| dbpedia-owl:abstract
|
- 35-mm-Film anamorphotisches Positiv mit Lichtton]] 35-mm (Normalfilm, Kleinbildfilm, KB-Film) ist ein Filmformat, bei dem der Filmstreifen 35 mm breit ist. Ursprünglich ausschließlich für das Einfangen von Bewegtbildern verwendet, wurde es erst später als praktisches Fotoformat entdeckt. Erste Kleinbild-Fotokamera war die Leica der Firma Leitz. Die Kleinbildfotografie etablierte sich vor allem auf dem Sektor der Reportagefotografie schnell; es handelt sich dabei um das in der Fotografie am meisten verwendete Filmformat in der Konfektionierung als 135er. Inzwischen wurde das einst marktbeherrschende 35-mm-Format von digitalen Produktionsmethoden in der Stehbildfotografie weitgehend verdrängt, auch beim Kinofilm ist inzwischen der Großteil aller verkauften Kameras digital und nutzt das Format ohne Film.
- 35 mm film is the basic film gauge most commonly used for chemical still photography and motion pictures, and remains relatively unchanged since its introduction in 1892 by William Dickson and Thomas Edison, using film stock supplied by George Eastman. The photographic film is cut into strips 35 millimeters (about 1 3/8 inches) wide—hence the name. The standard negative pulldown for movies ("single-frame" format) is four perforations per frame along both edges, which makes for exactly 16 frames per foot (for stills, the standard frame is eight perforations). A wide variety of largely proprietary gauges were used by the numerous camera and projection systems invented independently in the late 19th century and early 20th century, ranging from 13 mm to 75 mm (0.51–2.95 in). 35 mm was eventually recognized as the international standard gauge in 1909, and has remained by far the dominant film gauge for image origination and projection despite challenges from smaller and larger gauges, and from novel formats, because its size allows for a relatively good tradeoff between the cost of the film stock and the quality of the images captured. The ubiquity of 35 mm movie projectors in commercial movie theaters makes it the only motion picture format, film or video, that can be played in almost any cinema in the world. The gauge is remarkably versatile in application. In the past one hundred years, it has been modified to include sound, redesigned to create a safer film base, formulated to capture color, has accommodated a bevy of widescreen formats, and has incorporated digital sound data into nearly all of its non-frame areas. Since the mid-1990s, Eastman Kodak and Fujifilm have held a duopoly in the manufacture of 35 mm motion picture negative film. However print film continues to be offered for sale by Agfa-Gevaert (a maker of Aerial films split off from Agfa Photo before the latter's insolvency), as well as Lucky Films in China.
- La película de 35 mm es el formato de negativo o película fotográfica más utilizado, tanto en cine como en fotografía, que pervive prácticamente sin cambios desde su introducción en 1892 por William Dickson y Thomas Edison, que usaron material fotográfico proporcionado por George Eastman. Su nombre viene de que el negativo es cortado en tiras que miden 35 milímetros de ancho y, según la norma, debe llevar cuatro perforaciones por cuadro o fotograma en ambos lados, para que la película se reproduzca a 24 fotogramas por segundo. Una gran variedad de calibres, en su mayoría patentados, fueron usados en numerosas cámaras y sistemas de proyección desarrollados independientemente a finales del siglo XIX y a principios del siglo XX, desde los 13 mm a los 75 mm. La película de 35 mm fue finalmente reconocida como la medida estándar internacional en 1909 y se ha mantenido largamente como el formato de película dominante para la creación y proyección de imágenes, a pesar de las amenazas de calibres más pequeños y más grandes, y de formatos novedosos, porque su tamaño permite una relativamente buena relación entre el costo del material fotográfico y la calidad de la imagen capturada. Adicionalmente, la amplia disponibilidad de los proyectores de 35 mm en las salas comerciales hace que sea el único formato de película que puede ser reproducido en casi cualquier cine en el mundo. Este calibre es extraordinariamente versátil en sus aplicaciones. En los últimos cien años se ha modificado para incluir sonido, rediseñado para crear una base de la película más segura, formulado para capturar color; ha contenido multitud de formatos de pantalla ancha (widescreen) e incorporado información de sonido digital en casi todas sus áreas que no tienen marcos. Desde el comienzo del siglo XXI, la fabricación de la película de 35 mm se ha vuelto un duopolio entre Eastman Kodak y Fujifilm.
