| dbpedia-owl:abstract
|
- Die Aghlabiden auch:Vorlage:ArS waren eine arabische Dynastie, die von 800 bis 909 in Ifriqiya regierte. Um der Anarchie in der Provinz Ifriqiya nach dem Sturz der Muhallabiten gegen Ende des 8. Jahrhunderts entgegenzuwirken, ernannte der Kalif Harun ar-Raschid Ibrahim I. ibn al-Aghlab zum erblichen Emir (800–812). Sein Herrschaftsgebiet umfasste das östliche Algerien, Tunesien und Tripolitanien. Zwar regierte er faktisch unabhängig, doch wurde die Oberherrschaft der Abbasiden auch unter seinen Nachfolgern immer anerkannt. Als Residenz wurde außerhalb von Kairuan die Palaststadt al-Abbasiyya gegründet. Dies auch, um der Opposition der malikitischen Rechtsgelehrten und Theologen zu entgehen, die den aghlabidischen Emiren einen gottlosen Lebenswandel vorwarfen. Außerdem lehnten sie die Ungleichbehandlung der muslimischen Berber ab. Zur Sicherung der Macht nach außen und innen wurden Grenzfestungen angelegt u. a. in Sousse und Monastir. Unter Ziyadat Allah I. (817–838) kam es zu einer schweren Krise, als die arabischen Truppen 824 in Tunis rebellierten. Der Aufstand konnte erst 836 mit Hilfe der Berber unterdrückt werden. Um die unruhigen arabischen Truppen unter Kontrolle zu halten begannen die Aghlabiden 827 mit der Eroberung des byzantinischen Sizilien unter Asad ibn al-Furat. Die Eroberung kam nur langsam voran und erst 902 konnten die letzten byzantinischen Stützpunkte besetzt werden. Von Sizilien aus wurden in der Folgezeit weite Teile Italiens durch Raubzüge geplündert. Erst im 10. Jahrhundert konnten die Muslime wieder zurückgedrängt werden. Allerdings verloren die Aghlabiden zunehmend die Kontrolle über die arabischen Truppen auf Sizilien und in Italien. Das Aghlabidenreich erreichte unter Abu Ibrahim Ahmad (856–863) seinen Höhepunkt. Ifriqiya war auf Grund seiner blühenden Landwirtschaft eine bedeutende Wirtschaftsmacht. Die von den Römern übernommenen Bewässerungssysteme wurden weiter ausgebaut. Das Reich entwickelte sich zur Drehscheibe des Handels zwischen den islamischen Ländern sowie Italien und Byzanz, wobei vor allem der Sklavenhandel sehr gewinnbringend war. Kairuan wurde unter den Aghlabiden zum bedeutendsten Zentrum der Wissenschaft im Maghreb. Besonders Gelehrte der Theologie und des Rechts, sowie Dichter versammelten sich in der Stadt. Der Niedergang der Dynastie begann unter Abu Ishaq Ibrahim II. (875–902). So ging die Kontrolle über Kalabrien an Byzanz verloren, musste 882 ein Angriff der Tuluniden aus Ägypten abgewehrt und Aufstände der Berber in verlustreichen Kämpfen niedergeschlagen werden. Außerdem begann sich seit 893 unter den Kutama-Berbern durch die Mission von Abu Abd Allah asch-Schiʿi die Bewegung der schiitischen Fatimiden auszubreiten. Diese führten 909 auch den Sturz der Aghlabiden herbei. Die Bedeutung der Aghlabiden liegt in der Einleitung einer Entwicklung zur Eigenstaatlichkeit Tunesiens. Außerdem setzten sie den orthodoxen sunnitischen Islam der malikitischen Rechtsschule in Ifriqiya weitgehend durch und verdrängte die Charidschiten aus diesem Teil des Maghreb.
- The Aghlabids were a dynasty of emirs, members of the Arab tribe of Bani Tamim, who ruled Ifriqiya, nominally on behalf of the Abbasid Caliph, for about a century, until overthrown by the new power of the Fatimid.
- Los aglabíes o Banu al-Aglab fueron una dinastía de emires musulmanes sunníes del norte de África, centrado su poder en Ifriqiya, donde el fundador Ibrahim I ibn Aglab estableció en el año 800 un emirato nominalmente dependiente del califato abasí que llegó a ser una potencia militar en el Mediterráneo central, extendiéndose al norte de Argelia, Tripolitania, Sicilia, Cerdeña y el Sur de Italia. Su capital estaba situada en Kairuán. Su poder acabó en el año 909, cuando los fatimíes alzaron el suyo en Egipto y se expandieron por el norte de África. Sus miembros pertenecían a la rama de la tribu árabe de los Banu Tamim (el fundador legendario de la dinastía fue un al-Tamimi), la misma estirpe que la del profeta Mahoma, que después de conquistar Persia se estableció en Jorasán y se extendió al norte de África.
