The Alans or Alani (occasionally termed Alauni or Halani) were a group of Sarmatian tribes, nomadic pastoralists of the 1st millennium AD who spoke an Eastern Iranian language which derived from Scytho-Sarmatian and which in turn evolved into modern Ossetian.

PropertyValue
dbpedia-owl:thumbnail
dbpprop:abstract
  • The Alans or Alani (occasionally termed Alauni or Halani) were a group of Sarmatian tribes, nomadic pastoralists of the 1st millennium AD who spoke an Eastern Iranian language which derived from Scytho-Sarmatian and which in turn evolved into modern Ossetian.
  • Die Alanen (griech. Alanoi, lat. Alani, Halani; wahrscheinlich von Al „groß, stark, göttlich“ und der iranischen Nachsilbe für eine Abstammung an, eventuell auch von iran. Aryan) waren ein iranisches Volk, ein Teilstamm der Sarmaten, der insbesondere den Roxolanen nahe stand. Die Alanen existierten als Stammesverband aber viel länger als die Sarmaten und nahmen in der späteren Zeit auch andere Kulturelemente auf. Sie siedelten ab dem 2. Jahrhundert v. Chr. im nördlichen Kasachstan und im Nordosten des Kaspischen Meeres, zogen aber ab der Mitte des 1. Jahrhunderts n. Chr. in die südrussischen Steppen zwischen Wolga und Don. Die Alanen sind unmittelbare Vorfahren der heute im Kaukasus lebenden Osseten.
  • Els alans (àrab al-Lan, grec alanoi, llatí alani o halani) singular alà, són un poble del grup iranià del nord; algunes de les seves tribus afiliades són esmentades com asians, roxolans, aorses, siracs i iaziges. A les primeres noticies els alans estaven establerts al nord de la mar Càspia i la mar Negra i després van ocupar Crimea i i part del nord del Caucas. Eren un poble nòmada i guerrer; els seus serveis com a guerrers (i especialment la cavalleria) eren utilitzats per altres tribus i per romans i parts i sassànides. Van participar a les guerres mitridàtiques i a les campanyes romanes a Armènia, Mèdia i Pàrtia.
  • Alani byli kmenový svaz íránského původu, který významně zasáhl do evropských poměrů v době stěhování národů. Poprvé jsou zmíněni severně od Kaspického moře, jako kočovníci mezi Volhou a Aralským jezerem. Číňanům byla jejich země známá jako Alanliao (阿蘭聊). Okolo 1. století se přesunuli do míst dnešní Ukrajiny a obsadili území okolo Azovského moře a řeky Don (Tanais). Podnikali nájezdy do Persie, Zakavkazska a okolo 4. století se objevují na římských hranicích podél Dunaje. Okolo roku 370 byli napadeni Huny. Rozdělili se do 2 skupin. Jedna část se přesunula na západ a je označována jako západní. Tato skupina se připojila ke germánským kmenům při invazi do Galie, většina z nich odešla do Španělska. Později se s Vandaly přesunuli do severní Afriky. Alani, kteří zůstali v područí Hunů jsou označováni jako východní. Tito Alani jsou zřejmě předkové dnešních Osetinců, Karačajevců a Balkarijců, žijící v Kavkazských republikách jižního Ruska.
  • Los alanos (llamados también alauni o halani) eran un grupo étnico de origen iranio incluido en la familia de los sármatas, pastores nómadas muy belicosos de diferentes procedencias, que hablaban la lengua irania y compartían con ellos la misma cultura en muchos aspectos.
  • Alaanit olivat Kaukasuksen ja Donin välillä elänyt paimentolaiskansa, joka oli luultavasti sukua sarmaateille. Alaanit olivat taitavia ratsumiehiä, ja monet heistä palvelivat Rooman auxilia-joukoissa osana ratsuväkeä. Alaanien ratsuväki oli raskaasti panssaroitu. Alaanit hyökkäsivät Roomaan vuonna 134, mutta Arrianos löi heidät järjestämällä kaksi legioonaansa tiheään kahdeksaan rivistöön. Takana olevat rivistöt ja jousimiehet hukuttivat alaanit keihäs -ja nuolisateeseen, etummaisten rivistöjen pitäessä tiukasti linjansa. Hunnit voittivat alaanit 375. Osa alaaneista liittyi hunneihin, mutta suurin osa pakeni länteen ja sulautui vandaaleihin tai sveeveihin. Pieni osa alaaneista jäi Kaukasukselle, ja heitä pidetään nykyisten osseettien esi-isinä.
