| dbpprop:abstract
|
- Amr ibn al-Ās was an Arab military commander who is most noted for leading the Muslim conquest of Egypt in 640. He was a contemporary of Muhammad who rose quickly through the Muslim hierarchy following his conversion to Islam in the year 8 AH (629 CE). He founded the Egyptian capital of Fustat, and built the Mosque of Amr ibn al-As at its center — the first Mosque on the continent of Africa.
- Amr ibn al-As war ein Gefährte des Propheten Mohammed sowie ein Feldherr und Politiker, der Ägypten für die Muslime eroberte.
- Amr ibn al-As as-Sahmí, més conegut simplement com Amr ibn al-As (en àrab عمرو بن العاص السهمي, ʿAmr ibn al-ʿĀṣ as-Sahmī), fou un general àrab company del profeta Muhàmmad, de la tribu de Qurayx. Es va convertir vers el 630 quan va considerar que Muhàmmad triomfaria. El Profeta el va enviar a Oman, on va entrar en negociacions amb els prínceps locals Jàyfar i Abbad ibn Julanda, que van adoptar l'islam. Quan va tornar a Medina el profeta ja era mort. El 633 Abu-Bakr as-Siddiq el va enviar amb un exèrcit a Palestina i se sap que va tenir part decisiva en la conquesta de la riba occidental del Jordà, i va prendre part a la batalla d'Adjnadayn i del Yarmuk. Després va anar a Egipte, segons moltes font pel seu propi compte però probablement amb coneixement d'Úmar ibn al-Khattab o sota ordes d'aquest. El 640 els bizantins foren derrotats a Heliòpolis; Amr va rebre reforços dirigits per Az-Zubayr ibn al-Awwam. El 641 va ocupar Babilònia, i el 642 va entrar a Alexandria. Al general se li deu la fundació de Fustat o Misr el 641. El 645, poc després de pujar al califat Uthman ibn Affan, aquest el va cridar i va nomenar en el seu lloc Abd-Al·lah ibn Sad (646-656), cosa que el va afectar molt i va deixar el càrrec murmurant, i es va retirar a les seves terres d'Adjlan i al-Sab on seguia els esdeveniments i quan les coses es van complicar per a Uthman, va afavorir secretament a Talha ibn Ubayd-Al·lah i Az-Zubayr ibn al-Awwam; sota Alí ibn Abi-Tàlib, quan aquest es va haver d'enfrontar a Muawiya ibn Abi-Sufyan, va optar obertament per aquest darrer, com Busr ibn Abi-Artat, i va dirigir la cavalleria siriana a la batalla de Siffin el 657. Com que la victòria estava al camp d'Ali va tenir la idea de penjar alcorans a les llances simbolitzant que el resultat l'havia de decidir el llibre sagrat. Fou llavors escollit àrbitre per Muàwiya. Abans de la sessió d'arbitratge, encara va fer un servei a Muàwiya, en conquerir Egipte de mans d'un governador partidari d'Alí, anomenat Muhàmmad ibn Abi-Bakr as-Siddiq, que fou derrotat i executat. El arbitratge el va saber orientar prou favorablement a Muàwiya. Va restar com a governador d'Egipte fins a la seva mort. El 22 de gener del 661 es va escapar per molt poc a un atemptat contra la seva vida perpetrat per Zadawayh, un suïcida kharigita; Amr, que estava indisposat, va encarregar a Khàrija ibn Hudhafa de fer la salat al seu lloc, i fou aquest qui fou ferit de mort. Va morir el 663 amb més de 90 anys. Com a governador a Egipte el va succeir Utba ibn Abi-Sufyan ibn Harb.
- ʽAmr ibn al-ʽĀṣ (? - 663, Al-Fusṭāṭ, Egipto) fue un conquistador árabe de Egipto. Después de adoptar el Islam, lideró una fuerza militar hacia Omán, donde convirtió a los gobernantes de la región. Fue líder de la tropa musulmana que conquistó el suroeste de Palestina en la década del 630, pero obtuvo fama cuando por iniciativa propia, emprendió la conquista de Egipto, triunfando después de un operativo de dos años en el 642. Fue buen administrador y político, al final de su carrera ayudó al gobernador de Siria Muāwiyah I, en contra de ‘Alī ibn Abī Tālib, el cuarto califa del Islam. ʽAmr ibn al-ʽĀṣ fue recompensado con la gubernatura de Egipto en los inicios de la Dinastía de los Omeyas.
