Aḥmad bin Muḥammad bin Ḥanbal Abū ʿAbd Allāh al-Shaybānī (780–855 CE / 164–241 AH) (Arabic: احمد بن محمد بن حنبل ابو عبد الله الشيباني‎‎) was an important Muslim scholar and theologian. He is considered the founder of the Hanbali school of Islamic jurisprudence. Ibn Hanbal is one of the most celebrated Sunni theologians, often referred to as "Sheikh al-Islam," honorifics given to the most esteemed doctrinal authorities in the Sunni tradition. Ibn Hanbal personified the theological views of the early orthodox scholars, including the founders of the other extant schools of Sunni fiqh. Hanbal was a strong spokesman for the usage of hadiths.

Property Value
dbo:abstract
  • أبو عبد الله أحمد بن محمد بن حنبل الشيباني الذهلي (164-241هـ / 780-855م) فقيه ومحدِّث مسلم، ورابع الأئمة الأربعة عند أهل السنة والجماعة، وصاحب المذهب الحنبلي في الفقه الإسلامي. اشتُهر بعلمه الغزير وحفظه القوي، وكان معروفاً بالأخلاق الحسنة كالصبر والتواضع والتسامح، وقد أثنى عليه كثير من العلماء منهم الإمام الشافعي بقوله: «خرجتُ من بغداد وما خلَّفتُ بها أحداً أورع ولا أتقى ولا أفقه من أحمد بن حنبل»، ويُعدُّ كتابه "المسند" من أشهر كتب الحديث وأوسعها. وُلد أحمد بن حنبل سنة 164هـ في بغداد ونشأ فيها يتيماً، وقد كانت بغداد في ذلك العصر حاضرة العالم الإسلامي، تزخر بأنواع المعارف والفنون المختلفة، وكانت أسرة أحمد بن حنبل توجهه إلى طلب العلم، وفي سنة 179هـ بدأ ابن حنبل يتَّجه إلى الحديث النبوي، فبدأ يطلبه في بغداد عند شيخه هُشَيم بن بشير الواسطي حتى توفي سنة 183هـ، فظل في بغداد يطلب الحديث حتى سنة 186هـ، ثم بدأ برحلاته في طلب الحديث، فرحل إلى العراق والحجاز وتهامة واليمن، وأخذ عن كثير من العلماء والمحدثين، وعندما بلغ أربعين عاماً في سنة 204هـ جلس للتحديث والإفتاء في بغداد، وكان الناس يجتمعون على درسه حتى يبلغ عددهم قرابة خمسة آلاف. اشتُهر ابن حنبل بصبره على المحنة التي وقعت به والتي عُرفت باسم "فتنة خلق القرآن"، وهي فتنة وقعت في العصر العباسي في عهد الخليفة المأمون، ثم المعتصم والواثق من بعده، إذ اعتقد هؤلاء الخلفاء أن القرآن مخلوق محدَث، وهو رأي المعتزلة، ولكن ابن حنبل وغيره من العلماء خالفوا ذلك، فحُبس ابن حنبل وعُذب، ثم أُخرج من السجن وعاد إلى التحديث والتدريس، وفي عهد الواثق مُنع من الاجتماع بالناس، فلما تولى المتوكل الحكمَ أنهى تلك الفتنة إنهاءً كاملاً. وفي شهر ربيع الأول سنة 241هـ، مرض أحمد بن حنبل ثم مات، وكان عمره سبعاً وسبعين سنة. (ar)
  • Aḥmad bin Muḥammad bin Ḥanbal Abū ʿAbd Allāh al-Shaybānī (780–855 CE / 164–241 AH) (Arabic: احمد بن محمد بن حنبل ابو عبد الله الشيباني‎‎) was an important Muslim scholar and theologian. He is considered the founder of the Hanbali school of Islamic jurisprudence. Ibn Hanbal is one of the most celebrated Sunni theologians, often referred to as "Sheikh al-Islam," honorifics given to the most esteemed doctrinal authorities in the Sunni tradition. Ibn Hanbal personified the theological views of the early orthodox scholars, including the founders of the other extant schools of Sunni fiqh. Hanbal was a strong spokesman for the usage of hadiths. (en)