- Kinofilmi on yleisin käytetty filmityyppi sekä valo- että elokuvauksessa. Kinofilmin leveys on 35 mm ja valokuvauskäytössä käytetty formaattikoodi 135. Valokuvauskäytössä filmille tallentuvan kuvan koko on yleensä 36 mm × 24 mm, elokuvauskäytössä käytetään pienempää ruutukokoa. Filmin kummassakin reunassa on leveä rei'itetty alue. Nykyisin yleisin käytetty kinofilmityyppi on värinegatiivifilmi, josta tehdään valokuvauskäytössä yleensä 10 cm × 15 cm:n kokoiset paperikuvat (ns. kymppikuvat). Yleinen tätä suurempi koko on 13 cm × 18 cm. 35 mm leveä filmi kehitettiin vuonna 1892 elokuvakäyttöön, mistä nimitys "kinofilmi". Valokuvauskäyttöön kinofilmi valjastettiin 1913, kun Leica alkoi käyttää elokuvafilmiä tavallisen keskikoon korvaavassa kinofilmikamerassa. Kinokoko alkoi yleistyä valokuvauksessa hitaasti 1930-luvulta alkaen. Valokuvauskäytössä digitaalitekniikka on ohittanut kinofilmin suosiossa, mutta elokuvapuolella kinofilmi on edelleen vallitseva formaatti niin kuvauksessa kuin esityskopioissakin.
- Il 35 millimetri è il più diffuso formato cinematografico standard per negativi e positivi da proiezione. La pellicola viene proiettata ad una velocità costante di 24 fotogrammi al secondo, e un metro lineare di pellicola contiene 52 fotogrammi: la pellicola di un normale film di un'ora e mezzo è lunga più di 2,5 km.
- 35mmフィルム(35mm film)は、写真用・映画用の両方で広く使われているフィルムの代表的な規格である。 1892年にジョージ・イーストマンから供給されたフィルムをウィリアム・K・L・ディクソンとトーマス・エジソンが用いだして以来、比較的変化が少ないものである。 名前の由来は、写真用フィルムの幅が35mmであることからきている。 標準的な映画用のシングル・フレームフォーマットでは、1フレームの両側に4つずつ穴（パーフォレーション）が開いており、1フィートにつき16フレームとなる。写真用35mmフィルムの場合標準的には1フレームがパーフォレーション8つに対応する。 Template:Main2 19世紀後半から20世紀初頭にかけて、非常に多くのカメラや映写機が開発されたが、使用しているフィルム幅はまちまちで、13mm～75mm（0.51インチ～2.95インチ）の範囲にばらついていた。 1909年に35mmのフィルムが国際規格に認定された上 、他のサイズのフィルムや目新しいフィルムとの競争に勝って、写真用や映画用のフィルム規格として存在しているのは、35mmのサイズにおいてフィルム価格と記録映像の品質がつりあっていたからである。 35mm用映写機は大変普遍性に存在し、35mmは世界中ほぼ全ての商業的な映画館で上映できる唯一の規格となっている。 この規格は非常に融通が利き、100年前から映像に音や色が加えられてきたり、より安全なFilm baseをつくるためにデザインが変更されたり、ワイドスクリーンで見たいという要望にこたえたりしながら、全てのフレームでないエリアにきちんとデジタル音源のデータを結合させてきている。21世紀初頭からイーストマン・コダックと富士写真フィルムは映画用35mmフィルムの製造を複占してきている。
- Bestand:Anamorphic-digital sound. jpg Een 35mm-film. Merk de geluidssporen in verschillende formaten aan beide zijden van de film op. Uiterst links en rechts, buiten de perforatie, is het digitale SDDS-spoor te zien. Tussen de perforaties is het Dolby Digital-geluid opgeslagen. Aan de binnenkant van de perforaties, naast de video, is het analoge stereogeluid in optische vorm opgeslagen. 35mm-film is een standaardfilm waar vanaf de pionierstijd van de film tot heden de meeste commerciële speelfilms op zijn gefilmd. 35mm-film is dezelfde soort film als de film die voor kleinbeeldfotocamera's wordt gebruikt.