- `Amrû ben al-`Âs ben Wâ'il ben Hâchim ben S`aîd ben Sahm ou ‘Amr ben al-‘As est un général arabe.
- Amr ibn al-Ász híres szahábí, Mohamed próféta utáni korai kalifák jeles hadvezére, Egyiptom meghódítója és első helytartója volt.
- ʿAmr era di professione commerciante - come i suoi contribuli dei Quraysh di Mecca - e a lungo rimase pagano e ostile all'Islam predicato nella sua città natale dal profeta Maometto. Secondo la tradizione fu lui ad essere incaricato di recarsi presso il cristiano Negus etiopico che aveva concesso ospitalità a uno sparuto gruppo di musulmani che Maometto aveva voluto emigrassero (si parla infatti di "piccola Egira") in Abissinia per sfuggire alle persecuzioni dei pagani meccani più esagitati. La sua missione tuttavia fallì ma, allorché ʿAmr decise più tardi (629-30) di convertirsi, nello stesso preciso momento in cui si era deciso ad identico passo anche il vincitore dei musulmani a Uhud, Khalid ibn al-Walid, Maometto accolse questo suo antico accanito nemico con gioia, introducendolo nella cerchia dei suoi più ascoltati consiglieri e collaboratori. Di tale scelta non si dovette mai pentire. Amr si distinse per le sue qualità organizzatrici e per il suo coraggio, conducendo un'efficace azione in Oman per il neo-costituito Stato islamico. Morto il profeta Maometto, Amr ibn al-‘As fu chiamato a partecipare, forse già dal primo califfo Abu Bakr, ma certamente dal secondo califfo ‘Umar b. al-Khaṭṭab, alle operazioni militari dirette contro la Siria. Qui egli condusse a buon fine la conquista dei territori siti sulla riva occidentale del fiume Giordano, prese parte alla battaglia di Ajnādayn e alla Battaglia del Yarmuk. Dalla Palestina egli pensò di spingersi verso l'Egitto (allora unito dall'istmo al continente asiatico) e, dopo aver preso Pelusio/Farama, piombò sulla fortezza bizantina di Babilonia. Dopo un assedio non facile la conquistò e il fatto di aver piantato nei pressi le tende (fusṭāṭ) dei suoi soldati dette all'accampamento così creato il nome che sarà poi portato dalla città che vi si sviluppò (nucleo della futura Cairo). Ottenuta per accordo col suo Patriarca Ciro la città di Alessandria, dell'Egitto (Miṣr) così conquistato divenne il primo governatore. Rimosso dall'incarico dal terzo califfo, 'Othmàn ibn 'Affàn, ʿAmr divenne consigliere di Mu'awiya ibn Abi Sufyan, allora governatore della Siria, e lo aiutò nel successivo suo gravissimo dissenso col quarto califfo Ali ibn Abi Talib nel corso della Battaglia di Siffin, suggerendogli di fermare un combattimento che si stava profilando come catastrofico per Mu‘āwiya con l'espediente di innalzare sulla punta delle lance fogli del Corano, appellandosi così a un giudizio divino che la sua fazione aveva peraltro precedentemente rifiutato. Partecipò come arbitro di parte all'incontro di Dumat al-Jandal e, certamente, a quello di, venendo premiato da Muʿawiya con una seconda nomina a governatore d'Egitto. Qui egli operò con l'identica cupidigia che aveva caratterizzato la sua precedente esperienza e qui morì nel 663, ultranovantenne. La sua Moschea - la cui costruzione si pretende da parte di alcuni Cairoti essere la più antica del Cairo, malgrado sia stata invece eretta tra l'876 e l'879, quindi in pieno periodo abbaside - è collocata sulla linea di confine fra la parte antica della città fortemente abitata da Copti (che lì hanno edificato, sulle rovine dell'antica fortezza di Babilonia il loro rinomato Museo Copto Egiziano di Archeologia, متحف الآثار المصرية المسيحية) e quella contigua a prevalenza musulmana ed è questo il motivo delle frizioni che talora si manifestano tra le due comunità egiziane.
