| dbpedia-owl:abstract
|
- Adiaphora, auch: Adiáphora (von griech. ἀδιάφορα „nicht Unterschiedenes“/„unausgezeichnet“, Sg. adiaphoron; auch Adiaphorismus/-ismen; deutsch Mitteldinge), sind nach dem Verständnis der stoischen Philosophie sowie auch in der christlichen Theologie Dinge, die in ethischer Hinsicht neutral sind, das heißt, die sich einer Zuordnung als gut oder böse entziehen. Die Stoiker, die den Begriff geprägt haben, definierten nur zwei Dinge als sittlich festlegbar: Die Tugend als das einzige Gute sowie das Laster als das einzige Übel. Alles andere ist ein Adiaphoron. So sind Dinge wie das Leben, die Schönheit, der Reichtum oder die Gesundheit sittlich neutral, sozusagen „gleichgültig“. Gut ist also allein, was der Tugend dient. Alles andere ist indifferent, insbesondere alle konventionellen Güter/Übel. Epikur (341–270 v. Chr. ) und später Fichte und Kant waren der Ansicht, es gebe keine Adiaphora. Im 16. Jahrhundert gab es einen Adiaphoristenstreit zwischen Anhängern Melanchthons und orthodoxen Lutheranern, für die es in Glaubenssachen kein Adiaphoron gab. Das Oxford English Dictionary kennt diesen Begriff als eine Gleichgültigkeit gegenüber religiösen Dingen.
- Adiaphoron is a concept of Stoic philosophy that indicates things outside of moral law—that is, actions that morality neither mandates nor forbids. Adiaphora in Christianity refer to matters not regarded as essential to faith, but nevertheless as permissible for Christians or allowed in church. What is specifically considered adiaphora depends on the specific theology in view.
- Adiafora tarkoittaa filosofiassa ja etiikassa moraalisesti neutraaleja asioita. Kristinuskossa käsite viittaa ehdonvallan asioihin, joita ei pidetä uskonopin suhteen ehdottomina.
- Il termine adiaphora (dal greco ἀδιάφορα, “cose indifferenti”) era un concetto usato dalla filosofia stoica per indicare cose che sono al di fuori dalla legge morale, cioè azioni che non sono né moralmente prescritte né moralmente proibite. Nella teologia cristiana questo termine si riferisce a questioni considerate non essenziali per la fede che possono essere o non essere praticate a seconda delle usanze e delle opportunità. Che cosa possa essere considerato adiaphora dipende dalla prospettiva teologica di riferimento.
- アディアフォラ（adiaphora、Template:Lang-el、無関心なもの）とはストア派によって形成された概念で、善でも、悪でもなく、命じられてもおらず、禁じられてもいないこと。新約聖書においても用いられ、キリスト教の概念としても議論されるようになった。
- Adiafora (z gr. adiaphoros – „obojętny”) – w filozofii terminem tym określa się kwestię, sprawę lub rzecz moralnie obojętną. Natomiast w religii adiafora to obrządek, zwyczaj, ceremoniał, który jest dopuszczalny, ale nie nakazany. Termin wywodzi się z filozofii stoickiej, w której obok cnoty wyróżnia się dobra zależne, takie jak wiedza, przyjemność czy zdrowie. Mają one wartość tylko w relacji do cnoty. Pod wpływem protestantyzmu pojęcie to znalazło się także w etyce Kanta, który odróżnia dobrą wolę moralną mającą wartość konieczną od rzeczy mających wartość niekonieczną, ale godnych pożądania. W tradycji luterańskiej za adiaforę uważa się np. obrazy lub rzeźby w kościele. Mogą one być częścią wystroju świątyni, ale nie są obiektem kultu i pełnią jedynie funkcję dekoracyjną lub edukacyjną, nie odgrywają natomiast żadnej roli w istocie nabożeństwa i dlatego w wielu kościołach luterańskich obrazów nie ma. Tymczasem kościoły katolickie i prawosławne praktykują kult obrazów, więc nie uznają ich za adiaforę. W tradycji ewangelicko-reformowanej, prezbiteriańskiej, kongregacjonalnej i baptystycznej podejście do obrazów, rzeźb, czy bogatych szat liturgicznych jest bardziej surowe. Wyznania te nie zalecają umieszczania obrazów w świątyniach, choć zdarzają się wyjątki (np. w niektórych kościołach występują witraże). Typowym elementem wystroju Kościoła reformowanego jest tzw. trójdźwięk liturgiczny, na który składa się pusty krzyż (bez postaci Chrystusa cierpiącego), ambona i chrzcielnica.