- Tiedosto:Aghlabids Dynasty 800 - 909 (AD). svg Aghlabidien dynastian alue. Aghlabidien dynastia hallitsi nykyisen Tunisian aluetta sekä Algerian ja Libyan pohjoisrannikkoa vuosina 800-909.
- Gli Aghlabidi costituirono all'inizio del IX secolo d.C. la prima dinastia musulmana autonoma all'interno del califfato abbaside. Il nome della dinastia deriva dal nome proprio dell'eponimo, il turco al-Aghlab b. Sālim, un antico seguace di Abū Muslim, giunto nel 760 nell'Occidente islamico dalle natie regioni transoxiane al seguito di Muhammad b. al-Ashʿath per poi essere incaricato dal califfo al-Mansūr di combattere i kharigiti ibaditi, diventando wālī (governatore) d'Ifrīqiya fra il 765 e il 768. Suo figlio Ibrāhīm ricevette un'ottima educazione tanto militare quanto umanistica e giuridica e fu nominato governatore dello Zāb col medesimo scopo di contenere le pericolose spinte eversive kharigite che si rifugiavano nelle regioni maghrebine più occidentali, lì dove non poteva giungere l'autorità e il braccio militare degli Abbasidi. Il califfo Hārūn al-Rashīd nominò nell'800 Ibrāhīm amīr (comandante) dell'Ifrīqiya, con autorità civile e militare e con amplissima autonomia impositiva per stroncare una volta per tutte il fenomeno del kharigismo nelle regioni sotto la sua diretta sovranità. Per garantire la necessaria continuità d'azione il califfo dispose anche la possibilità che Ibrāhīm e i suoi successori designassero in piena libertà da Qayrawān i loro successori, riservando a sé stesso e ai suoi successori il diritto di veto sulle nomine (diritto che fu esercitato una sola volta, all'epoca in cui Emiro diventò Ibrāhīm II che, deposte le vesti emirali, indossò i panni del combattente dirigendosi verso la Sicilia e la "Terra Grande", e la morte che incontrò sotto la città di Cosenza. Gli Aghlabidi s'impegnarono a versare un tributo agli Abbasidi per circa 40 000 dīnār annui: introito che s'accompagnava per le esauste casse erariali califfali al risparmio di 100 000 dīnār, altrimenti da versare alla wilāya d'Egitto da cui dipendeva Qayrawān, una parte delle quali sarebbe stato inevitabilmente destinato all'Ifrīqiya per le sue necessità militari. Sotto gli Aghlabidi fu organizzata nell'827 la spedizione che si diresse alla volta della Sicilia bizantina ma, se il pericolo kharigita fu tenuto convenientemente sotto controllo dai governanti di Raqqāda, quello di maggior pericolo fu per lungo periodo ignorato o sottostimato. Gli ismailiti Fatimidi, indisturbati, ebbero infatti la possibilità di fare proseliti e di lanciare le operazioni che portarono alla rovina il regime emirale sunnita degli Aghlabidi. La vittoria fatimide di Dār Mallūl aprì la stagione delle conquiste per i Fatimidi, seguita dall'ancor più nitida affermazione di Dār Madyān e dal definitivo trionfo di al-Urbus . L'amīr aghlabide Ziyādat Allāh III b. ʿAbd Allāh si rifugiò in Egitto e l'Ifrīqiya passò sotto il controllo fatimide.
- ファイル:Kairouan-mosquee-cimetiere. jpg ケルアンの大モスク アグラブ朝は（あぐらぶ ちょう、Aghalabid Dynasty、800年-909年）はアッバース朝支配下で現在のチュニジア地方の支配を認められたアグラブ王国（The Aghalabid kingdom）の王朝。国教はイスラーム教スンニ派。首都はケルアン。
- De Aghlabiden vormden een dynastie van emirs die van 800 tot 909 Ifriqiya regeerden.
