| dbpprop:abstract
|
- The word abbot, meaning father, is a title given to the head of a monastery in various traditions, including Christianity. The office may also be given as an honorary title to a clergyman who is not actually the head of a monastery. The female equivalent is Abbess.
- Ein Abt war ursprünglich ein allgemeiner Ehrenname und ist seit dem 5./6. Jahrhundert den Vorstehern eines Klosters vorbehalten; die weibliche Entsprechung ist die Äbtissin. Monastische Orden der Katholischen Kirche wie die Benediktiner und Zisterzienser haben Äbte beziehungsweise Äbtissinnen. Diese sind Souveräne über die Abtei und direkt dem Papst unterstellt. Im Mittelalter hatten manche Äbte als Fürstäbte auch weltliche Gewalt und Gerichtsbarkeit in den Besitzungen der Abtei. Dies gilt auch für einen Teil der Augustiner-Chorherren und die Prämonstratenserchorherren, die sowohl Äbte, als auch Pröbste kennen. Die Entsprechung in der Orthodoxen Kirche oder im byzantinischen Ritus ist Hegumen bzw. Archimandrit. Äbte werden in der Regel auf unbestimmte Zeit gewählt; heutzutage ist allerdings ein Trend zu einer begrenzten Amtszeit auf sechs oder zwölf Jahre erkennbar. Die Konstitutionen der Orden sehen meist einen Amtsverzicht des Abtes (zum 70. oder 75. Lebensjahr) vor. Eine Verlängerung der Amtszeit ist jedoch unter bestimmten Voraussetzungen möglich. Ungeachtet dessen hat der Abt jederzeit auch die Möglichkeit der vorzeitigen Resignation. Der Abt wird von allen stimmberechtigten Professen des Klosters gewählt. Das Ergebnis der Wahl wird dem Diözesanbischof und dem Apostolischen Stuhl sowie der Ordensleitung mitgeteilt. Eine Bestätigung der Wahl durch den Ordensoberen oder den Papst ist nicht nötig. Anschließend erhält der gewählte Abt von einem Bischof oder einem anderen Abt die Benediktion und die Pontifikalien und der Abt (naturgemäß nicht die Äbtissin) oft auch die Mitra. Die Vorsteher von Niederlassungen nicht monastischer Orden tragen andere Titel, wie Propst, Prior, Guardian, Superior, Rektor oder Direktor. Diese werden in der Regel vom Provinzialkapitel oder Generalkapitel gewählt und haben meistens eine beschränkte Amtszeit. Bei dem 1095 gegründeten Hospitalorden der Antoniter wurde der Klostervorsteher als Präzeptor bezeichnet.
- L'abat (de l'arameu abba, que significa "pare" en relació amb la paternitat de Jesucrist) és el títol amb què es designa al mestre de la vida espiritual d'una abadia. En les comunitats femenines la superiora rep el nom d'abadessa. Des dels inicis del monaquisme primitiu, es tractava d'un qualificatiu de respecte cap un monjo encara que, posteriorment d'ençà el segle V, amb l'aplicació generalitzada de la Regla de Sant Benet es configura com una institució jurídica eclesiàstica, de caràcter vitalici normalment, en què es demana l'ordenació sacerdotal de l'abat. D'ençà aleshores, l'abat és la persona que té la principal responsabilitat dins d'una comunitat religiosa o d'una col·legiata. Duen insígnies que representen la seua primacia abacial, com ara la creu pectoral, el bàcul, l'anell, o la mitra. També reben aquest títol de manera honorífica els preveres triats per a presidir un consell catedralici.
- Opat je představený kláštera některých mužských řádů. Zpravidla stojí v čele opatství. Podobnou roli jako opat má u ženských řádů abatyše.
