| dbpprop:abstract
|
- 35 mm film is the basic [[film gauge most commonly used for both still [[photography and [[motion pictures, and remains relatively unchanged since its introduction in 1892 by [[William Dickson (film pioneer)|William Dickson and [[Thomas Edison, using [[film stock supplied by [[George Eastman. The [[photographic film is cut into strips 35 millimeters (about 1 3/8 inches) wide — hence the name. The standard [[negative pulldown for movies ("single-frame" format) is four [[film perforations|perforations per [[Film frame|frame along both edges, which makes for exactly 16 frames per foot (for stills, the standard frame is eight perforations). A wide variety of largely proprietary gauges were used by the numerous camera and projection systems invented independently in the late 19th century and early 20th century, ranging from 13 mm to 75 mm (0.51–2.95 in). 35 mm was eventually recognized as the international standard gauge in 1909, and has remained by far the dominant film gauge for image origination and projection despite threats from smaller and larger gauges, and from novel formats, because its size allows for a relatively good tradeoff between the cost of the [[film stock and the quality of the images captured. The ubiquity of 35 mm [[movie projectors in commercial [[movie theaters makes it the only motion picture format, film or video, that can be played in almost any cinema in the world. The gauge is remarkably versatile in application. In the past one hundred years, it has been modified to include sound, redesigned to create a safer [[film base, formulated to capture color, has accommodated a bevy of widescreen formats, and has incorporated digital sound data into nearly all of its non-frame areas. Since the beginning of the 21st century, [[Eastman Kodak and [[Fujifilm have held a [[duopoly in the manufacture of 35 mm motion picture film.
- 35-mm-Film (Normalfilm, Kleinbildfilm, KB-Film) ist ein Filmformat, bei dem der Filmstreifen 35 mm breit ist. Ursprünglich ausschließlich für das Einfangen von Bewegtbildern verwendet wurde es erst später als praktisches Fotoformat entdeckt. So entstand die Kleinbildfotografie, die sich vor allem auf dem Sektor der Reportagefotografie schnell etablierte; es handelt sich dabei um das in der Fotografie am meisten verwendete Filmformat in der Konfektionierung als 135er. Inzwischen wurde das einst marktbeherrschende 35-mm-Format von digitalen Produktionsmethoden in der Standbildfotografie weitgehend verdrängt, auch beim Kinofilm finden digitale Kinokameras mittlerweile zunehmende Verbreitung.
- La película de 35 mm es el formato de negativo o película fotográfica más utilizado, tanto en cine como en fotografía, que pervive prácticamente sin cambios desde su introducción en 1892 por William Dickson y Thomas Edison, que usaron material fotográfico proporcionado por George Eastman. Su nombre viene de que el negativo es cortado en tiras que miden 35 milímetros de ancho y según la norma, debe llevar cuatro perforaciones por cuadro o fotograma en ambos lados, para que la película se reproduzca a 24 fotogramas por segundo. Una gran variedad de calibres, en su mayoría patentados, fueron usados en numerosas cámaras y sistemas de proyección desarrollados independientemente a finales del Siglo XIX y a principios del Siglo XX, desde los 13 mm a los 75 mm. La película de 35 mm fue finalmente reconocida como la medida estándar internacional en 1909 y se ha mantenido largamente como el formato de película dominante para la creación y proyección de imágenes, a pesar de las amenazas de calibres más pequeños y más grandes, y de formatos novedosos, porque su tamaño permite una relativamente buena relación entre el costo del material fotográfico y la calidad de la imagen capturada. Adicionalmente, la amplia disponibilidad de los proyectores de 35 mm en las salas comerciales hace que sea el único formato de película que puede ser reproducido en casi cualquier cine en el mundo. Este calibre es extraordinariamente versátil en sus aplicaciones. En los últimos cien años, se ha modificado para incluir sonido, rediseñado para crear una base de la película más segura, formulado para capturar color, ha contenido multitud de formatos de pantalla ancha ("widescreen") e incorporado información de sonido digital en casi todas sus áreas que no tienen marcos. Desde el comienzo del Siglo XXI, la fabricación de la película de 35 mm se ha vuelto un duopolio entre Eastman Kodak y Fujifilm.
