20th-century classical music describes orchestral works, chamber music, solo instrumental works (including keyboard music), electronic music, choral music, songs, operas, ballets, concertos, symphonies, and related forms, as well as fantasies, rhapsodies, fugues, passacaglias and chaconnes, variations, oratorios, cantatas, suites, improvisational and newly developed formal concepts such as variable and mobile forms, that have been written and performed since 1900. This era was without a dominant style and composers have created highly diverse kinds of music.

Property Value
dbo:abstract
  • 20th-century classical music describes orchestral works, chamber music, solo instrumental works (including keyboard music), electronic music, choral music, songs, operas, ballets, concertos, symphonies, and related forms, as well as fantasies, rhapsodies, fugues, passacaglias and chaconnes, variations, oratorios, cantatas, suites, improvisational and newly developed formal concepts such as variable and mobile forms, that have been written and performed since 1900. This era was without a dominant style and composers have created highly diverse kinds of music. (en)
  • La música clásica del siglo XX (también llamada música culta, académica, erudita, contemporánea, docta o seria) fue extremadamente diversa. Comenzó con la continuación de los movimientos vigentes a finales del siglo XIX tales como el estilo romántico tardío y posromántico de Sergéi Rajmáninov, Gustav Mahler y Richard Strauss, el impresionismo de Claude Debussy y Maurice Ravel, y los fervores del nacionalismo en Latinoamérica, Norteamérica, y Europa fuera de Alemania, Francia, e Italia que dominaron por siglos la cultura musical del continente. A partir de la segunda década del siglo, la forma y lugar que había ocupado la música durante los pasados tres siglos en la sociedad, cambiaron para siempre con la irrupción del modernismo musical, dando fin al período conocido como práctica común, y entrando en una nueva era musical de constante búsqueda de lo original, rompiendo permanentemente con la tradición. Esto generó una enorme diversidad de géneros y movimientos de difícil categorización y definición, lo que hacia el último cuarto del siglo, luego de la decadencia de los ideales de la modernidad, dio paso a la música contemporánea, siendo cada vez más compleja su diferenciación de otras músicas como el jazz o el art rock, debido a la creciente globalización y masificación de los medios de comunicación y de la cultura popular. Vivimos en un tiempo en el que creo que no hay una corriente principal, sino muchas corrientes, o incluso, si se quiere pensar en un río de tiempo, que hemos llegado a un delta, puede que incluso más allá de un delta, a un océano que se extiende hasta el cielo. -John Cage, 1992. (es)
  • Muzyka współczesna – dosłownie: muzyka tworzona współcześnie, dzisiaj. Potocznie jednak sformułowanie to używane jest wobec muzyki skomponowanej w XX wieku, przez muzykologów nazywanej raczej modernistyczną, ewentualnie awangardową, a w powszechnym rozumieniu odbieranej jako „nowoczesna”. Pojęcia te stosowane są wobec sztuki od końca XIX wieku w wyniku narastającego zdezorientowania szerokiej publiczności coraz bardziej indywidualną i coraz częściej zmieniającą się muzyką, której większość publiczności osłuchanej z muzyką XVIII i XIX wieku nie potrafiła zaakceptować. Zasadniczym argumentem podnoszonym przeciwko nowym utworom była (i nadal bywa) ich dysonansowość. Z muzyką współczesną – wyrosłą z muzyki poważnej – kojarzą się pojęcia oznaczające rozmaite kierunki, style i techniki, takie jak: * impresjonizm * ekspresjonizm * surrealizm * neoklasycyzm * witalizm * bruityzm * futuryzm * prymitywizm * muzyka dodekafoniczna * serializm * punktualizm * aleatoryzm * minimalizm * muzyka mikrotonowa (ćwierćtonowa) * muzyka stochastyczna * sonoryzm * spektralizm * teatr instrumentalny * muzyka graficzna * happening * muzyka elektroakustyczna * muzyka konkretna * muzyka elektroniczna * postmodernizm Na muzykę komponowaną współcześnie narzekano od czasów Monteverdiego, ale rozbieżności między przyzwyczajeniami i oczekiwaniami publiczności a pomysłowością kompozytorów nasiliły się pod koniec XIX wieku. Dla muzyków poszukujących nowych środków wyrazu ukształtowany ponad sto lat wcześniej system dur-moll był zasadniczym ograniczeniem. Pierwszym, który świadomie zburzył strukturę