| dbpprop:abstract
|
- Abbo of Fleury (in Latin Abbo Floriacensis), also known as Abbon or Saint Abbo' (c. 945 - 13 November 1004) was a monk, and later abbot, of the Benedictine monastery of Fleury sur Loire near Orléans, France. He was born near Orléans and was educated at Paris and Reims, devoting himself to philosophy, mathematics, and astronomy. He spent two years in England assisting Archbishop Oswald of York in restoring the monastic system. He was also abbot and director of the school of the newly founded monastery of Ramsey in the County of Huntingdon from 986 to 987. When in England he learned of the martyrdom of Saint Edmund (November 870), and wrote a passion in Latin on it. He also wrote a Latin grammar for his students in England. Among his other works are a simplification of the computus, the computation of the date of Easter; an Epitome de vitis Romanorum pontificum (book on the lives of Roman popes); and other treatises on controversial topics and letters. Around 980 to 985, he wrote a commentary on the "Calculus" of Victorius of Aquitaine, before the introduction of Arabic numerals, when calculations were often quite complex. The wide range of Abbo's thought is reflected in the commentary, covering the nature of wisdom, the philosophy of number, the relationship of unity and plurality, and the arithmetic of the Calculus. Abbo drew on his knowledge of grammar, logic and cosmology to illustrate his arguments, and set it all in the broader context of his theology of Creation. Abbo returned to Fleury in 988, where he was selected abbot of Fleury after the death of the Abbot Oilbold. But another monk, who had secured the support of the King and his son Robert, Bishop of Orléans, contested the choice, and the matter assumed national importance. It was finally settled in favour of Abbo by the famous Gerbert of Aurillac. The new abbot was active in contemporary politics: He was present at the Synod of St. Basolus (St. Basle), near Reims, at which Arnulf, Archbishop of Reims was tried for treason and deposed, to make way for Gerbert. In 996 King Robert II (Robert the Pious) sent him to Rome to ward off a threatened papal interdict over Robert's marriage to Bertha. On the way to Rome he met Pope Gregory V, who was a fugitive from the city from which the Antipope John XVI had expelled him. Between the Pontiff and the Abbot the greatest esteem and affection existed. The royal petition for a dispensation was rejected. Abbo succeeded in bringing about the restoration of Arnulf to the see of Reims. He was influential in calming the excitement and fear about the end of the world which was widespread in Europe in 1000. In 1004 he attempted to restore discipline in the monastery of La Reole, in Gascony, by transferring some of the monks of Fleury into that community. But the trouble increased; fighting began between the two parties and when St. Abbo endeavoured to separate them he was pierced in the side by a lance. He concealed the wound and reached his cell, where he died in the arms of his faithful disciple Aimoin, who has left an account of his labours and virtues. The miracles wrought at his tomb soon caused him to be regarded in the Church of Gaul as a saint and martyr, although he does not seem to have been officially canonized by Rome. His feast is kept on 13 November. His biography, written by his disciple Aimoin of Fleury, in which much of Abbo's correspondence was reproduced, is of great importance as a historical source of information for the reign of Robert II of France, especially with reference to the Papacy.
- Abbo von Fleury, französisch Abbon de Fleury, lateinisch Abbo Floriacensis war neben Gerbert von Aurillac der bedeutendste Mathematiker des europäischen 10. Jahrhunderts.
- Abbo de Fleury (c. 945 – 13 de novembre de 1004), en llatí, Abbo Floriacensis, també conegut com Abbon, o Sant Abbo fou abat del monasteri benedictí de Fleury-sur-Loire proper a Orleans, França. Els seus contemporanis el consideraren filòsof (Odolric de Sant Marcial parlà de Abbo florentissimus philosophus). Va ensenyar música, aritmètica i astronomia, i va impulsar l'estudi de la dialèctica i la gramàtica. Va publicar les Questiones grammaticales, on reflexionava sobre el paper de la cultura llatina i de la seva llengua.
- San Abón de Fleury O.S.B. , fue un monje francés de la abadía de Fleury, ubicada en lo que hoy es la comuna de Saint-Benoît-sur-Loire. Fue el dirigente de la escuela del monasterio, después impartió lecciones en la abadía de Ramsey localizada en Inglaterra y en el año 988, se convirtió en abad del claustro de Fleury sur Loire. Defendió su monasterio de la dominación de la alta clerecía y se desempeñó como diplomático del rey Roberto II de Francia. Hizo también varios escritos sobre gramática, astronomía, filosofía y matemáticas.
- Saint Abbon de Fleury, moine bénédictin réformateur, abbé de Fleury et un des plus grands savants de son temps.
- È ricordato inoltre per i suoi studi di matematica, diritto canonico ed astronomia ed è venerato come santo dalla Chiesa Cattolica venendo ricordato il 13 novembre.
