilen II. Aleksandr'ı Bulgaristan bugün de kurucuları arasında anmaktadır. 1877'deki göreli askeri başarısızlığın etkileri ve onu takip eden diplomatik başarısızlıkla siyasi durum daha da ağırlaşarak, Rusya'da büyük bir bunalıma yol açtı. 1879'da yeniden canlanan devrimci terörizmin hedefi olarak sayısız suikast girişimi atlattı. 13 Mart 1881'de Halkın İradesi adlı bir terör ürgütünün gerçekleştirdiği bombalı bir suikast sonucunda ağır yaralanarak öldü. II. Aleksandr'ın gerçekleştirdiği reformlar Rusya tarihi için I. Petro ve Lenin'in gerçekleştirdiği reformlar ölçüsünde önemli sayılabilir. II. Aleksandr döneminde Asya'da Rusya'nın genişlemesi hızlandı. 1858 ve 1860'ta Çin'den Primorski Kray'ın alınmas, 1860'ta Rusya'nın Uzakdoğu'daki yönetim merkezi niteliğindeki Vladivostok kentinin kurulması, 1860'larda Kafkaslar'ın kesin olarak ele geçirilmesi ve 1870'lerde Orta Asya'nın fethedilmesi, Alaska'nın 1867'de ABD'ye satılmasıyla yitirilen toprklardan çok daha önemli kazançlardı.
- Файл:Alex2. jpg Імператор Олександр II Олександр ІІ. Російський імператор з 1855. Старший син Миколи І. Здійснив ряд реформ: армійську, земську, судову, у 1861 скасував кріпосне право, за що одержав ім'я "Визволитель". З 1863 року перейшов до реакційної внутрішньої політики, на його життя неодноразово відбувалися замахи, і в 1881 він був убитий терористичною групою народовольців, нігілістами. Поразка Російської імперії у Кримській війні 1853-56, криза економічного розвитку країни, національно-визвольний рух поневолених народів, примусили Олександра ІІ провести ряд реформ: відміна кріпосного права 1861, земельна, судова, міська та ін. У зовнішній політиці Олександр ІІ дотримувався німецької орієнтації, особливу увагу приділяв т. зв. східному питанню. В 1877-78 прагнучи зміцнити позиції Російської імперії на Балканах, вів війну з Туреччиною. За Олександра ІІ до Росії було приєднано Пн. Кавказ, завойовано значну частину Середньої Азії. В 1863-64 жорстоко придушив національно-визвольне повстання у Польщі. Щодо України проводив агресивну шовіністичну політику. Вбитий 1.3.1881 у Петербурзі народовольцем І. Гриневецьким.
- 亚历山大二世·尼古拉耶维奇（Александр II Николаевич，1818年4月17日－1881年3月13日，1855年—1881年在位），是俄罗斯帝国皇帝，尼古拉一世的长子。 File:AlexanderIIRussia. jpg 亚历山大二世 亚历山大二世在克里米亚战争失败后着手国内改革，亚历山大二世改革主要实行解放农奴政策（二一九法令），设立地方自治议会，修订司法制度，充实初等教育，改革军制，以谋求俄国的近代化革命。俄国历史上有三次沙皇进行的改革，除亚历山大二世改革外，分别是伊凡四世改革和彼得一世改革。 亚历山大二世对俄国的革命运动仍无情镇压，致使革命团体活动不断增多。1874年之后，革命者中的恐怖主义势力抬头，屡次试图刺杀沙皇。对外方面，努力试图废除1856年巴黎條約。1877年—1878年发生俄土战争。签订圣斯特法诺条约，获得有利的媾和条件，但是由于列强干涉，被迫接受1878年6月柏林会议的调停，俄国对巴尔干的野心被阻止。1881年3月13日在圣彼得堡被民粹党成员炸死。 亚历山大二世先娶德国黑森-莱茵的玛克西米利安娜·威廉明娜·奥古斯塔·玛丽郡主（1824年－1880年），有6子2女： 1880年7月18日，皇后仅仅去世28天，他就以贵庶通婚法(morganatic)同姘居多年的贵族情妇叶卡特琳娜·米哈伊洛芙娜·多尔戈鲁卡娅郡主结婚。由于她并非任何欧洲王/皇室或是公国的成员，而仅仅是俄国境内的贵族，所以婚后不能被称为皇后，子女也不能称为大公。她于是和子女一起被赐封为尤里耶夫斯基郡王、郡主的贵族封号。2男2女全系婚前所生，婚后才强行合法化： 乔治·亚力山德罗维奇·罗曼诺夫·尤里耶夫斯基(1872年－1913年)。1900年同 Alexandra Zarnekau女伯爵结婚；有一子。1908年离婚。 奥丽加·亚力山德罗夫娜·罗曼诺夫·尤里耶夫斯基(1873年－1925年)。1895年同 George von Merenberg伯爵结婚。 波里斯·亚力山德罗维奇·罗曼诺夫·尤里耶夫斯基，1876年2月23日出生，同年4月11日夭折，1880年追封为合法子女。 叶卡特琳娜·亚力山德罗夫娜·罗曼诺夫·尤里耶夫斯基(1878年－1959年)。1901年同俄国贵族Prince Alexander V. Bariatinsky(1870年－1910年)结婚。首任丈夫逝世6年后于1916年同另一俄国贵族Prince Serge Obolensky〔1890年－1978年〕再婚，1924年离婚。 根据记载，亚历山大二世还同另外两名波兰女贵族以及一名德国女平民生了两名私生子及一名私生女。