- Un abad (del latín abbas, éste del < griego αββα, y éste del arameo abbā, "padre", enlazando su significado original con la paternidad de Cristo), es el título dado al superior de una abadía o monasterio de doce o más monjes. El término tiene su origen en los monasterios de Siria y fue utilizado por primera vez en Europa por San Benito. Inicialmente, no implicaba autoridad alguna sobre la comunidad religiosa, sino que se empleaba como un título de honor y respeto hacia cualquier monje de edad avanzada o santidad eminente. Al hacerse común el uso de este título en Occidente, se generalizó su uso para designar al superior de la comunidad, responsable de la administración temporal y espiritual del monasterio, que pasó a llamarse abadía. Con la aplicación generalizada de la Regla de San Benito hacia finales del Siglo V, se configura como institución jurídica eclesiástica generalmente de carácter vitalicio. Sus insignias o distintivos, al igual que un obispo, son la cruz pectoral, el báculo, el anillo y la mitra. También recibe el título de abad, pero con carácter únicamente honorífico, el presbítero elegido para presidir un cabildo catedralicio. Iconográficamente, se representa un abad con los hábitos de su orden y con la cruz abacial en la mano. El abad mitrado es el que, con derecho para ello, utiliza mitra.
- Apotti on useissa katolisissa veljeskunnissa munkkiluostarin johtajasta käytetty nimitys. Apotti oli alkuaan kenestä tahansa arvostetusta munkista käytetty kunnianimitys. Apotti tulee heprean kielen sanasta "ab", joka tarkoittaa isää. Ortodoksisessa kirkossa apottia vastaava nimitys on igumeni ja naisluostarin johtajasta puhuttaessa igumenia.
- L’abbé est le moine élu par les moines réunis en chapitre pour diriger une abbaye. C'est aussi depuis le XVIII siècle le terme en usage pour désigner un clerc séculier ayant au moins reçu la tonsure.
- Az apát a katolikus egyház egyes férfiszerzetesrendjeinél a kolostor vezetője. Apátnak nevezték régebben azokat a szerzeteseket is, akik ugyan nem álltak kolostor élén, de nagy tiszteletnek örvendtek. Nem minden szerzetesrend főnöke veszi fel az apát címet, vannak prépostok, perjelek (priorok) is. Mivel azonban az apát cím régebbi, ezért rangban megelőzi a préposti vagy perjeli címet.
- Abate è il titolo spettante al superiore di una comunità monastica di dodici o più monaci, particolarmente utilizzato nella Chiesa cattolica. Quando l'abate assume potestà episcopale al di fuori delle mura del monastero è comunemente detto abate-vescovo.
- 修道院長（しゅうどういんちょう）とは、修道院の長である者を指すキリスト教用語である。ラテン語ではアッバス (Abbas) といい、原義は「父」を意味する。西欧中世においては司教に匹敵する権威を持ち、世俗領主のような富と権力を持つ院長もあらわれた。
- Een abt (of abdis indien vrouwelijk) is de leider, het hoofd, van een abdij. Hij/zij is de 'primus inter pares' onder de monniken en wordt in de hiërarchie gevolgd door de prior. In zijn werkzaamheden wordt de abt bijgestaan door de raad, een kleine groep monniken, waaronder de prior, die samen het dagelijks bestuur van de abdij regelen. De abt wordt zeker in de benedictijnse traditie door de monniken zelf verkozen. Een abt kan een gemijterde of een niet-gemijterde abt zijn. In het eerste geval wordt hij kerkrechtelijk op hetzelfde niveau gezien als een bisschop en heeft de jurisdictie over de abdij, zoals een bisschop over een bisdom. Er is dan sprake van een zogenaamde exempte abdij. In vroeger tijden was het mogelijk dat een exempte abt de lagere wijdingen tot en met het subdiaconaat toediende aan de geestelijken in zijn machtsgebied, na het afschaffen van deze lagere wijdingen is dit alleen nog mogelijk door een bisschop. Bij de minderbroeders wordt de overste de gardiaan genoemd.