- Abbo van Fleury is een heilig scholaster en abt. Op jeugdige leeftijd werd hij benedictijn te Fleury-sur-Loire. Hij studeerde wetenschappen o.a. wiskunde en sterrenkunde te Parijs en Reims en muziek te Orléans. Hij was leermeester aan de beroemde abdijschool te Fleury, waar hij een boek schreef over de tijdberekening : Commentarius in calculum Victoriani en een Liber de computo, waarin hij op de onjuistheid wees van de Dionysiaanse kalender. Drie jaren gaf hij les in de abdij van Ramsey in Engeland; hier schreef hij zijn Quaestiones grammaticales, een taalkundig werk. In 988 werd hij abt van Fleury, waar hij de hervorming van Cluny invoerde. Hij verdedigde de rechten der regulieren tegen Arnoul, bisschop van Orléans, bestreed de simonie en was vriend en raadsman van koning Robert I, voor wie hij tweemaal naar Rome reisde. Vaak bemiddelde hij bij conflicten in abdijen. Dit bracht hem o.a. te La Réole, waar hij in een oproer betrokken raakte, gewond werd en stierf. Zijn feestdag valt op 13 november.
- Św. Abbo z Fleury – (ur. ok. 945/950 w okolicy Orleanu – zm. 13 listopada 1004 w klasztorze La Réole). Jeden z ważniejszych uczonych X wieku, opat Fleury. Zwolennik reformy kluniackiej, zamordowany przez jej przeciwników. Od wczesnego dzieciństwa był oblatem w opactwie Fleury, gdzie otrzymał bardzo staranne wykształcenie. Następnie podjął wykłady w swoim opactwie. Przerywał je mającymi na celu pogłębienie wykształcenia pbytami w Paryżu i Reims, gdzie uczył się matematyki i astronomii, oraz w Orleanie, gdzie uczył się muzyki. Już wtedy rozwijał wszechstronną działalność naukową i literacką. Po 982 opuścił swoje opactwo, by na zaproszenie biskupa Yorku świętego Oswalda objąć kierownictwo szkoły opactwa Ramsey. Został tam wyświęcony na kapłana przez świętego Dunstana. W czasie pobytu Anglii św. Abbo zapoznał się z historią męczeństwa św. Edmunda i napisał jego pasję po łacinie. Dla swoich angielskich uczniów napisał gramatykę łacińską, z tego samego okresu pochodzą Epitome de vitis Romanorum pontificum – żywoty papieży oraz inne traktaty i listy. Św. Abbo przyczynił się do uproszczenia metod obliczania daty Wielkanocy – uczynił to w komentarzu do dzieła Wiktora z Akwitanii. W komentarzu tym przejawia się szerokość spektrum zainteresowań intelektualnych św. Abbona, jako że obejmuje on refleksje o naturze wiedzy, filozofię liczb, uwagi o relacji między jednością i wielością oraz zagadnienia arytmetyczne. Abbo podpiera swoją argumentację przykładami zaczerpniętymi z logiki, gramatyki i kosmologii, umieszczając je wszystkie w szerokim kontekście teologii stworzenia. Po kilku latach powrócił do Fleury, a w 988 został wybrany opatem po śmierci Oilbolda. Kiedy inny mnich, mający za sobą wsparcie króla Francji i jego syna, biskupa Orleanu Roberta, zakwestionował ten wybór, sprawa nabrała znaczenia państwowego. Był to też początek sporu św. Abbona z biskupami diecezji Orleanu, na której terenie leżało opactwo Fleury. Ostatecznie sprawa została rozstrzygnięta na korzyść św. Abbona przez Gerberta z Aurillac, późniejszego papieża Sylwestra II. Jako opat św. Abbo nadal prowadził ożywioną działalność naukową. Rozpoczął także działalność reformatorską i polityczną – ostro przeciwstawiał się ingerencji władz świeckich w życie Kościoła, bronił władzy biskupiej i papieskiej, starał się wzmocnić karność duchowieństwa i zwalczał symonię. By osiągnąć te cele, domagał się podniesienia kwalifikacji kandydatów do stanu duchownego i uporządkowania spraw majątkowych Kościoła. Postulował znaczne rozszerzenie autonomii dla klasztorów, widząc w niej środek do podniesienia ich poziomu duchowego i intelektualnego. Wyciszał burzliwe nastroje związane z trwogą przed końcem świata, które pojawiły się w roku 1000. Brał udział w wielu synodach, m. in. na synodzie w Reims, gdzie arcybiskup Reims Arnulf został za sprzeniewierzenie się królowi usunięty z diecezji na korzyć Gerberta z Aurillac. Trzykrotnie jeździł do Rzymu, co miało związek z jego dążeniem do zwiększenia niezależności klasztorów od biskupów, i powstałym na tym tle konfliktem z biskupami Orleanu. Ostatecznie w 977 uzyskał od papieża Grzegorza V bullę, która pozwoliła znacznie poszerzyć klasztorną autonomię. Na jej mocy opactwo Fleury jako pierwsze w historii uzyskało przywilej egzempcji. Reformy św. Abbona włączyły się w nurt odnowy kluniackiej