- Aghlabidzi - dynastia emirów, członkowie arabskiego plemienia Bani Tamim, rządzili Ifrikiją (północna Afryka), nominalnie w imieniu abbasydzkiego kalifa, przez około stulecie zanim zostali obaleni przez nową potęgę Fatymidów. W 800 abbasydzki kalif Harun ar-Raszid wyznaczył Ibrahima I ibn al-Aghlaba na dziedzicznego emira Ifrikiji w reakcji na anarchię, która zapanowała w tej prowincji po upadku Muhallabidów. Panował nad obszarem obejmującym wschodnią Algierię, Tunezję i Trypolitanię. Chociaż był niezależny we wszystkim, jego dynastia nigdy nie odrzuciła zwierzchniej władzy Abbasydów. Nowa stolica al-Abbasijja została założona poza Kairuanem, częściowo by uciec od opozycji malikickich prawników i teologów, którzy potępiali wszystko co uznawali za bezbożne w stylu życia Aghlabidów i z niechętnie odnosili się do nierównego traktowania muzułmańskich Berberów. Dodatowe linie obrony zostały utworzone w Susa i Monastir. Rządy Zijadata Allaha I doprowadziły do kryzysu i buntu arabskich oddziałów w 824, który bez pomocy Berberów nie został stłumiony aż do 836. Podbój bizantyjskiej Sycylii od 827 pod wodzą Asada ibn al-Furata był próbą utrzymania niezdyscyplinowanego wojska pod kontrolą. Przebiegał powoli i dopiero w 902 został wzięty ostatni bizantyjski bastion. Łupieskie wyprawy do lądowej części Włoch miały miejsce w X wieku. Stopniowo Aghlabidzi tracili kontrolę nad arabskimi oddziałami na Sycylii gdzie wyłoniła się nowa dynastia Kalbidów. Królestwo Aghlabidów osiągnęło swój szczytowy poziom pod rządami Abu Ibrahima Ahmada. Ifrikija była znaczącą siłą ekonomiczną dzięki jej żyznemu rolnictwu, które wsparto przez rozwinięcie rzymskiego systemu nawadniającego. Stała się punktem centralnym handlu między światem islamskim a Bizancjum i Włochami, szczególnie w lukratywnym handlu niewolnikami. Kairuan stał się najważniejszym centrum nauczania w Maghrebie, w szczególności w dziedzinie teologii i prawa oraz miejscem spotkań poetów. Upadek dynastii rozpoczął się pod rządami Ibrahima II ibn Ahmada. Kontrola nad Kalabrią została utracona na rzecz Bizancjum, musiano odpierać atak Tulunidów z Egiptu i stłumić z dużymi stratami bunt Berberów. Dodatkowo w 893 rozpoczął się, misją Abu Abd Allaha asz-Szi'iego pośród berberskich Kutamów, ruch szyickich Fatymidów, który w 909 doprowadził do obalenia Aghlabidów.
- Os Aglábidas foram uma dinastia árabe constituída por onze emires que governou num território que corresponde à actual Tunísia e ao nordeste da Argélia entre 800 e 909. Embora se encontrassem sob suserania nominal do califado abássida de Bagdade, os Aglábidas governaram de forma independente. A dinastia foi iniciada com Ibrahim ibn al-Aghlab (800-812), um general que foi nomeado pelo califa abássida Harun al-Rashid governador da Ifriqya (Tunísia) e que tinha subjugado uma revolta local. Um dos feitos mais relevantes dos Aglábidas foi a conquista da Sicília entre 827 e 878; a ilha permaneceria sob domínio islâmico durante mais de dois séculos. Penetrando na Península Itálica chegaram a atacar Roma. Os Aglábidas fizeram de Kairouan (Al-Qayrawan) uma das mais brilhantes cidades da civilização islâmica no norte de África, que seria foco de difusão do Islão. O emir Ziyadat Allah ordenou a reconstrução da mesquita de Kairouan (construída originalmente em 670) e ainda é possível ver na cidade as grandes cisternas construídas neste período. Em Tunes, os Aglábidas ordenaram a construção da mesquita Zitouna. Em 909 os Aglábidas foram derrubados pelos Fatímidas xiitas em Rakkada (a nova capital da dinastia).
- Aghlabiderna, Aghlabiddynastin var en islamisk dynasti vars emirer regerade Ifriqiya nominellt underställda de abbasidiska kalifatet under drygt ett sekel innan de störtades av fatimiderna.
- Аглабиды — арабская династия, правившая Ифрикией. Происходила из племени Бану Тамим, правившего в ряде провинций Арабского халифата, в том числе в Северной Африке в 800—909 гг. Правители династии Аглабидов носили титул амира и формально признавали сюзеренитет аббасидских халифов, фактически эмират Аглабидов со столицей в Кайруане был независимым. Начиная с 827, Аглабиды завоевали Сицилию, а позднее — Калабрию. Династия Аглабидов пала в результате шиитского восстания под предводительством Фатимидов.