- En abbed er en forstander for et munkekloster, og er munkenes åndelige og verdslige leder. En abbedisse er tilsvarende forstanderinne for et nonnekloster. Navnet kommer av det arameiske ordet abba som betyr fader. Abbeden velges av klosterets munker, og vigsles til sitt embete. Et kloster som ledes av en abbed eller abbedisse, kalles abbedi. Tidligere var det en hederstittel som ble gitt til alle eldre munker. Fra det femte århundre ble tittelen utelukkende gitt til klosterets forstandere. Først i det sjette århundre ble det vedtatt at abbedene skulle være vigslet som prester, og det syvende økumeniske konsil gav dem rettigheter til å gi munkene i klosteret lavere prestlig ordinasjon. Abbedene stod i lydighetsforhold til stiftets biskop, men med klostrenes voksende rikdom økte også abbedenes makt. Mange unndro seg biskopenes myndighet og gjorde selv krav på biskoppelige rettighetter. Abbeder med biskoppelig verdighet ble kalt infular-abbeder og stod direkte under paven. Deres klostre ble kalt umiddelbare eller immediate og utgjorde egne territorialabbedier. I Tyskland og Sveits fantes t.o.m. fyrsteabbedier, f. eks. Fulda, St. Gallen, mfl. Opprinnelig valgtes abbeden av klosterets munker og ble så vigslet av biskopen. Ofte tok fyrstene seg retten til å tilsette abbeder. I det åttende og niende århundre kom derfor abbedsstift på verdslige hender. Fyrster delte ut stiftene som krigsbelønning til sine undersåtter. Disse verdslige abbedene, eller «abbedgrever» (også kalt abbates comites eller abbates milites), tok bare inntektene ut av stiftet. Det virkelige forstanderskapet ble overlatt til dekaner eller priorer. De rikeste stiftene beholdt fyrstene ofte selv, eller stiftene ble «taffelgods» for medlemmer av fyrstenes familie. Ved reformasjonen av klostrene som begynte i det tiende århundre ble bruken av verdslige abbeder avskaffet. Misbruket ble riktignok fornyet i Frankrike i det sekstende århundre. I visse protestantiske stater i Tyskland ble abbedstittelen beholdt for forstandere for tidligere klostre som var blitt omgjort til skoler etter reformasjonen. Tittelen abbed ble utbredt ved benediktinerordenen. I senere ordener brukes ofte andre titler som prior, guardian og rektor.
- Opat (łac. abbas - ojciec, arm. abba - ojciec) - wyższy przełożony w męskich zakonach katolickich należących do kręgu zakonów mniszych. Odpowiednikiem w zakonach żeńskich jest ksieni. Opaci mogą używać infuły (czyli mniej uroczystej mitry) oraz pastorału. Posiadają zwyczajną władzę ordynariusza wobec swoich podwładnych. Opatowi przysługują także niektóre uprawnienia liturgiczne.
- A palavra abade, que provém do substantivo latino abbas, abbatis, através da sua forma acusativa abbatem – a qual, por sua vez, deriva do siríaco abbâ (através do étimo hebraico ab) –, significa pai e tem sido utilizada como título clerical, no Cristianismo, com diversas acepções (pároco, cura de almas, prelado de mosteiro ou congregação religiosa, monge, etc), ainda que se refira, na sua acepção original, à vida monástica e a quem governa uma abadia. Na Igreja Ortodoxa e em outras Igrejas orientais, o título que lhe é comparável é o de higúmenos ou arquimandrita. Em língua portuguesa, o feminino é abadessa.
- Аббат — почётный католический церковный титул, который, начиная с V столетия, давался исключительно настоятелям монастырей (аббатств) и был званием церковной должности. Аналогичное звание с женским окончанием, аббатиса, от лат. формы Abbatissa, стали впоследствии давать и настоятельницам женских монастырей. Позже распространился на всех молодых людей духовного звания и превратился в форму вежливости. Пока монастыри подчинялись правилам, установленными святым Бенедиктом, «аббат» было общим именем их настоятелей. С X века начали возникать новые духовные ордена, и лишь немногие из них, как, например, премонстрантов, цистерцианцев и траппистов, управлялись аббатами, а главы большей части остальных назывались: старшинами (majores), приорами, гвардианами или ректорами. Аббатиссы были не только в женских монастырях упомянутых орденов, но также у монахинь фонтевродского ордена и у светских канонисток. Многие