| dbpedia-owl:abstract
|
- Das Akkordeon ist ein Handzuginstrument, bei dem der Ton durch freischwingende, durchschlagende Zungen erzeugt wird. Es zählt somit zu den selbstklingenden Unterbrechungs-Aerophonen. Man zählt heute alle Handzuginstrumente, die auf der rechten Seite, dem Diskant, die Tastatur in einer abgewinkelten Form angebracht haben, zu den diversen Akkordeonarten. Diese Anordnung der Tastatur geht auf die ersten Wiener oder die ersten französischen Instrumente zurück. Die verschiedenen Typen der Konzertina, wie beispielsweise das Bandoneon, weisen im Gegensatz zum Akkordeon keine abgewinkelte Tastatur auf.
- The accordion is a box-shaped musical instrument of the bellows-driven free-reed aerophone family, sometimes referred to as a squeezebox. A person who plays the accordion is called an accordionist. It is played by compressing or expanding a bellows whilst pressing buttons or keys, causing valves, called pallets, to open, which allow air to flow across strips of brass or steel, called reeds, that vibrate to produce sound inside the body. The instrument is sometimes considered a one-man-band as it needs no accompanying instrument. The performer normally plays the melody on buttons or keys on the right-hand manual, and the accompaniment, consisting of bass and pre-set chord buttons, on the left-hand manual. The accordion is often used in folk music in Europe, North America and South America. It is commonly associated with busking. Some popular music acts also make use of the instrument. Additionally, the accordion is sometimes used in both solo and orchestra performances of classical music. The oldest name for this group of instruments is actually harmonika, from the Greek harmonikos, meaning harmonic, musical. Today, native versions of the name accordion are more common. These names are a reference to the type of accordion patented by Cyrill Demian, which concerned "automatically coupled chords on the bass side".
- El acordeón es un instrumento musical de viento, de origen alemán, conformado por un fuelle, un diapasón y dos cajas armónicas de madera. En sus dos extremos el fuelle está cerrado por las cajas de madera. La parte de la mano derecha del acordeón tiene además un "diapasón" con un arreglo de teclas que pueden ser como las de un piano (Acordeón a piano) o teclas redondas (también llamadas botones) (Acordeón cromático) dependiendo del tipo de acordeón; la parte de la mano izquierda tiene botones en ambos tipos de acordeón para tocar los bajos y acordes de acompañamiento, también accionando una palanca se cambia el sistema de bajos, pasando al sistema BASSETI que coloca las 4 primeras filas desde afuera con notas cromáticas y por octavas, mientras que las dos ultimas se dejan como bajos y contrabajos sin octavas. Es muy popular en el País Vasco, Navarra, Asturias, Cantabria y el norte de Castilla, París, Europa Central, Colombia, Panamá, norte de México, Noreste de Argentina, República Dominicana, Perú y Chile por su vinculación con el folklore. Para el instrumento semejante utilizado en Argentina y Uruguay véase: Bandoneón. Este instrumento puede parecer de cuerda percutida al ver las teclas como las de un piano, pero aun así el acordeón es de viento mecánico, ya que no funciona a través del soplo humano, sino a través de un mecanismo.
- Harmonikka on yhteisnimitys näppäin- tai kosketinsormiolla ja palkeella varustetuille kannettaville vapaalehdykkäkielisille kosketinsoittimille. Se tunnetaan myös monilla lempinimillä, kuten haitari, hanuri, sirmakka, taljankka, kurttu, köyhän urut, ryppy, vetopeli ja pirunkeuhko. Harmonikka kehittyi 1800-luvun puolivälin yksinkertaisesta ”rahvaan” soittimesta ensin monimuotoiseksi populaarimusiikin instrumentiksi ja lopulta vakavamman taidemusiikinkin parissa hyväksytyksi soittimeksi hieman yli sadassa vuodessa. Samalla soittimen suosio ja käyttö on levinnyt syntysijoiltaan Keski-Euroopasta, Italiasta ja Venäjältä maailmanlaajuiseksi.