  • Abū ʿAbdallāh Ahmad ibn Muhammad ibn Hanbal asch-Schaibānī ( أبو عبد الله أحمد بن محمد بن حنبل الشيباني, DMG Abū ʿAbdallāh Aḥmad ibn Muḥammad ibn Ḥanbal aš-Šaibānī; geb. 780 in Bagdad; gest. 855 ebenda), in der Literatur häufig kurz Ahmad oder Ibn Hanbal genannt, war ein islamischer Traditionarier, Theologe und Faqīh mit Wirkungskreis in Basra und Bagdad. Er war der jüngste unter den Gründern der vier im sunnitischen Islam etablierten Richtungen (madhhab) der islamischen Rechtswissenschaft (fiqh), nämlich der nach ihm benannten Schule der Hanbaliten. (de)
  • Ahmad ibn Hanbal (Bagdad (Irak), 780 - Bagdad, 855) fue un destacado teólogo, sabio del hadiz y jurista musulmán. Comenzó a estudiar el Hadiz (tradiciones proféticas) a la edad de 15 años. Viajó extensamente para cultivarse con los grandes maestros de las ciencias islámicas e hizo cinco peregrinajes a La Meca. Su apellido es el epónimo de la escuela de jurisprudencia hanbalí, la más conservadora de las cuatro corrientes de ley islámica ortodoxas. Opuesto a la codificación de la ley, Ibn Hanbal creía que los juristas necesitaban la libertad de deducir soluciones legales a partir del Corán y la sunna. Es muy conocido por haber coleccionado los Hadices del Profeta compilados en el libro Al Musnad, el cual contiene entre 28 a 29 mil hadices. Se dice que Ibn Hanbal memorizaba un millón de Hadices. (es)
  • Ahmad Ibn Hanbal (arabe : الإمام أحمد بن حنبل al-imām aḥmad ibn ḥanbal), né à Bagdad en 780 (ère chrétienne), mort en 855, est un théologien juriconsulte et traditionaliste musulman, fondateur de l'une des quatre grandes écoles juridiques (madhhab) sunnites, connue sous le nom de "hanbalite". Il est aussi à l'origine de la fondation de l'école théologique islamique (`aqida), l'école atharite. (fr)
  • Fondatore di una delle quattro grandi scuole giuridiche sunnite (l'hanbalismo), divenne l'ispiratore del wahhabismo, grazie all'opera di Ibn Taymiyya, ed in parte del riformismo conservatore della Salafiyya. (it)
  • イブン・ハンバル(アラビア語: احمد ابن حنبل‎ Aḥmad ibn Ḥanbal, 780年 - 855年)は、イスラーム法学者・ハディース学者。ハンバル学派の名祖。主著に『ムスナド』(al-Musnad)がある。 (ja)
  • Абу́ Абдулла́х А́хмад ибн Муха́ммад аш-Шайба́ни, известный как А́хмад ибн Ханба́ль (араб. أحمد بن حنبل‎; 780, Багдад — 855, Багдад) — мусульманский правовед и богослов, основатель и эпоним ханбалитского мазхаба. (ru)
  • Aḥmad bin Muḥammad bin Ḥanbal Abū ʿAbd Allāh al-Shaybānī, ook bekend als Imam Ahmad (Bagdad, 780 – aldaar, 855), was een van de belangrijkste imams van de islam. Hij was een jurist, imam, theoloog en de stichter van de Hanbali-school van fikh. Hij was ook auteur van het boek Moesnad. (nl)