- Kinofilmi on yleisin käytetty filmityyppi sekä valo- että elokuvauksessa. Kinofilmin leveys on 35 mm ja valokuvauskäytössä käytetty formaattikoodi 135. Valokuvauskäytössä filmille tallentuvan kuvan koko on yleensä 36 mm × 24 mm, elokuvauskäytössä käytetään pienempää ruutukokoa. Filmin kummassakin reunassa on leveä rei'itetty alue. Nykyisin yleisin käytetty kinofilmityyppi on värinegatiivifilmi, josta tehdään valokuvauskäytössä yleensä 10 cm × 15 cm:n kokoiset paperikuvat (ns. kymppikuvat). Yleinen tätä suurempi koko on 13 cm × 18 cm. 35 mm leveä filmi kehitettiin vuonna 1892 elokuvakäyttöön, mistä nimitys "kinofilmi". Valokuvauskäyttöön kinofilmi valjastettiin 1913, kun Leica alkoi käyttää elokuvafilmiä tavallisen keskikoon korvaavassa kinofilmikamerassa. Kinokoko alkoi yleistyä hitaasti 1930-luvulta alkaen. Valokuvauskäytössä digitaalitekniikka on ohittanut kinofilmin suosiossa, mutta elokuvapuolella kinofilmi on edelleen vallitseva formaatti niin kuvauksessa kuin esityskopioissakin.
- Le format 35 mm est un standard de pellicule photographique d'une largeur de 35 millimètres. Créé à l’origine pour le cinéma, il a été introduit par la suite en photographie argentique sous le code 135. Il reste relativement inchangé depuis son introduction en 1892 par William Dickson et Thomas Edison. Le défilement standard pour le cinéma est de quatre perforations par image, soit environ 53 images par mètre. Une grande diversité de standards de largeur, en général brevetés, a été utilisé pour les nombreux systèmes de prise de vues et de projection inventés indépendamment à la fin du XIX siècle et au début du XX siècle, de 13 mm à 75 mm. Le 35 mm a été désigné comme standard international en 1909 et est resté de loin le format dominant, grâce au bon compromis offert entre la qualité de l'image capturée et le coût de la pellicule. L'omniprésence du 35 mm en fait le seul format de l'industrie du cinéma, argentique ou numérique, à pouvoir être projeté dans la quasi-totalité des cinémas du monde. Le 35 mm s'est affirmé très flexible dans ses applications. En un siècle, on a pu y incorporer du son, rendre le support non inflammable, changer la composition pour capter la couleur, accommoder un grand nombre de formats de projection larges, incorporer du son numérique dans presque tous les espaces non occupés par l'image. Depuis le début du XXI siècle, Eastman Kodak et Fujifilm se partagent le marché de la fabrication de la pellicule de cinéma.
- Fájl:35mm film with digital soundtrack. jpg 35 mm-es filmkocka A 35 mm-es film a szabványos filmméret, a 35 mm széles filmcsík két szélén hüvelykenként 4-4 lyuk szolgál a film továbbítására. Ilyen filmet Thomas Alva Edison használt először az általa feltalált mozgóképes kamerához. A legtöbb mai professzionális kamera és vetítő ilyen filmet használ, amelyet függőlegesen vezetnek keresztül rajtuk.
- Il 35 millimetri è il più diffuso formato cinematografico standard per negativi e positivi da proiezione. La pellicola viene proiettata ad una velocità costante di 24 fotogrammi al secondo, e un metro lineare di pellicola contiene 52 fotogrammi: la pellicola di un normale film di un'ora e mezzo è lunga più di 2,5 km.
- 35mmフィルム(35mm film)は、写真用・映画用の両方で広く使われているフィルムの代表的な規格である。 1892年にジョージ・イーストマンから供給されたFilm stockをウィリアム・K・L・ディクソンとトーマス・エジソンが発明して以来、相対的な変化が見られない。 名前の由来は、写真用フィルムの幅が35mm(約1 3/8 インチ)であることからきている 。 標準的な映画用negative pulldown(シングル・フレームフォーマット)は、両側のフレームに4つずつ穴が開いており、1フィートにつきフレームが16個ある。(尚写真用35mmフィルムの穴は8つである) 19世紀後半から20世紀初頭にかけて13mm～75mm(0.51インチ～2.95インチ)のフィルムが非常に多くのカメラやそれとは別に開発された映写機などに使われた。 1909年に35mmのフィルムが国際規格に認定された上 、他のサイズのフィルムや目新しいフィルムとの競争に勝って、写真用や映画用のフィルム規格として存在しているのは、35mmという大きさがfilm stock代と記録された映像の品質の高さがつりあった、よいものだったからである。 35mmフィルムの普遍性は、ただの映画用フィルム規格だった35mmフィルムを世界中ほぼ全ての映画館で上映できるビデオや映画を生み出せるものにしている。 この規格は非常に融通が利き、100年前から映像に音や色が加えられてきたり、より安全なFilm baseをつくるためにデザインが変更されたり、ワイドスクリーンで見たいという要望にこたえたりしながら、全てのフレームでないエリアにきちんとデジタル音源のデータを結合させてきている。21世紀初頭からイーストマン・コダックと富士写真フィルムは映画用35mmフィルムの製造を複占してきている。
- 35 mm-film is een standaardfilm waar vanaf de pionierstijd van de film tot heden de meeste commerciële speelfilms op zijn gefilmd. 35 mm film is dezelfde soort film als de film die voor kleinbeeldfotocamera's wordt gebruikt.
