| dbpprop:abstract
|
- Alexei Nikolayevich Kuropatkin was the Russian Imperial Minister of War (1898-1904) who is often held responsible for major Russian drawbacks in the Russian-Japanese War, notably the Battle of Mukden and the Battle of Liaoyang. Kuropatkin entered the army in 1864. From 1872 to 1874 he studied at the Nicholas Staff College, after which he spent a short time with the French troops in Algiers. In 1875 he was employed in diplomatic work in Kashgaria and in 1876 he took part in military operations in Turkistan, Kokand and Samerkand. In the Russo-Turkish War, 1877-1878 he earned a great reputation as chief of staff to General Mikhail Skobelev. After the war he wrote a detailed and critical history of the operations which was highly regarded. He then served again on the south-eastern borders in command of the Turkestan Rifle Brigade. In 1898 Kuropatkin was appointed War Minister and was involved in the negotiations with Japan before the Russo-Japanese War. He did not support an armed conflict with Japan and opposed the Bezobrazov Circle. His views became firmer after a visit to Japan in June 1903. Still, on 7 February 1904, on the eve of the Russo-Japanese War, he was appointed commander-in-chief of the Russian land forces in Manchuria. Kuropatkin learned of his new post while playing match games with a young Vladimir Nabokov at the Nabokov home in St. Petersburg, soon departing and arriving in Harbin on February 28. On 13 October that year Kuropatkin was appointed supreme commander of the Russian forces in the East Asia and held this appointment until early March 1905. In the wake of the battle of Mukden Kuropatkin recognized his shortcomings and asked to be relieved of his post. Accordingly he exchanged commands with General Nikolai Linievich and was thus appointed commander of the First Manchurian Army, holding this position until February 1906. Kuropatkin was heavily involved in the fiasco of the Russian land forces during the war. Although the rationale of his military approach was to avoid an offensive until the Trans-Siberian Railway brought sufficient troops and materiel, his cautiousness and hesitancy markedly influenced the repeated Russian defeats. Military historians consider his indecisiveness and organizational deficiencies in directing large-scale military operations as a major element in the Russian defeat. In turn, he wrote his own defense, which was published in a number of books in several languages. During the World War I, Kuropatkin was put in charge of the Grenadier Corps in October, 1915. In February 1916, he became Commander of the Northern Front. He was relieved of command in July, 1916, and assigned to Turkestan, where he served as Governor-General of the Turkestan Military District, helping suppress a major rebellion of the indigenous peoples. He retired from the military in 1917. Following the February Revolution of 1917 he was placed under arrest but was soon freed by decree of the Russian Provisional Government. He then resided in his home province where became very skilled at playing the violin. He taught at an agriculture school he had founded until his death in 1925.
- Alexei Nikolajewitsch Kuropatkin war ein General der russischen Armee und Kriegsminister. Der auch als russischer Militärschriftsteller und Reisender bekannte Kuropatkin erhielt seine Erziehung in einem Kadettenkorps, wurde 1866 Offizier, trat schon 1864 in das 1. turkestanische Schützenbataillon und zeichnete sich so aus, dass er als Chef einer diplomatisch-militärischen Mission zu dem Emir Jakub Chan nach Kaschgar entsandt wurde. Die Frucht dieser Sendung war sein Anfang der 1870er Jahre erschienenes Reisewerk über Kaschgar. Hierauf trat Kuropatkin in die Nikolai-Akademie des Generalstabs, welche er 1874 absolvierte, und begab sich dann sogleich als Volontär nach Algier, ging nach seiner Rückkehr abermals nach Turkistan, wo er an der Eroberung Kokands und Samarkands mitwirkte, und wurde darauf nach Sankt Petersburg in den Generalstab berufen, wo er eine Zeit lang Chef der asiatischen Sektion des Generalstabs war und auch das Amt eines Adjunktprofessors für militärische Statistik in der Nikolai-Akademie des Generalstabs versah. Im Russisch-Türkischen Krieg 1877–1878 diente er als Chef des Stabs der von Skobelew befehligten 16. Infanteriedivision. 