In philosophy, metaphysics, religion, spirituality, and other contexts, the Absolute is a term for the most real being. The Absolute is conceived as being itself or perhaps the being that transcends and comprehends all other beings.

Property Value
dbo:abstract
  • المطلق هو مفهوم الواقع غير المشروط الذي يتجاوز الوجود المحدود والمشروط في كل يوم. ويستخدم أحيانًا على أنه مصطلح بديل لـ "الله" أو الإله" وعلى وجه التحديد ممن يشعرون أن مصطلح "الله" يفسح المجال بسهولة جدًا للافتراضات التجسيمية. قد يتضمن مفهوم المطلق أو لا يتضمن (بناءً على مذهب معين) الإرادة المنفصلة أو الذكاء أو الإدراك أو الطابع الشخصي. ويتصور في بعض الأحيان على أنه المصدر الذي من خلاله تنبثق جميع الكائنات. ويتناقض المطلق مع الأشياء المتناهية، التي يتم النظر إليها بشكل فردي، والمعروفة بشكل جماعي باسم النسبية. وينعكس هذا في مصدرها اللاتيني absolūtus الذي يعني "خففت من" أو "غير مرتبط". (ar)
  • La indicación de la etimología del término del verbo latino solvo, significa soltar, en el sentido de desatar, desvincular; se expresa perfectamente su significado en el concepto de suelto. La preposición ab añade la idea de separación total. Lo Absoluto, pues, aparece en su concepto como lo incondicionado e independiente. Lo que no es sino ante sí mismo. Lo que nada instancia, porque no tiene vínculo alguno de dependencia con cualquier realidad. Cualquier realidad, en tanto que pueda ser considerada como tal, ha de tener una relación de dependencia, en último término, con el Absoluto. Lo Absoluto nos refiere a lo separado (ab-suelto) de toda existencia o de su posibilidad. (es)
  • Das Absolute (von lat. absolutum, „das Losgelöste“) ist ein Begriff, der in vielen Bereichen der Theologie und Philosophie Verwendung findet und das völlige Enthobensein von allen (einschränkenden) Bedingungen oder Beziehungen bezeichnet.In der philosophischen Tradition ist der Begriff eng verwandt mit dem des Unbedingten. (de)
  • Nella storia della filosofia, l'assoluto è una realtà la cui esistenza non dipende da nessun'altra, ma sussiste in sé e per sé. (it)
  • En philosophie est absolu ce qui existe par soi-même, sans dépendance. Ce qui est absolu n'a besoin d'aucune condition et d'aucune relation pour être. Un absolu ne dépend d'aucune autre chose. L' « absolu » a d'une part pour synonymes « inconditionnel » et « indéterminé », et d'autre part le sens de « parfait », « achevé » et de « totalité ». Substantivé, le mot devient le concept central de l'Idéalisme allemand. On notera que les divergences entre les trois Grands de l'idéalisme (Fichte, Schelling et Hegel), sur l'Absolu et l'organe de connaissance qui s'y rattache, ont été profondes et les points de vue irréconciliables, écrit Xavier Tilliette. Ce dernier commentateur note« les philosophies diffèrent moins par leur « position des problèmes » ou leur Weltanschauung ou leur « intuition fondamentale » que par la conception latente de l'Absolu ». Le problème c'est que la notion d'Absolu dont se réclame chaque penseur, est née à travers une « intuition intellectuelle » qui est difficilement communicable. Dans une première approche, l'absolu apparaît négativement comme un concept vide ou contradictoire, échappant à toute définition, ainsi que son indétermination le suggère. Toutefois le Moyen Âge a réintroduit cette épithète d'« absolu » en en renversant positivement le sens, pour l'appliquer à Dieu et exclusivement à lui. Ainsi comprise, l'absoluité va caractériser le divin qui, selon Thomas d'Aquin, faisant œuvre de philosophe en reprenant en son sein toutes les déterminations métaphysiques de l' être, l'identifie à l'« Être absolu », « c'est-à-dire l'être de ce qui subsiste par soi et même l'être subsistant par soi ». Hegel et tous les philosophes appartenant à l'Idéalisme allemand (Fichte, Schelling, Hegel) reprendront, en l'adaptant, cette thématique, affirmant « L'absolu, Esprit ou Moi absolu, va consister en un processus dialectique de négation infini qui porte en lui tout ce qui lui est autre, le fini, le déterminé, le différencié ». (fr)