  • Les Alains (en latin Alani - en grec Alanoi) étaient un groupe de nomades iraniens
  • Az alánok iráni nyelvű ókori, illetve középkori nép tagjai voltak, akik a mai Dél-Oroszország területén éltek.
  • Gli Alani erano un popolo nomade di etnia iranica compreso nel gruppo dei Sarmati; bellicosi pastori di origini miste che parlavano una lingua iranica e condividevano una comune cultura.
  • アラン人（Alans, アラン族）は、カスピ海北岸（現在のカザフスタンやロシア連邦の南部の一部）を中心に活動していたイラン系（特にサルマタイ系とされる）遊牧民族。アラニ族ともいう。
  • De Alanen waren een Iraanse nomadenstam, die deel uitmaakte van het volk der Sarmaten en nauw verwant was aan een andere stam, de Roxolanen. Hun taal behoorde tot de noordoostelijke tak van de Iraanse talen, samen met het Sogdisch en het daarvan afstammende Yagnobi. Behoudens de Ossetisch sprekende Osseten en een zeer klein aantal Yaghnobi is die tak nu vrijwel uitgestorven. De naam "Alanen" is waarschijnlijk óf aan het woord "Ariërs" (dat van Iraanse afkomst is), óf aan het Oud- en Nieuw-Turkse woord "alan" (territorium, gebied). Het is verwant aan de naam "Iron", waarmee hun Ossetische nazaten zichzelf aanduiden. De naam "Osseten" op haar beurt is afgeleid van het Griekse "Aorsi" (Russisch "Jasy", Georgisch "Ossi"), een andere naam waaronder de Alanen bekend stonden.
  • Alanerne var en iransk folkegruppe som opprinnelig levde i det nordlige Kaukasus og omkringliggende områder. I løpet av 300-tallet kom alanerne under økende press fra hunnerne og ble enten undertvunget eller utvandret vestover til Europa hvor de raskt kom i konflikt med Romerriket. Etter slaget ved Adrianopel i 378 allierte enkelte grupperinger seg med goterne og utførte plyndringstokt mot Pannonia og Moesia, andre tok del i Radagasius’ mislykte invasjon av Italia i 405. Hunnerne dukket etter hvert også opp i området rundet Donau, noe som bidro til å presse alanerne og andre folkeslag videre vestover. En større gruppe av disse emigrantene slo seg sammen med et germansk forbund av vandaler og sveber. Vinteren 400-401 utførte de plyndringtokt i Noricum og Raetia. Disse ble stanset av Stilicho, en vandalsk general i romersk tjeneste, som rekrutterte flere av dem for å kjempe mot Alarik. For å styrke forsvaret av Italia trakk styresmaktene i Vestromerriket store hærstyrker vekk fra grensen mot Germania. Dermed kunne alanerne, sveberne og vandalene uhindret krysse en islagt Rhinen 31. desember 406. De to neste årene plyndret de Gallia før de i 409 fortsatte til Hispania hvor de fortsatte med mye av den samme virksomheten. Så omkring 411 delte de halvøya mellom seg. Alanerne slo seg ned i Lusitania og Cartaginiensis. På vegne av sine romerske allierte angrep vestgoterne under kong Wallia alanerne og vandalene i 416. Innen 418 var alanerne smadret som en selvstendig gruppe. De overlevende kom antagelig under vandalsk styre og forsvinner fra kildene. Aetius skal også ha bosatt en alansk stamme i nordvestre Gallia i begynnelsen av 440-årene. Dette området var da sterkt plaget med opprørere og banditter, såkalte bagaudae, og det antas at denne bosetningen enten var en metode eller belønning for å bli kvitt denne trusselen. Uansett kom alanerne snart i krangel med den opprinnelige befolkningen, og det endte opp med at de fordrev de lokale landeierne. Andre stammer utvandret til områdene som i dag er Polen og slo seg sammen med slaviske folkeslag. Noen alanere fortsatte å leve under hunnernes herredømme, på 700-tallet dukket det opp et alansk kongedømme i Nord-Kaukasus, Alania. Dette kongedømmet var under stadig varierende innflytelse fra Østromerriket og khazarene. Rundt 1395 ble landet invadert av mongolene og store deler av befolkningen ble massakrert.
