| dbpedia-owl:abstract
|
- erkennbar am Bischofshut mit zwölf seitlich herabhängenden Quasten (fiocchi) in Ordensfarbe, sowie am hinter dem Wappenschild aufgerichteten Krummstab. ]] Ein Abt war ursprünglich ein allgemeiner Ehrenname und ist seit dem 5./6. Jahrhundert den Vorstehern eines Klosters vorbehalten; die weibliche Entsprechung ist die Äbtissin. Vor allem monastische Orden der katholischen Kirche wie die Benediktiner und Zisterzienser haben Äbte beziehungsweise Äbtissinnen. Diese sind Souveräne über die Abtei und direkt dem Papst unterstellt. Im Mittelalter hatten manche Äbte als Fürstäbte auch weltliche Gewalt und Gerichtsbarkeit in den Besitzungen der Abtei. Dies gilt auch für einen Teil der Augustiner-Chorherren und die Prämonstratenserchorherren, die sowohl Äbte, als auch Pröpste kennen. Äbte sind Prälaten. Die Entsprechung in der Orthodoxen Kirche oder im byzantinischen Ritus ist Hegumen bzw. Archimandrit. Äbte werden in der Regel auf unbestimmte Zeit gewählt; heutzutage ist allerdings ein Trend zu einer begrenzten Amtszeit auf sechs oder zwölf Jahre erkennbar. Die Konstitutionen der Orden sehen meist einen Amtsverzicht des Abtes (zum 70. oder 75. Lebensjahr) vor. Eine Verlängerung der Amtszeit ist jedoch unter bestimmten Voraussetzungen möglich. Ungeachtet dessen hat der Abt jederzeit auch die Möglichkeit der vorzeitigen Resignation. Der Abt wird von allen stimmberechtigten Professen des Klosters gewählt. Das Ergebnis der Wahl wird dem Diözesanbischof und dem Apostolischen Stuhl sowie der Ordensleitung mitgeteilt. Eine Bestätigung der Wahl durch den Ordensoberen oder den Papst ist nicht nötig. Anschließend erhält der gewählte Abt von einem Bischof oder einem anderen Abt die Benediktion und die Pontifikalien und der Abt (naturgemäß nicht die Äbtissin) oft auch die Mitra. Die Vorsteher von Niederlassungen nicht monastischer Orden tragen andere Titel, wie Propst, Prior, Guardian, Superior, Rektor oder Direktor. Diese werden in der Regel vom Provinz- oder Generalkapitel und meist für eine zeitlich beschränkte Amtszeit gewählt. Bei dem 1095 gegründeten Hospitalorden der Antoniter wurde der Klostervorsteher als Präzeptor bezeichnet.
- The word abbot, meaning father, is a title given to the head of a monastery in various traditions, including Christianity. The office may also be given as an honorary title to a clergyman who is not actually the head of a monastery. The female equivalent is abbess.
- Un abad (del latín abbas, éste del < griego αββα, y éste del arameo abbā, "padre", enlazando su significado original con la paternidad de Cristo), es el título dado al superior de una abadía o monasterio de doce o más monjes. El término tiene su origen en los monasterios de Siria y fue utilizado por primera vez en Europa por San Benito. Inicialmente, no implicaba autoridad alguna sobre la comunidad religiosa, sino que se empleaba como un título de honor y respeto hacia cualquier monje de edad avanzada o santidad eminente. Al hacerse común el uso de este título en Occidente, se generalizó su uso para designar al superior de la comunidad, responsable de la administración temporal y espiritual del monasterio, que pasó a llamarse abadía. Con la aplicación generalizada de la Regla de San Benito hacia finales del Siglo V, se configura como institución jurídica eclesiástica generalmente de carácter vitalicio. Sus insignias o distintivos, al igual que un obispo, son la cruz pectoral, el báculo, el anillo y la mitra. También recibe el título de abad, pero con carácter únicamente honorífico, el presbítero elegido para presidir un cabildo catedralicio.
- Tiedosto:O abade. JPG Apotti joutuu kuoleman omaksi Hans Holbeinin puupiirroksessa. Apotti on useissa katolisissa veljeskunnissa munkkiluostarin johtajasta käytetty nimitys. Apotti oli alkuaan kenestä tahansa arvostetusta munkista käytetty kunnianimitys. Apotti tulee heprean kielen sanasta "ab", joka tarkoittaa isää. Ortodoksisessa kirkossa apottia vastaava nimitys on igumeni ja naisluostarin johtajasta puhuttaessa igumenia.