- アムル・イブン・アル＝アース（عمرو بن العاص, ‘Amr ibn al-‘As, 583年 - 664年）はイスラーム初期の政治家・武将。パレスティナとエジプト（アエギュプトゥス）の征服者。ウマイヤ朝初代カリフ、ムアーウィヤの盟友。
- Amr Ibn al-As (arab. عمرو بن العاص) - towarzysz Mahometa, wódz, dyplomata i administrator, sławny przede wszystkim z podboju Egiptu. Był bogatym członkiem klanu Banu Sahm należącego do plemienia Kurajszytów, tego samego z którego wywodził się Mahomet. Przez długi czas razem z innymi Mekkańczykami działał przeciwko Prorokowi, jednak gdzieś ok. r. 629 - 630 nawrócił się na islam. Zgodnie z muzułmańską tradycją został on wysłany z poselstwem do Etiopii, by szukać tam wsparcia przeciwko Mahometowi, i spotkał tam jego wysłannika. Amr chciał go zabić, jednak władca Etiopii mu tego zabronił i zapoznał go z zasadami islamu, po czym Amr natychmiast nawrócił się. Prorok odtąd używał go do zadań o charakterze wojskowym i dyplomatycznym. W roku 632 został wysłany z misją dyplomatyczną do Omanu, gdzie zastała go wiadomość o śmierci Mahometa. Powrócił jednak do Medyny dopiero po tym, jak udało mu się nawrócić władcę Omanu na islam. Jako dowódca jednego z trzech oddziałów wysłanych do Palestyny wziął udział w bitwach pod Adżnadajn i nad rzeką Jarmuk, i był odpowiedzialny za zajęcie południowo-zachodniej Palestyny. W roku 639 wraz z czterotysięcznym oddziałem samowolnie wyruszył na Egipt, zdobywając twierdzę Rhinocolura, a w roku 640 Peluzjum. Po fakcie kalif Umar zaakceptował inwazję i przysłał Amrowi posiłki. W lipcu lub sierpniu 640 r. Arabowie zwyciężyli oddziały bizantyjskie w bitwie pod Heliopolisem, a w roku 641 zdobyli główną bizantyjską twierdzę Babilon i zajęli Górny Egipt. Podczas oblężenia Babilonu patriarcha Aleksandrii i jednocześnie namiestnik Egiptu Cyrus prowadził z Arabami negocjacje, jednakże gdy przedstawił cesarzowi Herakliuszowi warunki wynegocjowanego przez siebie traktatu, ten odwołał go ze stanowiska, nie bez podstaw podejrzewając go o zdradę. Po zdobyciu Babilonu Amr pomaszerował w kierunku Aleksandrii. Jej potężne fortyfikacje wydawały się wprawdzie nie do zdobycia, ale arabski wódz wynegocjował poddanie się miasta na korzystnych dla niego warunkach. Arabowie nie wkroczyli do niego, lecz jedynie założyli pod nim obóz wojskowy i ściągnęli kontrybucję. Po śmierci Herakliusza w lutym 641 r. Cyrus powrócił na swoje stanowiska i teraz ostatecznie udało mu się zawrzeć traktat z Arabami. Był on bardzo niekorzystny dla Bizancjum - jego armia miała opuścić Egipt, natomiast chrześcijanie i Żydzi mieli otrzymać prawa należne ludziom księgi. Ostateczny całkowity sukces Amra był możliwy m. in. ze względu na fakt, że Cyrus był z powodu swojej niekompetencji i skorumpowania tak znienawidzony, że arabski wódz wykorzystując swoje zdolności dyplomatyczne łatwo znajdował przeciwko niemu sprzymierzeńców. Ponadto siły bizantyjskie w Egipcie nie miały jednolitego dowództwa, w związku z czym biły się z Arabami oddzielnie. Wreszcie w większości monofizyccy Egipcjanie nie czuli się zbytnio związani z cesarstwem bizantyjskim, które za pośrednictwem Cyrusa próbowało im narzucić katolicką ortodoksję. Byli oni zatem może nie przyjaźnie, ale raczej obojętnie, a nie wrogo, nastawieni do arabskich zdobywców. Amr został mianowany przez kalifa Umara namiestnikiem podbitej przez siebie prowincji. Już w roku 641 założył w niej nową stolicę, Fustat, ufortyfikowany obóz wojskowy z nieodłącznym meczetem w środku. W celu uzyskania lepszej łączności z Arabią kazał też oczyścić stary kanał łączący Nil z Morzem Czerwonym. Jako