- La fisarmonica o "accordèon" è uno strumento musicale aerofono mantice ad ancia libera; è stata per lunghi anni uno strumento folcloristico legato alla tradizione della danza popolare. Il primo brevetto di un accordion, termine oggi usato in molte lingue (pur con varianti grafiche) per indicare la fisarmonica, fu depositato il 6 maggio del 1829 a Vienna dal costruttore di organi e pianoforti Cyrill Demian e dai suoi figli Carl e Guido. Le evoluzioni tecniche e costruttive dello strumento hanno sempre più perfezionato il suo timbro e la sua intonazione, favorendo la presenza dello strumento anche in ambiti musicali più colti. La fisarmonica ha due bottoniere: una corrispondente alla mano sinistra, l'accompagnamento che fa suonare i bassi e gli accordi maggiori, minori, di settima (senza la quinta) e di triade diminuita, l'altra corrispondente alla mano destra è definita "bottoniera cantabile". Quando la mano destra suona su una tastiera simile a quella del pianoforte, lo strumento è denominato "fisarmonica cromatica sistema a pianoforte" o più comunemente "fisarmonica a pianoforte"; quando invece alla mano destra si trova una bottoniera di 3, 4 o 5 file, denominata "fisarmonica cromatica sistema a bottoni" o più comunemente "fisarmonica cromatica". Esistono diverse disposizioni dei bottoni, le più comuni sono il C-Griff (o sistema italiano) e il B-Griff (sistema russo) Esistono inoltre fisarmoniche diatoniche, chiamate anche organetti, caratterizzate da un minor numero di bassi (generalmente 2, 4, 8 o 12), dal poter suonare agevolmente solo in determinate tonalità e dal fatto di essere strumenti bitonici, ovvero premendo lo stesso tasto suonano due note diverse a seconda del verso del mantice (che può essere in apertura o in chiusura). Le fisarmoniche cromatiche (sia a piano sia a bottoni) sono invece strumenti unitonici (un tasto produce una sola nota indipendentemente dal verso del mantice). Lo strumento standard ha 120 bassi disposti su 6 file, ma esistono numerose varianti; le più comuni sono: 96, 72 o 48 bassi su 6 file, 80 o 60 bassi su 5 file, 48 bassi su 4 file. Il cuore della fisarmonica è il mantice, che viene azionato dall'esecutore per immettere l'aria necessaria a far vibrare le ance. Le ance sono piccole lame d'acciaio intonate, controllate da valvole collegate ai tasti, che vibrando producono il suono; esse sono montate su appositi supporti di legno detti somieri, e in base al loro timbro vengono divise in registri. Negli ultimi anni, da alcuni produttori, vengono montate lamelle su dei somieri d'acciaio, i quali, a differenza del legno, rendono il suono dello strumento più metallico. Normalmente una media fisarmonica da liscio ha 3 voci alla mano destra (ottava bassa, ottava centrale, ottava centrale battente, cioè leggermente "stonata") e 5 alla sinistra, per cui viene detta "in terza e quinta". Esistono strumenti da concerto dalle performance maggiori, che presentano fino a 5 voci alla destra e 7 alla sinistra. I registri sono combinazioni di voci, cioè quelle leve presenti sulla cassa armonica che cambiano istantaneamente più voci nello stesso tempo. Alcuni nomi di combinazioni che si possono trovare sono: "Master" (tutti le voci inserite); "Bassoon" (solo ottava bassa); "Clarinet" (solo ottava reale); "Flute" (solo ottava reale ma con un timbro diverso); "Piccolo" (solo ottava alta); "Bandoneon" (ottava bassa + centrale); "Violin", "Musette", "Voce celeste" (ottava centrale più uno o due registri battenti); "Accordion" (ottava bassa + reale + reale battente); "Organ" (ottava bassa + reale + alta). Le fisarmoniche si dividono in "Bassi Standard" e "Bassi sciolti" in base al funzionamento della bottoniera della mano sinistra: nelle prime, come già detto sopra, la mano sinistra esegue l'accompagnamento (bassi e accordi), mentre nelle "bassi sciolti" è presente un convertitore che rende la bottoniera sinistra in grado di eseguire note singole, in modo da poter eseguire brani complessi a due mani come su un organo o un pianoforte. Questo tipo di strumento è usato per lo più dai concertisti di musica classica e viene studiato nei pochi conservatori dove è stata istituita la cattedra di insegnamento della fisarmonica, inserito nei programmi ministeriali italiani solo nel 1993. Con la tecnologia sono stati costruiti sistemi elettronici MIDI da applicare alle fisarmoniche, che le rendono in grado di "dialogare" con altri sistemi MIDI compatibili, ad esempio tastiere elettroniche, expander, generatori di suoni, computer.