- 35mm-film er det filmformatet som er mest vanlig i bruk både for stillfotografi og spillefilmer, og er relativt uforandret fra den gangen det ble introdusert i 1889 av Thomas Edison. Den fotografiske filmen blir kuttet i striper som er 35 mm brede – derav navnet. Det er seks perforeringer per tomme langs begge sidene. Formatet ble i begynnelsen kalt Edison-størrelse. De flate perforeringene ble introdusert av Bell & Howell rundt 1900, som er den samme den dag idag for negativ film. Kodak-Standard-perforeringer ble introdusert ca 10 år senere for bruk i projeksjon. En variant utviklet av brødrene Lumière brukte en enkelt sirkulær perforering i midten av filmen mellom bilderuter. Filmformatet ble introdusert i stillfotografien så tidlig som i 1913 (kjent som Tourist Multiple) men ble først populær med lanseringen av Leica-kameraet, konstruert av Oscar Barnack. I normal stillfotografi blir filmen, med Kodak Standard-perforeringer, brukt horisontalt, hvor hver bilderute har et bildeformat på 2:3, en størrelse på 24 x 36 mm. Se ellers 135-film-artikkelen. I det konvensjonelle spillefilmformatet er bilderutene fire perforeringer høye, med et bildeformat på 1,37. Stillkameraer i 35mm og VistaVision-filmformatet bruker en horisontal bilderute som er 8 perforeringer bred. Dette fører til et bredere bildeformat på 3:2 og et mer detaljert bilde, siden mer av filmnegativen blir brukt per bilderute. Det mye brukte anamorfiske bredformatet bruker en lignenende 4-perf bilderute, men en anamorfotisk linse blir brukt både på kameraet og projektoren for å produsere et bredere bilde, idag med et bildeformat på omtrent 2,39 (men tidligere 2,35 inntil 1970). Bildet som blir lagret på filmtrykket er presset sammen horisontalt. De fleste filmer idag blir filmet og projisert ved å bruke 4-perf-formatet, men kutter av toppen og bunnen av bilderuten for et bredt bildeformat på 1,85 eller 1,66. I TV-produksjon, hvor det er unødvendig å holde seg kompatibel med 35mm-projektorer blir et 3-perf-format vanligvis brukt, som gir et 16:9-format brukt av HDTV og reduserer bruken av film med 25%. 3-perf er også vanlig i bruk med Super 35mm-filmkameraer som krever et mellomledd uansett, og blir mer og mer brukt som et mellomledd for digitale overføringer for å gjennomføre optisk forminsking eller forstørring i et mellomleddsopptrykk. Når lyd ble introdusert i kinoene, etter noen forsøk med å bruke synkroniserte platespiller osv. , begynte man å lagre lyden optisk direkte på filmen. Dette analoge lydsporet tar opp en liten stripe på venstresiden av bildeområdet. Film-bildestørrelsen på stumfilmer var 1 x 0,75 tommer som ga et bildeformat på 4:3 eller 1,33:1. I 1928 ble bredden og høyden på bildet redusert, som ga et bildeformat på 1,37:1 (kjent som standard eller Academy-format av Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Den uventede suksessen til Cinerama-bredformatet førte til en stor oppblomstring i filmformat-innovasjoner både fra studioer og enkeltmennesker som ønsket å utnytte publikums etterspørsmål etter bredformatbilder av høyere kvalitet og til en lavere pris. Blant de mest suksessrike av disse var CinemaScope, den første anamorfiske filmteknologien som slo igjennom, og maskering hvor ikke-anamorfiske filmer ble utvidet til bredformat ved å maskere ut deler av Academy-bilderuten.. Den flate bildeformat er idag 1,85:1 i de fleste land, men noen europeiske land foretrekker 1,66:1-formatet. På 1950- og 1960-tallet kom det en rekke nyskapende teknikker som Vistavision, Superscope, Technirama og Techniscope, de fleste av disse ble til slutt faset ut. Nye digitale lydspor introdusert siden 1990-tallet inkluderer Dolby Digital, som blir lagret mellom perforeringene; SDDS, lagret i to striper langs ytterkantene, og DTS, hvor