1879 erhielt er das Kommando über die Turkestan-Schützenbrigade, mit der er am Feldzug gegen die Achal-Teke (1880-1881) teilnahm. 1882 wurde er zum Generalmajor befördert und 1883 dem Generalstab zugeteilt, wo er für strategische Fragen zuständig war. 1890 wurde er zum Generalleutnant befördert und zum Oberbefehlshaber des Transkaspischen Militärdistrikts ernannt. 1898 übernahm er den Posten des Kriegsministers von Pjotr Wannowski. In seine Amtszeit fiel die Verschärfung der Spannungen mit Japan, die zum Russisch-Japanischen Krieg 1904/05 führten, in dem er im Februar das Kommando über die russischen Armeen in der Mandschurei übernahm. Im Oktober übernahm er den Oberbefehl über die gesamten Streitkräfte im Fernen Osten. Nach der Niederlage in der Schlacht von Mukden (März 1905) bot er seine Resignation an und wurde durch General Linewitsch, den bisherigen Befehlshaber der 1. Armee, ersetzt, die er nun übernahm. Nach dem Ende des Krieges gab er auch dieses Kommando ab und zog sich ins Privatleben zurück. Zeitgenossen warfen Kuropatkin vor, durch seine Defensivstrategie die Niederlage im Krieg mit herbeigeführt zu haben. Er antwortete darauf mit einer umfangreichen Darstellung seiner Sicht des Krieges, die als mehrbändiges Werk unter dem Titel Die Russische Armee und der Japanische Krieg in mehreren Sprachen veröffentlicht wurde. Im Ersten Weltkrieg bewarb er sich um ein Kommando und erhielt im Oktober 1915 das Kommando über das Grenadierkorps. Im Februar 1916 wurde er zum Befehlshaber der Nordfront ernannt und im Juli als Oberbefehlshaber nach Turkestan versetzt um eine dort ausgebrochene Rebellion niederzuschlagen. Nach der Februarrevolution 1917 wurde er vorübergehend unter Arrest gestellt, aber durch die Provisorische Regierung wieder befreit. Er kehrte in seinen Heimatort zurück, wo er bis zu seinem Tod eine Landwirtschaftsschule leitete.
- Alekséi Nikoláyevich Kuropatkin (Алексе́й Никола́евич Куропа́ткин) fue el Ministro de la Guerra ruso al que se suele considerar el máximo responsable de las principales derrotas rusas en la Guerra Ruso-Japonesa, especialmente las de las batallas de Mukden y Liaoyang. Kuropatkin entró en el ejército imperial en 1864. De 1872 a 1874 cursó estudios en la Academia General de Estado Mayor (Rusia Imperial), tras los cuales sirvió como agregado militar con las tropas francesas en Argel. En 1875 fue asignado a tareas diplomáticas en Kashgar, y en 1876 participó en operaciones militares en el Turquestán, la ciudad de Kokand y Samarcanda. Durante la Guerra Ruso-Turca de 1877–1878 consiguió una gran reputación como jefe de estado mayor del general Mijaíl Skóbelev. Tras la guerra, escribió un historial de las operaciones, detallado y conteniendo críticas constructivas, que fue muy bien recibido. Luego sirvió de nuevo en las fronteras sur-orientales del Imperio, comandando la Brigada de fusileros del Turkestán. En 1898 Kuropatkin fue nombrado Ministro de la Guerra, y con ese cargo se vio implicado en las negociaciones con Japón previas a la Guerra Ruso-Japonesa. No apoyaba la opción de entrar en guerra con dicho país, y se opuso al llamado Círculo de Bezobrazov. Sus opiniones se hicieron aún más firmes tras una visita a Japón en junio de 1903. Sin embargo, el 7 de febrero de 1904, en vísperas del inicio de la guerra, fue nombrado comandante en jefe de