  • Alanowie (Halanowie, Tanaitowie lub Asowie) — lud pochodzenia indoirańskiego. Pierwsza wzmianka o Alanach pochodzi z I wieku n.e. Byli ludem pasterskim zajmującym się hodowlą koni. Żyli na północ od Kaukazu, pomiędzy rzekami Don i Wołga, a Morzem Azowskim. W zbrojnych wyprawach najeżdżali państwo Partów, a także wschodnie prowincje Cesarstwa Rzymskiego. W 374/375 zostali podbici przez Hunów, do których musieli się przyłączyć. Razem z Hunami wyparli Ostrogotów ze wschodniej Europy. Część Alanów jednak uciekła przed Hunami i osiedliła się w Kotlinie Panońskiej. Zostali stamtąd wyparci przez Hunów w latach 405-406 n.e. Pod koniec 406 przekroczyli wraz z Wandalami i Swebami zamarznięty Ren w pobliżu Moguncji, spustoszyli Germanię i Galię, a następnie zajęli Hiszpanię. Niektórzy osiedlili się w Galii nad środkową Loarą. W 418 zostali pobici przez Wizygotów. W 416 r. ci Alanowie, którzy udali się do Hiszpanii zawarli unię personalną z Wandalami, towarzyszyli im w wyprawie do Afryki w 429 r. i współtworzyli tamtejsze państwo Wandalów. Stąd wywodzi się oficjalny tytuł królów wandalskich w Afryce: "król Wandalów i Alanów" (rex Wandalorum et Alanorum). Uczestniczyli w słynnej bitwie na Polach Katalaunijskich po stronie Hunów i Rzymian. Niektórzy przetrwali w górach Kaukazu. Od VII w. byli poddawani misjom chrystianizacyjnym z Bizancjum i Gruzji. W źródłach staroruskich nazywano ich Jassy. Przyjęli chrześcijaństwo w greckiej liturgi, ale w XIII w. zostali w większości wyparci z Kaukazu przez Mongołów. Wyemigrowali wówczas częściowo do Chin, gdzie stanowili w XIV w. połowę tamtejszej ludności chrześcijańskiej. Druga część przeniosła się do Mołdawii, gdzie założyła miasto Jassy. Reszta trwała na Kaukazie i w 1338 r. papież Benedykt XII skierował do nich poselstwo z propozycją, aby przyłączyli się do Kościoła rzymskiego. Plany te przerwał najazd Tamerlana (Timura Chromego). Potomkami Alanów kaukaskich są Osetyjczycy.
  • Os alanos constituíam um povo com origem no nordeste do Cáucaso, entre o rio Don e o Mar Cáspio. Pontuaram entre os povos que penetraram o Império Romano tardio no período das migrações dos povos bárbaros, migrando em direcção ao ocidente nos séculos IV e V. Em 360, os hunos destruíram o seu império, obrigando muitos a atravessar a Europa até à Península Ibérica. Nesta migração, acabaram por se juntar aos suevos e aos vândalos que ocuparam simultaneamente com estes a Hispânia. Os alanos que permaneceram a nordeste do Cáucaso passaram a designar-se por Tártaros. Aqueles que se estabeleceram na península Ibérica fundaram um reino na Lusitânia, sediado em Pax Julia, a actual cidade de Beja, em Portugal, chefiado por Adax, também grafado Atax ou Ataces, que foi destroçado em 418, obrigando-os a seguir para o norte de África onde sob os reis Gunderico e Genserico, fundam o Reino dos Vândalos e dos Alanos, que seria extinto no século VI, com a dominação bizantina. Os alanos ou alani eram um grupo nômade iraniano entre os povos sármatas, pastores nômades prontos para a guerra de diversas origens, que falavam uma língua iraniana e compartilhavam, num sentido amplo, de uma cultura comum.