  • Ahmad ibn Muhammad ibn Hanbal Abu `Abd Allah al-Shaybani (em árabe: احمد بن محمد بن حنبل ابو عبد الله الشيباني) (Bagdá, 780 - Bagdá 855) foi um importante jurisconsulto e teólogo muçulmano. É considerado o fundador da escola Hanbali de fiqh (jurisprudência islâmica). O imame Ahmad é um dos mais célebres teólogos sunitas, muitas vezes chamado de "Sheikh ul-Islam" ou "Imame de Ahl al-Sunnah", a principal autoridade sobre a doutrina ortodoxa. O imame Ahmad personificou a visão teológica dos primeiros estudiosos ortodoxos e, em particular, os fundadores das três escolas jurídicas antes dele, Hanafi, Maliki e al-Shafi`i. (pt)
  • Ahmad Ibn Hanbal, arab. أحمد بن حنبل (ur. w grudniu 780/Rabi' II 164 A.H. w Bagdadzie – zm. w lipcu 855/Rabi' I 241 A.H. w Bagdadzie) – sunnicki tradycjonista, fakih i teolog, eponimiczny założyciel hanbalickiej szkoły prawa. Pochodził z plemienia Banu Szejban, należącego do Rabi'a. Jego ojciec zmarł kiedy Ibn Hanbal miał trzy lata, pozostawił po sobie jednak majątek pozwalający synowi na prowadzenie skromnego, ale niezależnego życia. Po nauce leksykografii, fikhu i tradycji w roku 795 Ibn Hanbal zdecydował się na poświęcenie się nauce tradycji, w związku z czym podjął szereg podróży po Iraku, Hidżazie, Jemenie i Syrii. Studiował on fikh i hadisy pod kierunkiem wielu nauczycieli, stąd nie może być uważany po prostu za ucznia Asz-Szafi'i'ego, jak to się czasami czyni, którego dzieła znał, ale spotkał się z nim osobiście tylko raz. Jak zauważa Ibn Tajmijja, jego formacja prawnicza odbyła się przede wszystkim pod wpływem szkoły hadisów i Hidżazu. Ibn Hanbal gwałtownie sprzeciwiał się dogmatowi o stworzeniu Koranu, który był popierany przez pozostającego pod wpływem mutazylizmu kalifa Al-Mamuna (813 - 833), i w związku z tym został wtrącony do więzienia. Al-Mamun wkrótce zmarł, a Ibn Hanbal został dotkliwie pobity gdy postawiony przed nowym kalifem Al-Mutasimem (833 - 842) nadal odmawiał uznania że Koran jest stworzony. Ostatecznie po dwuletnim pobycie w więzieniu Ibn Hanbal został uwolniony, jednak wznowił otwarte nauczanie dopiero po roku 847, gdy kalif Al-Mutawakkil (847 - 861) odwrócił się od mutazylizmu. Ibn Hanbal został pochowany na cmentarzu męczenników (makabir asz-szuhada), a w jego pogrzebie miała brać udział cała ludność Bagdadu. Jego grób stał się jednym z najczęstszych miejsc pielgrzymek w mieście aż do jego zniszczenia przez wylew Tygrysu w XIV wieku. Najbardziej cenionym dziełem Ibn Hanbala był Musnad, zbiór ok. 30 tys. hadisów zredagowany po jego śmierci przez jego syna Abd Allaha. Najważniejsze traktaty teologiczne to Radd ala'l-Dżahmijja wa'l-Zanadika i Kitab as-Sunna. To pierwsze zawiera polemikę z dżahmitami, zaś drugie ponownie rozważa pewne wątki i definiuje własne stanowisko Ibn Hanbala we wszystkich podstawowych kwestiach jego wyznania wiary. Według Ibn Hanbala Koran jest niestworzonym słowem Boga, przy czym przez Koran należy rozumieć nie abstrakcyjną ideę, ale "Koran z jego literami, słowami, wyrażeniami, ideami - Koran w całej jego żywej rzeczywistości, której natura sama w sobie uchodzi naszemu poznaniu". Trudno jednak określić jego pozycję w stosunku do statusu recytacji Koranu - twierdzi on wprawdzie, że ten kto uznaje