las fuerzas de tierra rusas en Manchuria, y llegó a Harbin el 28 de febrero para hacerse cargo de su nuevo mando. El 13 de octubre del mismo año, Kuropatkin fue nombrado comandante supremo de todas las fuerzas rusas en Asia Oriental, cargo que conservó hasta principios de marzo de 1905. Tras la batalla de Mukden, solicitó ser relevado de su cargo argumentando su inadecuación para ejercer el mismo. De acuerdo con su propia solicitud, intercambió mandos con el General Nikolái Linévich, pasando a ser el nuevo comandante en jefe del Primer Ejército de Manchuria, conservando el cargo hasta febrero de 1906. Kuropatkin se vio muy implicado en el fiasco de las fuerzas de tierra rusas durante la guerra. Su objetivo fue evitar una ofensiva hasta que el ferrocarril Transiberiano pudiera transportar tropas y material suficientes, pero fue acusado de influir en las repetidas derrotas rusas a causa de su excesiva cautela e indecisión. Algunos historiadores militares modernos consideran que tanto su indecisión como sus deficiencias organizativas en la gestión y dirección de grandes operaciones militares fueron factores clave en las derrotas rusas. Por su parte, el propio Kuropatkin escribió varios libros en su propia defensa, que fueron traducidos a varios idiomas. Durante la Primera Guerra Mundial, Kuropatkin recibió el mando del Cuerpo de Granaderos en octubre de 1915. En febrero de 1916 fue nombrado comandante del Frente Norte, y relevado de dicho mando en julio del mismo año al recibir el cargo de Gobernador General del Distrito Militar del Turquestán, donde ayudó a reprimir una gran revuelta indígena. Se retiró del ejército en 1917. Tras la revolución de febrero de 1917 fue puesto bajo arresto, aunque el Gobierno Provisional de Rusia le puso en libertad casi de inmediato. Luego se retiró a su provincia natal, donde enseñó como profesor en una escuela de agricultura fundada por él mismo hasta su muerte, en 1925.
- Alexeï Nicolaïevitch Kouropatkine était un général et un homme politique russe, ministre de la Guerre de 1898-1905.
- ファイル:Kuropatkin 1. jpg アレクセイ・クロパトキン アレクセイ・ニコラエヴィッチ・クロパトキン（ロシア語: Алексей Николаевич Куропаткин, Aleksei Nikolaevich Kuropatkin, 1848年3月29日 - 1925年1月16日）は、帝政ロシアの軍人。陸軍大臣、日露戦争時のロシア満州軍総司令官を歴任した。
- Aleksej Nikolajevitsj Koeropatkin was de Russische Minister van Oorlog van 1898 tot 1904 en wordt vaak verantwoordelijk gehouden voor de grote Russische tegenslagen tijdens de Russisch-Japanse Oorlog, met name de Slag bij Liaoyang en de Slag bij Mukden.
- Aleksy Mikołajewicz Kuropatkin (Алексей Николаевич Куропаткин, – generał piechoty 1900, generał adiutant 1902, rosyjski minister wojny w latach 1898 - 1904, którego często obarcza się odpowiedzialnością za główne porażki Rosjan w czasie wojny rosyjsko-japońskiej, szczególnie w bitwie pod Mukdenem i bitwie pod Liaoyang. Kształcił się w Korpusie Kadetów i 1 Pawłowskiej Szkole Oficerskiej. Promowany nas stopień oficerski w 1866 w 1 Turkiestańskim batalionie strzeleckim. Służył w Turkiestanie. Uczestnik wojen o podporządkowanie przez Rosję Azji w l. 1866 - 1868, 1875 - 1977 Turkiestan. W 1874 zakończył Mikołajewska Akademię Sztabu Generalnego. Po zakończeniu akademii służył w Turkiestańskim Okręgu Wojskowym. Od 16 grudnia 1875 starszy adiutant sztabu okręgu, od 1876 oficer do zadań specjalnych sztabu okręgu. W 1877 skierowany do sztabu głównego armii uczestniczącej w wojnie rosyjsko tureckiej 1877 - 1878. Za udział w działaniach wyróżniony orderem Świętego Jerzego 4 stopnia i złotą bronią. Od lipca 1877 starszy oficer do zadań specjalnych Naczelnego Dowódcy Wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza . Od września 1877 do września 1878 szef sztabu 16 Dywizji Piechoty. Od września 1878 adiunkt w Mikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego. Od sierpnia 1879 dowódca Turkiestańskiej Brygady