- Abate (sostantivo maschile) è il titolo spettante al superiore di una comunità monastica di dodici o più monaci, particolarmente utilizzato nella Chiesa cattolica. Quando l'abate assume potestà episcopale al di fuori delle mura del monastero è comunemente detto abate-vescovo.
- 修道院長（しゅうどういんちょう）とは、修道院の長である者を指すキリスト教用語である。ラテン語ではアッバス (Abbas) といい、原義は「父」を意味する。西欧中世においては司教に匹敵する権威を持ち、世俗領主のような富と権力を持つ院長もあらわれた。 Template:Main2
- Een abt (of abdis indien vrouwelijk) is de leider, het hoofd, van een abdij. Hij/zij is de 'primus inter pares' onder de monniken en wordt in de hiërarchie gevolgd door de prior. In zijn werkzaamheden wordt de abt bijgestaan door de raad, een kleine groep monniken, waaronder de prior, die samen het dagelijks bestuur van de abdij regelen. De abt wordt zeker in de benedictijnse traditie door de monniken zelf verkozen. Een abt kan een gemijterde of een niet-gemijterde abt zijn. In het eerste geval wordt hij kerkrechtelijk op hetzelfde niveau gezien als een bisschop en heeft de jurisdictie over de abdij, zoals een bisschop over een bisdom. Er is dan sprake van een zogenaamde exempte abdij. In vroeger tijden was het mogelijk dat een exempte abt de lagere wijdingen tot en met het subdiaconaat toediende aan de geestelijken in zijn machtsgebied, na het afschaffen van deze lagere wijdingen is dit alleen nog mogelijk door een bisschop. Bij de minderbroeders wordt de overste de gardiaan genoemd.
- En abbed er en forstander for et munkekloster, og er munkenes åndelige og verdslige leder. En abbedisse er tilsvarende forstanderinne for et nonnekloster. Navnet kommer av det arameiske ordet abba som betyr fader. Abbeden velges av klosterets munker, og vigsles til sitt embete. Et kloster som ledes av en abbed eller abbedisse, kalles abbedi. Tidligere var det en hederstittel som ble gitt til alle eldre munker. Fra det femte århundre ble tittelen utelukkende gitt til klosterets forstandere. Først i det sjette århundre ble det vedtatt at abbedene skulle være vigslet som prester, og det syvende økumeniske konsil gav dem rettigheter til å gi munkene i klosteret lavere prestlig ordinasjon. Abbedene stod i lydighetsforhold til stiftets biskop, men med klostrenes voksende rikdom økte også abbedenes makt. Mange unndro seg biskopenes myndighet og gjorde selv krav på biskoppelige rettighetter. Abbeder med biskoppelig verdighet ble kalt infular-abbeder og stod direkte under paven. Deres klostre ble kalt umiddelbare eller immediate og utgjorde egne territorialabbedier. I Tyskland og Sveits fantes t.o.m. fyrsteabbedier, f. eks. Fulda, St. Gallen, mfl. Opprinnelig valgtes abbeden av klosterets munker og ble så vigslet av biskopen. Ofte tok fyrstene seg retten til å tilsette abbeder. I det åttende og niende århundre kom derfor abbedsstift på verdslige hender. Fyrster delte ut stiftene som krigsbelønning til sine undersåtter. Disse verdslige abbedene, eller «abbedgrever» (også kalt abbates comites eller abbates milites), tok bare inntektene ut av stiftet. Det virkelige forstanderskapet ble overlatt til dekaner eller priorer. De rikeste stiftene beholdt fyrstene ofte selv, eller stiftene ble «taffelgods» for medlemmer av fyrstenes familie. Ved reformasjonen av klostrene som begynte i det tiende århundre ble bruken av verdslige abbeder avskaffet. Misbruket ble riktignok fornyet i Frankrike i det sekstende århundre. I visse protestantiske stater i Tyskland ble abbedstittelen beholdt for forstandere for tidligere klostre som var blitt omgjort til skoler etter reformasjonen. Tittelen abbed ble utbredt ved benediktinerordenen. I senere ordener brukes ofte andre titler som prior, guardian og rektor.
- Opat (łac. abbas – ojciec, arm. abba – ojciec) – wyższy przełożony w męskich zakonach katolickich należących do kręgu zakonów mniszych. Odpowiednikiem w zakonach żeńskich jest ksieni. Opaci mogą używać infuły (czyli mniej uroczystej mitry) oraz pastorału. Posiadają zwyczajną władzę ordynariusza wobec swoich podwładnych. Opatowi przysługują także niektóre uprawnienia liturgiczne.