- L'accordéon è uno strumento musicale aerofono. È la versione francese della fisarmonica, ma a differenza di essa la tastiera dell'accordéon è costituita da bottoni e non da tasti. Spesso gli anglofoni indicano con il termine generale accordion la fisarmonica. È tradizionalmente usato come strumento di accompagnamento nella danza francese musette.
- アコーディオン(accordion)は中央の蛇腹を左右に広げたり縮めたりして演奏する動作が特徴的な、小型のオルガン族・フリーリード（自由簧）楽器・鍵盤楽器である。日本語では手風琴（てふうきん）という。
- Een accordeon is een muziekinstrument dat vanwege de manier van geluidvoortbrenging tot de aërofonen wordt gerekend. Op basis van de bespeling is het een toetsinstrument. Het instrument wordt accordeon genoemd vanwege de constructie van het mechaniek van de linkerhand. Door een matrix van stangen en knoppen wordt een drietal tonen tegelijk geproduceerd, een akkoord. De accordeon werkt volgens hetzelfde principe als de mondharmonica. De lucht wordt hier echter aangevoerd door een balg. In de kast zitten de tongen die het geluid voortbrengen. Wanneer een toets of knop wordt ingedrukt, stroomt de lucht langs een of meer tongen, waarbij deze gaan trillen en het geluid ontstaat. De accordeon wordt vaak verward met andere instrumenten die gebaseerd zijn op het gebruik van doorslaande tongen, zoals de trekzak, de melodeon, de harmonica, de concertina en de bandoneon. De accordeon is echter niet wisseltonig; bij de accordeon wordt bij trekken en duwen dezelfde toon geproduceerd. De accordeon wordt wel eens als buik-orgel beschreven.
- Trekkspill, også kalt trekkharmonika, er et gammelt instrument med røtter fra både Italia og Russland. Instrumentet finnes i et utall varianter, med knapper, tangenter, melodibass og standardbass. Mest kjent er det gjennom gammeldans, men det brukes også i en rekke forskjellige musikksjangre. I kristne sammenhenger er trekkspillet mest kjent fra Frelsesarmeen og andre lavkirkelige/frikirkelige sammenhenger.
- Akordeon – instrument muzyczny zaliczany do grupy aerofonów bądź idiofonów dętych (patrz niżej). Jest rodzajem harmonii, opartym na stroikach przelotowych. Prąd powietrza, zagęszczony przez ręcznie poruszany miech, wywołuje dźwięk, wprawiając w drganie stroik. Początkowo działał przy użyciu miechów nożnych, które z czasem zostały zastąpione przez miech ręczny. Instrument ten z prawej strony ma klawiaturę klawiszową (lub guziki w przypadku akordeonu guzikowego), a z lewej guziki. Niektórzy instrumentoznawcy umieszczają akordeon w grupie idiofonów, jednak twierdzenie to jest kontrowersyjne, gdyż idiofony same w sobie są źródłem dźwięku, zaś w akordeonie stroiki wprawiane są w drgania poprzez słup powietrza - tak, jak w przypadku aerofonów. Przyporządkowanie akordeonu do idiofonów wynika natomiast z uznania za źródło dźwięku samych stroików, a nie przepływającego przez nie powietrza.