  • Alanii au fost un popor nomad de origine indo-europeana, ramura iraniana de vest. Descendenţii acestei populaţii, denumiti oseţi, osetini sau "iron" (denumire locala) trăiesc astazi in Rusia (Federatia Rusa) în principal in Republica Autonoma Alania/Osetia (denumirea "Osetia" este oficiala, alaturi de "Alania") situata pe versantul nordic al Muntilor Caucazul Mare intre Republica Autonoma Ingusetia, Regiunea Stavropol, Republica Autonoma Kabardino-Balkara si Republica Georgia (la sud). Republica Autonoma Alania/Osetia se intinde pe 8000 kmp si cuprinde o populatie de 710.000 locuitori. Populatia Republicii Alania/Osetia este compusa in proportie de 63% din alani/osetini si cuprinde majoritatea populatiei alane/osetine din Rusia. In Republica Autonoma Alania/Osetia, limba alana/osetina (de origine vest-iraniana) are statut de limba oficiala, alaturi de limba rusa. Pe versantul sudic al Caucazului Mare, in Georgia, exista o populatie de cca 160.000 de alani/osetini, aflati in conflict cu guvernul de la Tbilisi, care nu recunoaste cererile separatiste ale acestora. Alanii sunt atestaţi în izvoarele istorice începând cu secolul I în zona de stepa dintre Don si Volga, la nordul Caucazului. Din aceste zone, alanii, faceau repetate incursiuni in Persia si in provinciile caucaziene si danubiene ale Imperiului Roman. Istoricul roman Ammianus Marcellinus descrie alanii ca fiind "Aproape toti inalti si frumosi. Parul lor este in general blond si ochii lor sunt infricosatori de mandri". Tot el arata ca alanii sunt urmasii triburilor nomade ale massagetilor, sarmatilor si respectiv ai scitilor - popoare nomade de origine iraniana care ocupau de circa 2000 de ani stepa dintre Marea Aral, Marea Caspica si Dunare. Atacati si invinsi de huni in jurul anului 370, o parte din nomazii alani se retrag din stepa spre nord-vest, asimilandu-se in masa de popoare slave si contribuind la inceputul marii migratii slave catre Europa Centrala si catre Balcani. Fişier:300px-Alani map. jpg O alta ramura a alanilor se retrage spre sud, in zonele adapostite din Muntii Caucaz, pe teritoriul actual al Alaniei/Osetiei, si pe teritorul apropiat din vest, al actualei Republici Autonome Karachay-Cercheza. O parte din alani s-au asimilat in randul cerchezilor localnici. Ulterior, in secolele IX-XII, nomazii karachay de limba turcica au cucerit partile locuite inca de alani din din Cerchezia de Est si au devenit patura stapanitoare a populatiei alane. Cu timpul, alanii au adoptat limba turcica si religia musulmana a minoritatii conducatoare karachay insa pana in ziua de astazi, karachaii se auto-denumesc "alani" si se mandresc cu originea lor. Singurii alani caucazieni care au reusit sa supravietuiasca in calitate de popor distinct de ceilalti caucazieni si totodata sa nu fie desfiintati etnic de cuceririle nomazilor turcici din stepa de la nord e Muntii Caucaz, au fost locuitorii actualei Alanii / Osetia. Sub influenta Bizantului, acestia au adoptat religia crestina (desi, in urma locuirii timp de secole intre caucazienii musulmani a aparut o importanta minoritate musulmana) pastrandu-si si limba vest-iraniana (alana) mult diferita de limbile caucaziene si turcice vorbite in zona. Cu toate acestea, majoritatea alanilor s-au deplasat în perioada migraţiilor (sec. IV-VI) spre vest, intrand în diverse coaliţii cu alte popoare migratoare, in principal cu vandalii de origine germanica dar si cu hunii, avarii şi ulterior, cu pecenegii sau cumanii, ajungand sa fie colonizaţi pe teritoriul Imperiului Roman şi sa slujeasca adesea în calitate de mercenari ai romanilor. Alanii ramasi in arealul bazinului Dunarii de Jos, putin numerosi, s-au aliat cu triburile cumane si au continuat sa traiasca in Baragan si sudul Basarabiei pana in anul 1241, cand invazia tatara i-a alungat in Ungaria, unde s-au stabilit alaturi de aliatii lor cumani, in pusta dintre Tisa si Dunare. In timp, au fost asimilati de ungurii in mijlocul carora s-au stabilit, lasand in urma doar nume de localitati care incep cu "Jasz-"("jasz/jas" = "alan", in limba ungara si in limbile slave). Principalele triburi alane s-au aliat cu triburile germanice ale vandalilor si suevilor si au continuat