  • Het Absolute is een term die verwijst naar een zijn dat de beperktheid en geconditioneerdheid van het dagelijks bestaan overstijgt (transcendeert). Vaak wordt ermee naar het 'goddelijke' of 'god' verwezen, alhoewel niet exclusief. In zijn algemeenheid is het als filosofisch concept een aanduiding voor het Zijn als meest volledige en coherente entiteit. Het streven de wereld in zijn wezen te vatten, op zoek te gaan naar de grond, de oorzaak van alle verschijnselen heeft filosofen in alle tijden ertoe aangezet de ons omringende werkelijkheid terug te brengen tot voor onze geest vatbare dimensies. Hoewel de term 'het absolute' als zodanig in de antieke filosofie niet bekend was, is zij doordrongen met termen als oerstof ofwel substantie (bijvoorbeeld Thales, Anaximenes) geest, idee (resp. Anaxagoras, Plato) in een poging de wereld te herleiden tot een beginsel. Met de 15e-eeuwse geleerde Nicolaus Cusanus krijgt de term 'het absolute' in den beginne de betekenis die vandaag de dag nog geldig is: datgene wat door zichzelf bepaald in zichzelf volledig is. De term wordt gebruikt voor God als het onvoorwaardelijke, in tegenstelling tot het beperkte en eindige. * In de godsleer van Spinoza wordt het absolute substantie genoemd (God of natuur): één wezen dat uit eigen kracht bestaat en een oneindig aantal attributen bezit. * Voor Fichte was het absolute niet enkel een object maar een oneindig 'ik' dat de natuur doet voortbrengen. * Hegel beschouwt het absolute als dynamisch proces waarin de substantie tot subject wordt. * Volgens Józef Maria Bocheński zijn de ideeën van de eeuwige wetmatigheden van de logica, de wiskunde en andere absolute wetten, het enige absolute 'zijn' waaraan al het overige wat 'is' contingent moet zijn . (nl)
  • Absolut (łac. absolutus – bezwarunkowy, niezwiązany) – osobowy lub bezosobowy pierwotny byt, doskonały, najwyższy, pełny, całkowicie niezależny, nieuwarunkowany i niczym nieograniczony. (pl)
  • Absoluto, em Filosofia, é definido como a "realidade suprema e fundamental, independente de todas as demais". Às vezes é usado como um termo alternativo para "Deus" ou "o divino". Na filosofia analítica e na filosofia pragmática, absoluto é tudo aquilo que não se deixa falsear. (pt)
  • Абсолют, абсолютное (лат. absolutus — безусловный, неограниченный, безотносительный, совершенный) — первооснова мира, первоначало всего Сущего, вечное и неизменное, которое понимается единым, всеобщим, безначальным, бесконечным и в свою очередь противостоит всякому относительному и обусловленному Бытию. В качестве синонимов абсолюта приводятся: абсолютный дух, абсолютная идея, Беспредельность, Абсолютный Разум, Мудрость, абсолютное сознание и абсолютное бытие. (ru)
  • In philosophy, metaphysics, religion, spirituality, and other contexts, the Absolute is a term for the most real being. The Absolute is conceived as being itself or perhaps the being that transcends and comprehends all other beings. While there is agreement that there must be some fundamental reality, there is disagreement as to what exactly that might be. For example, some theist philosophers argue that the most real being is a personal God. Some pantheist philosophers argue that the most real being is an impersonal existence, such as reality or awareness. Others (such as perennial philosophers) argue that various similar terms and concepts designate to the same Absolute entity. Atheist, agnostic, and scientific pantheist philosophers might argue that some natural law such as gravity or simply nature itself is the most real being. (en)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageID
  • 21350938 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 744229795 (xsd:integer)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • المطلق هو مفهوم الواقع غير المشروط الذي يتجاوز الوجود المحدود والمشروط في كل يوم. ويستخدم أحيانًا على أنه مصطلح بديل لـ "الله" أو الإله" وعلى وجه التحديد ممن يشعرون أن مصطلح "الله" يفسح المجال بسهولة جدًا للافتراضات التجسيمية. قد يتضمن مفهوم المطلق أو لا يتضمن (بناءً على مذهب معين) الإرادة المنفصلة أو الذكاء أو الإدراك أو الطابع الشخصي. ويتصور في بعض الأحيان على أنه المصدر الذي من خلاله تنبثق جميع الكائنات. ويتناقض المطلق مع الأشياء المتناهية، التي يتم النظر إليها بشكل فردي، والمعروفة بشكل جماعي باسم النسبية. وينعكس هذا في مصدرها اللاتيني absolūtus الذي يعني "خففت من" أو "غير مرتبط". (ar)
  • Das Absolute (von lat. absolutum, „das Losgelöste“) ist ein Begriff, der in vielen Bereichen der Theologie und Philosophie Verwendung findet und das völlige Enthobensein von allen (einschränkenden) Bedingungen oder Beziehungen bezeichnet.In der philosophischen Tradition ist der Begriff eng verwandt mit dem des Unbedingten. (de)
  • Nella storia della filosofia, l'assoluto è una realtà la cui esistenza non dipende da nessun'altra, ma sussiste in sé e per sé. (it)
  • Absolut (łac. absolutus – bezwarunkowy, niezwiązany) – osobowy lub bezosobowy pierwotny byt, doskonały, najwyższy, pełny, całkowicie niezależny, nieuwarunkowany i niczym nieograniczony. (pl)
  • Absoluto, em Filosofia, é definido como a "realidade suprema e fundamental, independente de todas as demais". Às vezes é usado como um termo alternativo para "Deus" ou "o divino". Na filosofia analítica e na filosofia pragmática, absoluto é tudo aquilo que não se deixa falsear. (pt)
  • Абсолют, абсолютное (лат. absolutus — безусловный, неограниченный, безотносительный, совершенный) — первооснова мира, первоначало всего Сущего, вечное и неизменное, которое понимается единым, всеобщим, безначальным, бесконечным и в свою очередь противостоит всякому относительному и обусловленному Бытию. В качестве синонимов абсолюта приводятся: абсолютный дух, абсолютная идея, Беспредельность, Абсолютный Разум, Мудрость, абсолютное сознание и абсолютное бытие. (ru)
  • La indicación de la etimología del término del verbo latino solvo, significa soltar, en el sentido de desatar, desvincular; se expresa perfectamente su significado en el concepto de suelto. La preposición ab añade la idea de separación total. (es)
  • Het Absolute is een term die verwijst naar een zijn dat de beperktheid en geconditioneerdheid van het dagelijks bestaan overstijgt (transcendeert). Vaak wordt ermee naar het 'goddelijke' of 'god' verwezen, alhoewel niet exclusief. In zijn algemeenheid is het als filosofisch concept een aanduiding voor het Zijn als meest volledige en coherente entiteit. (nl)
  • En philosophie est absolu ce qui existe par soi-même, sans dépendance. Ce qui est absolu n'a besoin d'aucune condition et d'aucune relation pour être. Un absolu ne dépend d'aucune autre chose. L' « absolu » a d'une part pour synonymes « inconditionnel » et « indéterminé », et d'autre part le sens de « parfait », « achevé » et de « totalité ». Substantivé, le mot devient le concept central de l'Idéalisme allemand. On notera que les divergences entre les trois Grands de l'idéalisme (Fichte, Schelling et Hegel), sur l'Absolu et l'organe de connaissance qui s'y rattache, ont été profondes et les points de vue irréconciliables, écrit Xavier Tilliette. Ce dernier commentateur note« les philosophies diffèrent moins par leur « position des problèmes » ou leur Weltanschauung ou leur « intuition fon (fr)
  • In philosophy, metaphysics, religion, spirituality, and other contexts, the Absolute is a term for the most real being. The Absolute is conceived as being itself or perhaps the being that transcends and comprehends all other beings. (en)
rdfs:label
  • الوجود المطلق (ar)
  • Das Absolute (de)
  • Absoluto (metafísica) (es)
  • Assoluto (it)
  • Absolu (philosophie) (fr)
  • Het Absolute (nl)
  • Absolut (pl)
  • Absoluto (pt)
  • Абсолют (философия) (ru)
  • Absolute (philosophy) (en)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:notableIdea of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is foaf:primaryTopic of