- Den artikkelen omhandler primært bruken av 35mm-film i kinofilmer. For mer detaljert informasjon om bruken av den i stillfotografi, se 135-film. 35mm-film er det filmformatet som er mest vanlig i bruk både for stillfotografi og spillefilmer, og er relativt uforandret fra den gangen det ble introdusert i 1889 av Thomas Edison. Den fotografiske filmen blir kuttet i striper som er 35 mm brede – derav navnet. Det er seks perforeringer per tomme langs begge sidene. Formatet ble i begynnelsen kalt Edison-størrelse. De flate perforeringene ble introdusert av Bell & Howell rundt 1900, som er den samme den dag idag for negativ film. Kodak-Standard-perforeringer ble introdusert ca 10 år senere for bruk i projeksjon. En variant utviklet av brødrene Lumière brukte en enkelt sirkulær perforering i midten av filmen mellom bilderuter. Filmformatet ble introdusert i stillfotografien så tidlig som i 1913 (kjent som Tourist Multiple) men ble først populær med lanseringen av Leica-kameraet, konstruert av Oscar Barnack. I normal stillfotografi blir filmen, med Kodak Standard-perforeringer, brukt horisontalt, hvor hver bilderute har et bildeformat på 2:3, en størrelse på 24 x 36 mm. Se ellers 135-film-artikkelen. I det konvensjonelle spillefilmformatet er bilderutene fire perforeringer høye, med et bildeformat på 1,37. Stillkameraer i 35mm og VistaVision-filmformatet bruker en horisontal bilderute som er 8 perforeringer bred. Dette fører til et bredere bildeformat på 3:2 og et mer detaljert bilde, siden mer av filmnegativen blir brukt per bilderute. Det mye brukte anamorfiske bredformatet bruker en lignenende 4-perf bilderute, men en anamorfotisk linse blir brukt både på kameraet og projektoren for å produsere et bredere bilde, idag med et bildeformat på omtrent 2,39 (men tidligere 2,35 inntil 1970). Bildet som blir lagret på filmtrykket er presset sammen horisontalt. De fleste filmer idag blir filmet og projisert ved å bruke 4-perf-formatet, men kutter av toppen og bunnen av bilderuten for et bredt bildeformat på 1,85 eller 1,66. I fjernsynsproduksjon, hvor det er unødvendig å holde seg kompatibel med 35mm-projektorer blir et 3-perf-format vanligvis brukt, som gir et 16:9-format brukt av HDTV og reduserer bruken av film med 25%. 3-perf er også vanlig i bruk med Super 35mm-filmkameraer som krever et mellomledd uansett, og blir mer og mer brukt som et mellomledd for digitale overføringer for å gjennomføre optisk forminsking eller forstørring i et mellomleddsopptrykk. Når lyd ble introdusert i kinoene, etter noen forsøk med å bruke synkroniserte platespiller osv. , begynte man å lagre lyden optisk direkte på filmen. Dette analoge lydsporet tar opp en liten stripe på venstresiden av bildeområdet. Film-bildestørrelsen på stumfilmer var 1 x 0,75 tommer som ga et bildeformat på 4:3 eller 1,33:1. I 1928 ble bredden og høyden på bildet redusert, som ga et bildeformat på 1,37:1 (kjent som standard eller Academy-format av Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Den uventede suksessen til Cinerama-bredformatet førte til en stor oppblomstring i filmformat-innovasjoner både fra studioer og enkeltmennesker som ønsket å utnytte publikums etterspørsmål etter bredformatbilder av høyere kvalitet og til en lavere pris. Blant de mest suksessrike av disse var CinemaScope, den første anamorfiske filmteknologien som slo igjennom, og maskering hvor ikke-anamorfiske filmer ble utvidet til bredformat ved å maskere ut deler av Academy-bilderuten.. Den flate bildeformat er idag 1,85:1 i de fleste land, men noen europeiske land foretrekker 1,66:1-formatet. På 1950- og 1960-tallet kom det en rekke nyskapende teknikker som Vistavision, Superscope, Technirama og Techniscope, de fleste av disse ble til slutt faset ut. Nye digitale lydspor introdusert siden 1990-tallet inkluderer Dolby Digital, som blir lagret mellom perforeringene; SDDS, lagret i to striper langs ytterkantene, og DTS, hvor lyd-dataene blir lagret på en separat CD langs som blir synkronisert av et tidskode-spor lagret på filmen rett til høyre for det analoge lydsporet og til venstre for bilderuten. Fordi alle disse lydspor-systemene befinner seg på ulike deler av filmen kan en film inneholde alle sammen og bli spilt på alle mulige kinoer uavhengig av hvilke lydsystemer som er installert. Den optiske spor-teknologien har også endret seg; idag er alle distributører og kinoer i ferd med å fase over til cyan-fargede optiske lydspor istedet for sort-hvitt . Det krever installasjon av en rød laser eller LED foto-sensor, som er bakoverkompatibel med eldre spor. Anything Else var den første filmen som kun ble sluppet med cyan-spor. Overgangen antas å være fullført en gang rundt 2007 og har allerede funnet sted i de fleste kinoer.