i uczyniły z opactwa Fleury ośrodek odnowy duchowej. W 996 Król Francji Robert II Pobożny wysłał go do Rzymu, by podjął starania o wstrzymanie interdyktu, który papież chiał nałożyć na króla za małżeństwo z Bertą. W drodze do Rzymu spotkał papieża Grzegorza V, którego wygnał z miasta antypapież Jan XVI. Między papieżem a św. Abbonem zawiązało się przywiązanie i osobiste porozumienie, na skutek którego prośba króla Roberta o dyspensę została odrzucona. Św. Abbo przekonał papieża także do przywrócenia Arnulfa do godności biskupa Reims. Św. Abbo zginął, gdy usiłował wprowadzić w życie swoje reformy przez wprowadzenie do podlegającego opactwu Fleury klasztoru La Réole mnichów z własnego klasztoru. Stało się to na skutek rany odniesionej, gdy próbował rozdzielić zwaśnione strony. Zataił zadaną mu lancą ranę i udał się do swojej celi, gdzie zmarł w ramionach wiernego ucznia Aimoina, który jest autorem jego żywota. Kult św. Abbona nigdy nie miał charakteru kultu publicznego, mimo że cuda przy jego grobie sprawiły, że zaczęto czcić go jako świętego i męczennika w całej Francji. Jego wspomnienie obchodzi się 13 listopada. Spisana przez Aimona biografia św. Abbona, w której została zamieszczona także korespondencja opata, stanowi istotne źródło informacji historycznych o panowaniu Roberta II, zwłaszcza o jego relacjach z papiestwem.
- Файл:Tract by Abbo of Fleury. jpg Титульная страница одного из трактатов Аббона, написанного между 962—986 годами Аббон из Флёри — монах бенедиктинского ордена, аббат монастыря Флёри во Франции, видный церковно-политический деятель, сторонник Клюнийской реформы, учёный-энциклопедист, святой Римско-Католической Церкви.
|
| rdfs:comment
|
- Abbo of Fleury (in Latin Abbo Floriacensis), also known as Abbon or Saint Abbo' (c. 945 - 13 November 1004) was a monk, and later abbot, of the Benedictine monastery of Fleury sur Loire near Orléans, France. He was born near Orléans and was educated at Paris and Reims, devoting himself to philosophy, mathematics, and astronomy. He spent two years in England assisting Archbishop Oswald of York in restoring the monastic system.
- Abbo von Fleury, französisch Abbon de Fleury, lateinisch Abbo Floriacensis war neben Gerbert von Aurillac der bedeutendste Mathematiker des europäischen 10. Jahrhunderts.
- Abbo de Fleury (c. 945 – 13 de novembre de 1004), en llatí, Abbo Floriacensis, també conegut com Abbon, o Sant Abbo fou abat del monasteri benedictí de Fleury-sur-Loire proper a Orleans, França. Els seus contemporanis el consideraren filòsof (Odolric de Sant Marcial parlà de Abbo florentissimus philosophus). Va ensenyar música, aritmètica i astronomia, i va impulsar l'estudi de la dialèctica i la gramàtica.
- San Abón de Fleury O.S.B. , fue un monje francés de la abadía de Fleury, ubicada en lo que hoy es la comuna de Saint-Benoît-sur-Loire. Fue el dirigente de la escuela del monasterio, después impartió lecciones en la abadía de Ramsey localizada en Inglaterra y en el año 988, se convirtió en abad del claustro de Fleury sur Loire. Defendió su monasterio de la dominación de la alta clerecía y se desempeñó como diplomático del rey Roberto II de Francia.
- Saint Abbon de Fleury, moine bénédictin réformateur, abbé de Fleury et un des plus grands savants de son temps.
- È ricordato inoltre per i suoi studi di matematica, diritto canonico ed astronomia ed è venerato come santo dalla Chiesa Cattolica venendo ricordato il 13 novembre.
- Abbo van Fleury is een heilig scholaster en abt. Op jeugdige leeftijd werd hij benedictijn te Fleury-sur-Loire. Hij studeerde wetenschappen o.a. wiskunde en sterrenkunde te Parijs en Reims en muziek te Orléans. Hij was leermeester aan de beroemde abdijschool te Fleury, waar hij een boek schreef over de tijdberekening : Commentarius in calculum Victoriani en een Liber de computo, waarin hij op de onjuistheid wees van de Dionysiaanse kalender.
- Św. Abbo z Fleury – (ur. ok. 945/950 w okolicy Orleanu – zm. 13 listopada 1004 w klasztorze La Réole). Jeden z ważniejszych uczonych X wieku, opat Fleury. Zwolennik reformy kluniackiej, zamordowany przez jej przeciwników. Od wczesnego dzieciństwa był oblatem w opactwie Fleury, gdzie otrzymał bardzo staranne wykształcenie. Następnie podjął wykłady w swoim opactwie.
- Файл:Tract by Abbo of Fleury.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