|
| rdfs:comment
|
- Alexander (Aleksandr) II Nikolaevich (29 April 1818, Moscow – 13 March 1881, Saint Petersburg), also known as Alexander the Liberator was the Emperor of the Russian Empire from 3 March 1855 until his assassination in 1881. He was also the Grand Duke of Finland and the King of Poland.
- Alexander II. Nikolajewitsch war Zar des Russischen Reiches aus dem Haus Romanow-Holstein-Gottorp.
- Alexandre II de Rússia. Tsar de Rússia. Passà a la història com el més important reformador de la societat russa durant el període tsarista que a diferència de les realitzades pels seus antecessors i successors tingueren una importància transcendental. Descendents d'Alexandre II de Rússia són el rei Miquel I de Romania, la cap de la casa imperial russa Maria de Rússia o el duc de Kent Eduard del Regne Unit.
- Alexandr II. Nikolajevič, ruský car v letech 1855-1881 z rodu Romanov-Holstein-Gottorp, se narodil 29. dubna 1818 v Petrohradě jako syn cara Mikuláše I. Za jeho vlády došlo k částečné liberalizaci ruského samoděržaví.
- Alejandro II Nikoláyevich . Nacido en Moscú el 29 de abril de 1818 y fallecido en San Petersburgo el 13 de marzo de 1881, fue zar del Imperio Ruso desde el 3 de marzo de 1855 hasta su asesinato en 1881. También fue Gran Duque de Finlandia y Rey de Polonia hasta 1867. Era hijo de Nicolás I de Rusia y de Carlota de Prusia (Alejandra Feodorovna), hija de Federico Guillermo III de Prusia y de Luisa de Mecklemburgo-Strelitz.
- Aleksanteri II oli Venäjän keisari, Puolanmaan tsaari ja Suomen suuriruhtinas vuosina 1855–1881. Aleksanteri II oli Suomelle myötämielinen hallitsija. Hänen aikanaan toteutettiin Venäjällä maaorjien vapauttaminen 19. helmikuuta 1861, minkä vuoksi häntä Venäjällä kutsuttiin myös vapauttajatsaariksi. Aleksanteri II oli Nikolai I:n ja keisarinna Aleksandra Fjodorovnan vanhin poika. Hän sai huolellisen kasvatuksen kruununperijäksi.
- Alexandre II, empereur de Russie, dit Le Libérateur. Il est également grand-duc de Finlande et roi de Pologne jusqu'en 1867, date à laquelle la Pologne est annexée par l'empire russe.
- II. Sándor. Orosz cár 1855. március 3-ától egészen 1881-ben történt meggyilkolásáig. Uralkodása alatt reformokat próbált bevezetni, amelyek azonban csak alig javítottak valamit az életszínvonalon, és elidegenítették tőle az arisztokráciát. Halálával a reformok kérdése lekerült a politikai napirendről.
- È conosciuto come un riformatore che tentò di rinnovare la cristallizzata società russa; morì a San Pietroburgo a seguito delle ferite riportate in un attentato organizzato dal gruppo anarchico Volontà del popolo.