namiestnik Amr doskonale zdawał sobie sprawę, że rolnictwo Egiptu zależy od utrzymania sprawności systemu irygacyjnego i bardzo o niego dbał. Każda wieś w Egipcie tworzyła zwartą jednostkę, której przywódca odpowiadał za egzekwowanie i płacenie określonych podatków, z których część przekazywano do ośrodka większej jednostki terytorialnej, ta zaś wysyłała je do Aleksandrii. Pozostała część szła na roboty publiczne, takie jak utrzymanie sprawności systemu irygacyjnego, potrzeby świątyń, łaźni publicznych itd. Chłopi mogli płacić daniny w naturze. Amr obłożył praktycznie całą niemuzułmańską ludność Egiptu pogłównym, którego wysokość uzależniono od majątku podatnika. Większość dawnego systemu administracyjnego, jak i jego urzędnicy, zostały zachowane. Już w roku 642 Amr rozpoczął inwazję Cyrenajki, co nowy cesarz bizantyjski Konstans II uznał za wygodny pretekst do zerwania traktatu z Arabami. W roku 644 nowy kalif Usman odwołał Amra, mianując namiestnikiem Egiptu swojego mlecznego brata Abd Allaha Ibn Sada. Kiedy jednak w roku 645 bizantyjska flota wysadziła desant w Aleksandrii, Amr został przywrócony na swoje stanowisko, i w ostateczności pobił Bizantyjczyków pod Fustatem i odzyskał Aleksandrię. Bizantyjczycy nie ponowili już próby zdobycia Egiptu, jednak Amr musiał znowu ustąpić Abd Allahowi. Mimo negatywnych doświadczeń z rządami Usmana w trakcie pierwszej fitny Amr stanął po stronie Umajjady Mu'awiji, który był jego osobistym przyjacielem. To właśnie on w chwili kiedy siły Mu'awiji przegrywały już bitwę pod Siffinem doradził mu, żeby żołnierze zatknęli na włóczniach masāhef, fragmenty albo całe egzemplarze Koranu, co sprawiło że większa część żołnierzy Alego nie chciała walczyć przeciwko nim. Ten gest miał bowiem oznaczać, że spór pomiędzy muzułmanami powinna rozstrzygnąć Święta Księga, a nie broń. W ten sposób Amr doprowadził do tego, że konflikt pomiędzy Alim a Mu'awiją miał być rozstrzygnięty w drodze arbitrażu, w którym Amr jako arbiter Mu'awiji miał odegrać główną rolę. W roku 659 po burzliwych rozmowach przedstawiciel Alego Abu Musa al-Aszari ogłosił, że arbitrzy zgodnie pozbawili obu antagonistów prawa do kalifatu i pozostawili wybór kalifa nowej surze. Prawdopodobnie tak właśnie ustalono, jednak Amr ibn al-As nie potwierdził oświadczenia Abu Musy i jakiś czas później ogłosił jedynie pozbawienie stanowiska Alego, co pozwoliło mu na późniejsze poparcie pretensji Mu'awiji do kalifatu. Zdaniem P. K. Hittiego: "[To] że obaj rozjemcy pozbawili stanowiska obu mocodawców, było przegraną Alego. Mu'awija nie miał żadnego kalifatu, aby się miał go zrzekać. Był tylko gubernatorem prowincji. Sam fakt arbitrażu postawił go na równym poziomie z kalifem Alim, którego pozycja przez to obniżyła się do roli zwykłego pretendenta. Wyrok sędziów pozbawił Alego rzeczywistego stanowiska, a Mu'awiję fikcyjnej pretensji, której nie śmiał nawet dochodzić.". Za pomocą swojego dyplomatycznego sprytu Amr zatem walnie przyczynił się do zwycięstwa Mu'awiji. W roku 660 Amr zdobył dla Mu'awiji Egipt, który wcześniej był lojalny w stosunku do Alego, i powrócił na stanowisko jego gubernatora. Zginął jednak w wyniku zamachu już trzy lata po śmierci Alego, w roku 664. W tradycji arabskiej Amr Ibn al-As ze względu na swoje wszechstronne zdolności w zakresie dyplomacji, wojny i polityki jest uważany za jednego z duhāt, geniuszy epoki. Na Zachodzie jego kampanie w aspekcie sztuki wojennej porównuje się czasem do kampanii Aleksandra Wielkiego i Napoleona.