- Taśma filmowa 35 mm – najczęściej używany format materiału filmowego wykorzystywanego zarówno w fotografii jak i kinematografii. Taśma tego standardu została opracowana w 1892 przez Williama Dicksona oraz Thomasa Edisona na podstawie dostarczonego przez George'a Eastmana materiału fotograficznego i jest wykorzystywana do dzisiaj w prawie niezmienionej formie. Materiał światłoczuły, z którego wytwarza się taśmę ma postać pasków o szerokości 35 mm, skąd wywodzi się nazwa standardu, perforowanych na obu brzegach. Jako standard perforacji wybrano po 4 otwory na jeden cykl obrazu (pojedynczą klatkę) rozmieszczone po obu stronach taśmy filmowej, co dawało 16 klatek na stopę długości taśmy (negatywy fotograficzne posiadają zazwyczaj po 8 otworów perforacji na klatkę). Na przełomie XIX i XX wieku wykorzystywano taśmy filmowe o bardzo różnych szerokościach, które opracowywano niezależnie, a ich szerokość wynosiła od 13 do 75 mm (od 0,51 do 2,95 cala). W 1909 ostatecznie ustalono, że 35 mm będzie standardem szerokości taśmy filmowej i pozostał on podstawowym rozmiarem zarówno do rejestracji jak i odtwarzania filmów mimo tego, że z biegiem lat pojawiały się węższe i szersze rodzaje taśm filmowych. Rozmiar 35 mm uznano za optymalny między kosztem materiału filmowego a oferowanej przez niego jakości obrazu. Wszechobecność projektorów na 35 milimetrową taśmę w kinach spowodowała, że jest to obecnie jedyny tak powszechny standard projekcji filmów na świecie. Standard ten na przestrzeni stu lat dowiódł swej uniwersalności, będąc wielokrotnie modyfikowanym w celu dołączenia ścieżek dźwiękowych, zmiany materiału bazowego na niepalny, dodania kolorów, przystosowania do rejestracji obrazów panoramicznych wielu standardów, oraz zapisu dźwięku cyfrowego na prawie całej niezajętej przez obraz powierzchni taśmy. Od początku istnienia do chwili obecnej wyłączność na produkcję taśm filmowych standardu 35 mm mają firmy Eastman Kodak i Fujifilm.
- 35 mm é uma bitola cinematográfica. Foi a bitola criada por George Eastman em 1889, a princípio para fotografia fixa, mas em seguida utilizada também nas primeiras experiências de cinema. Os primeiros filmes rodados pelos irmãos Lumiére, em 1895, foram já realizados em 35 mm, apesar de as características de perfuração da bitola só terem sido definitivamente padronizadas em 1899. Mais tarde, em 1927, o filme 35 mm foi adaptado para receber som óptico. Tanto no período do cinema mudo quanto após a introdução do som, a bitola 35 mm foi o padrão para produções profissionais no mundo todo, com raríssimas excepções. Ainda hoje (2010), mesmo com o avanço da tecnologia digital, o filme de 35 mm continua sendo a bitola mais utilizada no cinema do mundo inteiro, tanto na filmagem quanto na projeção. É também ainda muito utilizado para captação de imagem nos sectores de publicidade e videoclipes na maioria dos países, e em muitos telefilmes e séries para TV, especialmente nos Estados Unidos.
- Film introducerades för stillbildskameror den 27 augusti 1889 av Eastman Company i USA. Fyra år senare använde Edison 35 mm film i sina tittskåp för rörliga bilder, och när Lumière 1895 arrangerade de första filmvisningarna i Paris var det 35 mm-film i projektorn. Filmen kallades i sin barndom för “rörliga bilder”, något missvisande, eftersom det inte finns några bilder som rör sig, bara en serie stillbilder som visas i en snabb följd. För att snabbt kunna dra fram nästa bild perforerades kanterna på filmresan. I början gjorde varje filmare dessa hål själva, oftast med en separat maskin, men ibland kom de till i kameran samtidigt som man spelade in en scen; det lär ha låtit som en kulspruta. Lumières hål var runda, medan Edisons var fyrkantiga. Så småningom lyckades man ena sig och 1907 kom man fram till en internationell överenskommelse. Sedan dess har det varit fyra rektangulära hål (med lätt rundade hörn) på båda sidorna om varje bildruta. 