| dbpprop:abstract
|
- Aleksandr Ivanovich Baryatinsky (1814–1879), Russian General and Field Marshal (since 1859), Prince, governor of the Caucasus. Baryatinsky entered the school of the ensigns of the Guard in his seventeenth year and, on November 8, 1833, received his commission of cornet in the Life Guards of the future Tsar Alexander II. In 1835, he served with great gallantry in the Caucasus, and on his return to St. Petersburg was rewarded with a golden sword for valour. On January 1, 1836, he was attached to the suite of Alexander, and in 1845 was again ordered off to the Caucasus and again most brilliantly distinguished himself, especially in the attack on Shamil's stronghold, for which he received the Order of St. George. In 1846, he assisted Field Marshal Ivan Paskevich to suppress the Krakow Uprising. From 1848 to 1856 he took a leading part in all the chief military events in the Caucasus, his most notable exploits being his victory at Mezeninsk in 1850 and his operations against Shamil in Chechnya. His energetic and at the same time systematic tactics inaugurated a new era of mountain warfare. On January 6, 1853, he was appointed adjutant general and, on July 5 of the same year, chief of staff. In 1854, he took part in the brilliant Kurbsk Dere campaign. On January 1, 1856, he became commander-in-chief of the Caucasian army, and, subsequently, governor of the Caucasus. As an administrator, he showed himself fully worthy of his high reputation. Within three years of his appointment, the whole of the eastern Caucasus was subdued and the long elusive Shamil was taken captive. Baryatinsky also conquered many of the tribes of the western Caucasus dwelling between the rivers of Laba and Belaya. By the early 1860s, his health had seriously deteriorated, and on December 6, 1862, he was relieved of his post at his own request. He spent the last days of his life abroad and died in Geneva, after forty-eight years of active service.
- Fürst Alexander Iwanowitsch Barjatinski war Feldmarschall der russischen Armee und Nachkomme eines Adelsgeschlechts aus Rurik, das eine Zeit lang im Tschernigowschen Teilfürstentum herrschte. Er wurde mit dem späteren Zaren Alexander II. erzogen. Als junger Offizier im Gardehusarenregiment wurde er wegen eines Liebesverhältnisses mit einer Großfürstin in den Kaukasus versetzt. Er hatte militärische Erfolge und erkämpfte 1850 und 1851 nicht unbedeutende Vorteile über Schamil. Deshalb wurde er 1852 zum Generalleutnant und Chef des linken Flügels der Kaukasuslinie befördert. Während des Krimkrieges war er Generalstabschef der kaukasischen Armee und nahm unter General Bebutow an dem Kampf von Kurük-Dere am 5. August 1854 teil, wo er viel zum Sieg der Russen beitrug. Nach Alexanders II. Thronbesteigung nach Petersburg berufen, begleitete er den Kaiser auf seiner Reise zur Krim, wo dieser sich von der Notwendigkeit überzeugte, Frieden zu schließen. Im September 1856 kehrte Barjatinski als General der Infanterie und Oberbefehlshaber der Armee in den Kaukasus zurück, um dessen Unterwerfung abzuschließen. Nach drei schwierigen Feldzügen wurde auch Weden, die Hauptfestung Schamils, vom General Jewdokinow erobert, und Barjatinski selbst stürmte im September 1859 das Bergschloss Gunib. Schamil fiel dem Sieger in die Hände, womit die Unterwerfung der Bergvölker vollendet war. Diese Erfolge brachten Barjatinski die Feldmarschallswürde. Die noch folgenden Aufstände konnte er nicht selbst unterdrücken, da er wegen einer schweren Krankheit in einem deutschen Bad Heilung suchte. Im Sommer 1862 kehrte er in den Kaukasus zurück; unterwegs erkrankte er allerdings von neuem und lebte seitdem nach Niederlegung seines Statthalterpostens meist im Ausland. 1872/73 nahm er an den Arbeiten der Kommission zur Reorganisation der Armee und zur allgemeinen Wehrpflicht teil. Alexander Iwanowitsch Barjatinski starb 10. März 1879 in Genf.