- O acordeão ou acordeon, por vezes também chamado de sanfona ou ainda gaita é um instrumento musical aerofone de origem alemã, composto por um fole, um diapasão e duas caixas harmónicas de madeira.
- Аккордео́н — музыкальный инструмент, ручная гармоника. В 1829 году это название дал венский органный мастер К. Дамиан усовершенствованной им гармонике. В русской традиции обычно принято называть только инструменты с правой клавиатурой фортепьянного типа (обычно несколько тембровых регистров) — в отличие, например, от баяна. Однако иногда встречается и наименование «кнопочный аккордеон». Некоторые его разновидности называют баяном. В конце XIX века аккордеоны в большом количестве изготавливались в Клингентале. До сих пор самыми распространёнными в России являются аккордеоны фирмы «Weltmeister» (различных марок, например, Diana, Stella, Amigo). Встречаются также другие фирмы-производители, как зарубежные, так и российские («Берёзка», «Меркурий»). Существует миф, что «те, кто умеют играть на пианино, с лёгкостью научатся играть на аккордеоне». Однако, это не так. При внешней схожести клавиатур аккордеона и фортепиано, их клавиши имеют разные размеры, также необходимо учитывать абсолютно разные принципы звукоизвлечения, приемы игры и положение исполнительского аппарата.
- Dragspel, även kallat dragharmonika eller handklaver, är ett luftdrivet fritungeinstrument. Ljudet frambringas av små genomslående metalltungor, likt munspelet och orgelharmoniet, medan luftflödet åstadkoms med bälgen. Det första dragspelet konstruerades 1822 av Friedrich Buschmann. De vanliga dragspelen finns av två sorter: Knappdragspel där diskanten spelas med små, runda knappar, samt pianodragspel, som har pianoklaviatur i diskanten. På bägge sorterna är basen likadant konstruerad. Ett fullstort dragspel har vanligen sex rader med knappar på vänsterhandsdelen (i basen). När en knapp i de två inre raderna trycks in ljuder endast en ton medan övriga basknappar ljuder som ett helt ackord (dur-, moll-, 7-, respektive dim-ackord ligger i var sin basrad). Basknapparna är placerade så att man utmed en rad rör sig enligt kvintcirkeln. På tre- till femradiga knappdragspel är diskantknapparna placerade så att tonavståndet alltid är ett helt tonsteg i den ena diagonalen, ett halvt i den andra. Det är därför förhållandevis lättare att byta tonart med ett knappdragspel än med ett pianodragspel, eftersom greppen i princip blir desamma, bara på en ny plats. Ett knappdragspel får också plats med fler toner per decimeter än ett pianodragspel, som å andra sidan är lättare att lära sig för den som är van vid andra klaverinstrument. Vissa knappdragspel har melodibas, vilket innebär att endast en ton ljuder när en basknapp spelas, oavsett rad. Dragspel med melodibas kallas på svenska ackordeon. De som spelar klassiska musikstycken på dragspel brukar oftast använda sådana. En framstående svensk ackordeonist är Lars Holm. Små en- eller tvåradiga dragspel brukar ofta kallas för durspel. En variant av dragspel som är vanlig i tangomusik heter bandoneon. Bägge dessa sorters dragspel ger olika toner för samma knapp, beroende på om man trycker ihop eller drar ut bälgen. En concertina är också konstruerad på detta sätt, som f. ö. tillämpas även för munspel, som ger olika toner för "sug" resp. "blås". Dessa små instrument hålls enbart mellan händerna, till skillnad från de större dragspelen, som p.g.a. sin tyngd måste hängas upp på musikantens axlar med remmar; "ryggsäck på magen". De större spelen är oftast femradiga, men två rader är dubbleringar och ger inte fler toner än ett treradigt dragspel, bara enklare fingersättning. Dragspel, både stora dragspel och små durspel, är vanliga i svensk folkmusik och gammeldansmusik. Det förekommer också i country, samt används av många dansband. Dragspel förekommer också i mycket stor omfattning i den slaviska folkmusiken och i kulturen som finns i de berörda länderna. De mest berömda svensktillverkade dragspelen är de av fabrikatet Hagström.