migratia spre vest, spre provincia romana Galia. Gregoire din Tours, in "Liber Historiae Francorum" descrie batalia din 31 decembrie 406, cand vandalii aliati cu alanii (acestia din urma condusi de regele Respendiol) reusesc sa treaca raul Rin in Galia, in ciuda opozitiei puternice a francilor. Un alt grup de alani, separati de vandali si condusi de regele Goar, trece Rinul si se stabileste in vestul Galiei, in regiunea Orleans si spre vest de Orleans, spre peninsula Bretania. Ulterior, acest trib alan va participa, alaturi de armatele romane conduse de Aetius, la apararea Galiei romane in fata hunilor, remarcandu-se in batalia de la Chalons (Campiile Catalaunice) in urma careia a fost oprita expansiunea Imperiului Hunilor. Dupa batalie, odata cu disparitia Imperiului Hunilor, si a pericolelor reprezentate de acesta, acesti alani "independenti" au renuntat la preocuparile razboinice si s-au asimilat relativ repede in populatia locala gallo-romana. Alanii aliati cu vandalii raman in Gallia doar 2 ani, trec Muntii Pirinei in Hispania si in anul 409 se stabilesc, impreuna cu aliatii lor, in provinciile hispanice Lusitania (actualul teritoriu al Portugaliei) si Carthaginensis (actualul teritoriu al Spaniei de Sud). In anul 418, in timpul luptelor cu triburile germanice ale vizigotilor care tocmai trecusera si ei Muntii Pirinei, este ucis Attaces, ultimul rege alan. Alanii refugiati acum alaturi de vandali in provincia Gallaecia (imediat la nord de Lusitania) se inchina regelui vandal Gunderic, pe care il invita sa devina si regele lor. In fata presiunii crescande a vizigotilor care parasesc tinuturile Galiei de Sud si se stabilesc tot mai multi in centrul Hispaniei, cucerind provincie dupa provincie, vandalii si alanii, sub conducerea regelui Geiseric, hotarasc in anul 429, sa treaca stramtoarea Coloanele lui Hercule (denumita mai tarziu Gibraltar) in Africa. Dupa 10 ani de convietuire ostila cu populatia locala romanizata, care le cedase zonele de pe litoralul mediteranean al actualei Algerii, in anul 439, vandalii si alanii pornesc la razboi. In acelasi an, regele Geiseric intemeiaza "Regatul Vandalilor si Alanilor" si cucereste toate provinciile romane din Africa de Nord (coastele mediteraneene ale ale actualelor state Maroc si Algeria precum si jumatatea de nord a Tunisiei). In anii urmatori sunt cucerite si insulele romane Sicilia, Sardinia, Corsica, Balearele. In timpul celor 94 de ani de existenta a Regatului Vandalilor si Alanilor, cele doua populatii indo-europene (vandalii germanici si alanii iranieni) putin numeroase (sub 80.000) si apartinand de varianta ariana a crestinismului nu reusesc sa mobilizeze si sa integreze numeroasa populatie locala catolica de limba latina, care este deseori persecutata. Supusii de limba latina sunt constant discriminati si persecutati pe motive confesionale. De asemenea, relatiile cu vecinii berberi din Muntii Atlas sunt dominate de conflicte intermitente, avand loc si ciocniri armate sporadice. Vandalii şi alanii au fost singurele popoare migratoare care au construit o flotă maritimă cu ajutorul căreia au cucerit insulele din vestul Mării Mediterane. O mare flotă bizantină, trimisă să învingă flota vandală, este distrusă în anul 468 iar Roma este jefuita ("vandalizată"). In anul 533, împăratul bizantin Iustinian I, trimite in Africa de Nord o armată sub conducerea celebrului general Belisarius, care învinge armata vandalo-alană în acelaşi an, mai întâi în bătălia de la Ad Decium şi apoi definitiv, în bătălia de la Ticameron. Regatul Vandalilor şi Alanilor este dizolvat, Africa de Nord devine provincie bizantină iar vandalii şi alanii rămaşi se asimileaza repede în populaţiile locale, dispărând din istorie. Prezenţa alanilor pe teritoriul actual al României este atestată, printre altele, de numele aşezărilor Iaşi, care reprezintă etnonimul slav atribuit lor.
  • Файл:Alani map. jpg Карта миграций аланов. Жёлтым обозначены места расселения; красные стрелки — миграции, оранжевые — военные походы Ала́ны — ираноязычные племена сарматского происхождения, предки осетин. Самоназвание алан — асы, в византийских источниках — аланы, по-армянски осы, по-грузински оси, по-русски ясы.