lyd-dataene blir lagret på en separat CD langs som blir synkronisert av et tidskode-spor lagret på filmen rett til høyre for det analoge lydsporet og til venstre for bilderuten. Fordi alle disse lydspor-systemene befinner seg på ulike deler av filmen kan en film inneholde alle sammen og bli spilt på alle mulige kinoer uavhengig av hvilke lydsystemer som er installert. Den optiske spor-teknologien har også endret seg; idag er alle distributører og kinoer i ferd med å fase over til cyan-fargede optiske lydspor istedet for sort-hvitt . Det krever installasjon av en rød laser eller LED foto-sensor, som er bakoverkompatibel med eldre spor. Anything Else var den første filmen som kun ble sluppet med cyan-spor. Overgangen antas å være fullført en gang rundt 2007 og har allerede funnet sted i de fleste kinoer.
- Taśma filmowa 35 mm - najczęściej używany format materiału filmowego wykorzystywanego zarówno w fotografii jak i kinematografii. Taśma tego standardu została opracowana w 1892 przez Williama Dicksona oraz Thomasa Edisona na podstawie dostarczonego przez George'a Eastmana materiału fotograficznego i jest wykorzystywana do dzisiaj w prawie niezmienionej formie. Materiał światłoczuły, z którego wytwarza się taśmę ma postać pasków o szerokości 35 mm, skąd wywodzi się nazwa standardu, perforowanych na obu brzegach. Jako standard perforacji wybrano po 4 otwory na jeden cykl obrazu (pojedynczą klatkę) rozmieszczone po obu stronach taśmy filmowej, co dawało 16 klatek na stopę długości taśmy (negatywy fotograficzne posiadają zazwyczaj po 8 otworów perforacji na klatkę). Na przełomie XIX i XX wieku wykorzystywano taśmy filmowe o bardzo różnych szerokościach, które opracowywano niezależnie, a ich szerokość wynosiła od 13 do 75 mm (od 0,51 do 2,95 cala). W 1909 ostatecznie ustalono, że 35 mm będzie standardem szerokości taśmy filmowej i pozostał on podstawowym rozmiarem zarówno do rejestracji jak i odtwarzania filmów mimo tego, że z biegiem lat pojawiały się węższe i szersze rodzaje taśm filmowych. Rozmiar 35 mm uznano za optymalny między kosztem materiału filmowego a oferowanej przez niego jakości obrazu. Wszechobecność projektorów na 35 milimetrową taśmę w kinach spowodowała, że jest to obecnie jedyny tak powszechny standard projekcji filmów na świecie. Standard ten na przestrzeni stu lat dowiódł swej uniwersalności, będąc wielokrotnie modyfikowanym w celu dołączenia ścieżek dźwiękowych, zmiany materiału bazowego na niepalny, dodania kolorów, przystosowania do rejestracji obrazów panoramicznych wielu standardów, oraz zapisu dźwięku cyfrowego na prawie całej niezajętej przez obraz powierzchni taśmy. Od początku istnienia do chwili obecnej wyłączność na produkcję taśm filmowych standardu 35 mm mają firmy Eastman Kodak i Fujifilm.
- 35 mm é uma bitola cinematográfica. Foi a bitola criada por George Eastman em 1889, a princípio para fotografia fixa, mas em seguida utilizada também nas primeiras experiências de cinema. Os primeiros filmes rodados pelos irmãos Lumiére, em 1895, foram já realizados em 35 mm, apesar de as características de perfuração da bitola só terem sido definitivamente padronizadas em 1899. Mais tarde, em 1927, o filme 35 mm foi adaptado para receber som óptico. Tanto no período do cinema mudo quanto após a introdução do som, a bitola 35 mm foi o padrão para produções profissionais no mundo todo, com raríssimas excepções. Ainda hoje (2007), mesmo com o avanço da tecnologia digital, o filme de 35 mm continua sendo a bitola mais utilizada no cinema do mundo inteiro, tanto na filmagem quanto na projeção. É também ainda muito utilizado para captação de imagem nos sectores de publicidade e videoclipes na maioria dos países, e em muitos telefilmes e séries para TV, especialmente nos Estados Unidos.