- A palavra abade, que provém do substantivo latino abbas, abbatis, através da sua forma acusativa abbatem – a qual, por sua vez, deriva do siríaco abbâ (através do étimo hebraico ab) –, significa pai e tem sido utilizada como título clerical, no Cristianismo, com diversas acepções (pároco, cura de almas, prelado de mosteiro ou congregação religiosa, monge, etc), ainda que se refira, na sua acepção original, à vida monástica e a quem governa uma abadia. Na Igreja Ortodoxa e em outras Igrejas orientais, o título que lhe é comparável é o de higúmenos ou arquimandrita. Em língua portuguesa, o feminino é abadessa.
- Аббат — почётный католический церковный титул, который, начиная с V столетия, давался исключительно настоятелям монастырей (аббатств) и был званием церковной должности. Аналогичное звание с женским окончанием, аббатиса, от лат. формы Abbatissa, стали впоследствии давать и настоятельницам женских монастырей. Позже распространился на всех молодых людей духовного звания и превратился в форму вежливости. Пока монастыри подчинялись правилам, установленными святым Бенедиктом, «аббат» было общим именем их настоятелей. С X века начали возникать новые духовные ордена, и лишь немногие из них, как, например, премонстрантов, цистерцианцев и траппистов, управлялись аббатами, а главы большей части остальных назывались: старшинами (majores), приорами, гвардианами или ректорами. Аббатиссы были не только в женских монастырях упомянутых орденов, но также у монахинь фонтевродского ордена и у светских канонисток. Многие ордена не желали использовать этот титул из чувства смирения. Аббаты занимали различное положение по отношению, с одной стороны, к ордену, а с другой, к подчинённым им монахам их монастырей. Например, у бенедиктинцев назначаемый конвентом аббат пользуется полной самостоятельностью, а у цистерцианцев он бюрократически подчинён верховному совету в Клерво. До причисления монахов к духовенству, аббат имел право и обязан был наблюдать за соблюдением орденских правил, управлять монастырскими имениями и требовать от монахов безусловного послушания. Карательная власть аббатов над их монахами была довольно обширна; ранее нередко применялись даже телесные наказания, да и в начале XX века аббаты и аббатиссы ещё пользовались правом подвергать своих подчинённых не только временному, но и пожизненному заключению за тяжкие преступления. У бенедиктинцев апелляция на карательный приговор аббата подаётся епископу или Папе. Ещё в VI веке аббаты были причислены к духовному званию, а после Второго Никейского собора им было предоставлено право посвящать своих монахов в низшие должности. Все аббаты принадлежат к прелатам церкви, занимают в иерархии место непосредственно после епископов и имеют право голоса на соборах. За такие же права боролись аббатиссы, но не могли получить в том числе и потому, что женщины не могут совершать какие-либо священнодействия. Они остались подчинёнными епископам своей епархии, тогда как аббаты постарались освободиться от этого подчинения посредством привилегий. Аббаты освобождённых монастырей не признают над собою никакой власти, кроме власти папы. Начиная с VII века епископы нередко вмешивались в права аббатов, ставили, по своему усмотрению, на места настоятелей своих любимцев, а при освобождении этих мест даже оставляли аббатства за собой. Ещё более опасно для достоинства этого сана было то, что в VIII и особенно в IX веке, по прихоти королей или по соображениям необходимости, он стал переходить к мирянам, и уже Каролинги начали раздавать аббатства своим приверженцам в награду за их верность или за военные заслуги. Результатом этого стало то, что до X века включительно крупнейшие монастыри в пределах иерархии римской церкви имели во главе своей, по большей части, светских аббатов или аббатграфов, собиравших для себя доходы этих духовных учреждений. В этих случаях действительный надзор в монастырях возлагался на деканов, приоров. Во Франции звание аббат давалось сначала настоятелям монастырей. Но когда, по заключённому между папой Львом X и королём Франциском I конкордату, французским королям было предоставлено право назначать 225 Abbes comendataires почти для всех французских аббатств, эта беззаботная и безработная должность побудила многих молодых людей, в том числе и младших членов дворянских фамилий, посвятить себя духовному званию, чтобы при случае получить подобную синекуру. Уже в XVI веке аббатами назывались все молодые люди духовного звания, не исключая и тех, что не имели священнического сана. Их одежда состояла из короткой чёрной или фиолетовой рясы с небольшим воротником, а волосы завивались в локоны. Но так как только немногие из всего числа аббатов могли рассчитывать на осуществление своего желания, то значительная часть их стала занимать места домашних учителей в знатных домах или проникать в семейства в качестве духовных советников и друзей дома, причём влияние их слишком часто оказывалось вредным. Именно поэтому в старинных французских комедиях аббаты играют не совсем привлекательную роль. Некоторые другие из числа молодых духовных лиц, не занимавших официальных должностей, старались получить места в высшем учебном ведомстве или же приобрести известность в качестве поэтов и писателей. Только в конце XVIII века, во время французской революции, аббаты исчезли из французского общества, и в настоящее время этот титул используется французами только как форма вежливости в письмах к молодым лицам духовного звания. Французскому слову аббат соответствует итальянское abbate, и этот титул используется в обращении к любому молодому лицу духовного звания, ещё не получившему священнического сана.