- Adiáfora é uma palavra de uso polissêmico, tendo sido utilizada primeiramente pelos estóicos, como algo que não era nem obrigatório, nem proibido. Em outros contextos, possui também um sentido de "insignificante". Assim, esse termo seria utilizado para definir o debate de temas que não tem nenhuma importância ou que não chegam a qualquer conclusão. Como o citado por Roger Olson: "são coisas que não tem importância ou questões de indiferença tendo por exemplo os pormenores das crenças a respeito da natureza exata dos anjos e os detalhes dos eventos associados à segunda vinda de Jesus". (OLSON, 2001, p. 18)
- Adiafora (av grek. adiaphoros "likgiltig", av det nekande a och diaphoros "intressant", "framstående") står för likgiltiga ting och handlingar. Inom kristen teologi betecknar adiafora värden som är neutrala i moraliskt hänseende och som först erhåller en etisk betydelse i människans strävan efter dem (till exempel hälsa, egendom, berömmelse). Enligt Martin Luther är många av kyrkobruken att se som adiafora, d.v. s "som man kan ha eller mista". Kyrkohistoriskt talas om de s. k. adiaforistiska striderna inom den Lutherska kyrkan. Den första uppstod år 1548 då Karl V (tysk-romersk kejsare) hade utfärdat en stadga, Augsburger-Interim, där han fordrade att protestanterna skulle återuppta en mängd katolska bruk. Som en reaktion på detta förklarade de wittenbergska teologerna, med Philipp Melanchthon i spetsen, den s. k. Leipziger-Interim där åtskilliga punkter förklarades för utvärtes, för det kristliga livet likgiltiga ting (adiafora). Med den andra adiaforistiska striden menar man tvisten i början av 1800-talet mellan ortodoxa kristna och pietister företrädda av Philipp Jakob Spener. Pietisterna fördömde alla världsliga nöjen som till exempel dans, spel, teaterbesök o. s. v. De ortodoxa däremot, med Valentin Ernst Löscher i spetsen, förklarade allt sådant för adiafora.
- Адиа́фора (др. -греч. ἀδιάφορος, «неразличимый, безразличный»): в философии стоиков: безразличные вещи, ничего не значащие для достижения счастья (например, бедность и богатство). в христианстве: то, что не имеет значения для спасения.
- Adiaphoron est un concept stoïcien utilisé pour indiquer les choses neutres moralement, c'est-à-dire les choses qui ne sont ni prescrites ni interdites. Le concept a été réinvesti par le christianisme. Les stoïciens distinguaient les objets recherchés par les hommes en trois classes: la vertu, la sagesse, la justice et la tempérance étaient considérés comme des biens; leurs contraires des maux. La troisième classe incluait la richesse, la célébrité, etc. , biens qui en eux-mêmes ne possédaient aucune valeur morale, positive ou négative: ils étaient appelés adiaphora . Toutefois, si ces biens étaient moralement neutres, les actions qui s'y rapportaient ne l'étaient pas. "Zénon, (... ) tout ce qui touchait à la vie heureuse, il le ramena à la seule vertu. Il ne compta rien d'autre au nombre des biens, et appela 'beau' [kalon en grec] le simple, l'unique, le seul bien. Quant aux autres choses, disait-il, bien qu'elles ne fussent ni bonnes ni mauvaises, certaines étaient conformes, d'autres contraires à la nature. Il en comptait d'autres encore, placées entre ces deux classes et 'intermédiaires'. Il enseignait que les choses conformes à la nature étaient acceptables et méritaient une certaine estime; pour celles qui allaient contre la nature, c'était tout le contraire. Celles qui n'appartenaient à aucune de ces deux classes, il les laissait parmi les choses intermédiaires; à ces dernières, il n'accordait absolument aucune valeur [axa en grec]. Mais, parmi les choses acceptables, les unes méritaient plus d'estime [vie, richesse, plaisir], les autres moins [mort, pauvreté, douleur]. Les premières, il les appelait 'préférées' [proêgmena en grec], les autres 'rejetées' [apoproêgmena en grec]. " (Cicéron, Les Académiques, I, X, § 35-36).