- 手风琴是一件附有鍵盤的自由簧風琴族樂器。彈奏手風琴時，中央部份需要左右伸縮，以引入氣流顫動琴內的簧片發聲。 手風琴的歷史可以回溯至18世纪的欧洲，中国的笙传入此时的欧洲，与口琴和风琴的某些特点结合在一起，催生了手风琴這种新型的乐器。 现代手风琴有键盘式手风琴（钢琴式手风琴）和键钮式手风琴（鈕扣式手风琴、巴扬手风琴）两种，中国及中西欧主要使用钢琴式手风琴，而俄罗斯、爱尔兰主要使用巴扬手风琴。两种手风琴各有特色，钢琴式手风琴比较容易上手，常作为学习钢琴的基础，可以演奏各种古典或现代音乐，巴扬手风琴音域广，由于键钮小，手移动速度快，可以演奏许多高速度高难度乐曲，总体以演奏俄罗斯，爱尔兰民乐为主。 当今世界手风琴音乐风格以俄罗斯手风琴，中西欧手风琴，爱尔兰手风琴及美洲手风琴为主，俄罗斯巴扬手风琴体积庞大，重量也很大，音域很广，音色深重。中西欧钢琴式手风琴体积适中，质量较轻，音域不大，音色高昂。爱尔兰巴扬手风琴体积很小，质量也很小，音域较广，音色轻快。俄罗斯自古以巴扬手风琴作为演奏其民乐的乐器，其音乐风格时而出现激烈战斗，时而又有轻快舞蹈，时而又有沉重，很好地体现出了俄罗斯民族的精神，很多俄罗斯手风琴音乐已经在世界范围内广为流传。中西欧手风琴以法国手风琴为主，法国手风琴音乐就像浪漫的法国，轻松明朗，无限的阳光带来了极为高昂的曲调，很多法国香颂选择手风琴作为主要乐器演奏。爱尔兰手风琴主要用来演奏民族舞会上的民族歌曲，多以快节奏的踢踏舞、里尔舞、剑舞为主，曲调轻松活泼，时常可以和小风笛小提琴合奏。
- Le nom d'accordéon regroupe une famille d'instruments qui utilisent l'anche libre, mais qui parfois sont de factures très différentes. C'est une famille d'instruments de musique à clavier, polyphonique, utilisant des anches libres excitées par un vent variable fourni par le soufflet actionné par le musicien. Il fait partie de la famille des instruments à vent. Il a reçu nombre de noms d'emprunt : « piano à bretelles », « piano du pauvre », « boîte à frisson », « branle-poumons », « boîte à chagrin », « soufflet à punaises », « dépliant », « calculette prétentieuse », « boîte à soufflets » et « boîte du diable » (Boest an diaoul, en Basse-Bretagne et Boueze en Haute Bretagne). Le Modèle:Date, Arménien de Vienne, Cyrill Demian dépose le brevet de l'« accordéon » avec ses fils Carl et Guido. La même année, le 23 juin, à Londres, Charles Wheatstone dépose lui aussi un brevet pour un symphonium (prémices du futur concertina dont le brevet sera déposé le 8 février 1844). En 1863, Paolo Soprani fonde la première industrie de l'accordéon (fisarmonica) à Castelfidardo qui est considéré comme le berceau mondial de l'accordéon (ainsi que Stradella dans la province de Pavie et Piermaria en 1905). Castelfidardo héberge un musée international de l'accordéon et, chaque année, un concours international y est organisé.
|
| rdfs:comment
|
- L'accordéon è uno strumento musicale aerofono. È la versione francese della fisarmonica, ma a differenza di essa la tastiera dell'accordéon è costituita da bottoni e non da tasti. Spesso gli anglofoni indicano con il termine generale accordion la fisarmonica. È tradizionalmente usato come strumento di accompagnamento nella danza francese musette.