- Abbot är titeln på föreståndaren för ett munkkloster. Namnet kommer av det arameiska ordet abba som betyder fader. Abboten väljs av klostrets munkar och vigs till sitt ämbete. På nunnekloster kallades föreståndrinnan för Abbedissa. Från början användes ordet endast på kristna kloster men på svenska har abbot kommit att användas som titel på föreståndare för exempelvis buddhistiska och daoistiska tempel. Tidigare var det en hederstitel, som ursprungligen gavs åt varje äldre munk, men från 400-talet användes den uteslutande på klostrens föreståndare. Abboten hade rätt att kräva ovillkorlig lydnad av de övriga munkarna på klostret. Till en början fanns det inget krav att abbotarna skulle vara prästvigda vilket ändrades på 500-talet. I och med det sjunde ekumeniska mötet i Nicæa år 787 fick abbotten rättighet att tilldela munkarna lägre prästerlig ordination, men de stod fortfarande själva i lydnadsförhållande till stiftets biskop. Med klostrens tilltagande rikedom växte abboternas makt många underkände biskoparnas myndighet och gjorde själva anspråk på biskopliga rättigheter. Abboter med biskoplig värdighet kallades infular-abboter och lydde omedelbart under påven. Deras kloster kallades omedelbara eller befriade och utgjorde med underlydande särskilda abbotstift. I Tyskland och Schweiz fanns till och med furstliga abbotstift tiil exempel Fulda och S:t Gallen Ursprungligen valdes abboten av klostrets munkar och invigdes sedan av biskopen. Inte sällan tog sig sekulära furstar rättigheten att tillsätta abbot. Flera av abbottstiften kom därmed under åttonde och nionde århundraden att hamna i lekmäns händer som förläningar eller andra belöningar. Dessa världsliga abboter, eller "abbotgrevar", kallade abbates comites eller abbates milites, bodde inte på klostret utan tog endast del av klostrens inkomster och lämnade över föreståndareskapet till dekaner och priorer. De rikaste stiften tog många furstar över själva som sina egna eller som så kallade taffelgods, underhållsgods, åt medlemmar av sina familjer. Sekularabboter kallades de världsliga till skillnad från de religiöst tillsatta så kallade regularabboterna. Till exempel var Hugo Capet sekularabbot på Saint-Denis. I början av det tionde århundradet reformerades klosterväsendet och bruket med sekularabbottar avskaffades. Bruket återupptogs bland annat i Frankrike under det sextonde århundradet och benämndes Abbé. Efter reformationen behöll vissa protestantiska stater i Tyskland abbotstiteln åt föreståndarna för forna kloster som efter reformationen blivit förvandlade till skolor och dylikt.
- 修道院院长（Template:Lang-en）是对某些宗教（如基督教）修道院领导者的称呼。一些牧师也会被授予“修道院院长”的荣誉称号，尽管他们并不是修道院的领导者。此外，女性的修道院院长在英語称为“Template:Lang”。
- L’abbé est le moine élu par les moines réunis en chapitre pour diriger une abbaye. C'est aussi depuis le Modèle:S- le terme en usage pour désigner un clerc séculier ayant au moins reçu la tonsure.
|
| rdfs:comment
|
- The word abbot, meaning father, is a title given to the head of a monastery in various traditions, including Christianity. The office may also be given as an honorary title to a clergyman who is not actually the head of a monastery. The female equivalent is abbess.
- Tiedosto:O abade. JPG Apotti joutuu kuoleman omaksi Hans Holbeinin puupiirroksessa. Apotti on useissa katolisissa veljeskunnissa munkkiluostarin johtajasta käytetty nimitys. Apotti oli alkuaan kenestä tahansa arvostetusta munkista käytetty kunnianimitys. Apotti tulee heprean kielen sanasta "ab", joka tarkoittaa isää. Ortodoksisessa kirkossa apottia vastaava nimitys on igumeni ja naisluostarin johtajasta puhuttaessa igumenia.
- Abate (sostantivo maschile) è il titolo spettante al superiore di una comunità monastica di dodici o più monaci, particolarmente utilizzato nella Chiesa cattolica. Quando l'abate assume potestà episcopale al di fuori delle mura del monastero è comunemente detto abate-vescovo.