tonalną był Arnold Schönberg, dając początek muzyce dodekafonicznej. Uczniowie Schoenberga i jego następcy, przede wszystkim Alban Berg i Anton Webern rozwinęli jego koncepcję. W drugiej połowie XX wieku dalszą konsekwencją dodekafonii było powstanie serializmu i punktualizmu. Równolegle do Schoenberga powstały też inne koncepcje rezygnujące z tonalności, których autorami byli Charles Ives i Edgar Varèse. Innym sposobem przezwyciężenia systemu tonalnego była mikrotonowość, reprezentowana przez Aloisa Háby i Harry’ego Partcha. Rozwój technologii elektronicznej i nagraniowej spowodował rozwój muzyki konkretnej (1948 – Pierre Schaeffer) i elektronicznej (1953 – Herbert Eimert i Karlheinz Stockhausen). Kierunki te, oparte na technice elektronicznego przetwarzania i montażu dźwięków na taśmie magnetofonowej, w późniejszych latach określano wspólnie mianem muzyki eksperymentalnej. W latach 50. powstało kilka znaczących ośrodków – najczęściej przy rozgłośniach radiowych (Kolonia, Paryż, Mediolan) i uniwersytetach (Columbia-Princeton). W 1957 roku w Warszawie powstało Studio Eksperymentalne Polskiego Radia. Najwybitniejszym przedstawicielem tego kierunku w muzyce polskiej jest Bogusław Schaeffer. Niejako na przekór tym eksperymentom tworzył się nurt neoklasyczny, który początkowo był powrotem do klasycznej równowagi środków kompozytorskich i wyrazu dzieła, a z czasem wszedł do arsenału środków stylistycznych jako jedna z technik stylizacji. Ważnym kierunkiem w muzyce współczesnej lat 60. i 70. był minimalizm zainicjowany przez Terry’ego Rileya, Steve’a Reicha i Philipa Glassa. Kierunek ten popularność zyskał dopiero w latach osiemdziesiątych, kiedy ustępował tworzącym się nie tylko na gruncie muzyki kierunkom postmodernistycznym, których istotną cechą jest wzajemne oddziaływanie pomiędzy współczesną muzyką poważną a muzyką jazzową i rockową oraz odkrywanie dorobku nieeuropejskich kultur muzycznych (muzyka świata). Obecnie w muzyce współczesnej jest bardzo wiele zróżnicowanych kierunków. W Polsce, przykładowo, można wskazać na kilka odmiennych stylistyk reprezentowanych przez kompozytorów różnych pokoleń: prosta, tradycyjnie brzmiąca muzyka Wojciecha Kilara ostentacyjne nawiązywanie do postromantyzmu przez Krzysztofa Pendereckiego drapieżny minimalizm Henryka M. Góreckiego tradycyjna narracja „opowiadana” indywidualnym językiem Krzyszofa Meyera deformacja tradycji w utworach Pawła Szymańskiego instalacje, improwizacje i performance Krzysztofa Knittla mozaika tonalnych, atonalnych i inspirowanych rockiem epizodów w utworach Pawła Mykietyna life electronic Agaty Zubel Obraz współczesnej muzyki dopełniają całkowicie nowe nurty wywodzące się z tradycji innych niż muzyka poważna takich jak jazz, rock, new age czy world music. (pl)
  • Klassieke muziek uit de 20e eeuw, de Europese klassieke muziek van na 1900 heeft een wijde variatie, beginnend bij de late romantische stijl van Sergei Rachmaninoff, het impressionisme van Claude Debussy en Maurice Ravel, en vervolgd door het neoclassicisme van Igor Stravinsky tot aan het tegengestelde serialisme van Pierre Boulez, de minimale muziek van Steve Reich en Philip Glass, de Musique Concrète van Pierre Schaeffer, de microtonale muziek van Harry Partch en de aleatorische muziek van John Cage, de elektronische muziek van Karlheinz Stockhausen. Als algemene overeenkomst van al deze verschillende genres is het toenemende gebruik van dissonantie in de compositie. Om deze reden wordt de 20e eeuw soms ook wel de dissonante periode genoemd. (nl)
  • 現代音樂,也称20世紀古典音乐,是指自1900年起至今,繼承歐洲古典音樂而來的一個音樂紀元,音乐门派繁多,风格多样。 (zh)
  • Академическая музыка XX века — академическая музыка, созданная между 1900 и 2000 годами. Этот период характеризуется огромным разнообразием музыкальных стилей и не имеет одного, преобладавшего на всём его протяжении, музыкального течения. Инновационные тенденции, характерные для многих направлений музыки XX века, в европейской литературе часто обозначаются понятием «Новая музыка», введённым в 1919 году Паулем Беккером и охватывающим период приблизительно с 1910 года вплоть до современности. (ru)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 329550 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 741770900 (xsd:integer)
dbp:reference
  • Dennis, Flora, and Jonathan Powell. 2001. "Futurism". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. London: Macmillan Publishers.