  • Alaner, nomadfolk av indoiranskt ursprung. Alanerna omnämns i grekiska, romerska och kinesiska källor under århundradet före kristi födelse, och placeras då längs floden Don. De tidiga alanska statsbildningarna har kopplats till arkeologiska fynd i sarmatiskt material. Enligt Herodotos var alanerna långa och blonda, och klippte håret till skillnad från skyterna. Den judiske historikern Josephus (37-100) misstar alanerna för avkomlingar till samma skyter men omtalar att de bodde nära Azovska sjön. Flavius Arrianus skrev om sina fälttåg mot alanerna under första århundradet i Kriget mot alanerna (Ektaxis kata Alanoon) men även om verket är en god källa till kunskap om romersk taktik så innehåller det mycket lite om alanerna. Hunnernas invasion omkring år 370 splittrade alanerna. Den ena gruppen flydde västerut och kom tillsammans med germanska stammar att invadera romerska Gallien. De västliga alanerna upphör att existera som självständig identitet några årtionden in på 400-talet. Till stor del följde de vandalerna. En del bosatte sig på iberiska halvön medan huvuddelen följde vandalerna till Nordafrika (429). När den alanske kungen Attaces dödades 426 erbjöds den vandalske kungen Gunderik den alanska kronan, och senare vandalska kungar använde titeln Rex Wandalorum et Alanorum (Vandalers och Alaners konung). En kulturell lämning i spanskt område är de massiva hundar alanerna ska ha hållit sig med, avsedda för jakt och strid. En hundras kallad alano finns fortfarande i Baskien. En andra del av alanerna förefaller ha vandrat i nordvästlig riktning och sammansmält med slaver i nuvarande Polen. Bland deras ättlingar har utpekats serber och kroater. Liksom fallet med goterna, kom en del av alanerna att uppgå i hunnernas rike. De brukar anses vara förfäder till osseterna. Denna folkgrupp kom under 700-talet att skapa riket Alanien vilket fortlevde (införlivat i större riken) intill de mongolska invasionerna mot 1300-talets slut.
  • Alanlar, İran dillerinden birini konuşan eski bir göçebe kavim. Hun baskısıyla Orta Asya'daki anayurtlarından ayrılıp batıya göçtüler. Sarmatlar adıyla tanınan kabileler konfederasyonunu oluşturan halklardan biri olarak M. S 50 yılından itibaren Aral Gölü ve Kafkasya arasındaki bölgede görülmüşlerdir. İran dili konuşan halkın bazı boyları, Hunlar’ın Avrupa’ya girmesinden sonra Kavimler Göçü ile batıya, bugünkü Fransa ve İspanya'ya doğru ilerlemiştir. Diğer boylar ise Kafkasya'da kalmış, 9 ve 13. yüzyıllarda parlak bir dönem yaşayan güçlü bir krallık kurmuşlardır. 13. yüzyılda feodal bir ayrışma yaşayan krallık, eski gücünü kaybetti ve Moğol istilaları sonucu yıkıldı.
  • Алáни (староруська назва яси) - племена, які жили з І ст. н. е. на території між Нижнім Дніпром і Південним Уралом, а також на Північному Кавказі. З II ст. до н. е. вони відомі також під назвою роксолани. Щодо походження аланів існують різні думки, але більшість дослідників схиляється до версії, що це були іраномовні племена сарматського походження. Основним заняттям аланів було кочове скотарство в поєднанні з землеробством, а згодом - і з ремеслами. Створили власну культуру, позначену окремими видами поховань, які збереглись у катакомбах і курганах, переважно з II-IV ст. В 372 році аланів розбили гуни, в VI ст. - авари. Частина аланів взяла участь у Великому переселенні народів - через Галлію потрапила на Піренейський півострів і в Північну Африку. Інша частина в VI-IX ст. ст. відступила у передгір'я Кавказу, де потрапила під владу хозарів. У IX-X ст. між аланами поширилося християнство з Візантії і Грузії. У XIII ст. у чорноморських степах з'явилася нова хвиля аланів, постали їхні поселення міського типу в Криму й Молдавії, але невдовзі вони загинули під ударами монголів. Кавказькі алани - предки сучасних осетин.