Piechoty, później przedstawiciel kierujący częścią azjatycką Sztabu Głównego, szef sztabu awangardy Oddziału Kulczyńskiego, szef sztabu Oddziału Turkiestańskiego. Za udział w walkach nagrodzony Orderem Świętego Jerzego 3 stopnia . Od marca 1883 w Sztabie Głównym armii rosyjskiej. Od 27 marca 1890 dowódca Wojsk Obwodu Zakaspijskiego. Od stycznia 1898 do 7 lutego 1904 minister wojny i przewodniczący Rady Wojennej. Po rozpoczęciu wojny rosyjsko-japońskiej 1904 - 1905, 7 lutego 1904 wyznaczony na dowódcę Armii Mandżurskiej. Dowodził całością lądowych sił zbrojnych walczących z Japonią. Działał zgodnie z doktryna pasywno-obronną, co stało się jedna z przyczyn klęski armii rosyjskiej. Od 13 października 1904 Naczelny Dowódca całości rosyjskich sił lądowych i morskich walczących z Japonią. Po klęsce pod Mukdenem 3 marca 1905 zdjęty ze stanowiska i wezwany do Petersburga na rozmowę z carem. Prosił cara o pozostawienie go na Japońskim Teatrze Działań Wojennych. 8 maja wyznaczony na dowódcę 1 Armii Mandżurskiej. W związku z likwidacja 1 Armii 3 lutego 1906 zdjęty ze stanowiska i pozostawiony w świcie cara. Po rozpoczęciu I wojny światowej złożył prośbę o skierowaniu na front. Nie został skierowany ze względu na brak poparcia Wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza . 12 września 1915 wyznaczony na dowódcę Korpusu Grenadierów. W działaniach wojennych nie pokazał zdolności dowódczych. 23 stycznia 1916 zorganizował atak na Niemców, dwoma pułkami z użyciem reflektorów. Niemcy rozbili ostrzałem artylerii reflektory, pułki z wielkimi stratami odrzucili. W styczniu 1916 wyznaczony na dowódce 5 Armii Północnego Frontu. Na skutek choroby gen. M. W. Ruzskiego 6 lutego 1916 otrzymał rozkaz objęcia obowiązków naczelnego dowódcy Frontu Północnego . 21 marca rozpoczął operację, która miała na celu związać walką wojska niemieckie, i nie pozwolić dowództwu niemieckiemu przerzucić wojska pod Verdun. Operacja nie przyniosła rezultatu. Wojska rosyjskie poniosły straty 60 tys. żołnierzy. Dowództwo niemieckie pod Verdun przerzuciło 3 Korpus Alpejski, 3 i 103 Dywizję Piechoty. Po tej operacji Kuropatkin doszedł do wniosku, że wszelkiego rodzaju działania zaczepne prowadzone przez wojska rosyjskie nie maja sensu, ze względu na przewagę techniczna wojsk niemieckich. Na odprawie 14 kwietnia w Stawce, dotyczącej dalszych działań wojennych, wyraził ten pogląd. Pod wpływem gen. A. A. Brusiłowa. Stawka przyjęła decyzje o dalszym prowadzeniu operacji zaczepnych i wyznaczyła operacje na 31 maja. Zgodnie z dyrektywą Stawki główne uderzenie miało być przeprowadzone siłami Frontu Zachodniego, a fronty Północny i Południowo Zachodni otrzymały zadanie wsparcia, przy czym armie Kuropatkina miały prowadzić uderzenie na pomocniczym kierunku na Święciany. Gen. Kuropatkin przygotował operację przeciwko spodziewanemu desantowi z Liflandii. 12 Armia, z jego frontu, rozpoczęła przygotowania do działań na tyły armii niemieckich. W końcu czerwca zdjęty z dowódcy Frontu. Od 22 lipca 1916 generał gubernator Turkiestanu i dowódca Siemireczeńskiego Kozackiego Wojska. Kierował tłumieniem powstania w Turkiestanie. Po rewolucji lutowej 1917, 30 lutego zdjęty ze stanowiska, chociaż oficjalnie był gubernatorem do 5 czerwca 1917, kiedy to został wyznaczony członkiem Aleksandrowskiego Komitetu Rannych. Od maja 1917 do końca życia mieszkał w swoim byłym majątku Szeszurino, powiat chołmskij. Zorganizował szkołę wiejską, w której pracował jako nauczyciel. Wykładał także w szkole średniej. W 1918 i 1919 odrzucił propozycje ambasadora francuskiego o emigracji i przedstawicieli oddziałów Białej Gwardii walki z władza sowiecką. Został zamordowany przez bandytów. Pochowany w majątku. W 1964 na mogile postawiono pomnik z napisem "Założycielowi szkoły wiejskiej w Nagowsku". Autor prac wojskowo-historycznych i wojskowo-geograficznych.