iż słowa wypowiadane podczas recytacji Koranu są stworzone jest dżahmitą, ale nie formułuje własnego pozytywnego stanowiska. Według niego Bóg jest Bogiem Koranu, a zatem musi rzeczywiście posiadać wszystkie opisane w nim atrybuty, takie jak słuch, wzrok, mowa, wszechmoc, wola, mądrość, a także ręka, twarz, wszechobecność czy zasiadanie na tronie. Dlatego odrzucał on teologię negatywną (ta'til) dżahmitów oraz ich alegoryczną egzegezę (tawil). Ibn Hanbala uznaje się za jednego z pierwszych i najważniejszych eksponentów idei bila kajfa - "nie ma pytania o to jak". Samo wyrażenie nie pojawia się u niego, jednak w swoich pismach wyraźnie twierdzi on, że nie wolno zmieniać znaczenia słów Koranu ani poprzez jego interpretację alegoryczną, ani antropomorficzną (taszbih). Tym samym zawierają one rdzeń doktryny, zgodnie z którą należy wierzyć w to iż Bóg posiada atrybuty opisane w Koranie, nie pytając o to w jaki sposób to się dzieje. Oprócz Koranu i sunny Ibn Hanbal uważał za źródła szari'atu także opinie (fatwa) towarzyszy (sahaba), uważając za godne rozważenia także opinie najważniejszych przedstawicieli następnej generacji (tabi'un). Idżma muzułmańskiej ummy była jednak dla niego jedynie wyrazem zgody na prawdę odnalezioną w Koranie i sunnie i nie stanowiła źródła prawa w ścisłym sensie tego słowa. Według Ibn Hanbala pierwszą powinnością jurysty jest wierne podążanie za tradycją pozostawioną przez starszych poprzez unikanie jakiejkolwiek kreatywności lub innowacji. Stąd potępiał on raj - wydawanie przez fakihów samodzielnych opinii. Nie negował jednak znaczenia kijasu, to jest rozumowania przez analogię. Ostatecznym uzasadnieniem etyki jest dla Ibn Hanbala służba Bogu, a wiara wymaga osobistego zaangażowania, stąd może maleć i wzrastać. Można także znaleźć u niego sformułowania doktryny charakterystycznej dla wczesnego hanbalizmu, zgodnie z którą nic nie jest uważane za społeczny obowiązek oprócz religijnych praktyk bezpośrednio przepisanych przez Boga i nie może być zakazane przez prawo nic co nie zostało zakazane przez Boga w Koranie i sunnie. Eponimiczny założyciel jednej z czterech głównych szkół prawa muzułmańskiego Ahmad Ibn Hanbal poprzez swojego ucznia Ibn Tajmijję może być uważany za dalekiego przodka wahhabizmu, a także w pewnym stopniu inspiratora salafizmu (pl)
  • 艾哈迈德·伊本·罕百里(阿拉伯语:احمد بن محمد بن حنبل ابو عبد الله الشيباني‎;780年-855年)是一个重要的穆斯林学者和神学家。他被认为是伊斯蘭教法學的罕百里学派的建立者。伊本·罕百里体现了早期正统學者的神學观点,包括其他现存的逊尼派教法学派建立者。罕百里是一个使用圣训的强有力发言人。 艾哈迈德·伊本·罕百里的家庭最初来源于今伊拉克巴格达,属于阿拉伯Banu Shayban部落。 (zh)
dbo:birthDate
  • 780-1-1
dbo:birthPlace
dbo:deathDate
  • 855-1-1
dbo:deathPlace
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageID
  • 419084 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 741375897 (xsd:integer)
dbp:birthDate
  • Baghdad, Iraq
  • Rabi-ul-I, 164 AH/November, 780
dbp:caption
  • Ahmad bin Muhammad bin Hanbal Abu `Abd Allah al-Shaybani with Islamic calligraphy