  • 奄蔡为古代中亚游牧民族，又作阖苏， 东汉三国时期也称阿蘭聊或阿蘭。 。希腊罗马文献中称之为Aorsoi、Alanorsi。所谓奄蔡、阿兰即其音译。奄蔡首次见于《史记·大宛列传》。西汉时期，该民族在康居（咸海）西北、里海北部草原游牧，东汉时期隶属康居。后因为北匈奴西迁，奄蔡也随之逐渐西迁，其中一部分去了欧洲，在伏尔加河与顿河之间地区定居，另一部分则留在高加索以北地区。公元4世纪中期，北匈奴人越过顿河，吞并了奄蔡。5世纪中期，匈王阿提拉率领奄蔡人西征，一直到达了法兰西中部的奥尔良。後來成為加泰隆尼亞人族源之一，一部分在元朝成為阿速軍，在中國服役，稱綠睛回回。一部份成為小帳哈薩克人。
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:reference
rdf:type
rdfs:comment
  • The Alans or Alani (occasionally termed Alauni or Halani) were a group of Sarmatian tribes, nomadic pastoralists of the 1st millennium AD who spoke an Eastern Iranian language which derived from Scytho-Sarmatian and which in turn evolved into modern Ossetian.
  • Die Alanen (griech. Alanoi, lat. Alani, Halani; wahrscheinlich von Al „groß, stark, göttlich“ und der iranischen Nachsilbe für eine Abstammung an, eventuell auch von iran. Aryan) waren ein iranisches Volk, ein Teilstamm der Sarmaten, der insbesondere den Roxolanen nahe stand. Die Alanen existierten als Stammesverband aber viel länger als die Sarmaten und nahmen in der späteren Zeit auch andere Kulturelemente auf. Sie siedelten ab dem 2. Jahrhundert v. Chr.
  • Els alans (àrab al-Lan, grec alanoi, llatí alani o halani) singular alà, són un poble del grup iranià del nord; algunes de les seves tribus afiliades són esmentades com asians, roxolans, aorses, siracs i iaziges. A les primeres noticies els alans estaven establerts al nord de la mar Càspia i la mar Negra i després van ocupar Crimea i i part del nord del Caucas.
  • Alani byli kmenový svaz íránského původu, který významně zasáhl do evropských poměrů v době stěhování národů. Poprvé jsou zmíněni severně od Kaspického moře, jako kočovníci mezi Volhou a Aralským jezerem. Číňanům byla jejich země známá jako Alanliao (阿蘭聊). Okolo 1. století se přesunuli do míst dnešní Ukrajiny a obsadili území okolo Azovského moře a řeky Don (Tanais). Podnikali nájezdy do Persie, Zakavkazska a okolo 4.
  • Los alanos (llamados también alauni o halani) eran un grupo étnico de origen iranio incluido en la familia de los sármatas, pastores nómadas muy belicosos de diferentes procedencias, que hablaban la lengua irania y compartían con ellos la misma cultura en muchos aspectos.
  • Alaanit olivat Kaukasuksen ja Donin välillä elänyt paimentolaiskansa, joka oli luultavasti sukua sarmaateille. Alaanit olivat taitavia ratsumiehiä, ja monet heistä palvelivat Rooman auxilia-joukoissa osana ratsuväkeä. Alaanien ratsuväki oli raskaasti panssaroitu. Alaanit hyökkäsivät Roomaan vuonna 134, mutta Arrianos löi heidät järjestämällä kaksi legioonaansa tiheään kahdeksaan rivistöön.
  • Les Alains (en latin Alani - en grec Alanoi) étaient un groupe de nomades iraniens
  • Az alánok iráni nyelvű ókori, illetve középkori nép tagjai voltak, akik a mai Dél-Oroszország területén éltek.
  • Gli Alani erano un popolo nomade di etnia iranica compreso nel gruppo dei Sarmati; bellicosi pastori di origini miste che parlavano una lingua iranica e condividevano una comune cultura.
  • アラン人（Alans, アラン族）は、カスピ海北岸（現在のカザフスタンやロシア連邦の南部の一部）を中心に活動していたイラン系（特にサルマタイ系とされる）遊牧民族。アラニ族ともいう。
  • De Alanen waren een Iraanse nomadenstam, die deel uitmaakte van het volk der Sarmaten en nauw verwant was aan een andere stam, de Roxolanen. Hun taal behoorde tot de noordoostelijke tak van de Iraanse talen, samen met het Sogdisch en het daarvan afstammende Yagnobi. Behoudens de Ossetisch sprekende Osseten en een zeer klein aantal Yaghnobi is die tak nu vrijwel uitgestorven.