ордена не желали использовать этот титул из чувства смирения. Аббаты занимали различное положение по отношению, с одной стороны, к ордену, а с другой, к подчинённым им монахам их монастырей. Например, у бенедиктинцев назначаемый конвентом аббат пользуется полной самостоятельностью, а у цистерцианцев он бюрократически подчинён верховному совету в Клерво. До причисления монахов к духовенству, аббат имел право и обязан был наблюдать за соблюдением орденских правил, управлять монастырскими имениями и требовать от монахов безусловного послушания. Карательная власть аббатов над их монахами была довольно обширна; ранее нередко применялись даже телесные наказания, да и в начале XX века аббаты и аббатиссы ещё пользовались правом подвергать своих подчинённых не только временному, но и пожизненному заключению за тяжкие преступления. У бенедиктинцев апелляция на карательный приговор аббата подаётся епископу или папе. Ещё в VI веке аббаты были причислены к духовному званию, а после второго Никейского собора им было предоставлено право посвящать своих монахов в низшие должности. Все аббаты принадлежат к прелатам церкви, занимают в иерархии место непосредственно после епископов и имеют право голоса на соборах. За такие же права боролись аббатиссы, но не могли получить в том числе и потому, что женщины не могут совершать какие-либо священнодействия. Они остались подчинёнными епископам своей епархии, тогда как аббаты постарались освободиться от этого подчинения посредством привилегий. Аббаты освобождённых монастырей не признают над собою никакой власти, кроме власти папы. Начиная с VII столетия епископы нередко вмешивались в права аббатов, ставили, по своему усмотрению, на места настоятелей своих любимцев, а при освобождении этих мест даже оставляли аббатства за собой. Ещё более опасно для достоинства этого сана было то, что в VIII и особенно в IX веке, по прихоти королей или по соображениям необходимости, он стал переходить к мирянам, и уже Каролинги начали раздавать аббатства своим приверженцам в награду за их верность или за военные заслуги. Результатом этого стало то, что до X века включительно крупнейшие монастыри в пределах иерархии римской церкви имели во главе своей, по большей части, светских аббатов или аббатграфов (лат. Abbacomites, Abbates milites), собиравших для себя доходы этих духовных учреждений. В этих случаях действительный надзор в монастырях возлагался на деканов, приоров. Во Франции звание аббат давалось сначала настоятелям монастырей. Но когда, по заключённому между папой Львом X и королём Франциском I конкордату, французским королям было предоставлено право назначать 225 Abbes comendataires почти для всех французских аббатств, эта беззаботная и безработная должность побудила многих молодых людей, в том числе и младших членов дворянских фамилий, посвятить себя духовному званию, чтобы при случае получить подобную синекуру. Уже в XVI веке аббатами назывались все молодые люди духовного звания, не исключая и тех, что не имели священнического сана. Их одежда состояла из короткой чёрной или фиолетовой рясы с небольшим воротником, а волосы завивались в локоны. Но так как только немногие из всего числа аббатов могли рассчитывать на осуществление своего желания, то значительная часть их стала занимать места домашних учителей в знатных домах или проникать в семейства в качестве духовных советников и друзей дома, причём влияние их слишком часто оказывалось вредным. Именно поэтому в старинных французских комедиях аббаты играют не совсем привлекательную роль. Некоторые другие из числа молодых духовных лиц, не занимавших официальных должностей, старались получить места в высшем учебном ведомстве или же приобрести известность в качестве поэтов и писателей. Только в конце XVIII века, во время французской революции, аббаты исчезли из французского общества, и в настоящее время этот титул используется французами только как форма вежливости в письмах к молодым лицам духовного звания. Французскому слову аббат соответствует итальянское abbate, и этот титул используется в обращении к любому молодому лицу духовного звания, ещё не получившему священнического сана.