- 35 mm film är ett filmformat som infördes av Edison och har varit standardformat för biograffilm sedan 1909. Sedan 1970-talet visas i princip alla biograffilmer i något vidfilmsformat. Vidfilm är benämningen på filmsystem som ger bredare projektionsbild än TV:ns 1,33:1 (Normalbild) och på så sätt bättre efterliknar ögats seende. Man skiljer på anamorfiska och icke-anamorfiska system. Icke-anamorfisk vidfilm har sidförhållande på 1,66:1 (europeiskt VF) till 1,85:1 (amerikanskt VF) medan anamorfisk vidfilm (Cinemascope m.m. ) har sidförhållandet 2,35:1. När man producerar en film i Cinemascope används speciella anamorfot-objektiv vilket återger motivet hopträngt i sidled. Vid projektion återställs bilden till de ursprungliga proportionerna med samma sorts objektiv och formatet blir då 2,35:1.
- 35 mm fotoğrafçılık ve sinemada yaygın olarak kullanılan temel film ölçüsüdür. George Eastman tarafından tedarik edilen ham filmi kullanarak, William Dickson ve Thomas Edison'un 1892'de icat ettiği 35 mm film, o zamandan bu yana nerdeyse hiç değişmeden kalmıştır. 35 mm, adını filmin 35 mm (yaklaşık 1 3/8 inç) genişliğindeki şeritler halinde kesilmesinden almıştır. Her kademi 16 kare yapan standart negatif dirençin her iki kenar boyunca her karede dört deliği olur. Çoğunlukla tescilli ölçülerin çeşitli genişliği farklı sayıda kamera ve geç 19 yüzyıl ve erken 20 yüzyıl çevresinde icat edilmiş gösterim sistemleri tarafından 13mm den 75mm kadar değişerek kullanılmıştır. Sonunda 35mm 1909'da uluslararası standart ölçü olarak kabul edilmiştir ve görüntü gösterimi ve yaratılışlarının her ikisi için hakim film ölçüsü olarak kalmıştır. Geniş ve küçük ölçülerinin her ikisinin ve tuhaf biçimlerin tehditlerine rağmen ömürleri uzun oldu, çünkü bu ölçü yakalanmamış görüntülerin iyi özelliği (Good Quality) ve film stoklarının masrafı arasında oldukça iyi bir alışverişe izin verir. Ayrıca ticari film tiyatrolarındaki 35mm film göstericilerinin her yerde mevcut olması; 35 mm'yi sadece hareketli görüntü biçimleri, film veya video ve dünyanın hemen hemen tüm sinemalarında oynatılabilir hale getirdi. Ölçü kullanımı olağan üstü bir biçimde çok yönlüdür. Geçen yüz yıllar içinde, içerdiği sese göre değiştirilmiştir, bir güvenli film temeli yaratımı için tekrar tasarlanmıştır, yakalanan renkler için folmüle edilmiştir, geniş ekran biçimlerinin bir grubuna yer tedarik edilmiştir, ve karesiz bölgesinin yaşlaşık olarak tümünün içine ses verisi katılır. 21. yüzyılın başından beri 35mm'in hareketli resim filmlerinin üretimi Eastman Kodak ve Fuji film ikilisinindir.
|
| rdfs:comment
|
- 35 mm film is the basic [[film gauge most commonly used for both still [[photography and [[motion pictures, and remains relatively unchanged since its introduction in 1892 by [[William Dickson (film pioneer)|William Dickson and [[Thomas Edison, using [[film stock supplied by [[George Eastman. The [[photographic film is cut into strips 35 millimeters (about 1 3/8 inches) wide — hence the name.
- 35-mm-Film (Normalfilm, Kleinbildfilm, KB-Film) ist ein Filmformat, bei dem der Filmstreifen 35 mm breit ist. Ursprünglich ausschließlich für das Einfangen von Bewegtbildern verwendet wurde es erst später als praktisches Fotoformat entdeckt. So entstand die Kleinbildfotografie, die sich vor allem auf dem Sektor der Reportagefotografie schnell etablierte; es handelt sich dabei um das in der Fotografie am meisten verwendete Filmformat in der Konfektionierung als 135er.