- Les Aghlabides ou Banû El Aghlab sont une dynastie d'émirs issue de la tribu arabe des Banu Tamim originaire du Khorassan. Première dynastie arabe ayant régné sur l'Ifriqiya au nom du calife abbasside, de 800 à 909, elle compte onze souverains avant d'être évincée avec l'installation des Fatimides.
|
| rdfs:comment
|
- The Aghlabids were a dynasty of emirs, members of the Arab tribe of Bani Tamim, who ruled Ifriqiya, nominally on behalf of the Abbasid Caliph, for about a century, until overthrown by the new power of the Fatimid.
- Tiedosto:Aghlabids Dynasty 800 - 909 (AD). svg Aghlabidien dynastian alue. Aghlabidien dynastia hallitsi nykyisen Tunisian aluetta sekä Algerian ja Libyan pohjoisrannikkoa vuosina 800-909.
- ファイル:Kairouan-mosquee-cimetiere. jpg ケルアンの大モスク アグラブ朝は（あぐらぶ ちょう、Aghalabid Dynasty、800年-909年）はアッバース朝支配下で現在のチュニジア地方の支配を認められたアグラブ王国（The Aghalabid kingdom）の王朝。国教はイスラーム教スンニ派。首都はケルアン。
- De Aghlabiden vormden een dynastie van emirs die van 800 tot 909 Ifriqiya regeerden.
- Aghlabiderna, Aghlabiddynastin var en islamisk dynasti vars emirer regerade Ifriqiya nominellt underställda de abbasidiska kalifatet under drygt ett sekel innan de störtades av fatimiderna.
- Die Aghlabiden auch:Vorlage:ArS waren eine arabische Dynastie, die von 800 bis 909 in Ifriqiya regierte. Um der Anarchie in der Provinz Ifriqiya nach dem Sturz der Muhallabiten gegen Ende des 8. Jahrhunderts entgegenzuwirken, ernannte der Kalif Harun ar-Raschid Ibrahim I. ibn al-Aghlab zum erblichen Emir (800–812). Sein Herrschaftsgebiet umfasste das östliche Algerien, Tunesien und Tripolitanien.
- Los aglabíes o Banu al-Aglab fueron una dinastía de emires musulmanes sunníes del norte de África, centrado su poder en Ifriqiya, donde el fundador Ibrahim I ibn Aglab estableció en el año 800 un emirato nominalmente dependiente del califato abasí que llegó a ser una potencia militar en el Mediterráneo central, extendiéndose al norte de Argelia, Tripolitania, Sicilia, Cerdeña y el Sur de Italia. Su capital estaba situada en Kairuán.
- Gli Aghlabidi costituirono all'inizio del IX secolo d.C. la prima dinastia musulmana autonoma all'interno del califfato abbaside. Il nome della dinastia deriva dal nome proprio dell'eponimo, il turco al-Aghlab b. Sālim, un antico seguace di Abū Muslim, giunto nel 760 nell'Occidente islamico dalle natie regioni transoxiane al seguito di Muhammad b.
- Os Aglábidas foram uma dinastia árabe constituída por onze emires que governou num território que corresponde à actual Tunísia e ao nordeste da Argélia entre 800 e 909. Embora se encontrassem sob suserania nominal do califado abássida de Bagdade, os Aglábidas governaram de forma independente. A dinastia foi iniciada com Ibrahim ibn al-Aghlab (800-812), um general que foi nomeado pelo califa abássida Harun al-Rashid governador da Ifriqya (Tunísia) e que tinha subjugado uma revolta local.
- Aghlabidzi - dynastia emirów, członkowie arabskiego plemienia Bani Tamim, rządzili Ifrikiją (północna Afryka), nominalnie w imieniu abbasydzkiego kalifa, przez około stulecie zanim zostali obaleni przez nową potęgę Fatymidów. W 800 abbasydzki kalif Harun ar-Raszid wyznaczył Ibrahima I ibn al-Aghlaba na dziedzicznego emira Ifrikiji w reakcji na anarchię, która zapanowała w tej prowincji po upadku Muhallabidów. Panował nad obszarem obejmującym wschodnią Algierię, Tunezję i Trypolitanię.
- Аглабиды — арабская династия, правившая Ифрикией. Происходила из племени Бану Тамим, правившего в ряде провинций Арабского халифата, в том числе в Северной Африке в 800—909 гг. Правители династии Аглабидов носили титул амира и формально признавали сюзеренитет аббасидских халифов, фактически эмират Аглабидов со столицей в Кайруане был независимым. Начиная с 827, Аглабиды завоевали Сицилию, а позднее — Калабрию.
- Les Aghlabides ou Banû El Aghlab sont une dynastie d'émirs issue de la tribu arabe des Banu Tamim originaire du Khorassan. Première dynastie arabe ayant régné sur l'Ifriqiya au nom du calife abbasside, de 800 à 909, elle compte onze souverains avant d'être évincée avec l'installation des Fatimides.
|