- アレクサンドル2世（Александр II Николаевич Романов, ローマ字転写：Aleksandr II Nikolaevich Romanov, 1818年4月29日 - 1881年3月13日、在位：1855年 - 1881年）は、ロマノフ朝第12代ロシア皇帝、ポーランド立憲王国第3代国王。ニコライ1世の第一皇子、母は皇后でプロイセン王女のアレクサンドラ・フョードロヴナ。
- Alexander II Nikolajevitsj van Rusland, uit het Huis Romanov, was tsaar van Rusland van 1855 tot 1881. Hij was koning van Polen tot 1867 waarna het werd geannexeerd door het Keizerrijk Rusland. Hij was ook groothertog van Finland. Voor de Domkerk van Helsinki in Finland staat op het het Senaatsplein een standbeeld van Alexander II. Het werd onthuld in 1894, dertien jaar na de dood van Alexander, als dank aan hem.
- Aleksander II var tsar av Russland fra 1855 til 1881. Han utviklet jernbaner, innledet erobringen av sentral-asiatiske nasjoner, samt Vladivostok fra Kina, som er den første østlige stasjonen i den transsibirske jernbanen. Han solgte også Alaska i 1867, et område Katarina den store hadde startet erobringen av. Han frigjorde stavnsbundene og livegne bønder.
- Aleksander II Nikołajewicz (ros. Александр II Николаевич) – cesarz Wszechrusi w latach 1855-1881, syn Mikołaja I z dynastii Romanowów i Charlotty Hohenzollern, księżniczki pruskiej, która po przejściu na prawosławie nosiła imię Aleksandry Fiodorowny. Po wojnie krymskiej Aleksander II zdecydował się na wprowadzenie szerokich reform społecznych i gospodarczych.
- Alexandre II foi Czar da Rússia desde 2 de Março de 1855 até ao seu assassinato. Como tal, foi também Grão-Duque da Finlândia (1855-1881) e rei da Polônia até 1867. É conhecido por suas reformas liberais e modernizantes, através das quais procurou renovar a cristalizada sociedade russa. Em 19 de Fevereiro de 1861, decretou o fim da servidão na Rússia. Foram libertados, ao todo, 22,5 milhões de camponeses servos - preservando-se, todavia, a propriedade dos latifúndios .
- Alexandru (Aleksandr) al II-lea Nicolaevici (n. 29 aprilie 1818, Moscova – d. 13 martie 1881, Sankt Petersburg), fiul lui Nicolae I al Rusiei, a fost Ţarul Rusiei de la 2 martie 1855 şi până la asasinarea sa în 1881. De asemenea, a fost şi Mare Duce al Finlandei şi a revendicat titlul de rege al Poloniei.
- Алекса́ндр II Никола́евич — император Всероссийский, Царь Польский и великий князь Финляндский 1855—1881. Из династии Романовых. Генерал-фельдмаршал (принятие чина 30 апреля 1878 года). Удостоен особого эпитета в историографии — Освободи́тель.
- Alexander II, född 17 april 1818, död 13 mars 1881 (mördad), var rysk kejsare, kung av Polen och storfurste av Finland från 1855. Han var son till Nikolaj I av Ryssland och Charlotte av Preussen, dotter till kung Fredrik Vilhelm III av Preussen. Alexander utbildades under skalden Vasilij Zjukovskijs och andra lärares ledning.
- Aleksandr Nikolayeviç 1855 - 1881 arasında hüküm sürmüş Rus çarı. Kapsamlı bir reform programı uygulamış ve 1861'de serfliği kaldırmıştır. 1825'te I. Nikolay adıyla çar olan Garandük Nikolay Pavloviç ile Aleksandra Fyodorovna'nın (evlenmeden önce Prusya prensesi Charlotte) en büyük oğluydu. Çocukluğu ve ilkgençliği otoriter babasının ezici kişiliğinin gölgesinde geçti.
- Файл:Alex2. jpg Імператор Олександр II Олександр ІІ. Російський імператор з 1855. Старший син Миколи І. Здійснив ряд реформ: армійську, земську, судову, у 1861 скасував кріпосне право, за що одержав ім'я "Визволитель".
- 亚历山大二世·尼古拉耶维奇（Александр II Николаевич，1818年4月17日－1881年3月13日，1855年—1881年在位），是俄罗斯帝国皇帝，尼古拉一世的长子。 File:AlexanderIIRussia.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