- La película de 35 mm es el formato de negativo o película fotográfica más utilizado, tanto en cine como en fotografía, que pervive prácticamente sin cambios desde su introducción en 1892 por William Dickson y Thomas Edison, que usaron material fotográfico proporcionado por George Eastman.
- Kinofilmi on yleisin käytetty filmityyppi sekä valo- että elokuvauksessa. Kinofilmin leveys on 35 mm ja valokuvauskäytössä käytetty formaattikoodi 135. Valokuvauskäytössä filmille tallentuvan kuvan koko on yleensä 36 mm × 24 mm, elokuvauskäytössä käytetään pienempää ruutukokoa. Filmin kummassakin reunassa on leveä rei'itetty alue.
- Le format 35 mm est un standard de pellicule photographique d'une largeur de 35 millimètres. Créé à l’origine pour le cinéma, il a été introduit par la suite en photographie argentique sous le code 135. Il reste relativement inchangé depuis son introduction en 1892 par William Dickson et Thomas Edison. Le défilement standard pour le cinéma est de quatre perforations par image, soit environ 53 images par mètre.
- Fájl:35mm film with digital soundtrack. jpg 35 mm-es filmkocka A 35 mm-es film a szabványos filmméret, a 35 mm széles filmcsík két szélén hüvelykenként 4-4 lyuk szolgál a film továbbítására. Ilyen filmet Thomas Alva Edison használt először az általa feltalált mozgóképes kamerához. A legtöbb mai professzionális kamera és vetítő ilyen filmet használ, amelyet függőlegesen vezetnek keresztül rajtuk.
- Il 35 millimetri è il più diffuso formato cinematografico standard per negativi e positivi da proiezione. La pellicola viene proiettata ad una velocità costante di 24 fotogrammi al secondo, e un metro lineare di pellicola contiene 52 fotogrammi: la pellicola di un normale film di un'ora e mezzo è lunga più di 2,5 km.
- 35 mm-film is een standaardfilm waar vanaf de pionierstijd van de film tot heden de meeste commerciële speelfilms op zijn gefilmd. 35 mm film is dezelfde soort film als de film die voor kleinbeeldfotocamera's wordt gebruikt.
- 35mm-film er det filmformatet som er mest vanlig i bruk både for stillfotografi og spillefilmer, og er relativt uforandret fra den gangen det ble introdusert i 1889 av Thomas Edison. Den fotografiske filmen blir kuttet i striper som er 35 mm brede – derav navnet. Det er seks perforeringer per tomme langs begge sidene. Formatet ble i begynnelsen kalt Edison-størrelse. De flate perforeringene ble introdusert av Bell & Howell rundt 1900, som er den samme den dag idag for negativ film.
- Taśma filmowa 35 mm - najczęściej używany format materiału filmowego wykorzystywanego zarówno w fotografii jak i kinematografii. Taśma tego standardu została opracowana w 1892 przez Williama Dicksona oraz Thomasa Edisona na podstawie dostarczonego przez George'a Eastmana materiału fotograficznego i jest wykorzystywana do dzisiaj w prawie niezmienionej formie.
- 35 mm é uma bitola cinematográfica. Foi a bitola criada por George Eastman em 1889, a princípio para fotografia fixa, mas em seguida utilizada também nas primeiras experiências de cinema. Os primeiros filmes rodados pelos irmãos Lumiére, em 1895, foram já realizados em 35 mm, apesar de as características de perfuração da bitola só terem sido definitivamente padronizadas em 1899. Mais tarde, em 1927, o filme 35 mm foi adaptado para receber som óptico.
- 35 mm film är ett filmformat som infördes av Edison och har varit standardformat för biograffilm sedan 1909. Sedan 1970-talet visas i princip alla biograffilmer i något vidfilmsformat. Vidfilm är benämningen på filmsystem som ger bredare projektionsbild än TV:ns 1,33:1 (Normalbild) och på så sätt bättre efterliknar ögats seende. Man skiljer på anamorfiska och icke-anamorfiska system.
- 35 mm fotoğrafçılık ve sinemada yaygın olarak kullanılan temel film ölçüsüdür. George Eastman tarafından tedarik edilen ham filmi kullanarak, William Dickson ve Thomas Edison'un 1892'de icat ettiği 35 mm film, o zamandan bu yana nerdeyse hiç değişmeden kalmıştır. 35 mm, adını filmin 35 mm (yaklaşık 1 3/8 inç) genişliğindeki şeritler halinde kesilmesinden almıştır.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