  • Dack, John. 2002. "Technology and the Instrument". In musik netz werke—Konturen der neuen Musikkultur, edited by Lydia Grün and Frank Wiegand,. Bielefeld: transcript Verlag. ISBN 3-933127-98-X. 39-54.
  • Watanabe, Ruth T., and James Perone. 2001. "Hanson, Howard." The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. London: Macmillan Publishers.
  • Mauceri, Frank X. 1997. "From Experimental Music to Musical Experiment". Perspectives of New Music 35, no. 1 : 187-204.
  • Ross, Alex. 2008. The Rest is Noise. London: Fourth Estate. ISBN 978-1-84115-475-6; New York: Picador Press. ISBN 978-0-312-42771-9.
  • Wright, Simon. 1992. "Villa-Lobos, Heitor". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. London: Macmillan Publishers.
  • Whittall, Arnold. 2001. "Neo-classicism", The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. London: Macmillan Publishers.
  • Russolo, Luigi. 1913. L'arte dei rumori: manifesto futurista. Manifesti del movimento futurista 14. Milano: Direzione del movimento futurista. English version as The Art of Noise: Futurist Manifesto 1913, translated by Robert Filliou. A Great Bear Pamphlet 18. New York: Something Else Press, 1967. Second English version as The Art of Noises, translated from the Italian with an introduction by Barclay Brown. Monographs in Musicology no. 6. New York: Pendragon Press, 1986. ISBN 0-918728-57-6.
  • Nyman, Michael. 1999. Experimental Music: Cage and Beyond, second edition. Music in the Twentieth Century. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 0-521-65383-5.
  • Neighbour, O. W. 2001. "Schoenberg, Arnold". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell, 22:577–604. London: Macmillan Publishers.
  • Politoske, Daniel T., and Werner Martin. 1988. Music, fourth edition. Prentice Hall. ISBN 0-13-607616-5.
  • Emmerson, Simon, and Denis Smalley. 2001. "Electro-Acoustic Music". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. London: Macmillan Publishers.
  • McBurney, Gerard. 2004. "Fried Chicken in the Bird-Cherry Trees". In Shostakovich and His World, edited by Laurel E. Fay, 227–73. Bard Music Festival. Princeton: Princeton University Press. ISBN 0-691-12068-4; ISBN 0-691-12069-2.
  • Evans, Peter. 1979. The Music of Benjamin Britten. London: Dent.
  • Dufourt, Hugues. 1991. Musique, pouvoir, écriture. Collection Musique/Passé/Présent. Paris: Christian Bourgois. ISBN 2-267-01023-2.
  • Cage, John. 1961. Silence: Lectures and Writings. Middletown, Connecticut: Wesleyan University Press. Unaltered reprints: Weslyan University press, 1966 , 1967 , 1973
  • Meyer, Leonard B. 1994. Music, the Arts, and Ideas, second edition, with a new postlude. Chicago and London: The University of Chicago Press. ISBN 0-226-52143-5.
  • Schoenberg, Arnold. 1975. Style and Idea, edited by Leonard Stein with translations by Leo Black. Berkeley and Los Angeles: University of California Press. ISBN 0-520-05294-3.
  • Morgan, Robert P. 1984. "Secret Languages: The Roots of Musical Modernism". Critical Inquiry 10, no. 3 : 442–61.
  • Schwartz, Elliott, and Daniel Godfrey. 1993. Music Since 1945: Issues, Materials and Literature. New York: Schirmer Books; Toronto: Maxwell Macmillan Canada; New York: Maxwell Macmillan International. ISBN 0-02-873040-2.
  • Machlis, Joseph. 1979. Introduction to Contemporary Music, second edition. New York: W. W. Norton. ISBN 0-393-09026-4.
  • Pasler, Jann. 2001b. "Neo-romantic". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. London: Macmillan Publishers.
  • Heyman, Barbara B. 2001. "Barber, Samuel." The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. London: Macmillan Publishers.
  • Dufourt, Hugues. 1981. "Musique spectrale: pour une pratique des formes de l'énergie". Bicéphale, no.3:85–89.
  • Burkholder, J. Peter. 2001. "Ives, Charles ." The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. London: Macmillan Publishers.
  • Fanning, David. 2001. "Expressionism". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. London: Macmillan Publishers.