  • Alanerne var en iransk folkegruppe som opprinnelig levde i det nordlige Kaukasus og omkringliggende områder. I løpet av 300-tallet kom alanerne under økende press fra hunnerne og ble enten undertvunget eller utvandret vestover til Europa hvor de raskt kom i konflikt med Romerriket. Etter slaget ved Adrianopel i 378 allierte enkelte grupperinger seg med goterne og utførte plyndringstokt mot Pannonia og Moesia, andre tok del i Radagasius’ mislykte invasjon av Italia i 405.
  • Alanowie (Halanowie, Tanaitowie lub Asowie) — lud pochodzenia indoirańskiego. Pierwsza wzmianka o Alanach pochodzi z I wieku n.e. Byli ludem pasterskim zajmującym się hodowlą koni. Żyli na północ od Kaukazu, pomiędzy rzekami Don i Wołga, a Morzem Azowskim. W zbrojnych wyprawach najeżdżali państwo Partów, a także wschodnie prowincje Cesarstwa Rzymskiego. W 374/375 zostali podbici przez Hunów, do których musieli się przyłączyć.
  • Os alanos constituíam um povo com origem no nordeste do Cáucaso, entre o rio Don e o Mar Cáspio. Pontuaram entre os povos que penetraram o Império Romano tardio no período das migrações dos povos bárbaros, migrando em direcção ao ocidente nos séculos IV e V. Em 360, os hunos destruíram o seu império, obrigando muitos a atravessar a Europa até à Península Ibérica.
  • Alanii au fost un popor nomad de origine indo-europeana, ramura iraniana de vest. Descendenţii acestei populaţii, denumiti oseţi, osetini sau "iron" (denumire locala) trăiesc astazi in Rusia (Federatia Rusa) în principal in Republica Autonoma Alania/Osetia (denumirea "Osetia" este oficiala, alaturi de "Alania") situata pe versantul nordic al Muntilor Caucazul Mare intre Republica Autonoma Ingusetia, Regiunea Stavropol, Republica Autonoma Kabardino-Balkara si Republica Georgia (la sud).
  • Файл:Alani map. jpg Карта миграций аланов. Жёлтым обозначены места расселения; красные стрелки — миграции, оранжевые — военные походы Ала́ны — ираноязычные племена сарматского происхождения, предки осетин.
  • Alaner, nomadfolk av indoiranskt ursprung. Alanerna omnämns i grekiska, romerska och kinesiska källor under århundradet före kristi födelse, och placeras då längs floden Don. De tidiga alanska statsbildningarna har kopplats till arkeologiska fynd i sarmatiskt material. Enligt Herodotos var alanerna långa och blonda, och klippte håret till skillnad från skyterna.
  • Alanlar, İran dillerinden birini konuşan eski bir göçebe kavim. Hun baskısıyla Orta Asya'daki anayurtlarından ayrılıp batıya göçtüler. Sarmatlar adıyla tanınan kabileler konfederasyonunu oluşturan halklardan biri olarak M. S 50 yılından itibaren Aral Gölü ve Kafkasya arasındaki bölgede görülmüşlerdir. İran dili konuşan halkın bazı boyları, Hunlar’ın Avrupa’ya girmesinden sonra Kavimler Göçü ile batıya, bugünkü Fransa ve İspanya'ya doğru ilerlemiştir.
  • Алáни (староруська назва яси) - племена, які жили з І ст. н. е. на території між Нижнім Дніпром і Південним Уралом, а також на Північному Кавказі. З II ст. до н. е. вони відомі також під назвою роксолани.
rdfs:label
  • Alans
  • Alanen
  • Alà
  • Alani
  • Alano
  • Alaanit
  • Alains
  • Alánok
  • Alani
  • アラン人
  • Alanen
  • Alanere
  • Alanowie
  • Alanos
  • Alani
  • Аланы
  • Alaner
  • Alanlar
  • Алани
  • 奄蔡
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:page
is dbpedia-owl:Person/mother of
is dbpedia-owl:mother of
is dbpprop:combatant of
is dbpprop:disambiguates of
is dbpprop:mother of
is dbpprop:redirect of
is dbpprop:related of
is dbpprop:shortDescription of
is owl:sameAs of