- En abbot är inom kristendomen en föreståndare för ett munkkloster. Namnet kommer av det arameiska ordet abba som betyder fader. Abboten väljs av klostrets munkar och vigs till sitt ämbete. Abbot används också på svenska som titel på föreståndare för exempelvis buddhistiska och daoistiska tempel. Tidigare var det en hederstitel, som ursprungligen gavs åt varje äldre munk, men från 400-talet uteslutande tillkom klostrens föreståndare, vilka hade rättighet att av sina munkar kräva ovillkorlig lydnad. Först på 500-talet stadgades, att abbotarna skulle vara prästvigda, vilket förut ej alltid varit fallet, och det sjunde ekumeniska mötet medgav dem rättighet att tilldela munkarna lägre prästerlig ordination; dock stod de själva i lydnadsförhållande till stiftets biskop. Men med klostrens tilltagande rikedom växte också abboternas makt. Många undandrog sig biskoparnas myndighet och gjorde själva anspråk på biskopliga rättigheter. Abboter med biskoplig värdighet kallades infular-abboter och lydde omedelbart under påven. Deras kloster kallades omedelbara eller befriade och utgjorde med underlydande särskilda abbotstift. I Tyskland och Schweiz fanns till och med furstliga abbotstift, såsom Fulda, m. fl. Ursprungligen valdes abboten av klostrets munkar och invigdes sedan av biskopen. Ofta tillvällade dock furstarna sig rättigheten att tillsätta abbot. En följd därav blev, att med 8:de och 9:de årh. abbotstiften började komma i lekmäns händer såsom belöningar för krigiska bedrifter. Dessa världsliga abboter, eller "abbotgrevar" (kallade abbates comites eller abbates milites), drog endast inkomsten av stiften; det verkliga föreståndareskapet överlämnades åt dekaner och priorer. De rikaste stiften förbehöll furstarna ej sällan åt sig själva eller såsom "taffelgods" (underhållsgods) åt medlemmar av sina familjer. Så var Hugo Capet "sekularabbot" i det nära Paris belägna Saint-Denis. Sekular-abboter kallades de världsliga till skillnad från de andliga s.k. regular-abboterna. Vid den reformation av klostren, vilken tog sin början i 10:de årh. , avskaffades bruket av världsliga abboter. Missbruket förnyades dock åter i Frankrike i 16:de årh.. I vissa protestantiska stater i Tyskland bibehölls abbotstiteln åt föreståndarna för forna kloster, som vid reformationen blivit förvandlade till skolor o.d. Jfr Abba och Mandrit.
- АБАТ (лат. abbas від арамейськ. або — батько) — почесне ім'я духовних осіб римо-католицької церкви, яке, починаючи з V ст. надавалося винятково настоятелям монастирів і було назвою церковної посади. Аналогічне звання з жіночим закінченням, абатиса, надавали настоятелькам жіночих монастирів. В подальшому перетворилось на форму ввічливого звернення до всіх духовних осіб.
- 修道院院长（abbot）是对某些宗教（如基督教）修道院领导者的称呼。一些牧师也会被授予“修道院院长”的荣誉称号，尽管他们并不是修道院的领导者。此外，女性的修道院院长会被称为“Abbess”。
|
| rdfs:comment
|
- The word abbot, meaning father, is a title given to the head of a monastery in various traditions, including Christianity. The office may also be given as an honorary title to a clergyman who is not actually the head of a monastery. The female equivalent is Abbess.
- Ein Abt war ursprünglich ein allgemeiner Ehrenname und ist seit dem 5./6. Jahrhundert den Vorstehern eines Klosters vorbehalten; die weibliche Entsprechung ist die Äbtissin. Monastische Orden der Katholischen Kirche wie die Benediktiner und Zisterzienser haben Äbte beziehungsweise Äbtissinnen. Diese sind Souveräne über die Abtei und direkt dem Papst unterstellt. Im Mittelalter hatten manche Äbte als Fürstäbte auch weltliche Gewalt und Gerichtsbarkeit in den Besitzungen der Abtei.
- L'abat (de l'arameu abba, que significa "pare" en relació amb la paternitat de Jesucrist) és el títol amb què es designa al mestre de la vida espiritual d'una abadia. En les comunitats femenines la superiora rep el nom d'abadessa.
- Opat je představený kláštera některých mužských řádů. Zpravidla stojí v čele opatství. Podobnou roli jako opat má u ženských řádů abatyše.
- Un abad (del latín abbas, éste del < griego αββα, y éste del arameo abbā, "padre", enlazando su significado original con la paternidad de Cristo), es el título dado al superior de una abadía o monasterio de doce o más monjes. El término tiene su origen en los monasterios de Siria y fue utilizado por primera vez en Europa por San Benito.
- Apotti on useissa katolisissa veljeskunnissa munkkiluostarin johtajasta käytetty nimitys. Apotti oli alkuaan kenestä tahansa arvostetusta munkista käytetty kunnianimitys. Apotti tulee heprean kielen sanasta "ab", joka tarkoittaa isää. Ortodoksisessa kirkossa apottia vastaava nimitys on igumeni ja naisluostarin johtajasta puhuttaessa igumenia.