- アコーディオン(accordion)は中央の蛇腹を左右に広げたり縮めたりして演奏する動作が特徴的な、小型のオルガン族・フリーリード（自由簧）楽器・鍵盤楽器である。日本語では手風琴（てふうきん）という。
- Trekkspill, også kalt trekkharmonika, er et gammelt instrument med røtter fra både Italia og Russland. Instrumentet finnes i et utall varianter, med knapper, tangenter, melodibass og standardbass. Mest kjent er det gjennom gammeldans, men det brukes også i en rekke forskjellige musikksjangre. I kristne sammenhenger er trekkspillet mest kjent fra Frelsesarmeen og andre lavkirkelige/frikirkelige sammenhenger.
- O acordeão ou acordeon, por vezes também chamado de sanfona ou ainda gaita é um instrumento musical aerofone de origem alemã, composto por um fole, um diapasão e duas caixas harmónicas de madeira.
- 手风琴是一件附有鍵盤的自由簧風琴族樂器。彈奏手風琴時，中央部份需要左右伸縮，以引入氣流顫動琴內的簧片發聲。 手風琴的歷史可以回溯至18世纪的欧洲，中国的笙传入此时的欧洲，与口琴和风琴的某些特点结合在一起，催生了手风琴這种新型的乐器。 现代手风琴有键盘式手风琴（钢琴式手风琴）和键钮式手风琴（鈕扣式手风琴、巴扬手风琴）两种，中国及中西欧主要使用钢琴式手风琴，而俄罗斯、爱尔兰主要使用巴扬手风琴。两种手风琴各有特色，钢琴式手风琴比较容易上手，常作为学习钢琴的基础，可以演奏各种古典或现代音乐，巴扬手风琴音域广，由于键钮小，手移动速度快，可以演奏许多高速度高难度乐曲，总体以演奏俄罗斯，爱尔兰民乐为主。 当今世界手风琴音乐风格以俄罗斯手风琴，中西欧手风琴，爱尔兰手风琴及美洲手风琴为主，俄罗斯巴扬手风琴体积庞大，重量也很大，音域很广，音色深重。中西欧钢琴式手风琴体积适中，质量较轻，音域不大，音色高昂。爱尔兰巴扬手风琴体积很小，质量也很小，音域较广，音色轻快。俄罗斯自古以巴扬手风琴作为演奏其民乐的乐器，其音乐风格时而出现激烈战斗，时而又有轻快舞蹈，时而又有沉重，很好地体现出了俄罗斯民族的精神，很多俄罗斯手风琴音乐已经在世界范围内广为流传。中西欧手风琴以法国手风琴为主，法国手风琴音乐就像浪漫的法国，轻松明朗，无限的阳光带来了极为高昂的曲调，很多法国香颂选择手风琴作为主要乐器演奏。爱尔兰手风琴主要用来演奏民族舞会上的民族歌曲，多以快节奏的踢踏舞、里尔舞、剑舞为主，曲调轻松活泼，时常可以和小风笛小提琴合奏。
- Das Akkordeon ist ein Handzuginstrument, bei dem der Ton durch freischwingende, durchschlagende Zungen erzeugt wird. Es zählt somit zu den selbstklingenden Unterbrechungs-Aerophonen. Man zählt heute alle Handzuginstrumente, die auf der rechten Seite, dem Diskant, die Tastatur in einer abgewinkelten Form angebracht haben, zu den diversen Akkordeonarten. Diese Anordnung der Tastatur geht auf die ersten Wiener oder die ersten französischen Instrumente zurück.