- Куропа́ткин, Алексе́й Никола́евич — генерал-адъютант, генерал от инфантерии.
|
| rdfs:comment
|
- Alexei Nikolayevich Kuropatkin was the Russian Imperial Minister of War (1898-1904) who is often held responsible for major Russian drawbacks in the Russian-Japanese War, notably the Battle of Mukden and the Battle of Liaoyang. Kuropatkin entered the army in 1864. From 1872 to 1874 he studied at the Nicholas Staff College, after which he spent a short time with the French troops in Algiers.
- Alexei Nikolajewitsch Kuropatkin war ein General der russischen Armee und Kriegsminister. Der auch als russischer Militärschriftsteller und Reisender bekannte Kuropatkin erhielt seine Erziehung in einem Kadettenkorps, wurde 1866 Offizier, trat schon 1864 in das 1. turkestanische Schützenbataillon und zeichnete sich so aus, dass er als Chef einer diplomatisch-militärischen Mission zu dem Emir Jakub Chan nach Kaschgar entsandt wurde.
- Alekséi Nikoláyevich Kuropatkin (Алексе́й Никола́евич Куропа́ткин) fue el Ministro de la Guerra ruso al que se suele considerar el máximo responsable de las principales derrotas rusas en la Guerra Ruso-Japonesa, especialmente las de las batallas de Mukden y Liaoyang. Kuropatkin entró en el ejército imperial en 1864.
- Alexeï Nicolaïevitch Kouropatkine était un général et un homme politique russe, ministre de la Guerre de 1898-1905.
- ファイル:Kuropatkin 1. jpg アレクセイ・クロパトキン アレクセイ・ニコラエヴィッチ・クロパトキン（ロシア語: Алексей Николаевич Куропаткин, Aleksei Nikolaevich Kuropatkin, 1848年3月29日 - 1925年1月16日）は、帝政ロシアの軍人。陸軍大臣、日露戦争時のロシア満州軍総司令官を歴任した。
- Aleksej Nikolajevitsj Koeropatkin was de Russische Minister van Oorlog van 1898 tot 1904 en wordt vaak verantwoordelijk gehouden voor de grote Russische tegenslagen tijdens de Russisch-Japanse Oorlog, met name de Slag bij Liaoyang en de Slag bij Mukden.
- Aleksy Mikołajewicz Kuropatkin (Алексей Николаевич Куропаткин, – generał piechoty 1900, generał adiutant 1902, rosyjski minister wojny w latach 1898 - 1904, którego często obarcza się odpowiedzialnością za główne porażki Rosjan w czasie wojny rosyjsko-japońskiej, szczególnie w bitwie pod Mukdenem i bitwie pod Liaoyang. Kształcił się w Korpusie Kadetów i 1 Pawłowskiej Szkole Oficerskiej.
- Куропа́ткин, Алексе́й Никола́евич — генерал-адъютант, генерал от инфантерии.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