- 修道院長（しゅうどういんちょう）とは、修道院の長である者を指すキリスト教用語である。ラテン語ではアッバス (Abbas) といい、原義は「父」を意味する。西欧中世においては司教に匹敵する権威を持ち、世俗領主のような富と権力を持つ院長もあらわれた。 Template:Main2
- Opat (łac. abbas – ojciec, arm. abba – ojciec) – wyższy przełożony w męskich zakonach katolickich należących do kręgu zakonów mniszych. Odpowiednikiem w zakonach żeńskich jest ksieni. Opaci mogą używać infuły (czyli mniej uroczystej mitry) oraz pastorału. Posiadają zwyczajną władzę ordynariusza wobec swoich podwładnych. Opatowi przysługują także niektóre uprawnienia liturgiczne.
- 修道院院长（Template:Lang-en）是对某些宗教（如基督教）修道院领导者的称呼。一些牧师也会被授予“修道院院长”的荣誉称号，尽管他们并不是修道院的领导者。此外，女性的修道院院长在英語称为“Template:Lang”。
- erkennbar am Bischofshut mit zwölf seitlich herabhängenden Quasten (fiocchi) in Ordensfarbe, sowie am hinter dem Wappenschild aufgerichteten Krummstab. ]] Ein Abt war ursprünglich ein allgemeiner Ehrenname und ist seit dem 5./6. Jahrhundert den Vorstehern eines Klosters vorbehalten; die weibliche Entsprechung ist die Äbtissin. Vor allem monastische Orden der katholischen Kirche wie die Benediktiner und Zisterzienser haben Äbte beziehungsweise Äbtissinnen.
- Un abad (del latín abbas, éste del < griego αββα, y éste del arameo abbā, "padre", enlazando su significado original con la paternidad de Cristo), es el título dado al superior de una abadía o monasterio de doce o más monjes. El término tiene su origen en los monasterios de Siria y fue utilizado por primera vez en Europa por San Benito.
- Een abt (of abdis indien vrouwelijk) is de leider, het hoofd, van een abdij. Hij/zij is de 'primus inter pares' onder de monniken en wordt in de hiërarchie gevolgd door de prior. In zijn werkzaamheden wordt de abt bijgestaan door de raad, een kleine groep monniken, waaronder de prior, die samen het dagelijks bestuur van de abdij regelen. De abt wordt zeker in de benedictijnse traditie door de monniken zelf verkozen. Een abt kan een gemijterde of een niet-gemijterde abt zijn.
- En abbed er en forstander for et munkekloster, og er munkenes åndelige og verdslige leder. En abbedisse er tilsvarende forstanderinne for et nonnekloster. Navnet kommer av det arameiske ordet abba som betyr fader. Abbeden velges av klosterets munker, og vigsles til sitt embete. Et kloster som ledes av en abbed eller abbedisse, kalles abbedi. Tidligere var det en hederstittel som ble gitt til alle eldre munker. Fra det femte århundre ble tittelen utelukkende gitt til klosterets forstandere.
- A palavra abade, que provém do substantivo latino abbas, abbatis, através da sua forma acusativa abbatem – a qual, por sua vez, deriva do siríaco abbâ (através do étimo hebraico ab) –, significa pai e tem sido utilizada como título clerical, no Cristianismo, com diversas acepções (pároco, cura de almas, prelado de mosteiro ou congregação religiosa, monge, etc), ainda que se refira, na sua acepção original, à vida monástica e a quem governa uma abadia.
- Аббат — почётный католический церковный титул, который, начиная с V столетия, давался исключительно настоятелям монастырей (аббатств) и был званием церковной должности. Аналогичное звание с женским окончанием, аббатиса, от лат. формы Abbatissa, стали впоследствии давать и настоятельницам женских монастырей. Позже распространился на всех молодых людей духовного звания и превратился в форму вежливости.
- Abbot är titeln på föreståndaren för ett munkkloster. Namnet kommer av det arameiska ordet abba som betyder fader. Abboten väljs av klostrets munkar och vigs till sitt ämbete. På nunnekloster kallades föreståndrinnan för Abbedissa. Från början användes ordet endast på kristna kloster men på svenska har abbot kommit att användas som titel på föreståndare för exempelvis buddhistiska och daoistiska tempel.
- L’abbé est le moine élu par les moines réunis en chapitre pour diriger une abbaye. C'est aussi depuis le Modèle:S- le terme en usage pour désigner un clerc séculier ayant au moins reçu la tonsure.
|