- The accordion is a box-shaped musical instrument of the bellows-driven free-reed aerophone family, sometimes referred to as a squeezebox. A person who plays the accordion is called an accordionist. It is played by compressing or expanding a bellows whilst pressing buttons or keys, causing valves, called pallets, to open, which allow air to flow across strips of brass or steel, called reeds, that vibrate to produce sound inside the body.
- El acordeón es un instrumento musical de viento, de origen alemán, conformado por un fuelle, un diapasón y dos cajas armónicas de madera. En sus dos extremos el fuelle está cerrado por las cajas de madera.
- Harmonikka on yhteisnimitys näppäin- tai kosketinsormiolla ja palkeella varustetuille kannettaville vapaalehdykkäkielisille kosketinsoittimille. Se tunnetaan myös monilla lempinimillä, kuten haitari, hanuri, sirmakka, taljankka, kurttu, köyhän urut, ryppy, vetopeli ja pirunkeuhko.
- La fisarmonica o "accordèon" è uno strumento musicale aerofono mantice ad ancia libera; è stata per lunghi anni uno strumento folcloristico legato alla tradizione della danza popolare. Il primo brevetto di un accordion, termine oggi usato in molte lingue (pur con varianti grafiche) per indicare la fisarmonica, fu depositato il 6 maggio del 1829 a Vienna dal costruttore di organi e pianoforti Cyrill Demian e dai suoi figli Carl e Guido.
- Een accordeon is een muziekinstrument dat vanwege de manier van geluidvoortbrenging tot de aërofonen wordt gerekend. Op basis van de bespeling is het een toetsinstrument. Het instrument wordt accordeon genoemd vanwege de constructie van het mechaniek van de linkerhand. Door een matrix van stangen en knoppen wordt een drietal tonen tegelijk geproduceerd, een akkoord. De accordeon werkt volgens hetzelfde principe als de mondharmonica. De lucht wordt hier echter aangevoerd door een balg.
- Akordeon – instrument muzyczny zaliczany do grupy aerofonów bądź idiofonów dętych (patrz niżej). Jest rodzajem harmonii, opartym na stroikach przelotowych. Prąd powietrza, zagęszczony przez ręcznie poruszany miech, wywołuje dźwięk, wprawiając w drganie stroik. Początkowo działał przy użyciu miechów nożnych, które z czasem zostały zastąpione przez miech ręczny. Instrument ten z prawej strony ma klawiaturę klawiszową (lub guziki w przypadku akordeonu guzikowego), a z lewej guziki.
- Dragspel, även kallat dragharmonika eller handklaver, är ett luftdrivet fritungeinstrument. Ljudet frambringas av små genomslående metalltungor, likt munspelet och orgelharmoniet, medan luftflödet åstadkoms med bälgen. Det första dragspelet konstruerades 1822 av Friedrich Buschmann. De vanliga dragspelen finns av två sorter: Knappdragspel där diskanten spelas med små, runda knappar, samt pianodragspel, som har pianoklaviatur i diskanten. På bägge sorterna är basen likadant konstruerad.
- Аккордео́н — музыкальный инструмент, ручная гармоника. В 1829 году это название дал венский органный мастер К. Дамиан усовершенствованной им гармонике. В русской традиции обычно принято называть только инструменты с правой клавиатурой фортепьянного типа (обычно несколько тембровых регистров) — в отличие, например, от баяна. Однако иногда встречается и наименование «кнопочный аккордеон». Некоторые его разновидности называют баяном.
- Le nom d'accordéon regroupe une famille d'instruments qui utilisent l'anche libre, mais qui parfois sont de factures très différentes. C'est une famille d'instruments de musique à clavier, polyphonique, utilisant des anches libres excitées par un vent variable fourni par le soufflet actionné par le musicien. Il fait partie de la famille des instruments à vent.
|