- ファイル:A Baryatinsky 01. jpg アレクサンドル・バリャチンスキー アレクサンドル・イワノヴィチ・バリャチンスキー（Александр Иванович Барятинский, Aleksandr Ivanovich Baryatinsky, 1815年5月2日 – 1879年2月26日）は、ロシア帝国軍の将軍、元帥（1859年）。公爵。カフカース副王。 1833年11月8日、バリャチンスキーは17歳で近衛士官学校に入学し、将来の皇帝 アレクサンドル2世付きの親衛隊において近衛少尉の階級を授与された。1835年、彼はカフカースにおいて勇敢さを持って軍務につき、そしてペテルブルクへ帰還すると、その武勇に対し、黄金の剣が褒賞として与えられた。1836年1月1日、アレクサンドル付きの武官となり、1845年には再びカフカースに派遣され、そして最も輝かしい武勲を挙げることになる。特にシャミールの拠点への攻撃で、彼は聖ゲオルギー勲章を受章している。1846年、彼はイワン・パスケヴィチ（Ivan Paskevich）元帥によるクラクフ蜂起（en:Krakow Uprising）の鎮圧を支援した。 1848年から1856年まで、彼はカフカースにおける主要な軍事作戦のすべてにおいて一軍を指揮し、彼の最も注目に値する功績は、1850年のメツェニンスク（Mezeninsk）の勝利と、チェチェンのシャミールに対する作戦であった。彼の精力的な、そして同時に組織的な戦術は、山岳戦の新時代の始まりとなった。1853年1月6日彼は総務局長（en:adjutant general）に、そして同年7月5日参謀総長に任ぜられ。1854年、彼はクルブスキ・デレ（Kurbsk Dere）作戦に参加した。1856年1月1日彼はカフカース軍総司令官となり、そしてカフカース副王となった。統治者として、彼はその高い評判に相応しい働きを見せた。任命から3年で、東カフカースの大部分を平定し、長らく逃げ延びていたシャミールを捕まえることに成功した。バリャチンスキーはまた、ラバ川とベラヤ川の間に住む西カフカース諸部族の多くを征服した。 1860年代の初めまでに、彼の健康は非常に悪化し、そして1862年12月6日、彼はその職を辞した。48年間の勤務の後、彼は晩年をジュネーヴで過ごし、そしてこの地で死んだ。
- Aleksandr Ivanovitsj Barjatinski was een Russisch veldmaarschalk. Van 1859 tot 1862 was de in 1859 tot vorst ("Knaj") verheven Barjatinski gouverneur van de Kaukasus. Koning Willem III der Nederlanden benoemde hem op 19 februari 1860 tot Grootkruis in de Militaire Willems-Orde. Het heeft de tsaren veel moeite gekost om de Kaukasus te veroveren. Prins Barjatinski heeft bij die bloedig verlopen verovering een grote rol gespeeld. De in 1833 aan de Militaire Academie van Sint-Petersburg afgestudeerde Barjatinski was kornet in de lijfgarde van tsarevitsj Alexander, diende in 1835 met zoveel distinctie in de Kaukasus dat hij een gouden eresabel voor zijn dapperheid ontving en speelde na een kort intermezzo als adjudant van de inmiddels Tsaar geworden Alexander een belangrijke rol in de Kaukasus. Barjatinski onderscheidde zich bij de verovering van de vesting van de Sjamil en werd daarvoor in 1845 met de Orde van Sint-Joris onderscheiden. In 1846 was hij chef-staf van Veldmaarschalk Ivan Paskevitsj bij het onderdrukken van de opstand in het Poolse Krakau. Tussen 1848 en 1856 kreeg Barjatinski een leidende rol bij de verovering van de Kaukasus. Hij ontwikkelde nieuwe technieken om de guerrillastrijd van de inheemse islamitische volkeren te beantwoorden. De op 6 januari 1853 tot adjudant-generaal benoemde Barjatinski werd chef-staf van het Russische leger. Hij leidde in het daaropvolgende jaar de Koerbsk-Dere-campagne die een grote Russische overwinning bracht. In 1856 werd hij bevelhebber van het leger in de Kaukasus. Als gouverneur wist Barjatinski de vrijheidslievende bergvolkeren onder Russisch gezag te brengen. Ook de Westelijke Kaukasus met de opstandige stammen tussen de Laba en de Belja werden onder zijn leiding onder het Russische juk gebracht. De jaren in de bergen hebben Barjatinski zozeer uitgeput dat hij op 6 december 1862 van zijn post werd ontheven. Barjatinski vestigde zich in Genève waar hij ook overleed. De tsaar heeft zijn trouwe dienaar Ridder in de Orde van Sint-Andreas, de hoogste Russische onderscheiding, gemaakt.