- L’abbé est le moine élu par les moines réunis en chapitre pour diriger une abbaye. C'est aussi depuis le XVIII siècle le terme en usage pour désigner un clerc séculier ayant au moins reçu la tonsure.
- Az apát a katolikus egyház egyes férfiszerzetesrendjeinél a kolostor vezetője. Apátnak nevezték régebben azokat a szerzeteseket is, akik ugyan nem álltak kolostor élén, de nagy tiszteletnek örvendtek. Nem minden szerzetesrend főnöke veszi fel az apát címet, vannak prépostok, perjelek (priorok) is. Mivel azonban az apát cím régebbi, ezért rangban megelőzi a préposti vagy perjeli címet.
- Abate è il titolo spettante al superiore di una comunità monastica di dodici o più monaci, particolarmente utilizzato nella Chiesa cattolica. Quando l'abate assume potestà episcopale al di fuori delle mura del monastero è comunemente detto abate-vescovo.
- 修道院長（しゅうどういんちょう）とは、修道院の長である者を指すキリスト教用語である。ラテン語ではアッバス (Abbas) といい、原義は「父」を意味する。西欧中世においては司教に匹敵する権威を持ち、世俗領主のような富と権力を持つ院長もあらわれた。
- Een abt (of abdis indien vrouwelijk) is de leider, het hoofd, van een abdij. Hij/zij is de 'primus inter pares' onder de monniken en wordt in de hiërarchie gevolgd door de prior. In zijn werkzaamheden wordt de abt bijgestaan door de raad, een kleine groep monniken, waaronder de prior, die samen het dagelijks bestuur van de abdij regelen. De abt wordt zeker in de benedictijnse traditie door de monniken zelf verkozen. Een abt kan een gemijterde of een niet-gemijterde abt zijn.
- En abbed er en forstander for et munkekloster, og er munkenes åndelige og verdslige leder. En abbedisse er tilsvarende forstanderinne for et nonnekloster. Navnet kommer av det arameiske ordet abba som betyr fader. Abbeden velges av klosterets munker, og vigsles til sitt embete. Et kloster som ledes av en abbed eller abbedisse, kalles abbedi. Tidligere var det en hederstittel som ble gitt til alle eldre munker. Fra det femte århundre ble tittelen utelukkende gitt til klosterets forstandere.
- Opat (łac. abbas - ojciec, arm. abba - ojciec) - wyższy przełożony w męskich zakonach katolickich należących do kręgu zakonów mniszych. Odpowiednikiem w zakonach żeńskich jest ksieni. Opaci mogą używać infuły (czyli mniej uroczystej mitry) oraz pastorału. Posiadają zwyczajną władzę ordynariusza wobec swoich podwładnych. Opatowi przysługują także niektóre uprawnienia liturgiczne.
- A palavra abade, que provém do substantivo latino abbas, abbatis, através da sua forma acusativa abbatem – a qual, por sua vez, deriva do siríaco abbâ (através do étimo hebraico ab) –, significa pai e tem sido utilizada como título clerical, no Cristianismo, com diversas acepções (pároco, cura de almas, prelado de mosteiro ou congregação religiosa, monge, etc), ainda que se refira, na sua acepção original, à vida monástica e a quem governa uma abadia.
- Аббат — почётный католический церковный титул, который, начиная с V столетия, давался исключительно настоятелям монастырей (аббатств) и был званием церковной должности. Аналогичное звание с женским окончанием, аббатиса, от лат.
- En abbot är inom kristendomen en föreståndare för ett munkkloster. Namnet kommer av det arameiska ordet abba som betyder fader. Abboten väljs av klostrets munkar och vigs till sitt ämbete. Abbot används också på svenska som titel på föreståndare för exempelvis buddhistiska och daoistiska tempel.
- АБАТ (лат. abbas від арамейськ. або — батько) — почесне ім'я духовних осіб римо-католицької церкви, яке, починаючи з V ст. надавалося винятково настоятелям монастирів і було назвою церковної посади.
- 修道院院长（abbot）是对某些宗教（如基督教）修道院领导者的称呼。一些牧师也会被授予“修道院院长”的荣誉称号，尽管他们并不是修道院的领导者。此外，女性的修道院院长会被称为“Abbess”。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