|
| rdfs:comment
|
- Adiaphoron is a concept of Stoic philosophy that indicates things outside of moral law—that is, actions that morality neither mandates nor forbids. Adiaphora in Christianity refer to matters not regarded as essential to faith, but nevertheless as permissible for Christians or allowed in church. What is specifically considered adiaphora depends on the specific theology in view.
- Adiafora tarkoittaa filosofiassa ja etiikassa moraalisesti neutraaleja asioita. Kristinuskossa käsite viittaa ehdonvallan asioihin, joita ei pidetä uskonopin suhteen ehdottomina.
- アディアフォラ（adiaphora、Template:Lang-el、無関心なもの）とはストア派によって形成された概念で、善でも、悪でもなく、命じられてもおらず、禁じられてもいないこと。新約聖書においても用いられ、キリスト教の概念としても議論されるようになった。
- Адиа́фора (др. -греч. ἀδιάφορος, «неразличимый, безразличный»): в философии стоиков: безразличные вещи, ничего не значащие для достижения счастья (например, бедность и богатство). в христианстве: то, что не имеет значения для спасения.
- Adiaphora, auch: Adiáphora (von griech. ἀδιάφορα „nicht Unterschiedenes“/„unausgezeichnet“, Sg. adiaphoron; auch Adiaphorismus/-ismen; deutsch Mitteldinge), sind nach dem Verständnis der stoischen Philosophie sowie auch in der christlichen Theologie Dinge, die in ethischer Hinsicht neutral sind, das heißt, die sich einer Zuordnung als gut oder böse entziehen.
- Il termine adiaphora (dal greco ἀδιάφορα, “cose indifferenti”) era un concetto usato dalla filosofia stoica per indicare cose che sono al di fuori dalla legge morale, cioè azioni che non sono né moralmente prescritte né moralmente proibite. Nella teologia cristiana questo termine si riferisce a questioni considerate non essenziali per la fede che possono essere o non essere praticate a seconda delle usanze e delle opportunità.
- Adiafora (z gr. adiaphoros – „obojętny”) – w filozofii terminem tym określa się kwestię, sprawę lub rzecz moralnie obojętną. Natomiast w religii adiafora to obrządek, zwyczaj, ceremoniał, który jest dopuszczalny, ale nie nakazany. Termin wywodzi się z filozofii stoickiej, w której obok cnoty wyróżnia się dobra zależne, takie jak wiedza, przyjemność czy zdrowie. Mają one wartość tylko w relacji do cnoty.
- Adiáfora é uma palavra de uso polissêmico, tendo sido utilizada primeiramente pelos estóicos, como algo que não era nem obrigatório, nem proibido. Em outros contextos, possui também um sentido de "insignificante". Assim, esse termo seria utilizado para definir o debate de temas que não tem nenhuma importância ou que não chegam a qualquer conclusão.
- Adiafora (av grek. adiaphoros "likgiltig", av det nekande a och diaphoros "intressant", "framstående") står för likgiltiga ting och handlingar. Inom kristen teologi betecknar adiafora värden som är neutrala i moraliskt hänseende och som först erhåller en etisk betydelse i människans strävan efter dem (till exempel hälsa, egendom, berömmelse). Enligt Martin Luther är många av kyrkobruken att se som adiafora, d.v. s "som man kan ha eller mista". Kyrkohistoriskt talas om de s. k.
- Adiaphoron est un concept stoïcien utilisé pour indiquer les choses neutres moralement, c'est-à-dire les choses qui ne sont ni prescrites ni interdites. Le concept a été réinvesti par le christianisme. Les stoïciens distinguaient les objets recherchés par les hommes en trois classes: la vertu, la sagesse, la justice et la tempérance étaient considérés comme des biens; leurs contraires des maux. La troisième classe incluait la richesse, la célébrité, etc.
|
