| dbpedia-owl:abstract
|
- Saint Ælfflæd (654–713) was the daughter of King Oswiu of Northumbria and Eanflæd. She was abbess of Whitby Abbey from the death of her kinswoman Hilda in 680, first jointly with her mother, then alone. Most of Ælfflæd's life was spent as a nun. When she was about a year old, her father, in thanksgiving for his victory over Penda of Mercia at the Battle of the Winwæd, handed her over to abbess Hilda to be brought up at Hartlepool Abbey. When Hilda left to found Whitby Abbey in 657 or 658, she brought Ælfflæd with her. Like her mother, Ælfflæd was associated with Bishop Wilfrid, and played a large part in the settlement which placed her nephew Osred son of Aldfrith on the throne in 705. She was an important political figure from the death of her brother Ecgfrith in 685 until her death. Her piety was praised by contemporaries such as Bede and Eddius. Bede refers to her high degree of holiness and devotion, while Eddius calls her the consoler of the whole kingdom and the best counsellor. Ælfflæd was considered a saint and her feast day was celebrated on 8 February. She was buried at Whitby. A late hagiography, the Vita sanctae Elfledae, survives, collected in John Capgrave's Nova Legenda Angliae of 1516.
- Alfleda hija del rey de Northumbria, el rey Oswiu y la reina Eanfleda. Ella fue por lo tanto descendiente de ambas casas reales de Bernicia y Deira, por medio de su padre, era la nieta del rey Etelfrido, y por medio de su madre era nieta del rey Edwin. Ella fue consagrada a la religión desde pequeña y vivió Whitby toda su vida, y eventualmente se convirtió en abadesa del monasterio de Whitby.
- Era figlia di Oswiu, re di Northumbria e della di lui consorte Eanflæd (anch'essa venerata come santa).
- Elfleda z Nortumbrii, Ælfflæd, Aelfleda - anglosaska księżniczka, ksieni benedyktyńskiego klasztoru Whitby Abbey, święta kościoła katolickiego. Elfleda była córką potężnego bretwalda Oswiu z Nortumbrii i jego trzeciej żony Enfledy i wnuczką króla Edwina. Większość swego życia spędziła w klasztorze. Gdy była rocznym dzieckiem, ojciec oddał ją do zakonu Hartlepool Abbey, jako dziękczynienie za swoje zwycięstwo nad armią Pendy w bitwie pod Winwaed, by żyła w czystości na chwałę Boga. Wraz z córką Oswiu przekazał klasztorowi znaczne nadania ziemskie, co pozwoliło Hildzie dwa lata później założyć nowy klasztor, w Streaneshalch (późniejsze Whitby), którego została ksienią. Zabrała tam ze sobą Elfledę. Elfleda nie znała innego życia niż zakonne. Otrzymała staranne wykształcenie i była znana jako inteligentna, religijna i szczerze oddana Bogu zakonnica. Stephen Ripon w swoim "Życiu biskupa Wilfryda" nazywa ją wręcz świętą dziewicą. Po śmierci Oswiu w 670 roku dołączyła do niej w klasztorze jej rodzona matka, Enfleda. Kiedy po długiej chorobie zmarła Hilda, kierownictwo klasztoru objęły wspólnie Enfleda i Elfleda, a po śmierci matki, sama Elfleda. W zarządzaniu klasztorem wspierał ją przez jakiś czas św. Trumwin, misjonarz, który odpoczywał tu po swej trudnej misji wśród Piktów. Elfleda poszła w ślady matki i dołączyła do stronnictwa popierającego biskupa Wilfryda, stając się osobą o wielkich wpływach w nortumbryjskim kościele. Miała również znaczne wpływy polityczne, z racji swego pochodzenia i zaangażowania w sprawy bieżące. Beda twierdzi, że spotkała się ze św. Cuthbertem z Lindisfarne, który przekazał jej swoją wizję szybkiego końca rządów i rychłej śmierci jej brata Egfryta. Historycy zauważają, że odegrała istotną rolę w rozstrzygnięciu sukcesji po Egfrycie, udzielając poparcia Aldfrithowi (za radą Cuthberta), a po jego śmierci również jego synowi Osredowi. Próbowała również zażegnać konflikt między biskupem Wilfrydem a nortumbryjską rodziną panującą, z której sama pochodziła. O mediację w tej sprawie prosił ją sam arcybiskup Canterbury Teodor. Nie udało jej się to za życia króla Aldfritha, ale przekazał jej na łożu śmierci, życzenie, by jego następca pojednał się z biskupem. Św. Cuthbert był w ogóle wielkim autorytetem dla Elfledy, która szukała u niego rady. Jej oddanie sięgało tak daleko, że gdy zmogła ją choroba, posłała posłańca z prośbą o jakiś przedmiot należący do niego, wierząc, że przyniesie jej uzdrowienie. Według legendy Cuthbert miał jej przysłać kawałek płótna, którym się przepasała i ozdrowiała w ciągu nocy. Ich przyjaźń była tak silna, że Elfleda była przy translacji Cuthberta i osobiście owinęła jego szczątki w prześcieradło. Elfleda zmarła 8 lutego 713 roku. Pochowano ją w opactwie Whitby, gdzie spoczywały już wcześniej szczątki jej dziada Edwina, ojca Oswiu i matki Enfledy. Już za życia cieszyła się opinią świętej, a po śmierci i translacji jej kult dalej się rozwijał. Dniem jej wspomnienia jest 8 lutego. Przypisy ↑ ↑ ↑
|
| rdfs:comment
|
- Saint Ælfflæd (654–713) was the daughter of King Oswiu of Northumbria and Eanflæd. She was abbess of Whitby Abbey from the death of her kinswoman Hilda in 680, first jointly with her mother, then alone. Most of Ælfflæd's life was spent as a nun. When she was about a year old, her father, in thanksgiving for his victory over Penda of Mercia at the Battle of the Winwæd, handed her over to abbess Hilda to be brought up at Hartlepool Abbey.
- Alfleda hija del rey de Northumbria, el rey Oswiu y la reina Eanfleda. Ella fue por lo tanto descendiente de ambas casas reales de Bernicia y Deira, por medio de su padre, era la nieta del rey Etelfrido, y por medio de su madre era nieta del rey Edwin. Ella fue consagrada a la religión desde pequeña y vivió Whitby toda su vida, y eventualmente se convirtió en abadesa del monasterio de Whitby.
- Era figlia di Oswiu, re di Northumbria e della di lui consorte Eanflæd (anch'essa venerata come santa).
- Elfleda z Nortumbrii, Ælfflæd, Aelfleda - anglosaska księżniczka, ksieni benedyktyńskiego klasztoru Whitby Abbey, święta kościoła katolickiego. Elfleda była córką potężnego bretwalda Oswiu z Nortumbrii i jego trzeciej żony Enfledy i wnuczką króla Edwina. Większość swego życia spędziła w klasztorze. Gdy była rocznym dzieckiem, ojciec oddał ją do zakonu Hartlepool Abbey, jako dziękczynienie za swoje zwycięstwo nad armią Pendy w bitwie pod Winwaed, by żyła w czystości na chwałę Boga.
|