dbp:deathDate
  • --08-02
  • Baghdad, Iraq
dbp:era
dbp:ethnicity
dbp:influenced
dbp:influences
dbp:maddhab
dbp:mainInterests
dbp:name
  • Abu Abdullah Ahmad ibn Muhammed ibn Hanbal al-Shaybani
dbp:notableIdeas
dbp:occupation
dbp:region
dbp:schoolTradition
dbp:title
dbp:wordnet_type
dbp:works
  • Musnad Ahmad ibn Hanbal
dct:description
  • Scholar, theologian (en)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • Aḥmad bin Muḥammad bin Ḥanbal Abū ʿAbd Allāh al-Shaybānī (780–855 CE / 164–241 AH) (Arabic: احمد بن محمد بن حنبل ابو عبد الله الشيباني‎‎) was an important Muslim scholar and theologian. He is considered the founder of the Hanbali school of Islamic jurisprudence. Ibn Hanbal is one of the most celebrated Sunni theologians, often referred to as "Sheikh al-Islam," honorifics given to the most esteemed doctrinal authorities in the Sunni tradition. Ibn Hanbal personified the theological views of the early orthodox scholars, including the founders of the other extant schools of Sunni fiqh. Hanbal was a strong spokesman for the usage of hadiths. (en)
  • Abū ʿAbdallāh Ahmad ibn Muhammad ibn Hanbal asch-Schaibānī ( أبو عبد الله أحمد بن محمد بن حنبل الشيباني, DMG Abū ʿAbdallāh Aḥmad ibn Muḥammad ibn Ḥanbal aš-Šaibānī; geb. 780 in Bagdad; gest. 855 ebenda), in der Literatur häufig kurz Ahmad oder Ibn Hanbal genannt, war ein islamischer Traditionarier, Theologe und Faqīh mit Wirkungskreis in Basra und Bagdad. Er war der jüngste unter den Gründern der vier im sunnitischen Islam etablierten Richtungen (madhhab) der islamischen Rechtswissenschaft (fiqh), nämlich der nach ihm benannten Schule der Hanbaliten. (de)
  • Ahmad Ibn Hanbal (arabe : الإمام أحمد بن حنبل al-imām aḥmad ibn ḥanbal), né à Bagdad en 780 (ère chrétienne), mort en 855, est un théologien juriconsulte et traditionaliste musulman, fondateur de l'une des quatre grandes écoles juridiques (madhhab) sunnites, connue sous le nom de "hanbalite". Il est aussi à l'origine de la fondation de l'école théologique islamique (`aqida), l'école atharite. (fr)
  • Fondatore di una delle quattro grandi scuole giuridiche sunnite (l'hanbalismo), divenne l'ispiratore del wahhabismo, grazie all'opera di Ibn Taymiyya, ed in parte del riformismo conservatore della Salafiyya. (it)
  • イブン・ハンバル(アラビア語: احمد ابن حنبل‎ Aḥmad ibn Ḥanbal, 780年 - 855年)は、イスラーム法学者・ハディース学者。ハンバル学派の名祖。主著に『ムスナド』(al-Musnad)がある。 (ja)
  • Абу́ Абдулла́х А́хмад ибн Муха́ммад аш-Шайба́ни, известный как А́хмад ибн Ханба́ль (араб. أحمد بن حنبل‎; 780, Багдад — 855, Багдад) — мусульманский правовед и богослов, основатель и эпоним ханбалитского мазхаба. (ru)
  • Aḥmad bin Muḥammad bin Ḥanbal Abū ʿAbd Allāh al-Shaybānī, ook bekend als Imam Ahmad (Bagdad, 780 – aldaar, 855), was een van de belangrijkste imams van de islam. Hij was een jurist, imam, theoloog en de stichter van de Hanbali-school van fikh. Hij was ook auteur van het boek Moesnad. (nl)