- ˤAmr ibn al-ˤĀss, född c. 583, död 6 januari 664, var en arabisk befälhavare, främst känd för att ha lett de muslimska militärkampanjerna i Egypten år 640. Han levde samtidigt som Muhammed och steg hastigt i den muslimska hierarkin efter sin omvändelse till islam år 629. Han grundade den egyptiska huvudstaden Fustat och byggde Amr-moskén i dess centrum, vilket var den första moskén i hela Afrika.
|
| rdfs:comment
|
- Amr ibn al-Ās was an Arab military commander who is most noted for leading the Muslim conquest of Egypt in 640. He was a contemporary of Muhammad who rose quickly through the Muslim hierarchy following his conversion to Islam in the year 8 AH (629 CE). He founded the Egyptian capital of Fustat, and built the Mosque of Amr ibn al-As at its center — the first Mosque on the continent of Africa.
- Amr ibn al-As war ein Gefährte des Propheten Mohammed sowie ein Feldherr und Politiker, der Ägypten für die Muslime eroberte.
- Amr ibn al-As as-Sahmí, més conegut simplement com Amr ibn al-As (en àrab عمرو بن العاص السهمي, ʿAmr ibn al-ʿĀṣ as-Sahmī), fou un general àrab company del profeta Muhàmmad, de la tribu de Qurayx. Es va convertir vers el 630 quan va considerar que Muhàmmad triomfaria. El Profeta el va enviar a Oman, on va entrar en negociacions amb els prínceps locals Jàyfar i Abbad ibn Julanda, que van adoptar l'islam. Quan va tornar a Medina el profeta ja era mort.
- ʽAmr ibn al-ʽĀṣ (? - 663, Al-Fusṭāṭ, Egipto) fue un conquistador árabe de Egipto. Después de adoptar el Islam, lideró una fuerza militar hacia Omán, donde convirtió a los gobernantes de la región. Fue líder de la tropa musulmana que conquistó el suroeste de Palestina en la década del 630, pero obtuvo fama cuando por iniciativa propia, emprendió la conquista de Egipto, triunfando después de un operativo de dos años en el 642.
- `Amrû ben al-`Âs ben Wâ'il ben Hâchim ben S`aîd ben Sahm ou ‘Amr ben al-‘As est un général arabe.
- Amr ibn al-Ász híres szahábí, Mohamed próféta utáni korai kalifák jeles hadvezére, Egyiptom meghódítója és első helytartója volt.
- ʿAmr era di professione commerciante - come i suoi contribuli dei Quraysh di Mecca - e a lungo rimase pagano e ostile all'Islam predicato nella sua città natale dal profeta Maometto.
- アムル・イブン・アル＝アース（عمرو بن العاص, ‘Amr ibn al-‘As, 583年 - 664年）はイスラーム初期の政治家・武将。パレスティナとエジプト（アエギュプトゥス）の征服者。ウマイヤ朝初代カリフ、ムアーウィヤの盟友。
- Amr Ibn al-As (arab. عمرو بن العاص) - towarzysz Mahometa, wódz, dyplomata i administrator, sławny przede wszystkim z podboju Egiptu. Był bogatym członkiem klanu Banu Sahm należącego do plemienia Kurajszytów, tego samego z którego wywodził się Mahomet. Przez długi czas razem z innymi Mekkańczykami działał przeciwko Prorokowi, jednak gdzieś ok. r. 629 - 630 nawrócił się na islam.
- ˤAmr ibn al-ˤĀss, född c. 583, död 6 januari 664, var en arabisk befälhavare, främst känd för att ha lett de muslimska militärkampanjerna i Egypten år 640. Han levde samtidigt som Muhammed och steg hastigt i den muslimska hierarkin efter sin omvändelse till islam år 629. Han grundade den egyptiska huvudstaden Fustat och byggde Amr-moskén i dess centrum, vilket var den första moskén i hela Afrika.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