- Aleksandr Iwanowicz Bariatinski (Александр Иванович Барятинский) -. Rosyjski wojskowy. Feldmarszałek od 1859. Od 1845 uczestniczył w wojnach prowadzonych przez Rosję na Kaukazie. W 1853 objął funkcję szefa sztabu korpusu kaukaskiego, a w 1856 został jego dowódcą i zarazem namiestnikiem Kaukazu. W wyniku prowadzonych konsekwentnie działań bojowych przeciwko góralom kaukaskim w 1859 został wzięty do niewoli ich przywódca Szamil.
- Алекса́ндр Ива́нович Баря́тинский — князь, генерал-фельдмаршал.
|
| rdfs:comment
|
- Aleksandr Ivanovich Baryatinsky (1814–1879), Russian General and Field Marshal (since 1859), Prince, governor of the Caucasus. Baryatinsky entered the school of the ensigns of the Guard in his seventeenth year and, on November 8, 1833, received his commission of cornet in the Life Guards of the future Tsar Alexander II. In 1835, he served with great gallantry in the Caucasus, and on his return to St. Petersburg was rewarded with a golden sword for valour.
- Fürst Alexander Iwanowitsch Barjatinski war Feldmarschall der russischen Armee und Nachkomme eines Adelsgeschlechts aus Rurik, das eine Zeit lang im Tschernigowschen Teilfürstentum herrschte. Er wurde mit dem späteren Zaren Alexander II. erzogen. Als junger Offizier im Gardehusarenregiment wurde er wegen eines Liebesverhältnisses mit einer Großfürstin in den Kaukasus versetzt. Er hatte militärische Erfolge und erkämpfte 1850 und 1851 nicht unbedeutende Vorteile über Schamil.
- ファイル:A Baryatinsky 01.
- Aleksandr Ivanovitsj Barjatinski was een Russisch veldmaarschalk. Van 1859 tot 1862 was de in 1859 tot vorst ("Knaj") verheven Barjatinski gouverneur van de Kaukasus. Koning Willem III der Nederlanden benoemde hem op 19 februari 1860 tot Grootkruis in de Militaire Willems-Orde. Het heeft de tsaren veel moeite gekost om de Kaukasus te veroveren. Prins Barjatinski heeft bij die bloedig verlopen verovering een grote rol gespeeld.
- Aleksandr Iwanowicz Bariatinski (Александр Иванович Барятинский) -. Rosyjski wojskowy. Feldmarszałek od 1859. Od 1845 uczestniczył w wojnach prowadzonych przez Rosję na Kaukazie. W 1853 objął funkcję szefa sztabu korpusu kaukaskiego, a w 1856 został jego dowódcą i zarazem namiestnikiem Kaukazu. W wyniku prowadzonych konsekwentnie działań bojowych przeciwko góralom kaukaskim w 1859 został wzięty do niewoli ich przywódca Szamil.
- Алекса́ндр Ива́нович Баря́тинский — князь, генерал-фельдмаршал.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