  • Thomson, Virgil. 2002. Virgil Thomson: A Reader: Selected Writings, 1924-1984, edited by Richard Kostelanetz. New York: Routledge. ISBN 0-415-93795-7.
  • Williams, Alastair. 2002. "Cage and Postmodernism". The Cambridge Companion to John Cage, edited by David Nicholls, 227–41. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-78348-8 ; ISBN 0-521-78968-0 .
  • Fauser, Annegret. 2005. Musical Encounters at the 1889 Paris World's Fair. Eastman Studies in Music 32. Rochester: University of Rochester Press. ISBN 978-1-58046-185-6.
  • Pasler, Jann. 2001a. "Impressionism". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. London: Macmillan Publishers; New York: Grove's Dictionaries of Music.
  • Salzman, Eric. 1988. Twentieth-Century Music: An Introduction, third edition. Prentice-Hall History of Music Series. Englewood Cliffs, N.J: Prentice-Hall. ISBN 0-13-935057-8.
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • 20th-century classical music describes orchestral works, chamber music, solo instrumental works (including keyboard music), electronic music, choral music, songs, operas, ballets, concertos, symphonies, and related forms, as well as fantasies, rhapsodies, fugues, passacaglias and chaconnes, variations, oratorios, cantatas, suites, improvisational and newly developed formal concepts such as variable and mobile forms, that have been written and performed since 1900. This era was without a dominant style and composers have created highly diverse kinds of music. (en)
  • 現代音樂,也称20世紀古典音乐,是指自1900年起至今,繼承歐洲古典音樂而來的一個音樂紀元,音乐门派繁多,风格多样。 (zh)
  • Академическая музыка XX века — академическая музыка, созданная между 1900 и 2000 годами. Этот период характеризуется огромным разнообразием музыкальных стилей и не имеет одного, преобладавшего на всём его протяжении, музыкального течения. Инновационные тенденции, характерные для многих направлений музыки XX века, в европейской литературе часто обозначаются понятием «Новая музыка», введённым в 1919 году Паулем Беккером и охватывающим период приблизительно с 1910 года вплоть до современности. (ru)
  • La música clásica del siglo XX (también llamada música culta, académica, erudita, contemporánea, docta o seria) fue extremadamente diversa. Comenzó con la continuación de los movimientos vigentes a finales del siglo XIX tales como el estilo romántico tardío y posromántico de Sergéi Rajmáninov, Gustav Mahler y Richard Strauss, el impresionismo de Claude Debussy y Maurice Ravel, y los fervores del nacionalismo en Latinoamérica, Norteamérica, y Europa fuera de Alemania, Francia, e Italia que dominaron por siglos la cultura musical del continente. (es)
  • Klassieke muziek uit de 20e eeuw, de Europese klassieke muziek van na 1900 heeft een wijde variatie, beginnend bij de late romantische stijl van Sergei Rachmaninoff, het impressionisme van Claude Debussy en Maurice Ravel, en vervolgd door het neoclassicisme van Igor Stravinsky tot aan het tegengestelde serialisme van Pierre Boulez, de minimale muziek van Steve Reich en Philip Glass, de Musique Concrète van Pierre Schaeffer, de microtonale muziek van Harry Partch en de aleatorische muziek van John Cage, de elektronische muziek van Karlheinz Stockhausen. (nl)
  • Muzyka współczesna – dosłownie: muzyka tworzona współcześnie, dzisiaj. Potocznie jednak sformułowanie to używane jest wobec muzyki skomponowanej w XX wieku, przez muzykologów nazywanej raczej modernistyczną, ewentualnie awangardową, a w powszechnym rozumieniu odbieranej jako „nowoczesna”. Pojęcia te stosowane są wobec sztuki od końca XIX wieku w wyniku narastającego zdezorientowania szerokiej publiczności coraz bardziej indywidualną i coraz częściej zmieniającą się muzyką, której większość publiczności osłuchanej z muzyką XVIII i XIX wieku nie potrafiła zaakceptować. Zasadniczym argumentem podnoszonym przeciwko nowym utworom była (i nadal bywa) ich dysonansowość. (pl)
rdfs:label
  • 20th-century classical music (en)
  • Música clásica del siglo XX (es)
  • Klassieke muziek uit de 20e eeuw (nl)
  • Muzyka współczesna (pl)
  • 現代音樂 (zh)
  • Академическая музыка XX века (ru)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:genre of
is dbo:knownFor of
is dbo:stylisticOrigin of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:period of
is foaf:primaryTopic of