1908 blev Edisons storlek på bildrutan, 18 x 24 mm, standard; det brukar uttryckas som ett förhållande mellan höjden och bredden, 1:1.33, och det bestämde förstås också utseendet på filmduken, och senare TV-apparaten. På stumfilmstiden gick varje bild ända ut till perforeringen på båda sidorna. När ljudspåret dök upp i slutet av 1920-talet placerades det innanför perforeringen på ena sidan, vilket ledde till att bilden blev mindre på bredden. Under en kort tid behöll man samma höjd, så att filmerna från den här perioden ser lite fånigt höga ut, när de visas i rätt format. Men snart gick man tillbaka till det gamla förhållandet genom att minska höjden. Då blev det svarta strecket mellan varje bild bredare. Ännu i dag är den ursprungliga 35 mm-filmen standard, även om en del saker förändrats. Fram till 1952 bestod filmbasen av nitrat, ett explosivt material som genererade eget syre när det brann. Acetatfilmen, “säkerhetsfilmen” har på senare tid ersatts av den slitstarka och tunnare polyestern. Många försök har gjorts att göra både filmremsan och filmduken större, att bara förstora bilden mer gör den grynigare. Först på 1950-talet, med hotet från televisionen, slog nya format igenom. Vidfilm infördes på 1950-talet för att filmer i normalbild mer skulle likna Cinerama, CinemaScope och andra bredfilmsformat. Man skapade de vidare formaten genom att maska bildrutan, både vid inspelning och visning. Det hände alltför ofta att filmer inspelade i normalbild visades som vidfilm, med resultat att delar av bilden försvann, oftast huvuden. Vidfilm skapas alltid genom maskning, den är alltid sfärisk (dvs icke-anamorfisk). I Europa var 1.66:1 och 1.75:1 standard, medan USA använde 1.85:1 och Universal till och med 2:1. Filmformat som är bredare än normalbild och som inte skapas genom maskning kallas för Scope efter det första formatet CinemaScope. Ofta användes förkortningen CS om formatet, även långt efter att CinemaScope upphört. Några namn på olika vidfilmsformat: Alberini Panoramica, AMP-O-Vision, Cindedom(e), Cinepanoramic, Fantascope, Fearless Super Picture, Imagination FX7012, Metrovision, Perfect Tone, Photorama, Plastorama, Samcinescope, Super 1.85, Ultra Semi-Scope, Vistascope och VistaVision.
- Fichier:Cinema pellicule 35mm son optique. svg Description d’un film Modèle:Unité; Modèle:Guil suppose un projecteur à chargement à droite (en regardant la salle), ce qui est le cas général Le format Modèle:Unité est un standard de pellicule photographique d'une largeur de 35 millimètres. Créé à l’origine pour le cinéma, il a été introduit par la suite en photographie argentique sous le code 135. Il reste relativement inchangé depuis son introduction en 1892 par William Dickson et Thomas EdisonModèle:,. Le défilement standard pour le cinéma est de quatre perforations par image, soit environ 53 images par mètreModèle:,. Une grande diversité de standards de largeur, en général brevetés, a été utilisé pour les nombreux systèmes de prise de vues et de projection inventés indépendamment à la fin du Modèle:S et au début du Modèle:S, de Modèle:Unité à Modèle:Unité. Le Modèle:Unité a été désigné comme standard international en 1909 et est resté de loin le format dominant, grâce au bon compromis offert entre la qualité de l'image capturée et le coût de la pellicule. L'omniprésence du Modèle:Unité en fait le seul format de l'industrie du cinéma, argentique ou numérique, à pouvoir être projeté dans la quasi-totalité des cinémas du monde. Le Modèle:Unité s'est affirmé très flexible dans ses applications. En un siècle, on a pu y incorporer du son, rendre le support ininflammable, changer la composition pour capter la couleur, accommoder un grand nombre de formats de projection larges, incorporer du son numérique dans presque tous les espaces non occupés par l'image. Depuis le début du Modèle:S, Eastman Kodak et Fujifilm se partagent le marché de la fabrication de la pellicule de cinéma. Fichier:Anamorphic-digital sound. jpg Images d'un film positif Modèle:Unité. Aux extrémités gauche et droite, au-delà des perforations se situe la piste son SDDS. La piste son Dolby Digital est placée entre les perforations; on peut déceler un « double D », le logo de Dolby, au centre de chaque espace entre deux perforations. Sur le côté intérieur gauche des perforations, on trouve la piste son optique à deux canaux codées selon le procédé de réduction de bruit Dolby SR, qui peut être dématricé en quatre canaux Dolby Pro Logic. Le time-code optique qui commande le système DTS n'est pas représenté ici. Enfin, l'image ici anamorphosée, sera rendue dans le ratio 2,39:1 projeté à travers un désanamorphoseur. On remarque un espace inter-image très étroit caractéristique des pellicules à anamorphoses, ce qui permet d'optimiser la surface utile du film.
|