  • Ahmad ibn Muhammad ibn Hanbal Abu `Abd Allah al-Shaybani (em árabe: احمد بن محمد بن حنبل ابو عبد الله الشيباني) (Bagdá, 780 - Bagdá 855) foi um importante jurisconsulto e teólogo muçulmano. É considerado o fundador da escola Hanbali de fiqh (jurisprudência islâmica). O imame Ahmad é um dos mais célebres teólogos sunitas, muitas vezes chamado de "Sheikh ul-Islam" ou "Imame de Ahl al-Sunnah", a principal autoridade sobre a doutrina ortodoxa. O imame Ahmad personificou a visão teológica dos primeiros estudiosos ortodoxos e, em particular, os fundadores das três escolas jurídicas antes dele, Hanafi, Maliki e al-Shafi`i. (pt)
  • 艾哈迈德·伊本·罕百里(阿拉伯语:احمد بن محمد بن حنبل ابو عبد الله الشيباني‎;780年-855年)是一个重要的穆斯林学者和神学家。他被认为是伊斯蘭教法學的罕百里学派的建立者。伊本·罕百里体现了早期正统學者的神學观点,包括其他现存的逊尼派教法学派建立者。罕百里是一个使用圣训的强有力发言人。 艾哈迈德·伊本·罕百里的家庭最初来源于今伊拉克巴格达,属于阿拉伯Banu Shayban部落。 (zh)
  • أبو عبد الله أحمد بن محمد بن حنبل الشيباني الذهلي (164-241هـ / 780-855م) فقيه ومحدِّث مسلم، ورابع الأئمة الأربعة عند أهل السنة والجماعة، وصاحب المذهب الحنبلي في الفقه الإسلامي. اشتُهر بعلمه الغزير وحفظه القوي، وكان معروفاً بالأخلاق الحسنة كالصبر والتواضع والتسامح، وقد أثنى عليه كثير من العلماء منهم الإمام الشافعي بقوله: «خرجتُ من بغداد وما خلَّفتُ بها أحداً أورع ولا أتقى ولا أفقه من أحمد بن حنبل»، ويُعدُّ كتابه "المسند" من أشهر كتب الحديث وأوسعها. (ar)
  • Ahmad ibn Hanbal (Bagdad (Irak), 780 - Bagdad, 855) fue un destacado teólogo, sabio del hadiz y jurista musulmán. Comenzó a estudiar el Hadiz (tradiciones proféticas) a la edad de 15 años. Viajó extensamente para cultivarse con los grandes maestros de las ciencias islámicas e hizo cinco peregrinajes a La Meca. Es muy conocido por haber coleccionado los Hadices del Profeta compilados en el libro Al Musnad, el cual contiene entre 28 a 29 mil hadices. Se dice que Ibn Hanbal memorizaba un millón de Hadices. (es)
  • Ahmad Ibn Hanbal, arab. أحمد بن حنبل (ur. w grudniu 780/Rabi' II 164 A.H. w Bagdadzie – zm. w lipcu 855/Rabi' I 241 A.H. w Bagdadzie) – sunnicki tradycjonista, fakih i teolog, eponimiczny założyciel hanbalickiej szkoły prawa. Eponimiczny założyciel jednej z czterech głównych szkół prawa muzułmańskiego Ahmad Ibn Hanbal poprzez swojego ucznia Ibn Tajmijję może być uważany za dalekiego przodka wahhabizmu, a także w pewnym stopniu inspiratora salafizmu (pl)
rdfs:label
  • أحمد بن حنبل (ar)
  • Ahmad ibn Hanbal (en)
  • Ahmad ibn Hanbal (de)
  • Ahmad bin Hanbal (es)
  • Ahmad Ibn Hanbal (fr)
  • Ahmad ibn Hanbal (it)
  • イブン・ハンバル (ja)
  • Ahmad ibn Hanbal (nl)
  • Ahmad Ibn Hanbal (pl)
  • Ахмад ибн Ханбаль (ru)
  • Ahmad ibn Hanbal (pt)
  • 艾哈迈德·伊本·罕百里 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:gender
  • male (en)
foaf:givenName
  • Ahmad (en)
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Ahmad ibn Hanbal (en)
is dbo:author of
is dbo:influencedBy of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:influenced of
is dbp:influences of
is foaf:primaryTopic of